Πως κρίνετε τη συμβολή του άρθρου 24 του Σύνταγματος στην βελτίωση και στις προσπάθειες προστασίας του περιβάλλοντος τα τελευταία 30 χρόνια στην Ελλάδα; Ήταν η εισαγωγή του όρου των αρχών της αειφορίας θετική κίνηση κατά την προηγούμενη αναθεώρηση – και συγκεκριμένα, νομίζετε πως έχει αποδώσει καρπούς; Ποιες επιπτώσεις πιστεύετε πως θα έχουν υπάρχουσες προτάσεις για την μελλοντική αναθεώρηση του άρθρου 24;
Μια πολυσυλλεκτική θέση για το περιβάλλον - Κώστας Αλεξανδρίδης
Πραγματοποιώντας μια περισσότερο ενδελεχή ανάγνωση και θεώρηση του Άρθρου 24 του Συντάγματος μπορεί κανείς να αναδείξει την φιλοσοφία και λογική του νομοθέτη. Η παράγραφος 1 του Άρθρου 24, χρησιμοποιεί τις λέξεις-κλειδια: «προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα», «Νόμος ορίζει», «Εθνική Οικονομία», «δημόσιο συμφέρον». Είναι σαφές πως η φιλοσοφική θεώρηση του νομοθέτη και συντακτών του άρθρου 24 υιοθετεί μια αντίληψη και προσέγγιση στην προστασία του περιβάλλοντος που αφορά σχεδόν αποκλειστικά μια διοικητικό-κεντρική αντιμετώπιση των προβλημάτων και μεγεθών. Η έννοια του «μέτρου», του «νόμου» και του «εθνικού» επαφίεται εξολοκλήρου στον κεντρικό διοικητικό μηχανισμό και στις υπηρεσίες πρόληψης – επιβολής, δίχως να αναγνωρίζει στον πολίτη ή τις οργανώσεις του υποχρέωση προστασίας του περιβάλλοντος.
(Διαβάστε το άρθρο)Έλλειμμα συντάγματος ή πολιτικής; - Μιχάλης Φραγκιάς
Το Άρθρο 24, παράγραφος 1 δηλώνει:
Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας.
Η αναγωγή του θέματος του περιβάλλοντος και ειδικά του πλαισίου βιώσιμης ανάπτυξης (από την αναθεώρηση του 2001) σε βασικό νόμο του κράτους κρίνεται από πολλούς ως ανεπαρκής για την προστασία των φυσικών μας πόρων. Υπάρχουν περιθώρια αναθεώρησης παραγράφων του άρθρου 24 που ρεαλιστικά μπορούν να στοχεύουν στην αντιμετώπιση περιβαλλοντικών προβλημάτων; Θα ενισχυθεί η πιθανότητα εφαρμογής του άρθρου με την ίδρυση ενός Συνταγματικού Δικαστηρίου; Μπορούν ρυθμίσεις να μας προστατεύσουν από καταστρεπτικές πολιτικές αποφάσεις;
(Διαβάστε το άρθρο)
22 σχόλια στο “Περιβάλλον”
Πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν αυστηρότερες οι διατάξεις για την προστασία του δάσους και των δασικών εκτάσεων,ώστε να μπορέσουμε να το προστατέψουμε από τους π.φ. καταπατητές.Η πατρίδα μας έχει τόσο λίγο ποσοστό δασοκάλυψης,που πρέπει τόσο η Πολιτεία, όσο και εμείς οι πολίτες ,να κάνουμε οποιεσδήποτε θυσίες χρειάζεται για την προστασία των υπαρχόντων δασών και την αύξηση αυτών και των δασικών εδαφών εν γένει.
Το πρόβλημα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν ήταν οι νόμοι ή οι θεσμοί. Το πρόβλημα ήταν και είναι στην εκτελεστική εξουσία όπου ο καθένας μας διαπιστώνει πως δεν είναι όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο. Οι έχοντες μπάρμπα στην Κορώνη ή άλλου είδους διασυνδέσεις είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους. Νομίζω πως προέχει η τήρηση των νόμων και των θεσμών και αν αποδειχθούν ότι έχουν έλλειμα τότε να αλλάξουν. Στην παρούσα φάση όμως το έλλειμα βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία πράγμα που δημιουργεί παραπλανητικές εντυπώσεις για την λειτουργία των νόμων και των θεσμών.
