Μιχάλη, νομίζω ότι στην ουσία αυτό που θέλει να πει το 106§1 είναι ότι το κράτος (κυβέρνηση και Βουλή) είναι υπεύθυνο για τον …κρατικό προϋπολογισμό. Χρησιμοποιεί ίσως λίγο “βαριά” γλώσσα, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπεύθυνη η παράγραφος για τον υδροκεφαλισμό του κράτους ή τον πατερναλισμό του.

Ίσως είναι λίγο ασαφές αλλά δεν νομίζω πως είναι άρθρο για το θέμα σύνταξης του προϋπολογισμού. Πιστεύω πως είναι κάτι παραπάνω από “βαριά” γλώσσα – μια φρασεολογία σύμφωνη με το δέδομένο ιστορικό πλαίσιο. Ο προγραμματισμός και ο συντονισμός, δηλώνει, γίνεται “…επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας.” Μιλάει για την κρατική αναπτυξιακή πολιτική της χώρας και με παρεμβάσεις και “στρατηγική” στήριξη υπέρ κάποιων κλάδων/τομέων (και όχι άλλων) σε διάφορα στάδια οικονομικής ανάπτυξης. Αυτά είναι κλασσικά θέματα κρατικού κεντρικού προγραμματισμού και εκεί νομίζω βρίσκω το άρθρο λίγο ξεπερασμένο…

Τάσο το αρθρ.106 ειναι η συνταγματική βαση για τον υδροκεφαλισμο του κρατους, και φυσικα οπως καθε συνταγματική “βαση” δεν γεννα εκ του μηδενος καταστασεις, αλλα καθρεφτιζει και αναπαραγει αρρωστημενα στατους.

συμφωνω με τον Μιχαλη. Ειναι σαφες οτι προτεινεται η ενεργη αναμιξη του κρατους.

Δε νομίζω ότι οι διαφωνίες που έχω (αν έχω) με την πλειονότητα όσων γράφετε είναι αρκετές ώστε να συστήσουν 3η θέση, αλλά επιμένω σε ό,τι έχω πει για το 106§1. Δεν υποστηρίζω μέχρι κεραίας τη διατύπωσή του, αλλά στο πλαίσιο που συζητάμε (έχοντας αποδεχθεί την αναγκαιότητα του κράτους αλλά και την ανάγκη του περιορισμού του) δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω σε ένα δημοκρατικό κράτος το δικαίωμα μακροχρόνιου οικονομικού σχεδιασμού, όσο και αν συμφωνώ ότι το Σύνταγμα οφείλει να προστατεύει τον Πολίτη εξίσου από κρατικές και ιδιωτικές πρακτικές που απειλούν την ελευθερία, ανθρώπινη αξιοπρέπεια κλπ.

Το Κράτος, ως Κυρίαρχο (Sovereign) μέσα στο χώρο των εθνικών συνόρων οφείλει να χαράσσει οικονομική πολιτική σε εθνικό επίπεδο με στόχους τη διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας, της κοινωνικής ειρήνης και της δημοσιονομικής ευρωστίας, με αυτή τη σειρά προτεραιοτήτων.

Για παράδειγμα αν αμελήσει την οικονομική ανάπτυξη των ακριτικών περιοχών (*) σε βαθμό που ο πληθυσμός τους να μηδενιστεί ουσιαστικά τότε μπορεί να υπάρξει πρόβλημα σε βάθος χρόνου όσον αφορά την εθνική κυριαρχία.

Όσον αφορά ένα πιο πρακτικό ζήτημα, αν δεν ενισχύσει τις προσπάθειες απεξάρτησης από εισαγόμενες πρώτες ύλες στο μέλλον διατρέχει τον κίδυνο της πραγματικής υπονόμευσης και των τριών στόχων που ανέφερα πιο πάνω. Είναι μάλλον εγκληματικό να “περιμένει” (*) από την ιδιωτική πρωτοβουλία να βρει από μόνη της λύσεις για ένα τόσο στρατηγικό ζήτημα. Η ιδιωτική πρωτοβουλία, ειδικά σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, δεν έχει καμία υποχρέωση να ενεργεί ώστε να αποτραπούν οδυνηρές καταστάσεις σε κάποιον συγκεκριμένο τόπο σε μέλλοντα χρόνο.

Ένα παρόμοιο σχετικό παράδειγμα είναι και η προστασία του περιβάλλοντος.

(*) η οικονομική ανάπτυξη/εξεύρεση λυσεων δε χρειάζεται να έχει (μόνο) κρατικό φορέα. Αλλά είναι δουλειά του κράτους να δίνει τα απαραίτητα κίνητρα στους ιδιωτικούς φορείς ώστε να επιτύχει το σχεδιασμό του.

ΥΓ.: Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημα – το υπαρκτό πρόβλημα από το γιγαντισμό και την αναποτελεσματικότητα του κράτους – είναι πολιτικό/διαχειριστικό και όχι πολιτειακό/συνταγματικό. Και γι’αυτό δεν πιστεύω ότι είναι δικαιολογημένες οι έντονες αντιδράσεις στο 106§1.

Μιχάλη ίσως να εκπλαγείς αλλά θα συμφωνήσω σε ένα βαθμό με τον Τάσο. Ισως δεν είναι τόσο καλά διατυπωμένο, αλλά και εμένα η αίσθηση μου είναι ότι το 106 έχει σκοπό να αναγνωρίσει τη δυνατότητα στο κράτος να επεμβαίνει στην οικονομική δραστηριότητα με σκοπό να εξυπηρετίσει σκοπούς οι οποίοι δεν εξυπηρετούνται από τα αποτελέσματα στα οποία οδηγεί η ελεύθερη λειτουργία της αγοράς. Ενδεικτικά και εγώ αναφέρω την σταθεροποίηση των οικονομικών διακυμάνσεων, την προστασία του περιβάλλοντος, και την ανάπτυξη των ακριτικών περιοχών. Σε αυτό το σημείο δε νομίζω ότι το Σύνταγμά μας διαφέρει απο αυτά πιο φιλελεύθερων χωρών. Σαφώς και αφήνει μεγάλη διευχέρεια στο κράτος, αλλά νομίζω ότι αυτός είναι και ο σκοπός του Συντάγματος, να θέτει δηλαδή κάποιους πολύ βασικούς κανόνες τους οποίους είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να σεβόμαστε, και από εκεί και πέρα να αφήνει την λήψη των συγκεκριμένων αποφάσεων στα χέρια των πολιτών μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας. Εκεί ακριβώς έγκειται και το λάθος του συνταγματικού νομοθέτη σχετικά με την παράγραφο 16, ότι δηλαδή συμπεριέλαβε στο Σύνταγμα μία πολύ συγκεκριμένη πολιτική για την οποία θα ήταν σωστό να αποφασίσει το εκλογικό σώμα.

Συμπερασματικά, μπορεί οι αποφάσεις των Ελλήνων στην κάλπη να έχουν κοστίσει σημαντικά στη χώρα, και εξ’ αιτίας τους εν μέρη να βρίσκομαι και εγώ στο εξωτερικό, αλλά δεν είμαι διατεθιμένος να αποδεκτώ ένα Σύνταγμα που περιορίζει τη δημοκρατική ελευθερία, έστω και προς την κατεύθυνση που επιθυμώ. Αλλωστε, αυτό είναι και το μεγαλύτερο προτέρημα της δημοκρατίας, όχι ότι οδηγεί στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αλλά ότι αυτοί που, άμεσα ή έμμεσα, αποφασίζουν δέχονται και τις συνέπειες. Μέχρι λοιπόν να “βάλουν μυαλό” οι συμπατριώτες μου, εγώ, κατά τα πρότυπα του Tiebout, θα συνεχίζω να ψηφίζω με τα πόδια.

Τελικά αποδεικνύεται πως η ερμηνεία των όρων «προγραμματισμός” και «συντονισμός» παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην αντίδραση που έχει κανείς στην αναφορά της πιθανότητας μεταβολής του Άρθρου 106, παρ. 1. Άλλο το θέμα ύπαρξης οικονομικής πολιτικής και άλλο το θέμα του οικονομικού προγραμματισμού (στο μυαλό μου τουλάχιστον). Πρώτα απ’ όλα να επαναλάβω πως δεν μιλάω για ανάγκη κατάργησης του άρθρου (προς μια κατεύθυνση συνολικής μη-παρεμβατικής κρατικής πολιτικής) αλλά για ανάγκη αναδιατύπωσης του 106 παρ. 1. Δέχομαι τους πολύ σημαντικούς ρόλους του κράτους στους οποίους κάνετε αναφορά. Στην διατύπωση της παραγράφου συγκεκριμένα, έχω μεγαλύτερο πρόβλημα με τον όρο “προγραμματισμός” παρά με τον όρο “συντονισμός”. Εναλλακτικά διατυπώσεις θα μπορούσαν να αναφέρουν πως η «για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος» το Κράτος έχει την υποχρέωση να προσδιορίζει με σαφήνεια τα μέσα και τους στόχους της οικονομικής του παρουσίας και πολιτικής. Επίσης, το Κράτος επιδιώκει την οικονομική ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας προσφέροντας ένα στρατηγικό όραμα καθώς και κίνητρα για τους Έλληνες πολίτες και τις Ελληνικές επιχειρήσεις προς την επίτευξη αναπτυξιακών στόχων». Επίσης, «το κράτος επεμβαίνει στην οικονομική δραστηριότητα ιδιαίτερα για την διόρθωση πιθανών αποτυχιών της αγοράς.

Το αρχικό μήνυμα βέβαια του δικού μου κειμένου είναι «ποιος μας σώζει από τις αποτυχίες της πολιτικής» – αυτό δεν σημαίνει πως όποιος εστιάζει σε αυτές τις αποτυχίες είναι αρνητής των αποτυχιών της αγοράς. Εκεί παίρνω την θέση ότι το Σύνταγμα μπορεί να παίξει ένα ρόλο ως ρυθμιστής των κανόνων του παιχνιδιού. Όπως διαφαίνεται και στο κείμενο μου, δεν συμφωνώ με το ΥΓ του Τάσου – ενώ δεν πιστεύω στην απόλυτη ευθύνη του συντάγματος, πιστεύω απαραίτητα στην μερική του ευθύνη για τα αποτελέσματα που βιώνουμε.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η λειτουργία της ελεύθερης αγοράς είναι τέλεια. Είναι ατελής και εμφανίζει καμιά φορά αποτυχίες.

Ωστόσο πέρα από την διαπίστωση των ατελειών της αγοράς, η επίκληση του κρατικού παρεμβατισμού για να τις διορθώσει πρέπει να αποδεικνύει πρώτα ότι ο κεντρικός σχεδιασμός οποιασδήποτε μορφής προσφέρει αποτελεσματικότερες λύσεις. Η απαίτηση για συνταγματική κατοχύρωση του “προγραμματισμού” και του “συντονισμού” πρέπει πρώτα να αποδείξει την ανωτερώτητα του κεντρικού σχεδιασμού στην ρύθμιση της οικονομικής δραστηριότητας. Διότι ο κρατικός παρεμβατισμός έχει και αυτός ατέλειες και οδηγεί σε πολύ μεγαλύτερες αποτυχίες από την ελεύθερη αγορά.

Στην πραγματικότητα έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ διαφόρων ατελών λύσεων και όχι μεταξύ μιας προβληματικής αγοράς και ενός αποτελεσματικού κράτους. Με τα λόγια του R.H.Coase: All solutions have costs and there is no reason to suppose that government regulation is called for simply because the problem is not well handled by the market or the firm

Αγαπητέ Κώστα Αλεξανδράκη.
Στο σχόλιο σου αναφέρεις το ζήτημα της δημοκρατικής ελευθερίας ως βασικό κριτήριο για την δόμηση μιας ανοιχτης φιλελεύθερης κοινωνίας. Δε διαφωνώ ούτε σε ένα “και” με την άποψη αυτή.
Αλλά ποια είναι τα όρια της δημοκρατίας; Εννοώ μπορεί η αρχή της πλειοψηφίας να οδηγήσει στην δολοφονία της μειοψηφίας; Ή στην εξορία μιας μειονότητας πχ;
Ασφαλώς η απάντηση είναι αυτονόητη. Τα όρια λοιπόν υπάρχουν και πρέπει να είναι διακριτά. Αλλά κατά τη γνώμη μου τα όρια αυτά πρέπει να βρίσκουν την πιο υψηλή έκφραση τους στο Σύνταγμα. Στη χάρτα δηλαδή των Δικαιωμάτων που καμιά πλειοψηφία ή μειοψηφία δεν μπορεί να μας στερήσει.
Τώρα, το να παίρνει ενα Κράτος λευκή κάρτα από το Σύνταγμα του για οποιοδήποτε θέμα, πόσο μάλλον την οικονομική πολιτική, πιστεύω πως υπονομεύει τα θεμέλια τόσο της δημοκρατίας όσο και του φιλελευθερισμού. Και πραγματικά αυτό γίνεται με το άρθρο 106 . Το κράτος αποκτά απλά μια υπερβολικά ευρεία δικαιοδοσία στην οικονομική ζωή της χώρας μας, μια δικαιοδοσία που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της δημοκρατικά αποδεκτής κρατικής εξουσίας. Μην ξεχνάς ότι από τις ρίζες της οικονομίας φυτρώνει η αρχή της ιδιοκτησίας, και απο κει οι ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες. Ενα κράτος που κρατά στα χέρια του την οικονομία λοιπόν, κρατα εν δυναμει στα “χερια του” τις ιδιες μας τις ελευθεριες.
Ας μην ξεχνάμε οτι το σύνταγμα είναι η ασπίδα του πολίτη κατά της εξουσίας. Μια εξουσία πατερναλιστική, και μαλιστα με συνταγματικη βούλα, δεν αποτελεί δικαίωση της συνταγματικής μας δημοκρατίας άλλα εν δυναμει εχθρο της.

@ Φώτης: η “αποτελεσματικότητα” είναι μια έννοια που μόνη της χωράει πολύ νερό. Για να τη διευκρινίσουμε πλήρως πρέπι να αναφερθούμε στο “τέλος” που εμπεριέχει. Και αυτό το “τέλος” είναι η πέτρα του σκανδάλου: τι συμβαίνει όταν ένα μέτρο, μια πολιτκή, κλπ., προκαλεί οικονομική επιτυχία αλλά κοινωνικό διχασμό (ή αντίστροφα); Πριν λοιπόν αποδείξουμε την “ανωτερότητα” μιας προσέγγισης πρέπει πρώτα να συμφωνήσουμε στον τελικό της στόχο. Εκεί το θέμα γίνεται αναπόφευκτα ιδεολογικό και ο συγκερασμός απόψεων δύσκολος.

@ Χάρης: ποια είναι τα “όρια της δημοκρατικά αποδεκτής κρατικής εξουσίας”; Ο οικονομικός σχεδιασμός που προτείνει η κυβέρνηση μέσω του προϋπολογισμού (ή των επιμέρους οικονομικά σημαντικών νόμων) τίθεται προς έγκριση στην ολομέλεια της Βουλής. Με ποιο στοιχείο της προηγούμενης φράσης διαφωνείς; Υπάρχει οικονομική δραστηριότητα του κράτους που δεν έχει υπαχθεί ποτέ σε κοινοβουλευτική έγκριση; (δεν ξέρω, ρωτάω)

Μα ασφαλώς και όχι , αυτό έλειπε.Μιλώντας για όρια της δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους εννοώ τα όρια μέχρι τα οποία το δημοκρατικά εκλεγμένο κράτος μπορεί να επηρεάζει την οικονομική ζωή της χώρας. Μέχρι ποια ορια δηλαδή μπορεί η συχνά οριακή πλειοψηφία των πολιτών να επηρεάζει την οικονομική μοίρα των υπολοίπων; Αλλά ακομα κι αυτο δεν ισχυει καθως οι οικονομικές αποφάσεις λαμβάνονται συνηθως απο μια ομαδα σχεδιαστων που αξιολογούνται στο τελος ενος πολύ μεγάλου χρονικού διαστηματος. Και μέχρι ποια ορια τελοσπαντων το κράτος μπορεί να συσφίγγει την οικονομική ελευθερία, με διατάξεις σαν αυτη του Βασικού μετοχου ή σαν τα σχετικα της συστασης ιδιωτικων πανεπιστημιων;
Εφόσον προκρίνεται ένα συγκεκριμενο οικονομικό σύστημα,δηλαδη εφοσον η κοινωνία αποφασίζει μια συγκεκριμενη οικονομική ρότα (ζήτημα που λύθηκε πιστευω μετα τον εμφυλιο πολεμο,αν και το θεμα μας ειναι διαφορετικο) τότε, σε συνταγματικό επίπεδο θα πρεπει να προστατεύονται οι κύριοι μηχανισμοί του συστηματος αυτου.Οχι να υπονομεύονται όπως γίνεται με τις επιμαχες διατάξεις του συνταγματος μας.

Δεν ισχυρίζομαι ότι το Σύνταγμα πρέπει δίνει διαφορετικές κατευθύνσεις στον τομέα της οικονομίας. Ισχυρίζομαι ότι δνε πρέπει να δίνει καμία πολιτική κατεύθυνση και διαπιστώνω μόνο ότι οι υπάρχουσες κατευθύνσεις δεν νομιμοποιούνται στη βάση της αποτελεσματικότητας, αλλά μόνο στα ιδεολογήματα των συντακτών τους. Επειδή ακριβώς είναι πολιτική άποψη και μόνο δεν έχει καμία θέση να θεσμοθετείται συνταγματικά και να κατοχυρώνει δεσμευτικά την θέληση μιας πλειοψηφείας μιας δεδομένης στιγμής. Αφού είναι ζήτημα πολιτικής αντιπαράθεσης και συνεχούς διαλόγου πρέπει η εκάστοτε βουλή να νομοθετεί και η εκάστοτε κυβέρνηση να λειτουργεί χωρίς τέτοιες πολιτικές δεσμεύσεις κατεύθυνσης, παρά μόνο τους περιορισμούς σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων.

Αυτό βέβαια είναι από μόνο του πολιτική θέση. Προϋποθέτει ότι ο ρόλος του Σύνταγματος είναι να διασφαλίζει τις οικονομικές και πολιτικές ελευθερίες και την ανεξαρτησία του πολίτη από το κράτος, όχι να λειτουργεί ως ιδεολογικό μανιφέστο επιβολής του κρατικού καταναγκασμού. Αν όμως δεν ξεκινάει ο διάλογος από αυτή την αρχή τότε δεν πρόκειται να καταλήξει πουθενά (πέρα ίσως από την διαίωνηση του δικαιώματος επιβολής του κράτος επί των πολιτών του).