Πιστεύω πως το άρθρο 24 του Συντάγματος υποφέρει από εξαιρετικά σημαντικά προβλήματα φιλοσοφικής και επιστημονικής θεώρησής του. Αυτό είναι πολύ φυσικό, καθώς τόσο σημαντικά ζητήματα που αφορούν την κοινωνία μας, και ιδιαίτερα η εισαγωγή νέων όρων και προσεγγίσεων στην προστασία, διατήρηση και ανάπτυξη του φυσικού μας περιβάλλοντος όπως η έννοια της “αειφορίας”, έχει καταρτιστεί από νομικούς και νομοθέτες παρά από κοινότητες πολιτών και ειδικούς επιστήμονες που κατανοούν την περιπλοκότητα των σχέσεων φυσικού περιβάλλοντος και ανθρωπογενούς συνύπαρξης. Στην νομική και πολιτική επιστήμη τα πράγματα θεωρούνται – και απλοποιούνται – ως θέματα απλού ντετερμινισμού, οι σχέσεις αιτίου-αιτιατού θεωρούνται απλοϊκά γραμμικές, και η πολυπλοκότητα των θεωρούμενων παραγόντων μελέτης απέχει από την θεώρηση της πολλαπλότητας του χρόνου, του χώρου και των κλιμάκων θεώρησης.
Η διεθνής επιστημονική θεώρηση της “αειφορίας” στα αλληλοσυναρτώμενα συστήματα πολυπλοκότητας μεταξύ ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη και εξέλιξη κοινοτικών δράσεων και μορφών λήψης αποφάσεων “από κάτω προς τα πάνω” παρά την επιβολή δράσεων “από πάνω προς τα κάτω” όπως το άρθρο 24 του Συντάγματος ρητά ορίζει. Η θεώρηση του άρθρου 24 παραπέμπει σε θεωρήσεις και θεωρίες ξεπερασμένες, απαρχαιωμένες, και επιστημονικά καταρριπτέες. Η εμπειρία και η αποκτούμενη γνώση των συστημάτων και αλληλεπιδράσεων περιβάλλοντος και ανθρώπου μας επιτρέπει να απορρίψουμε ως μη αποτελεσματικές δράσεις και πολιτικές που επιβάλλονται “από πάνω προς τα κάτω”. Ήδη η μακροχρόνια ελληνική εμπειρία στην καταπολέμηση περιβαλλοντικών προβλημάτων με την χρήση παρομοίων μεθόδων δεν κατέστη δυνατόν να γεννήσει αειφορικά συστήματα, πόσο παραπάνω να εισάγει την έννοια της αειφορικότητας ως κοινωνικής και πολιτισμικής αξίας στους πολίτες. Η απλή εισαγωγή περιβαλλοντικών φόρων, απλές εφαρμογές της αρχής “ο ρυπαίνων πληρώνει”, και κεντρικά επιβαλλόμενα μέτρα (πχ, ανώτατα όρια ρύπων, κλπ), δεν προσέδωσε ιδιαίτερα σημαντικά αποτελέσματα. Ίσως, στην καλύτερη των περιπτώσεων να μείωσε τον ρυθμό εξάπλωσης των προβλημάτων. Το τελευταίο απέχει σημαντικά από την πραγματική έννοια της αειφορίας, που δεν είναι απλώς η έννοια της διατήρησης ή διαχείρησης, αλλά και η αλλαγή, η μετατροπή, η ανατροπή της κατάστασης.