Καταρχήν το Σ. δεν είναι μόνο Χάρτα Δικαιωμάτων (Bill of Rights).

Τώρα, αν αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ ως ευθύνη μιας κυβέρνησης (δημοκρατικά εκλεγμένης στην περίπτωσή μας) να προγραμματίζει για το πού, πώς και πότε θα γίνουν δημόσια έργα και για το πού, πώς και πότε θα δοθούν με νόμους κίνητρα ανάπτυξης, εσείς το βλέπετε ως “ιδεολογικό μανιφέστο κρατικού καταναγκασμού”, νομίζω ότι έχουμε εξαντλήσει τα περιθώρια χρήσιμης συζήτησης για το θέμα.

Πάντως σαν τελευταίο σχόλιο θα ήθελα να πω ότι με χαρά θα έβλεπα μια διορθωμένη έκφραση της ham-fisted διατύπωσης της 106§1.

Αγαπητέ Χάρη,
ο ρόλος του Συντάγματος είναι αυτός που λες, να διασφαλίζει δηλαδή κάποια δικαιώματα τα οποία είναι τόσο βασικά ώστε δεν μπορούν να αφαιρούνται ακόμα και από πλειοψηφίες, ώστε η δημοκρατία να μην μετατρέπεται σε δικτατορία της πλειοψηφίας. Παραδέιγματα τέτοιων δικαιωμάτων είναι το δικαίωμα στη ζωή, στην ατομική ιδιοκτησία, κ.ο.κ. Είχα την αίσθηση ότι στην προηγούμενη απάντηση το είχα καταστήσει σαφές. Από εκεί και πέρα όμως το Σύνταγμα των περισσοτέρων κρατών δίνει το δικαίωμα στο κράτος να ασκεί πολιτική που περιορίζει σε ένα μικρότερο η μεγαλύτερο βαθμό τα δικαιώματα αυτά. Για παράδειγμα, το κράτος μπορεί να εφαρμόζει τη θανατική ποινή, να δημεύει περουσίες ή να αφαιρεί με το ζόρι μέρος του εισοδήματος μέσω της φορολογίας, κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με όλες αυτές τις πολιτικές, πιστεύω όμως ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία η εκλεγμένη κυβέρνηση πρέπει να έχει από το Σύνταγμα σημαντική ευελιξία ώστε να εφαρμόζει την πολιτική για την οποία εξελέγει. Αυτή ακριβώς είναι και η αντίρρηση μου με την επίμαχη διάταξη για την Τριτοβάθμια εκαίδευση, ότι μία πολιτική η οποία θα έπρεπε να είναι στα χέρια της κυβέρνησης ρυθμίζεται απο το Σύνταγμα χωρίς να γίνεται σαφές πιο δικαίωμα προστατεύει. Από εκέι και πέρα ας μην ξεχνάμε ότι ποτέ το Σύνταγμα δεν είναι απόλυτα ανεξάρτητο από τη θέληση της πλειοψηφίας διότι μία πολύ ισχυρή πειοψηφία έχει και το δικαίωμα να το αναθεωρήσει, και τη δύναμη να το καταλύσει (σε περίπτωση επανάστασης).

Σε μία κοινωνία που ακολουθεί έστω τυπικά το καπιταλιστικό μοντέλο , ο πυρήνας της οικονομικής δραστηριότητας δεν είναι το κράτος αλλά η αγορά.
Κατά συνέπεια ο ΅Προγραμματιστής΅και ο ΅Συντονιστής΅ της οικονομικής δραστηριότητας σε μια τετοια κοινωνία δεν πρεπει να είναι το σιδερένιο χέρι του Κράτους αλλά οι εσωτερικοί “νόμοι” και μηχανισμοί της αγοράς

Φυσικά το Κράτος έχει το δικαίωμα, για την ακρίβεια την υποχρέωση, να προγραμματίζει τις επενδυσεις των πόρων του προς όφελος του συνόλου,της κοινωνίας. Αλλά αυτη του η αρμοδιότητα δεν μπορεί να εκτείνεται στο σύνολο της λεγόμενης “εθνικής οικονομικής δραστηριότητας” γιατί τότε το σύστημα μας απλά παύει να ειναι καπιταλιστικό, γίνεται κρατιστικο. Δηλαδή με λίγα λόγια η αυθορμητη λειτουργία της ελευθερης οικονομίας υποκαθίσταται εξολοκληρου από τις αποφάσεις των Σχεδιαστών που προγραμματίζουν και συντονίζουν.

Φυσικά αυτή η άποψη είναι ιδεολογικά προσανατολισμένη στο ακριβώς αντίθετο του καπιταλισμού στρατόπεδο. Να λοιπόν η δομική αντίφαση που υπάρχει στο σύνταγμα μας, ένας σπόρος που γεννά και άλλες εστίες ” κρατικιστικής μόλυνσης”, όπως είναι η παιδεία που αναφέρετε. Δηλαδή η βαθια αφομοιωμένη πιστη στην πατερναλιστική ιδιότητα του κρατους, μια πεποίθηση που διαπερνά ολόκληρο τον κρατικο μηχανισμό και την ελληνικη κοινωνια σχεδόν στο συνολο της. Η διατυπωση του αρθρου 106 ειναι ενα συμπτωμα αυτης της πεποιθησης, και μαλιστα το πιο ανησυχητικο, γιατι δείχνει οτι μια στρεβλή σύλληψη της κρατικης λειτουργιας εχει αναχθει σε υπερτατο νομο του κρατους.

Γιαυτο άλλωστε ακόμα και οι υπερμαχοι του μετριοπαθους παρεμβατισμού αποδέχονται την λυση της αναδιατυπωσης του αρθρου 106.

Τέλος να τονίσω ότι το Σύνταγμα δεν υπόκειται εξ ολοκληρου σε αναθεώρηση, αντιθετα μια σειρα απο διαταξεις δεν επιδεχονται μετατροπών μεταξυ των οποίων και το αρθρ.5 παρ.1 που κατοχυρωνει μεταξυ άλλων την ελευθερη συμμετοχη στην οικονομικη δραστηριότητα. Κατα συνεπεια υπαρχουν και διαταξεις που προστατευονται απο τη θεληση της “πλειοψηφιας”. Επισης, η περιπτωση της επαναστασης δεν μπορει να υπαχθει στη συζητηση μας γιατι πολυ απλα εμεις ακομα μιλαμε εντος πλαισιου συνταγματικης ταξης.

Φίλε Χάρη, για να διατηρηθεί ωστόσο η συνταγματική τάξη και να συμπεριφέρονται οι πολίτες κατά έννομο τρόπο δεν πρέπει το Σύνταγμα να είναι σύμφωνο με τη βουλή μιας μεγάλης τουλάχιστον πλειοψηφίας? ¨Ενα Σύνταγμα που είναι πολύ συγκεκριμένο και περιοριστικό προς μία κατεύθυνση που αντίκειται στη θέληση μιας μεγάλης πλειοψηφίας (η ίσως και μιας ισχυρής μειοψηφίας) πολιτών οδηγεί ακριβώς σε προσπάθειες είτε αναθεώρησης ή κατάλυσής του. Ασφαλώς και εγώ συμφωνώ ότι η γλώσσα που χρησιμοποιείται χρειάζεται αλλαγή και ορισμένες διατάξεις πρέπει να αναθεωρηθούν, αλλά επιμένω ότι το Σύνταγμα πρέπει απλώς να διασφαλίζει κάποια βασικά δικαιώματα που σχεδόν όλοι μας θεωρούμε αυτονόητα και από εκεί και πέρα να αφήνει τις επι μέρους πολιτικές, όπως αυτήν που εκφράζεις, στην κρίση των ψηφοφόρων. Ϊσως τελικά να πρέπει να συμφωνήσουμε ότι στο συγκεκριμένο σημείο διαφωνούμε.

επιμένω ότι το Σύνταγμα πρέπει απλώς να διασφαλίζει κάποια βασικά δικαιώματα που σχεδόν όλοι μας θεωρούμε αυτονόητα και από εκεί και πέρα να αφήνει τις επι μέρους πολιτικές, όπως αυτήν που εκφράζεις, στην κρίση των ψηφοφόρων.

Αν στρέψετε το επιχειρημα σας προς την πλευρα της εντονα παρεμβατικης πολιτικής εχετε ενα πανισχυρο χαρτι υπέρ της κατάργησης του αρθρ.106 που στην ουσια του καθοριζει περιοριστικα μια συγκεκριμενη (κρατικιστικη) στρατηγικη.

Χάρη δε νομίζω ότι έχεις δίκιο εδώ. Αντίθετα με το άρθρο 16 για την παιδεία, ένα – έστω αναδιατυπωμένο – άρθρο 106, δεν περιορίζει σε τίποτα μια κυβέρνηση των Φιλελεύθερων να ασκήσει την οικονομική πολιτική για την οποία έχει εκλεγεί. Πλήρης κατάργησή του, αντίθετα, μάλλον περιορίζει μια κυβέρνηση του Συνασπισμού π.χ., που θα έχει προφανώς εκλεγεί με πιο παρεμβατική πλατφόρμα.

Τελικά ποιά θα ήταν για σένα (και το Φώτη) μια ικανοποιητική διατύπωση της παρ. 1;

Για μένα η παράγραφος ένα μπορεί να αφαιρεθεί όπως είναι και το άρθρο 106 να ξεκινά με την παρ2., απο την οποία πρέπει να αφαιρεθεί το τελευταίο κομμάτι (ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας). Το ποιά ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία μπορεί να θεωρηθεί ότι βλάπτει την εθνική οικονομία είναι κάτι το πολύ ευρύ και επιτρέπει πάλι την επέμβαση του κράτους στον περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας και της ανεξαρτησίας του ατόμου να διαχειρίζεται τους πόρους του.

Ο ρόλος του Συντάγματος είναι να διασφαλίζει τις ελευθερίες του πολίτη απέναντι στο κράτος, όχι του κράτους έναντι του πολίτη. Αν ο Συνασπισμός σκοπεύει ως κυβέρνηση να καταλύσει ατομικές ελευθερίες τότε το Σύνταγμα δεν πρέπει να λειτουργήσει ως Κερκόπορτα. Ακριβώς για την περίπτωση που έχουμε τέτοιες (ή χειρότερες) κυβερνήσεις θέλουμε να αλλάξει το 106.

Εγώ θα ήμουν σχετικα ικανοποιημένος και με μια αναδιατύπωση ως second best solution σ¨αυτη του Φωτη όπου ο “προγραμματισμός της εθνικής οικονομίας” θα έλειπε. Το κράτος πρέπει να προγραμματίζει τη διαχείριση της οικονομικής του δραστηριοτητας ή των πόρων του προς όφελος της εθνικής οικονομίας (από τους φόρους μέχρι τα κονδύλια της ΕΕ) και της ανάπτυξης…Ετσι ενα αρθρο λευκη καρτα στην αυθαιρεσια του κρατους μετατρεπεται ταυτοχρονα σε ευθεια υποχρεωση του να κατευθυνει ολες του τις δυναμεις στην εθνικη αναπτυξη.

με το άρθρο 16 για την παιδεία, ένα – έστω αναδιατυπωμένο – άρθρο 106, δεν περιορίζει σε τίποτα μια κυβέρνηση των Φιλελεύθερων να ασκήσει την οικονομική πολιτική για την οποία έχει εκλεγεί. Πλήρης κατάργησή του, αντίθετα, μάλλον περιορίζει μια κυβέρνηση του Συνασπισμού π.χ., που θα έχει προφανώς εκλεγεί με πιο παρεμβατική πλατφόρμα

Μα δεν αντιλαμβάνομαι,γιατί μια αριστερη κυβερνηση θα περιοριζόταν εάν ο παρεμβατισμός έπαυε να έχει συνταγματική κατοχύρωση; Εξηγησε μου σε παρακαλω. Δεν ισχυρίστηκε κανεις οτι στη θέση του άρθρου 106 παρ.1 θα πρεπει να μπει καποια ολοκληρωτικα απαγορευτικη διαταξη για την επεμβαση του κρατους στην οικονομια, ενα μανιφετο του laissez faire…

Αλλά σε μια ανοιχτη οικονομία είναι απαράδεκτο να αναγνωριζεται συνταγματικα ο κρατικος σχεδιασμος. Αντιθετα ο ρολος του συνταγματος θα πρεπει λογικα να ειναι η οριοθετηση αυτης της επεμβασης του κρατους,οχι η επεκταση της σε ολοκληρο το πλατος της εθνικης οικονομιας

Αντιθετα ο ρολος του συνταγματος θα πρεπει λογικα να ειναι η οριοθετηση αυτης της επεμβασης του κρατους,οχι η επεκταση της σε ολοκληρο το πλατος της εθνικης οικονομιας

Δε νομίζεις ότι το Σύνταγμα παραείναι γενικό για να κάνει την οριοθέτηση αυτή στο ίδιο του το κείμενο; Τουλάχιστον να μπει μια παράγραφος που να λέει ρητά πως «τα όρια δράσης του κρατικού οικονομικού σχεδιασμού ορίζονται από ειδικό νόμο…». Όπως γίνεται και με τον εκλογικό νόμο. Ξέρουμε ότι γίνεται νύξη στο Σύνταγμα αλλά το πλήρες κείμενό του βρίσκεται αλλού.

Οχι δεν το νομίζω: η κυρια οριοθετηση επέρχεται λογικά με την συνταγματική αναγνώριση μιας σφαίρας αυτονομης υπαρξης του ατομου,οπου δε χωραει η παρεμβαση του κρατους. Κοινώς με την συνταγματικη κατοχυρωση των ατομικων δικαιωματων.

Μα αυτό δεν αναιρεί το προηγούμενό σου επιχείρημα; Δεν ξέρω πολλά πράγματα από συνταγματικό δίκαιο, αλλά η υπόθεσή μου ήταν ακριβώς αυτή: εφόσον ακόμα και ο ήπιος παρεμβατισμός (στις περιπτώσεις π.χ. που συζητάν ο Τάσος και ο Μιχάλης παραπάνω) συνιστά περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας του ατόμου, τότε η απαλοιφή του 106 παρ.1 και του δεύτερου μισού της παρ. 2 τον καθιστά αντισυνταγματικό. Ή όχι;

η κυρια οριοθετηση επέρχεται λογικά με την συνταγματική αναγνώριση μιας σφαίρας αυτονομης υπαρξης του ατομου,οπου δε χωραει η παρεμβαση του κρατους.

Εννοείται εξαιρούνται οι [οικονομικές] παρεμβάσεις του κράτους όπου καταπατούνται τα δικαιώματα της «αυτόνομης ύπαρξης του ατόμου». Βάζω τα εισαγωγικά γιατί αυτό δυστυχώς είναι πολύ ασαφές έτσι δοσμένο.

Φαντάσου δηλαδή αύριο κάποιος να έλεγε πως η φορολόγηση των πολιτών καταπατά την αυτόνομη ύπαρξή τους… :-/

Γιώργο

Μα αυτό δεν αναιρεί το προηγούμενό σου επιχείρημα

Οχι φυσικα. Αν διαβασες το αρθρο μου θα ειδες οτι αναφέρω πως ακομα και τα θεμελιωδη δικαιωματα στο συνταγμα μας δεν ειναι απολυτα. Για την ακριβεια οι ελευθεριες σου, οι δικες μου , ολων μας προστατευονται συνταγματικα υπο τον ορο οτι δεν ερχονται σε αντιθεση με το λεγομενο “γενικο συμφερον” , το “κοινο καλο”, και την κειμενη νομοθεσια.

Φυσικα οπως αναφερω αυτες οι συνταγματικες “αιρεσεις” ειναι τοσο αυστηρες και ευρειες που συχνα μπορουν να αχρηστευσουν το δικαιωμα καθεαυτο. Χρειάζονται επανεξέταση. Αλλα αυτο δεν ειναι της συζητησης μας.

Και ασφαλώς η κορυφωση αυτης της υπερβολης ειναι το αρθρο 106 παρ 1 οπου ο παρεμβατισμος οχι απλως δεν ειναι μετριος αλλα αναγεται σε πυρηνα της οικονομικης μας ζωης.

Αν θεωρεις οτι η αναγνωριση του απολυτου παρεμβατισμου ειναι απαραιτητη για την συνταγματικοτητα του μετριοπαθους παρεμβατισμου τοτε νομιζω οτι υποστηριζεις το δογμα του “κανονιοβολισμου των σπουργιτιων για την απομακρυνση τους απο τα δεντρα” οπως ελεγε ενας παλιος συνταγματολογος…

Χάρη,

θα ήταν ενδιαφέρον να βρεις με τι θα αντικαταστήσεις το Άρθρο 106 §1, μιας που η πλήρης διαγραφή του δεν φαίνεται να είναι δυνατή καθώς θα σήμαινε και αυτόματη παύση της συνταγματικής επιταγής να φροντίζει το κράτος για την ευρύτερη οικονομική ανάπτυξη…

Γι’αυτό ίσως θα ήταν καλό να αναλογιστείς τη σολομώντεια λύση της παραπομπής σε ειδικό νόμο.

Κωνσταντινε

Φαντάσου δηλαδή αύριο κάποιος να έλεγε πως η φορολόγηση των πολιτών καταπατά την αυτόνομη ύπαρξή τους… :-/

Πολλοι το λενε ηδη. Η φορολογια ειναι μια μορφη κοινωνικα και τελικα ατομικα αποδεκτου καταναγκασμου. Για την ακριβεια οι πολιτες υποχρεωνονται να πληρωσουν καποια ποσα στις δημοσιες υπηρεσιες με ανταλλαγμα την παροχη των τελευταιων, σωστα; Αλλα τα ορια αναμεσα στο κοινωνικα αποδεκτο, και στην παραβιαση της αυτονομιας του ατομου συχνα ειναι θολα.

Με αυτη τη λογικη πχ εγω δεν αντιλαμβανομαι γιατι θα πρεπει να πληρωνω την ΕΡΤ την οποια ερτ ποτε δεν παρακολουθω (Τα στοιχεία δείχνουν ότι σε ετήσια βάση η ΕΡΤ επιδοτείται με χρήματα των φορολογουμένων για κάθε πανελλήνια μονάδα τηλεοπτικής θεαματικότητας που επιτυγχάνει με 10 δισ. δραχμές, έναντι 900 περίπου εκατομμυρίων που δαπανά);ή γιατι θα πρεπει να συνεχισω να πληρωνω για τη συντηρηση υπηρεσιων που δεν χρησιμοποιω , πραγμα πολυ πιθανο να συμβει στο μελλον, με το ανοιγμα των κρατικων μονοπωλιων που βιωνουμε ή θα βιωσουμε συντομα…

Κωσταντίνε

Η εναλλακτικη πρόταση μου είναι λιγο πιο πάνω,ριξε μια ματιά. Την ιδεα της διαγραφης (που με βρισκει συμφωνο βεβαια) τη διατυπωσε ο Φωτης

Πολλοι το λενε ηδη. Η φορολογια ειναι μια μορφη κοινωνικα και τελικα ατομικα αποδεκτου καταναγκασμου. Για την ακριβεια οι πολιτες υποχρεωνονται να πληρωσουν καποια ποσα στις δημοσιες υπηρεσιες με ανταλλαγμα την παροχη των τελευταιων, σωστα; Αλλα τα ορια αναμεσα στο κοινωνικα αποδεκτο, και στην παραβιαση της αυτονομιας του ατομου συχνα ειναι θολα.