Η έννοια της αειφορίας για μένα είναι συνυφασμένη με τις έννοιες της φυσικής και ανθρώπινης εξέλιξης χρονικά, γεωγραφικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Οι ανθρώπινες κοινότητες εξελίσσονται, αναγεννώνται, αναπαράγονται. Δεν είναι στατικά κατασκευάσματα της πολιτικής πραγματικότητας, μα το αντίθετο: η πολιτική πραγματικότητα οφείλει να παρακολουθεί και να κατοπτρίζει τις δυναμικές αλλαγές που συντελούνται και επιτελούνται σε επίπεδο κοινωνίας και κοινότητας. Υποψιάζομαι, θεωρώ πιθανό, πως υπάρχει κάποια σημαντική υστέρηση της διαδικασίας αυτής στην πράξη. Η έννοια της αειφορίας είναι επίσης συνυφασμένη με τις έννοιες της διαγέννησης (emergence), της αντιστατικότητας (resilience, robustness), της ύπαρξης και λειτουργίας ισχυρά μη-γραμμικών και δυναμικών μηχανισμών ανάδρασης (non-linear feedback mechanisms), και των μηχανισμών ολοκλήρωσης των διυκών συστημάτων ανθρώπου – φυσικού περιβάλλοντος (integrated coupled systems mechanisms).
Η έννοια της ανθρώπινης κοινότητας είναι ισχυρά συνδεδεμένη και αλληλεπιδρούσα με την γεωγραφική και τοπολογική κλίμακα των συστημάτων και επιτρέπει την διαχείρηση των περιβαλλοντικών προβλημάτων στις κλίμακες εμφάνισής τους. Επιπλέον επιτρέπει την επιτυχή και αποτελεσματική χρήση συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης, πρόληψης και καταστολής των προβλημάτων στην πηγή και στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Τέλος, επιτρέπει στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης, γνώσης και κατάρτισης στο ατομικό-κοινωνικό πλαίσιο της κοινότητας, και επιτρέπει την διάχυση της γνώσης πλέον και πέρα από τους περιορισμένους μηχανισμούς της κεντρικής διοίκησης (πχ, οικογένεια, κοινωνικός κύκλος, συζητήσεις, νόρμες, κλπ). Ενημερωμένοι και ανησυχούντες πολίτες που αναλαμβάνουν το μερίδιο της κοινωνικής και κοινοτικής ευθύνης που τους αναλογεί ενδογενώς ενέχουν το σπέρμα και πνεύμα της αειφορικότητας, κάτι που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από οποιονδήποτε κατασταλτικό ή επιβαλλόμενο κεντρικό μηχανισμό διαχείρησης.
Προσωπικά πιστεύω πως η λογική του άρθρου 24 του Συντάγματος χρήζει αναθεώρησης, τόσο της λογικής και φιλοσοφίας του, όσο και των δράσεων που προτείνει. Ακόμη περισσότερο πιστεύω πως μια αναθεώρηση ικανή να επιφέρει πραγματικές αλλαγές στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το φυσικό μας περιβάλλον και την φυσική μας κληρονομιά ως πολίτες αυτής της χώρας, μπορεί να προέλθει μονάχα από εκτενή κοινωνικό διάλογο σε επίπεδο κοινοτήτων και τοπικών κοινωνιών, και από την συμβολή και απο-κοινού βοήθεια των επιστημόνων και ειδικών σε αυτόν το κοινωνικό διάλογο.
TΟ ΖΗΤΗΜΑ του φυσικού περιβάλλοντος έχει ώς αφετηρία το Δομημένο περιβάλλον.
Αν αυτό παράγεται άνευ σχεδιασμού, πολεοδομικού, αλλά απο αυτούς τους μηχανισμούς οι οποίοι αντιμάχονται μέν μεταξύ τους, αλλά ομού ώς κοινές συνισταμένες παράγουν χωρίς την επιστήμη, κτήρια και αυθαίρετες εκτάσεις αστικής γής.
Απο το 1923, οπότε φτιάχτηκε ο Νόμος περί σχεδίων πόλης και οι πρώτοι πολεοδομημένοι οικισμοί τωνπροσφύγων απο τους αγγλογάλλους, πέρασαν 60 περίπου χρόνια για να υπάρχει ένας σεβαστός αριθμός επιστημόνων.
Δεν πέρασε πολύς καιρός να εξουδετερωθούν με προσεγμένες κινήσεις, και να συνεχίσει να παράγεται υπεραξία γής χωρίς κοινωνικό έλεγχο και χωρίς πρόβλεψη.
ΔΟΜΗΜΕΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΤΟ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ
Αρθρο 24 π. 3, του Συντάγματος.
περί Ανθρωπίνων και Ατομικών κοινωνικών Δικαιωμάτων.
Για να αναγνωριστεί μια περιοχή ως οικιστική και για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά, οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, χωρίς αποζημίωση από τον οικείο φορέα, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι, πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς,
Καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των βασικών κοινόχρηστων πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει.
Ενας σοβαρός λόγος καθυστερήσεων των πολεοδομικών επεκτάσεων οφείλεται στο καθεστώς νομιμότητας που ακολουθούν αυτές. Οι ιδιοκτήτες παραχωρούν ένα μέρος από την έκταση τους για πολεοδομικό εξοπλισμό σε πεζοδρόμια, πλατείες, δρόμους και πληρώνουν μία αποζημίωση ανταποδοτική για τα έξοδα της πολεοδόμησης.
Οι ιδιοκτήτες βέβαια βγαίνουν κερδισμένοι από την υπεραξία της συντελούμενων πολεοδομικών εξοπλισμών.
Οσο φρενάρει και καθυστερεί η επιστημονική οδός σχεδίων πόλης, τόσο αυξάνονται
οι ανάγκες για αυθαίρετη πολεοδομία η οποία είναι εφήμερα επικερδής.
Αντίθετα με την Πολεοδομική επιστήμη, ο ιδιοκτήτης αναγκάζεται να κτίσει με κέρδος
τη μη παραχώρηση μέρους της έκτασης του και χωρίς να πληρώσει για την χρήση του υπαρκτού ή ανύπαρκτου πολεοδομικού εξοπλισμού.
Με αυτό τον τρόπο ζημιώνει η Εθνική οικονομία, γιατί δε παράγονται οικόπεδα πολεοδομικών σχεδίων και παραμένουν οι αρχιτέκτονες-πολεοδόμοι χωρίς αντικείμενο εργασίας. Οι συνέπειες είναι σοβαρές για το Δομημένο Περιβάλλον το οποίο κυρίως αφορά το άρθρο 24 του Συντάγματος, διότι η ποιότητα ζωής αξιολογείται στο δομημένο περιβάλλον και δευτερευόντως στο φυσικό, το οποίο αργά ή γρήγορα ποιεί κατ ομοίωσιν, ή λαικότερα το φτιάχνει σαν τα μούτρα του.
Η Αρχιτεκτονική και η Πολεοδομία θεωρούνται στα Πολυτεχνεία αδιαίρετη επιστήμη (βλ. καθ. Λεονάρντο Μπενέβολο, η δημιουργία της Βιομηχανικής Πόλης).
Δεν υπάρχουν αυθαίρετα κτίρια υπάρχει αυθαίρετη πολεοδομία, χωρίς γνώση των επιστημονικών κατακτήσεων και εκτός ανθρώπινου πολιτισμού.
Η ιστορία ενός κτηρίου με αισθητική και λειτουργική αξία δεν ανήκει μόνο στον Φειδία και τον Ικτίνο του Παρθενώνα, στον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο της αγίας Σοφίας, στον Αϊφελ του πύργου των Παρισίων, αλλά και στην Πολεοδομική εξουσία της εποχής του Περικλέους, του Ιστουνιανού και της Χαλυβουργικής. Δεν υπάρχει πόλη στην αρχαία ελληνική ιστορία χωρίς τον επιφανή πολεοδόμο ιδρυτή της, και λαϊκή αρχιτεκτονική χωρίς σεβασμό βασικών πολεοδομικών κανόνων.
Ολοι χάνουμε όταν βάζουμε στο περιθώριο τη κοινή λογική και την επιστήμη, ακόμη και «τα πλούσια σπίτια» νοιώθουν φτωχά σε περιοχές εκτός σχεδίου γιατί στερούνται πολεοδομικών ανέσεων.
Είναι το προαιώνιο ερώτημα..
Η Αρχιτεκτονική στην Αγγλία πχ, ΔΕΝ ανήκει στο Πολυτεχνείο. Είναι γραφιστική Τέχνη.
Δεν εγγράφεσαι καν στο (αντίστοιχο) ΤΕΕ.
Υπάρχει βέβαια ο κλάδος του Urban Planning που ηταν λιγο (εως πολύ) αγνωστος στην Ελλάδα.
Το θέμα που θίγεται κε Μπατζιλή είναι από τα πιο σημαντικά εδώ στο σάϊτ και σε κάθε πολιτικο – οικονομικό σύστημα.