Το γνωρίζω. Είναι όμως μια ακραία μορφή οικονομικού φιλελευθερισμού (εξ Αμερικάς) που δε συνερίζομαι γιατί καλώς ή κακώς η κοινωνία μας δεν είναι ακόμα αρκετά ιδιωτικοποιημένη ώστε να φτάσουμε να λέμε πως οι δημόσιες υπηρεσίες είναι αχρείαστες. Επίσης υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία δε μπορώ να τα φανταστώ να λειτουργούν δίχως φορολογία (ή δημόσια διαχείριση τέλος πάντων) όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις και η ίδια η Κυβέρνηση.

Για την ώρα δεν υπάρχει κάποιο μοντέλο Corporate Democracy που να λειτουργεί ικανοποιητικά (μόνο στο Civilization™!) ώστε να φτάσουμε στο σημείο να ζητήσουμε κατάργηση της φορολόγησης. Πιστεύω το κράτος πρέπει να συνεχίσει να παίζει κάποιο ρόλο έστω και minimal. Όπως λέει το motto του κόμματος των Φιλελευθέρων της Γερμανίας (FDP): “So viel Staat wie nötig, so wenig Staat wie möglich!” με άλλα λόγια «τόσο περισσότερο κράτος όσο να χρειάζεται, τόσο λιγότερο κράτος όσο να είναι δυνατόν»

Η εναλλακτικη πρόταση μου είναι λιγο πιο πάνω,ριξε μια ματιά.

Έχεις δίκιο, μπερδεύτηκα. Αλλά και των δυο σας οι προτάσεις είναι αρκετά ρηξικέλευθες. Σε βαθμό που φτάνουμε πλέον στο άλλο άκρο: την υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων έναντι κάθε [οικονομικού] προγραμματισμού υπέρ του κοινού καλού.

Δε θα μ’άρεσε εξίσου…

Ο “ακραιος” φιλελευθερισμος στον οποιο αναφερεσαι μαλλον εχει να κανει με την καταργηση της φορολογιας γενικα (αναρχοκαπιταλισμος).

Εγω μιλαων για κριτικη των φορολογικων πολιτικων σε επιμερους θεματα. Δηλαδη ισχυριζομαι οτι σε καποια ζητηματα η ντε και καλα φορολογηση παραβιαζει την οικονομικη ελευθερια του ατομου. Αυτο δεν ισχυει για ολες τις υπηρεσιες ουτε και υπονοει την καταργηση του κρατους συνολικα.

Εγω μιλαω για κριτικη των φορολογικων πολιτικων σε επιμερους θεματα

Σωστός. Αλλά αυτό εκ των πραγμάτων δε μπορεί ν’αντιμετωπίζεται στο Σύνταγμα… Γι’αυτό πρότεινα την παραπομπή σε ειδικό νόμο, ώστε να γίνεται εκτενής αναφορά στο θέμα της κρατικής [οικονομικής] επέμβασης στο κατάλληλο σημείο.

Αν κρατήσουμε το Άρθρο 106 ως έχει έχουμε πρόβλημα παρεμβατισμού…
Αν το καταργήσουμε έχουμε δυνητικά πρόβλημα εθνικής αδράνειας στην οικονομική πολιτική…

Η σολομώντεια λύση του ειδικού νόμου νομίζω εκπληρώνει τις απαιτήσεις και των δύο στρατοπέδων.

(Θεωρώ ότι) η φορολογία είναι το “membership fee” το οποίο πληρώνει ένα φυσικό πρόσωπο (ή και νομικό) για τη συμμετοχή του στη χώρα, στην Κοινωνία, στην Οικονομία, στο όλο “σύστημα” (με την καλή έννοια της λέξης): το “fee” έχει μέρος αναλογικό με το εισόδημα του φυσικού προσώπου (φόρος εισοδήματος), την τελική κατανάλωση προϊόντων και υπηρεσιών (ΦΠΑ), την απόκτηση και κατοχή ακίνητης περιουσίας (ΦΑΠ. ΦΜΑΠ, κ.α.), κ..α.

Βάση της λογικής είναι όχι η ανταποδοτικότητα αλλά η κάλυψη των σταθερών και μη εύκολα καταμεριστέων (fixed, inelastic, βασικών, κ.α.) δαπανών για την λειτουργία του “συστήματος”.

Δεν θεωρώ αναγκαίο/εφικτό να καθορίζει το Σύνταγμα μιάς χώρας τη διάρθρωση και τα επίπεδα αυτού του membership fee.

Βεβαίως τίθεται, φιλοσοφικά, θέμα δυνατότητας “opt out”: Αν κάποιος δεν θέλει να συμμετέχει στο εθνικό αυτό σύστημα που λέγεται χώρα, διότι δεν επιθυμεί π.χ. να καταβάλει φόρους (θα μπορούσε να θεωρηθεί ως “αντιρρησίας φορολογικής ή ιδεολογικής συνείδησης” ;;;;), υπάρχει “ειδικό καθεστώς” στο οποίο μπορεί να ενταχθεί παραμένοντας “μέλος” ή θα πρέπει να αποχωρήσει από τη χώρα, ως φορολογούμενος αν όχι και ως πολίτης της, και να αναζητήσει μία άλλη χώρα (ως φορολογικός κάτοικος ή πολίτης/μέλος γενικότερα), της οποίας τις παροχές (από μαξιμαλιστικές έως μηδενικές) επιθυμεί (επιλέγει) να έχει και να πληρώνει το προβλεπόμενο από το κράτος φορολογικό “fee”;

Με 25 κράτη μέλη της ΕΕ, μπορεί κανείς επί της ουσίας σήμερα να μετεγκατασταθεί μόνιμα αρκετά “εύκολα” και εργασθεί/δρατηριοποιηθεί σε ένα από τα 24 άλλα “μοντέλα¨συστήματα παροχών και εισφορών (φορολογίας). Όποιο τον /την εκφράζει καλύτερα! Π.χ. το Σουηδικό! Ή το Βρετανικό! Δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί “φορολογικό πολιτικό άσυλο” (!!).

Βεβαίως μπορεί πολιτικά, να παραμείνει στην χώρα και να προσπαθήσει, μέσω δημοσίου διαλόγου, μέσα από μία ΜΚΟ ή κόμμα, να πείσει την πλειοψηφία της κοινής γνώμης να αλλάξει το συγκεκριμένο σύστημα παροχών και εισφορών.

Μπορεί όμως να επικαλεσθεί το Σύνταγμα για να το αλλάξει; That is a political/philosophical issue!

Αυτά ως ανάλυση. Ο γράφων πιστεύει ότι το θέμα δεν άπτεται του Συντάγματος και όστις δεν επιθυμεί να είναι φορολογικός “υπήκοος” μιάς Χ χώρας, ειδικά όταν αυτή είναι μέλος της ΕΕ, μπορεί να αποχωρήσει από μέλος ή να διεκδικήσει με ομο-ιδιεάτες του, μέσω των εκλογών, την ευκαιρία να κυβερνήσει τη χώρα προτείνοντας μία δέσμη πολιτικής που να περιλαμβάνει και ένα άλλο σύστημα παροχών και φορολογίας. Θεμιτό είναι, σε μία δημοκρατία (ΣΣ. στις ΗΠΑ μπορεί να το κάνει χωρίς να φύγει από τις ΗΠΑ, όσον αφορά state και local taxes, είτε αλλάζοντας Πολιτεία ή αλλάζοντας το σύστημα φόρων της Πολιτείας αυτής που είναι resident).

Εφόσον όμως δεν επιτυγχάνει πολιτική πλειοψηφία, το membership fee structure μένει και ισχύει. Δεν είναι α λα κάρτ η συμμετοχή σε ένα σύστημα, διότι κάθε χώρα έχει σταθερές και ανελαστικές δαπάνες και – κυρίως – “positive externalities” που κάθε πολίτης ή επιχείρηση μπορεί να αξιοποιεί και συχνά αξιοποιεί χωρίς να συνειδητοποιεί (π.χ. την δωρεάν παιδεία των εργαζομένων που απασχολεί, μήπως θα έπρεπε να την καταβάλει (με την πρόσληψη) στο κράτος σε μία λογική 100% ανταποδοτικότητας; Μήπως στην ουσία την καταβάλει μέσω των φόρων που πληρώνει η επιχείρηση).

Οι οικονομίες κλίμακας και τα externalities είναι βασικά συσταστικά μιάς συμμετοχής σε μιά χώρα. Μπορούν ίσως να είναι κατά τι πιό διαφανείς οι συναρτήσεις. Δεν μπορούν όμως να ενταχθούν σε ανταποδοτική βάση/λογική. Δεν γίνεται πρακτικά. Μία τέτοια ιδεολογική οπτική έρχεται σε αντίθεση, θεωρώ. με το τι είναι εφικτό από πλευράς financial αλλά και management accounting.