Το δε θέμα του Κτηματολογίου (της ελλειψης αυτού) είναι από τις κραγαλέες αποτυχίες της Σύγχρονης Ελλάδας και πιο παταγώδεις αποτυχίες του ΠΑΣΟΚ, by far.
Γιατι αργούν τοσο τα ..Σχέδια Πόλης?
Είμασταν τόσο στόκοι στο να οργανόνουμε κάτι τεχνικό, αλλα με σεβασμό στο περιβάλλον, και τόσο τομαριστές γουρούνια, να δούμε πέρα από τη μύτη μας?
Καλά, και εκείνη η βαθειά ριζωμένη (στην Ελλάδα) …Αριστερή παράδοση, που κολλάει?
Πολλοί εκλαμβάνουν την αρχιτεκτονική σαν προέκταση της διακόσμησης.
Η συζητούμενη απελευθέρωση του επαγγέλματος πιθανόν οδηγεί πρό τα εκεί,
αλλά το Urban Planning-Πολεοδομικός Σχεδιασμός αναγνωρίζεται ώς Επιστημονική υπόθεση. Αποδεικνύει πολιτική βούληση με κατεύθυνση και προτεραιότητα στη Πολεοδομία ώς δημιουργό πολιτισμού και δημόσιας αισθητικής.
“Έλλειμμα συντάγματος ή πολιτικής;
Μ. Φραγκιάς
Το Άρθρο 24, παράγραφος 1 δηλώνει:
Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας.”
καί Ελλειμα Συντάγματος,
Βελτιώνεται ίσως άν προστεθεί εκτός απο τη προστασία του φυσικού και πολιτιστικού και το Δομημένο αστικό περιβάλλον. Επίσης άν το άρ. 24 αναδιατυπωθεί και πάρει τη θέση του και στο κεφάλαιο της Οργάνωσης της διοίκησης.
Δεν ειμαι του κλάδου φυσικά, αλλα τo αντίστοιχο Τμήμα ΤΕΙ, το Διακόσμησης (ένα είναι, στην Αθήνα –Αιγάλεω) αναβαθμίστηκε, φέτος αν δεν κάνω λάθος, και από του χρόνου θα λέγεται, Αρχιτεκτονική Εσωτερικού Χώρου και Διακόσμησης.
Υποθέτω πως θα προστεθούν και μαθήματα Στατικής και κάποια σχετικά Μαθηματικά, Φυσική κλπ
Η Αρχιτεκτονική βέβαια υπάρχει και σαν Τμήμα στο Πολυτεχνείο.
Δεν σημαίνει ότι τα πράγματα στην Αγγλια, οπου δεν υπάγεται στο Πολυτεχνείο, είναι ..”χαλαρά”.
Τουναντίον νομίζω, οι απαιτήσεις σε Γραμμικό και Ελεύθερο Σχέδιο (και AutoCad) είναι δυσθεώρητες.
Τι να σου πω Γιάννη?
Το design γενικά, θεωρώ πως είναι θεμελιώδης και ουσιαστική δεξιότητα και πρέπει να διδάσκεται ισως πιο επιμελώς στην δευτεροβάθμια, τουλάχιστον σαν μάθημα κατεύθυνσης (required elective).
Σαν ..’βιομηχανικό design’, χρειάζεται στην κατασκευή από προφυλακτικά και οδοντόβουρτσες μέχρι κομπιούτερς, animation, games, αυτοκίνητα και ..ολόκληρες πόλεις.
(:-[]}
Τους δε ελληνες designers, και σχετικούς μηχανικούς και πολιτικούς παρελθόντων ετών,
αν είχα να τους βαθμολογήσω μαζικά (en masse),
θα τους εβαζα πολύ ‘κατω της βάσης’.
Μεταξεταστέοι εως Απορριπτέοι, κε Μπατζιλή.
Για τα ..μπάζα, κοινώς.
Λυπούμαι..