Μου φαινεται οτι δεν αντιληφθηκατε το νοημα των σχολίων περι φορολογιας.

Εδω δεν κανουμε μια συζητηση για την αναγκη και το χαρακτηρα του φορολογικου συστηματος, αλλα για το αρθρο 106 παρ.1 και κυριως για το βαθμο οικονομικου παρεμβατισμου που το συνταγμα μας πρεπει να αναγνωριζει στο κρατος.

Η αποψη που εκφραζεται ειναι οτι το Συνταγμα δεν θα πρεπει να δινει στο κρατος “εντολη” βαθεως παρεμβατισμου στους μηχανισμους της εθνικης οικονομιας.
Αυτο συζηταμε και οχι αν χρειαζεται η συνταγματικη κατοχυρωση των “αντιρρησιων φορολογικης συνειδησης” (!!;)

Από κει και περα αν θελετε να σχολιασω την απαντηση σας, εχω να πω οτι για μενα η φορολογικη μου δηλωση δεν ειναι καποιου ειδους “αδεια” που δικιολογει τη φυσικη μου υπαρξη στη χωρα της κατοικιας μου. Οι φοροι πληρωνονται στο κρατος, και αφορουν το κρατος. Η χώρα δεν “είναι” το κράτος, ούτε το κράτος “ειμαστε” όλοι εμείς, ούτε το κράτος “είναι” η οικονομία και ασφαλώς το κράτος δεν “είναι” το όλο σύστημα. Το κράτος είναι ένας μηχανισμός διευκόλυνσης, εξυπηρετησης και προστασιας των πολιτων. Υπό αυτήν την οπτική οι φόροι ειναι οι συνεισφορες των πολιτών για την καλυψη των λειτουργικων εξοδων του κρατους και για την εφαρμογη της πολιτικης του. Ο πολίτης που αρνειται να πληρωσει φόρους λογικα χάνει τη στηριξη του μηχανισμου που προανεφερα (αν και υπαρχει ολοκληρη φιλολογια γιαυτο το θεμα, δεν ειναι του παροντος).

Για τη δωρεαν παιδεια των εργαζομενων, μιλατε για τα χρονια της δημοσιας εκπαιδευσης; Μα αν δεν κανω λαθος τα εξοδα της τα πληρωνουν ηδη 100% οι ιδιοι οι φορολογουμενοι ή οχι;

Τέλος ΄κανεις δεν περιμενει απο ενα συνταγμα να οριζει θεμιτα και αθεμιτα ορια φορολογισης και κρατικου παρεμβατισμου. Αλλα ειναι θεμα ερμηνευτικης των κατοχυρωμενων δικαιωματων να διερευνησουμε αν μια εξοντωτικη φορολογικη πολιτικη ή μια στρατηγικη πληρους παρεμβατισμου τα παραβιαζει και τα καταπατα. Το σύνταγμα μπορει να αποτελεσει την πυξιδα μας στις περιπτωσεις αυτες.

Το post του γράφοντος, περί φορολογίας, δεν έγινε σε “απάντηση” άλλου post.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

ΣΕΝΑΡΙΟ 1

Άρθρο 106, Σύνταγμα της Ελλάδος:

“1. Για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης και την προστασία του γενικού συμφέροντος το Kράτος προγραμματίζει και συντονίζει την οικονομική δραστηριότητα στη Xώρα, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη όλων των τομέων της εθνικής οικονομίας. Λαμβάνει τα επιβαλλόμενα μέτρα για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα, για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθόριων περιοχών.”

ΠΡΟΤΑΣΗ
1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΞΕΛΕΓΗ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΤΑΣΣΕΙ ΚΑΙ ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΚΑΙ ΔΑΠΑΝΩΝ. ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ (..)ανάπτυξης ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ να προγραμματίζουν και συντονίζουν την οικονομική δραστηριότητα στη Xώρας ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΟΨΗ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΘΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗΣ, ΟΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ. Το ΚΡΑΤΟΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ λαμβάνει τα (ΧεπιβαλλόμεναΧ) μέτρα ΠΛΑΙΣΙΟΥ για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, από την ατμόσφαιρα και τα υπόγεια ή υποθαλάσσια κοιτάσματα, για την προώθηση της περιφερειακής ανάπτυξης και την προαγωγή ιδίως της οικονομίας των ορεινών, νησιωτικών και παραμεθόριων περιοχών.”

——

2. H ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας.

ΠΡΟΤΑΣΗ

“2. H ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΣΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΘΕ ΦΥΣΙΚΟΥ Ή ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, βάσει των κείμενων νόμων του κράτους, ειδικά περί των ανταγωνισμού όρων”

——–

3. Mε την επιφύλαξη της προστασίας που παρέχεται από το άρθρο 107 ως προς την επανεξαγωγή κεφαλαίων εξωτερικού, μπορεί να ρυθμίζονται με νόμο τα σχετικά με την εξαγορά επιχειρήσεων ή την αναγκαστική συμμετοχή σ’ αυτές του Kράτους ή άλλων δημόσιων φορέων, εφόσον οι επιχειρήσεις αυτές έχουν χαρακτήρα μονοπωλίου ή ζωτική σημασία για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, ή έχουν ως κύριο σκοπό την παροχή υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο.

ΠΡΟΤΑΣΗ

3. (ΧMε την επιφύλαξη της προστασίας που παρέχεται από το άρθρο 107 ως προς την επανεξαγωγή κεφαλαίων εξωτερικούΧ) Μπορεί να ρυθμίζονται με νόμο τα σχετικά με την εξαγορά Η ΠΩΛΗΣΗ επιχειρήσεων (Χή την αναγκαστική συμμετοχή σ’ αυτές του KράτουςΧ) ή άλλων δημόσιων φορέων. Η ΕΞΑΓΟΡΑ ΔΥΝΑΤΑΙ εφόσον οι επιχειρήσεις αυτές έχουν χαρακτήρα μονοπωλίου (Χή ζωτική σημασία για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου, ή έχουν ως κύριο σκοπό την παροχή υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολοΧ). Η ΠΩΛΗΣΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΑΥΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ.
——-

4. Tο τίμημα της εξαγοράς ή το αντάλλαγμα της αναγκαστικής συμμετοχής του Kράτους ή άλλων δημόσιων φορέων καθορίζεται απαραιτήτως δικαστικώς και πρέπει να είναι πλήρες, ώστε να ανταποκρίνεται στην αξία της επιχείρησης που εξαγοράζεται ή της συμμετοχής σε αυτή.

5. Mέτοχος, εταίρος ή κύριος επιχείρησης, της οποίας ο έλεγχος περιέρχεται στο Kράτος ή σε φορέα που ελέγχεται από αυτό εξαιτίας αναγκαστικής συμμετοχής, κατά την παράγραφο 3, δικαιούται να ζητήσει την εξαγορά της συμμετοχής του στην επιχείρηση, όπως νόμος ορίζει.

6. Nόμος μπορεί να ορίσει τα σχετικά με τη συμμετοχή στη δαπάνη του Δημοσίου αυτών που ωφελούνται από την εκτέλεση έργων κοινής ωφέλειας ή γενικότερης σημασίας για την οικονομική ανάπτυξη της Xώρας.

Eρμηνευτική δήλωση: Δεν περιλαμβάνεται στην κατά την παράγραφο 4 αξία αυτή που οφείλεται στον τυχόν μονοπωλιακό χαρακτήρα της επιχείρησης.

ΣΕΝΑΡΙΟ 2

Απαλλαφή όλου ή σχεδόν όλου του άρθρου 106 και αντικατάσταση με νόμους του κράτους.

ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ
Το Σύνταγμα πρέπει να είναι ουδέτερο ως προς πολιτικές (και ως προς το άρθρο 106, “πολιτικές οικονομικές”) ιδεολογίες, πλην των διαταξεων αυτών που είτε αποτελούν κοινό παρονομαστή ΟΛΩΝ των πολιτικών απόψεων (υπερκομματικές) ή αυτών που διασφαλίζουν άτομα και μειονότητες ως προς τα δικαιώματα τους απέναντι στην εκάστοτε πλειοψηφία, όπως αυτή εκφράζεται δια της εκλεγμένης από αυτήν κυβερνήσεως του κράτους/χώρας.

What next, now (3/4);
Το επιχειρείν είναι από τις πιό καταπιεσμένες μορφές έκφρασης στην Ελλάδα, σε ένα μετα-καπιταλιστικό κόσμο των υπηρεσιών και των άυλων προϊόντων γκρίζας ύλης (όπου το κεφάλαιο δεν είναι πλέον τόσο κρίσιμος συντελεστής “παραγωγής”, όσο ήταν στην “βιομηχανική εποχή”). Το δικαίωμα συνεπώς στην πρόσβαση στο επιχειρείν είναι βασικό δικαίωμα κάθε πολίτη πλέον. Και το καταπιέζουν η υπερ-ρύθμιση και η γραφειοκρατία. Ποιός θα το προστατεύσει;

Συνεχίζω εδώ, σε αυτό το θρεντ, ως το πλέον κατάλληλο θεματικά τμήμα του σάιτ, το θέμα που άνοιξε για συζήτηση ο κ. Αντωνόπουλος (”1) Η απασχόληση είναι η ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη”, ως πολιτική ΚΚ/ΝΔ) στο τμήμα “Δημόσιοι Υπάλληλοι”.\

Ποιανού/ων είναι “ευθύνη”-αρμοδιότητα να βρει εργασία ένας πολίτης μέσα στην Οικονομία και την Αγορά Εργασίας?