[:-))
Το δομημένο αστικό περιβάλλον καλύπτεται υποθετικά από την παράγραφο 2 του Άρθρου 24:
Νομίζετε πως υπάρχει ανάγκη για αναθεώρηση του συγκεκριμένου σημείου; Προσωπικά βλέπω εμφανώς την ανάγκη για πίεση από κάποια Αρχή για την εφαρμογή της παραγράφου. Πως θα αναδιατυπώνατε το Άρθρο; Πως νομίζετε πως μπορεί να εισαχθεί στο κεφάλαιο της Οργάνωσης της Διοίκησης;
Συμφωνώ μαζί σου Fotis, για την αξία του σχεδίου, το δείχνει και η σημαντική σχολή αρχιτεκτονικής-βιομηχανικού σχεδίου και ζωγραφικής του Μπαουχάουζ που διέλυσε ο
Χίτλερ, όταν ετοιμαζόταν για πόλεμο, αλλά και η εμπορική επιτυχία του ΙΚΕΑ, η οποία βασίζεται στους σχεδιαστές .
Απο την άλλη όμως υπάρχουν δημιουργοί ιδεών με εκφραστικά μέσα την επικοινωνία, το σκίτσο και το κείμενο, αντιμετωπίζουν τη τελική φάση της απεικόνισης της ιδέας σαν δακτυλογράφηση.
Σημασία έχει η επικρατούσα μορφή στη παραγωγή Δομημένου Περιβάλλοντος παράγει ανεργία και αεργία, στην αφετηρία ανατροπής χρειάζεται να γνωρίζουμε τη σειρά αξιολόγησης και όχι βαθμού “ευγενίας”.
Αν κάποιες πολιτικές δυνάμεις «επιτίθενται» στο άρθρο 24 για να το υποβαθμίσουν, δεν αρκεί μόνο η άμυνα του ΣτΕ αλλά και η πολιτική αντεπίθεση με επιχειρήματα, με διάδοση των επιστημονικών αντιλήψεων και με παρατήρηση των καθημερινών γεγονότων τα οποία αρκούν για να συμμετέχουν οι πολίτες. Η αντίθεση και η πραγματική ή φαινομενική σύγκρουση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας όταν μένει σε διακριτούς ρόλους και με τη συμμετοχή των πολιτών μπορεί να συνθέσει σε ένα ανώτερο επίπεδο.
Είναι εμφανής η περιβαλλοντική προσπάθεια του ΣτΕ και η επιστημονικότητα της νομολογίας του. Το Υπουργείο προσπαθεί να επηρεάζει τους πολιτικούς συσχετισμούς και να αντιμετωπίζει τα τρέχοντα και επείγοντα ζητήματα. Οι απλοί πολίτες δεν αρκεί μόνο να ταχθούμε υπέρ ή κατά αλλά και ν αποδείξουμε τη πολυπλοκότητα της σχέσης Συντάγματος και Πολιτικής.(βλ και Κ.Αλεξανδρίδη, 4/3)
Εχω την αίσθηση ότι η ωριμότητα ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το Δομημένο περιβάλλον και τα πολεοδομικά σχέδια μπορεί να δεσμεύει συνταγματικά την εκτελεστική εξουσία δια μέσω της οργάνωσης της διοίκησης της.
http://www.greekarchitects.gr/architect_pages/greek/adoniadis/adoniadis.interview.htm
Αποκαλυπτική η δεύτερη απάντηση, ”Δεν υπήρξε ποτέ πολεοδομία στη χώρα μας” !!
σε μιά ωραία συνέντευξη με πλούσιο προφορικό λόγο που σπανίζει ……
‘’Δεν υπήρξε ποτέ πολεοδομία στη χώρα μας”
Γιατί, οικονομία υπήρξε ποτέ; Εργασία; Εκτός δημοσίου κτλ. εννοείται.
KAI βέβαια υπήρξε και υπάρχει οικονομία, η Αντιπαροχή θεωρείται η ελληνική βαριά βιομηχανία καθώς και η εκτός σχεδίων δόμηση.
Η πολεοδομία επίσης ανήκει στους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας διότι οι πολεοδομικές μελέτες και τα σχέδια πόλης παράγουν οικόπεδα και έργα πολεοδομικού εξοπλισμού, αλλά διαλέγουμε το εφικτό όχι το επιθυμητό,
το Τέρας όχι τη Πεντάμορφη.