Ως εργασία νοούμε την ΔΥ, την ΙΥ ή και το ελεύθερο επάγγελμα ή την ατομικό επιχειρείν(ατομική επιχείρηση), την ΟΕ, ΕΕ, ΕΠΕ, ΑΕ (ιδωτική ή “εισηγμένη” ιδιωτική) τις ΔΕΚΟ (νυν ή πρώην), τα ΝΠΙΔ, τα ΝΠΔΔ, τις Ενώσεις Προσώπων, τα σωματεία, κ.α. – κερδοσκοπικά ή μη).

Ως εργασία, τι νοούμε? Αυτή που δίνει επαρκείς αποδοχές, αυτή που γίνεται σε ανθρώπινους όρους και συνθήκες εργασίας, αυτήν που έχει μόνιμο προφίλ αρμοδιοτήτων ή μεταβαλλόμενο ή δυνατόν να μεταβληθεί (με αλλαγή της ατομικής ή συλλογικής σύμβασης εργασίας).

Σημειωτέον ότι ότι μία συλλογική σύμβαση εργασίας (επιχειρησιακή, ομοιοεπαγελματική, κλαδική, ΕΓΣΣΕ, κ.α) , όταν λήγει, τα περιεχόμενα της ενσωματώνονται αυτόματα στην ατομική σύμβαση, αν μου έχουν εξηγήσει ορθώς οι νομικοί ειδικοί. Και συνεχίζουν να ισχύουν. Αυτά όμως, νομίζω, ισχύουν για τις συλλογικές συμβάσει εργασίας στον ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ. Δεν ξέρω αν ισχύουν για τον κρατικό (στενή έννοια του κράτους, όχι ΔΕΚΟ). Σύνθετα νομικά ζητηματα, ενδεικτικά του βάθους στο οποίο η νομική πτυχή έχει διειδύσει σε κάθε έκφανση της ζωής μας, στο βαθμό που ίσως κάθε Έλληνας πολίτης θα έπρεπε ίσως να έχει ΚΑΙ νομική παδεία στο περιεχόμενο της παιδείας που δέχεται ως ΠΟΛΙΤΗΣ.

Ποιανού αρμοδιότητα είναι να επιλέξει τομέα σπουδών? Των εξετάσεων σε ΑΕΙ/ΤΕΙ?

Η προσωπκή βούληση ενδιαφέρον ΔΕΝ μετράει? Εκει όπου τον/την βάλουν οι μονάδες του?

Είναι υποχρεωμένο το κράτος ή η ιδιωτική Οικονομία – Αγορά Εργασίας να βρει δουλειά στον πολιτη στον τομέα που τον έστειλαμ να σπουδάσει τα αποτελέσματα των εξετάσεων εισαγωγής? Ή απλώς να του βρει ΜΙΑ δουλειά, ότι και κάνε, αρκεί να είναι ΜΟΝΙΜΗ? Ας ειναι μόνιμη και ας είναι ότι και να είναι, σε ότι συνθήκες και να είναι, σε όποια επίπεδα αποδοχών και να είναι και με όποια ικανοποίηση του εργαζόμενου αππο την εργασία του και αν είναι?

Γι΄ αυτό γίνεται όλος ο θόρυβος? Αυτο είναι το ζητούμενο? ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ? Όχι, Ναι, και αν Ναι, πως είναι εφικτό?

Αυτά ως αρχή ενδεχόμενης συζήτησης του θέματος με αναφορά και σε ενδεχόμενες Συνταγματικές της πτυχές (λόγω της θεματολογίας, λόγω γένεσης του σαίτ).

Ο “εθισμός” στο “υπερ-ρυθμίζειν”

Εθισμός στο υπερ-ρυθμίζειν (Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και γενικά)

Είναι επιτέλους καιρός οι “εξαρτημένοι από την ρυθμιστική κουλτούρα” στην Ελλάδα ειδικά αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη (και αλλού) ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ στους πολίτες τα πραγματικά οφέλη (!!!) από τους “λαβύρινθους από κανονισμούς και ρυθμίσεις” που υποτίθεται ότι φτιάχθηκαν και παράγονται για να τους προστατεύουν!!!!!

Οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν συνήθως τη δυνατότητα, τις οικονομίες κλίμακας και φάσματος και τη συμβουλευτική στήριξη από ειδικούς ώστε να υπερπηδούν τα ρυθμιστικά εμπόδια με μικρό σχετικά κόστος (ανά μονάδα της λειτουργίας ή της παραγωγής ή της δραστηριότητας). Είναι οι “Joe Europeans” (μέσοι πολίτες) και οι μικρομεσαίες που “πνίγονται” περισσότερο από το υπάρχον δυστυχώς και σήμερα (και ιδεολογικά ισχυρό) κανονιστικό “τσουνάμι” είτε σοσιαλιστικής είτε κοπρπορατιστικής ή παρεμμβατικής γενικότερα έμπνευσης είτε της νοοτροπίας!

Ειδικά στην Ελλάδα!

Κανένα τελικά δεν συμφέρουν οι υπερ-πολυνομία και η υπερ-γραφειοκρατία. Παρά αυτό που πιστεύουν πολλοί. Και όσο το πιστεύουν, τόσο η “φούσκα” της υπερ-ρύθμισης και της υπερ-γραφειοκρατίας θα κρατεί καλά.

http://eulysses.blogspot.com/2006/05/addiction-to-regulation-european-and.html

καλά, μόλις άλλαξα γνώμη,
ηρθα απ’ το εδώ δωμά

λοιπόν, οι (καταραμένες)Πολυεθνικές που σκάβουν στην Βολιβία είναι ….Ισπανικές και Βραζιλιάνικες.

Φονιάδες των λαών …Ισπανοί και Βραζιλιάνοι οοοοπς
καλά έκανε ο Μοραλίδης.
Θα πάνε ελληνικές πολυεθνικές τώρα.

* Νίκο, η Οικονομία ειναι σαν το Λογισμικό.
Οσο πιο Απλό και Εργονομικό ειναι για τον User
τόσο πιο πολύ δουλειά εχει ο ..’Προγραμματιστής’..

Αγαπητέ “FOTIS”

With all due respect, άλλο “ανάλυση συστημάτων” α) μαθηματικών και λογισμικού και άλλο β) ανάλυση συστημάτων οικονομικών, κοινωνικών, ανθρωπίνων γενικότερα. ¨Αλλο φυσικές επιστήμες και άλλο κοινωνικές.

Ναι Νίκο, ημουν παρεξηγήσιμος, ηταν αργά το πρωϊ και εγραφα βιαστικά.

Εχω υπ’οψη μου λίγα πράγματα για τις διαφορές κοινωνικών και μαθηματικών/φυσικών/βιολογικών επιστημών.

{Είχαμε αναφερθει σε άλλη παράγραφο στο bulls.gr σε αυτές ακριβώς τις διαφορές.
Ειχα πεί τότε ότι βλέπω σαν βασική και θεμελιώδη διαφορά την εξής.
πχ. ο πυρήνας και τα ηλεκτρόνια κλπ του ατόμου της φυσικής είναι στατιστικά εντελώς προβλέψιμα.
Η άνθρωπινη συμπεριφορά όχι μόνο δεν είναι προβλέψιμη στην γενική της περίπτωση αλλα όταν ένα άνθρωπος αποκτάει οικονομικής φύσης πληροφορία για ένα σύστημα εχει την δυνατότητα να το “νικήσει” και κάνει το πάν για να το πετύχει.
Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένα ‘αψυχο’ ατομο στην φυσική. }

Δεν εννούσα δε, ότι απλά πρέπει να κρύβουμε την πολυπλοκότητα ενός συστήματος από τον “User”, μηχανογραφικά, και αυτό θα λύσει εντελώς το πρόβλημα.
Ποιο πρόβλημα να λύσει αλλωστε?

Η πολυπλοκότητα εχει και User Interface διάσταση
Εχει και αλλης μηχανογραφικής μορφης διάσταση.
Εχει και Νομική διάσταση
Και …Φορολογική διάσταση
Και Δημοσιο-Διοικητική διάσταση.
Και καθαρά Λογιστική και Οικονομική διάσταση
κλπ

Πάρε για παράδειγμα κάτι κραυγαλέο και χοντρό.

Πως απλοποιείς (αλλα κρατάς robust and thorough ) ένα, κατά προτίμηση, Πανευρωπαϊκό Συστημα Περίθαλψης – Υγείας.
Ditto, για ένα Συνταξιοδοτικό-Επικουρικό Συστημα.

Feel free to add your favourite system here if you wish.

Πως εντέλει φτιάχνεις μια συστημική υποδομή που να τονώνει την επιχειρηματικότητα από την μια, την ερευνα και ανάπτυξη (πολιτιστική, επιστημονική, τεχνολογική, οικονομική) σε μια γεωγραφική περιοχή, από την άλλη.

Και ταυτόχρονα να κρατήσεις τας δικάς σου φρένας σώας και αβλαβείς καθώς επίσης και ..εκείνας των ανθρώπων στους οποίους τα συστήματα αναφέρονται.

Δύσκολα τα προβλήματα αυτά.
They are definitely above my ..Pay Grade.
I ‘d rather keep my day job.

Δεν μας εμποδίζει κανείς φυσικά να συζητάμε γι’αυτά τα (χαοτικά) συστήματα.
Όχι ακόμη τουλάχιστον.