Ωραία όλα αυτά που λέγονται και γράφονται για την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος και εν προκειμένω για το άρθρο 24. Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως το συγκεκριμένο άρθρο έχει προστατέψει τα δάση;
Δικαστικά, ναι. Υπάρχει πλουσιότατη σχετική νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο, με την οιονεί “ακτιβιστκή” οικολογική στάση του, αποδείχθηκε αληθινός υπερασπιστής του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος (προκαλώντας την οργή των εκάστοτε κυβερνήσεων).
Αρα λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η πλουσιότατη νομολογία του ΣτΕ σχετικά με την προστασία των δασών και του περιβάλλοντος έχει αποτρέψει τους επίδοξους καταπατητές και τους εμπρηστές δασών από το “έργο” τους;
Το ΣτΕ κάνει ό,τι μπορεί στα πλαίσια των θεσμικών του δυνατοτήτων (πολλοί, μάλιστα, το κατηγόρησαν ότι, στην περίπτωση ειδικά του περιβάλλοντος, τις υπερβαίνει κιόλας). Να είστε σίγουρος ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα χωρίς τον “δικαστικό ακτιβισμό” του.
ΔΟΜΗΣΗ ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ.
Η δόμηση εκτός σχεδίου διακρίνεται σε τρείς κατηγορίες,
Την δόμηση για επιχειρηματικές ανάγκες, τη στέγαση κοινωνικά αδύναμων
και των πολυτελών κατοικιών.
Σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω κατηγορίες και αν υπάγεται το κτήριο ή το αρχιτεκτόνημα, προκαλείται πολεοδομική επιβάρυνση στις υπάρχουσες υποδομές, αυξημένες ανάγκες για νέες, καθώς και προσθήκη και άλλων πολεοδομικών εξοπλισμών.
Με κάθε νέο κτήριο έχουμε νέες ανάγκες για πεζοδρόμια,δρόμους,ύδρευσης, καλώδια τηλεφώνου και ηλεκτρισμού, επίσης ανάγκες για πλατείες,σχολεία,καταστήματα,κ.ά.
Εχουμε ένα φαινόμενο που καλείται πολεοδομική ενεργοποίηση.
Αυτές οι ανάγκες μπορούν να ικανοποιηθούν από την επένδυση ιδιωτικού και δημόσιου κεφάλαιου. Το κράτος όμως έχει την ευθύνη να εξασφαλίσει την απαραίτητη πολεοδομική επένδυση προς χάριν μίας διαβίωσης με πολιτισμένο τρόπο και ένα ελάχιστο επίπεδο ευημερίας και διευκόλυνσης της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Πρός τούτο ο Συνταγματικός νομοθέτης, όρισε στο άρθρο 24,π.3, για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά μία έκταση, «οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι,πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς, καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των ασικών κοινόχρηστων και πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει».
Μάλλον είναι ευθύνη της Βουλής να ψηφίσει νόμο ο οποίος να καλύπτει τη παράλειψη,
διότι πιθανότατα δεν αρκούν οι υπάρχοντες νόμοι, επειδή στη πραγματικότητα δεν έχουμε την ανάλογη πολεοδομική λειτουργία. Θεωρώ πλεονάζουσα και αντιεπιστημονική την ανάγκη να συμπληρωθεί η παράγραφος 3,αρ.24 με τη προσθήκη του σημείου «…ως οικιστική και μή….», διότι αφορά κυρίως την διεύρυνση δρόμων ,κ.λ. τα οποία γίνονται και μέσα σε κλίμα συνενόησης και συμβιβασμών.
Με ένα κοινά αποδεκτό νόμο κατά τη βούληση του Συνταγματικού νομοθέτη, ανοίγει ο δρόμος για ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας. Η αντιπαροχή και η συνεργασία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα μπορουν να αναπτυχθούν. Διότι η αντιπαροχή δεν είναι εγκλημα, όπως επικρατεί σε πολιτικά άρθρα και στη καθημερινή νοοτροπία,βλ. άρθρο του Πρ. του ΙΣΤΑΜΕ, Κ.Καρτάλη, «έγκλημα η αντιπαροχή». Μοιάζει με Τέρας η Αντιπαροχή, ένα τέρας όπως στους μύθους, το έχουμε ανάγκη σαν αναγκαίο κακό, γιατί δε γνωρίζουμε από πού να αντλήσουμε τους αναγκαίους πόρους που καλύπτουν το κόστος της πολεοδομικής ενεργοποίησης. Μέχρι να μάθουμε τον Πολεοδομικό-μαθηματικό τύπο στο γενικότερο αντιεπιστημονικό κλίμα.