τα λέμε και αργότερα, αν χρειαστεί

Foti

Σοβαρα. Τι δουλειές χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα? Τι επιχειρήσεις έχουν πραγματικά δυνατότητα να ανθίσουν σε αυτή τη χώρα, κλίμα, οικονομία, νοοοτροπία? Ποιά οικονομικά, κοινωνικά και άλλα μοντέλα? Ποιά επιχείρηση μπορεί ρεαλιστικά να εγγυηθεί μόνιμη απασχόληση και ασφάλεια θέσης στν Ελλάδα? Ποιό βιώσιμο στην Ελλάδα μοντέλο? Ποιά προϊόντα η υπηρεσίες που ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΧΘΟΥΝ από επιχειρήσεις στην Ελλάδα με πραγματικό κέρδος, με πραγματικούς μισθούς, μπορούν να βρουν πραγματική ζήτηση εκτός Ελλάδος (εξαγωγές)? Στο λυοπύρι?

Τα σχετικά ερωτήματα και απαντήσεις/στρατηγικές έπρεπε να είχαν απαντηθεί πριν 10 χρόνια, πριν την είσοδο στο Ευρώ. Απροετοίμαστη μπήκε η ελληνική οικονομία και εργασία στην ΟΝΕ. Διότι πριν 10-12 χρόνια περί άλλων η συζήτηση. Η δε ΟΝΕ θεωρήθηκε ως πολιτικός εθνικός στόχος και όχι οικονομικός και κοινωνικός. Και τώρα άντε βρες ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και υλοποίησε το εν μέσω και μιάς καταστρεπτικής γραφειοκρατίας και πολυνομίας με εργαζόμενους (του ιδιωτικού τοιμέα) που για να δουν πάνω από 1000 Ευρώ τον μήνα πρέπει να είναι τιραμόλα και πάλι παίζεται!

Που είναι το Κοινωνικό κράτος? Που είναι τα επιδόματα ανεργίας ακόμα και της Βρετανίας? Που είναι το “NHS”; Που είναι η ενδο-επιχιειρησιακή μονιμότητα του Γερμανικού μοντέλου?

Που είναι οι επιχειρήσεις που μπορούν να παράξουν κάτι στην Ελλάδα σε μισθούς Ευρωπαϊκούς και να το εξάγουν στην ΕΕ ή αλλού? Μέσα σε συνθήκες πλαισίου και κλίμα που δεν προάγει την επιχειρηματικότητα και την καινοτομική ή στρατηγική σκέψη, αλλά πνίγεται στη γραφειοκρατία, την πολυνομία και την γεωγραφική-logistical αλλά και μάρκετινγκ “απομόνωση” από κύριες αγορές? Με κλειστά επαγγέλματα και ελάχιστες αμοιβές σε ελεύθερα επαγγέλματα και υπηρεσίες (δεν μιλώ για την εξαρτημένη απασχόληση-συλλογικές συμβάσεις), και υπηρεσίες που από το 1997 ο κ. Σπράος και η Επιτροπή του έλεγε ότι συμβάλλουν περισσότερο στον πληθωρισμό παρά τα προϊόντα (αυτό άλλαξε, σήμερα συμβάλλουν και τα δύο- λόγω κλειστών επαγγελμάτων και αγορών ΛΟΓΩ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ από ελεύθερες και ΕΝΙΑΙΕΣ αγορές και ΖΕΣ σε Ευρώπη και κόσμο).

Γιατί η υγεία των Ελλήνων έχει χειροτερεύσει τα τελευταία χρόνια? Ποιά είναι η βασική παθογενεια και ποιές οι ανθυγειινές παράμετροι του Ελληνικού συστήματος (οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικο-ΓΕΝΙΚΟΥ)?

Και πως ξενιτεύεται “(εξάγεται”) κανείς αφήνοντας πίσω συγγενείς εν ανάγκη υπηρεσιών εκ του σύνεγγυς?

Ή περνά το χρόνο του σε αεροδρόμια και αεροπλάνα? Η Σόφια έλεγε ότι είναι πιό κοντά από την Αθήνα στις Βρυξέλλες, ως ένα επιχείρημα για την ένταξη της. Είναι.

Αυτά ποιός τα μελετά, που, με τι αποδοχές, και τι προτείνει? Μοντέλα Σουδίας, Δανίας, Βρετανίας, Ιρλανδίας, Αυστρίας, Φλόριντα, Ισπανίας, Σλοβενίας, Μονακό, Ελβετίας, Βουλγαρίας, Τσεχίας, Σιγκαπούρης, Χονγκ Κονγκ, Κίνας, Ινδίας, Τεξας, Αριζόνα, Ουάσινγκτον (Πολιτεία), Όρεγκον, Μαλαισίας, Ιταλίας,…..?

Ελληνικά μοντέλα (όχι ένα, αλλά μερικά) γιατί δεν υπάρχουν στο “ράφι” του Ελληνικού “σουπερμάρκετ” οικονομικών μοντέλων? Ή μήπως και εκεί “φασόν” είναι η παραγωγή?

Εχω αρκετά να σχολιάσω στην πολύ ενδιαφέρουσα σύντομη ανάλυση σου, και το ‘χω κάνει εν μέρει ηδη, ανα το σάϊτ.
Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι απόψε.

Προς το παρόν, ένα θα σου πω.
Η Χώρα είναι γεμάτη δασκάλους (παντός είδους), παπάδες , στρατιωτικούς(παντός ειδους), παράσιτα, λαμόγια, και λοιπά.
Συχνά, η συντριπτική πλειοψηφία εκπροσώπων των τριων πρώτων από τις παραπάνω κατηγορίες κρύβονται πίσω από την δικαιολογία δήθεν πιθανής Διαπλοκής.
Και αποφεύγουν ιντερφέϊς με ο,τι λέγεται κατά περίπτωση “παραγωγή”.
Εχει κάποια βάση η δικαιολογία αυτή, και πρέπει να υπάρχει πλήρης διαφάνεια, disclosure και ασφαλιστικές δικλίδες.
Αλλά είναι ακρως επικίνδυνη.
Αποσυνδέει Θεωρία από Πρακτική.

Αυτό δε, σε συνδυασμό με το ότι η ελλάδα στην νεώτερη ιστορία της δεν ειχε τεχνική, problem solving παράδοση και κουλτούρα, αποτελει εκρηκτικό, θανατηφόρο συνδυασμό.

Ο καιρός οντως το σαβ/κο αυτό στην ελλάδα είναι για παραλία.
Let’s use it ..“wisely”.

Για παραλία δεν είναι, είναι για μπάνιο. Παραλία έκαναν (τεχνητή με άμμο) και στις όχθες του Σηκουάνα στο Παρίσι. Γαλλική δημιουργικότητα?
Η ελληνική πραγματικότητα πως αξιοποιεί τις φυσικές της?
Τη θάλασσα?
Τα νησία?
Τα βουνά και τις άλλες ομορφιές της χώρας?
Το 3 μήνες μόνον – γιατί όχι 12/12? Τι λείπει?
Πως και ως τι τις “μαρκετάρει” και τι “πουλάει” (product attributes)
Τι δουλειές και θέσεις εργασίας “παράγει” η “Παραλία”
Άλλο Πωλήσεις και άλλο Μάρκετινγκ.
hanw (have a nice weekend)

Beach volley σε άμμο ακόμη και σε κεντρική πλατεία Γερμανικής πόλης οργανώνεται/στήνεται.

¨Αλλοι και αυτό που δεν έχουν φυσικά, το δημιουργούν. Εδώ ακόμα και αυτά που έχουμε “φυσικά” τι τα κάνουμε? Περί δημιουργικότητας και γραφειοκρατίας και πολυνομίας αλλά και .. υπερβολικής ζέστης το καλοκαίρι για εργασία σε πολλά μέρη της χώρας 3/12 μήνες του χρόνου! “Μόντελινγκ” (οικονομικά, κοινωνικά και άλλα μοντέλα/συστήματα).

Τι είδους εργασίες είναι υγειινές για το καλοκαιρινό λιοπύρι? Τι είδους διασκέδαση?
Η εποχικότητα εργασιών και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ προσαρμογή (όχι υποταγή) στις συνθήκες της Εποχής, υπό συνθήκες ούτε υπερβολικής ζέστης ούτε υπερβολικού κρύου. Και τα δύο βλάπτουν την υγεία του ανθρώπου και ειδικά οι απότομες αλλαγές (κρύο-ζέστη) χωρίς κονσένσους. Το ίδιο βλάπτει όμως και η ακινησία.

Το “σπεύδειν βραδέως” τι εφαρμογή έχει στις σημερινές συνθήκες?
Η σημερινή κατάσταση της οικονομίας και της εργασίας άλλους απλώς ζεσταίνει, άλλου τους καίει. Άλλοι έχουν βρει τέντες και ομπρέλες. Άλλο όχι. Και τους καίει το λυοπύρι του Ελληνικού καλοκαιριού, που πολλά πρότζεκτ και εργασίες παραπέμπονται για “μετά τις διακοπές”.

Σσσσσ. Η Ελλάδα κάνει τα μπάνια της. Μήπως η ναυαγοσωστική είναι ΤΟ επάγγελμα σε αυτήν την οικονομία? Πολύ καλύτερο είναι από το “σκάσε και κολύμπα” παραδοσιακό μοντέλο οικονομίας, εργασίας και μάνατζμεντ.