Οι επεκτάσεις σχεδίων ταυτίζονται πλέον στη συνεδήσεις μας με το ανέφικτο καλό. Το Τέρας-Αντιπαροχή κρατάει σε αντιπαραγωγική στασιμότητα, τις επεκτάσεις σχεδίων, οι δυνατότητες των πολεοδομικών μελετών δεν συμβάλλουν στη κοινωνική καταξίωση των πολεοδόμων-αρχιτεκτόνων και διευρύνει την ανεργία τους. Για να αξιοποιηθούν οι δυνατότητες της Πολεοδομικής επιστήμης και να μη διαρκούν οι επεκτάσεις σχεδίων πέραν της εικοσαετίας, χρειάζεται ένας άθλος που συναγωνίζεται την απελευθέρωση της Ανδρομέδας από τον Περσέα. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι όλοι οι μυθικοί ήρωες είναι ταυτόχρονα και ιδρυτές Πόλεων, είναι ήρωες διότι η επιστήμη της Πολεοδομίας είναι άθλος και απαιτεί θάρρος και γνώση. Ο Περσέας θεωρείται και πολιτικός ηγέτης και Πολεοδόμος, όπως άλλωστε και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός.
Η Συνταγματική αναθεώρηση δε χρειάζεται καμμία «ριζική αναδιάρθρωση του συνταγματικού άρθρου 24, με «προτάσεις για βελτίωση του περιβάλλοντος» όταν εύκολα κάποιοι τις χρησιμοποιούν για μπούμερανγκ.
(βλ. άρθρο Δ. Χριστοφιλόπουλου, καθ. Πανεπιστημίου Αθηνών στη Κ.Ελ 23/7.)
Το ζήτημα με το Σύνταγμα είναι οι παραλείψεις από κρατικής πλευράς και έπειτα η ευθύνη του πατριωτισμού των ελλήνων, άρθρο 120,Σ.
Ούτε διευκολύνει σε τίποτε η «αποσύνδεση του δικαιώματος δόμησης εκτός σχεδίου από το δικαίωμα της ιδιοκτησίας», (βλ. άρθρο Ηλία Ευθυμιόπουλου,πρώην υφυπουργός, Νέα,7/7}. Αντιθέτως, η πρόταση του προκαλεί και συμβάλει στη διαμόρφωση αντιοικολογικής συνείδησης με ευκολία, γιατί το δικαίωμα της ιδιοκτησίας είναι αποδεκτό ενώ το δικαίωμα στο περιβάλλον δε γίνεται κατανοητό με τον Πολεοδομικό αναλφαβητισμό που επικρατεί και διαιωνίζεται. 7/7/06
Δεν είναι σχόλιο, αλλά αίτημα. Δεν μπορώ να βρώ το κείμενο της πρότασης αναθεώρησης.
Θα μπορούσατε να το “κρεμάσετε” στην ιστοσελίδα σας ; Θα διευκολυνόταν ο διάλογος ουσιαστικά.
ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ & ΠΕΙΡΑΙΑ
ΠΡΟΤΕΙΝΩ 2 ΛΥΣΕΙΣ
1. ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΦΕΙ Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΑΛΛΟΥ π.χ. ΤΡΙΠΟΛΗ
2.Ή / και ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΕΙΝ ( να κανει απαλοτρωση των οικοπεδων για να γινουν πλατειες, παρκα παντου ) & ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΑΙ ΤΟ ΚΤΙΖΕΙΝ & ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΚΙΝΗΤΡΑ ( πχ πτωση των τιμων στις επικειμενες περιοχες, συντελεστες δομησης, ή αλλα νεα συστηματα) , ΓΙΑ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ Ή / και ΕΝΤΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (εξαπλωση της πολης) ΑΛΛΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΕΝΙΑΙΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΔΡΟΜΩΝ , ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ κλπ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ Ευχαριστω πολυ…
Σχολιάστε