Ίσως θα ήταν χρήσιμη και μια δεύτερη αποσαφήνιση:
Ο γάμος ομοφύλων δεν αφορά μόνον τους ομοφυλόφιλους, αλλά και τους ετεροφυλόφιλους, αφού δίνει τη δυνατότητα σε δυο άνδρες ή δυο γυναίκες ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού να επωφεληθούν από τα οικονομικά, ασφαλιστικά, φορολογικά κλπ πλεονεκτήματα με τα οποία το κράτος «επιδοτεί» τους παντρεμένους.
Αν η αγάπη δεν είναι ικανό επιχείρημα για κάποιους, μήπως η προοπτική του κέρδους είναι πειστικότερο;
Και, βέβαια, μένει πάντα προς συζήτηση το ζήτημα της υιοθεσίας παιδιών από ζευγάρια ομοφύλων και τα περί τα γονικά δικαιώματα ζητήματα.

Αυτη ειναι και μια ερωτηση: στην Γερμανια ας πουμε οι δια βιου συντροφοι (Lebenspartner) εχουν φορολογικα και λοιπα οφελη. Προκειται για ενα θεσμο αναγνωρισμενο για ολα τα ζευγαρια (ομοφυλων και ετεροφυλων), που δεν θελουν ή δεν μπορουν να παντρευτουν. Απο την αλλη ο “γαμος” μεταξυ ομοφυλων, δεν επιτρεπεται σε αρκετα κρατιδια με το σκεπτικο οτι ο γαμος ειναι μια λεξη που μπορει να δινεται μονο σε ενωσεις ετερφουλοφιλων.

Μαλλον θεμα γουστου μου μοιαζει, οσο διασφαλιζονται τα δικαιωματα στην ιση μεταχειριση απο το κρατος για ανθρωπους ολων των σεξουαλικων προτιμησεων…

Διαβάζοντας το άρθρο της κας Λίνας Παπαδοπούλου, αναφορικά με το ουράνιο τόξο των απόψεων που επικρατούν για τον γάμο, αναρωτήθηκα το εξής: Με την συνταγματική επιταγή της αναγνώρισης του γάμου ομοφυλοφίλων (ή ομοφύλων) μπορεί να επιλυθεί το πρόβλημα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Εκτιμώ πως σε κάθε περίπτωση, θα παρουσιαστούν στο βάθος χρόνου και άλλα ζητήματα που μπορούν να έχουν σχέση με πρακτικά προβλήματα σχέσεων, που μπορούν να προσομοιάζουν με τον γάμο, όσον αφορά την συντροφικότητα, την συμβίωση, την αγάπη, την κατανόηση, την κοινοκτημοσύνη, την σεξουαλική προτίμηση.
Για να κατανοήσετε το σκεπτικό μου θα σας θέσω το εξής παράδειγμα: Αν μια σχέση αποτελείται από τρία ή περισσότερα άτομα, θα μπορούσαν αυτά να προσφύγουν στα συνταγματικά δικαστήρια και να αναζητήσουν να τους εξασφαλιστούν μια σειρά από δικαιώματα που ήδη έχει αναγνωρίσει η ελληνική και διεθνής έννομη τάξη στις παραδοσιακές έγγαμες σχέσεις και ενδεχομένως να αναγνωρίσει στους γάμους των ομοφύλων; Θα έχουν π.χ. δικαίωμα κληρονομιάς στα κοινά αποκτήματα; δικαίωμα ασφαλιστικής κάλυψης κ.λ.π.;
Εκτιμώ λοιπόν ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε μια πρωτοποριακή αναγνώριση και δημιουργία μιας νέας έννομης κοινωνίας προσώπων, που θα προσομοιάζει με τον γάμο αναφορικά με την εξασφάλιση κυρίως δικαιωμάτων περιουσίας (ή ιδιοκτησίας). Είναι ανάγκη να δημιουργηθεί και αναγνωριστεί συνταγματικά μια νέου είδους κοινωνία (κατά τον ΑΚ) κοινωνικού χαρακτήρα και με σκοπό να καλύψει τις πραγματικές καταστάσεις στις σχέσεις ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων, που συμβιώνουν με όρους έγγαμου σχέσεως.
Παράλληλα επειδή ο θεσμός του γάμου, όπως ισχύει σήμερα, έχει περιαφθεί τόσο στην ελληνική όσο και σε διεθνείς έννομες τάξεις με θρησκευτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς τύπους και έχει διαμορφωθεί μια αντίληψη που είναι δύσκολο να απεκδυθεί από το …επόμενο (;) Σύνταγμά μας, καλύτερο είναι να διατηρηθεί η προνομιακή του θέση, καθώς το ενδεχόμενο της σύγχυσης θα προκαλέσει ιδιαίτερα προβλήματα αποδοχής από την ελληνική κοινωνία…

@ Λίνα: προτείνεις την ενσωμάτωση στο Σ. κάποιου ορισμού του γάμου που είναι ευρύτερος από αυτόν που αναγνωρίζει με άλλους νόμους το κράτος;

Η προσωπική μου απορία έχει να κάνει με την ύπαρξη ή όχι συμφέροντος από την πλευρά του κράτους για να προωθήσει την έννοια του γάμου. Η αρχική μου υπόθεση ήταν ότι το κράτος έχει μακροπρόθεσμο οικονομικό συμφέρον από το γάμο μεταξύ ετεροφύλων για καθαρά δημογραφικούς λόγους. Αν δεν υπήρχε αυτό το συμφέρον δε μου είναι εύκολο να αντιληφθώ γιατί ένα λαϊκό κράτος (με την έννοια του άθρησκου) θα έπρεπε να κατοχυρώνει νομικά μια καθαρά προσωπική συναλλαγή.

Αν καταφέρω να καταλάβω καλύτερα τη “διαπλοκή” του Κράτους και του γάμου ή της οικογένειας, θα επανέλθω με άποψη περί της αναγκαιότητας αναγνώρισης του γάμου μεταξύ ομοφύλων.

Ενδιαφέρουσα (ίσως η μόνη ρεαλιστική) η άποψη ότι το κράτος ρυθμίζει μόνο με “ωφελιμιστική” για το ίδιο διάθεση την κοινωνία.

Ωστόσο, η νομική αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφύλων δεν θα συνεπαγόταν απαραίτητα την κρατική ενίσχυσή της. Μιλάμε για απλή ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ δικαιωμάτων και όχι για πρωτογενή δημιουργία τους. Πχ το δικαίωμα του ενός από τους ομόφυλους συντρόφους να διατεθεί η περιουσία του στον άλλον και όχι στους κατά νόμο καλούμενους ως εξ αδιαθέτου κληρονόμους του υπάρχει “φυσικά”, λείπει η νομική του αναγνώριση, η νομική οδός έκφρασής του ως “αυτόματου” αποτελέσματος μιας νομικά αναγνωρισμένης συμβίωσης. Αντίστοιχα, το δικαίωμα συνταξιοδότησης του ομόφυλου συντρόφου είναι απότοκο των ασφαλιστικών εισφορών που κατέβαλε ο έτερος της σχέσης συμβίωσης (μερική αντίρρηση θα μπορούσε εν προκειμένω να εδρασθεί στον κατά ένα μέρος μόνο ανταποδοτικό χαρακτήρα του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος – με αυτή τη θεώρηση θα δικαιολογούνταν πχ να είναι μικρότερη η σύνταξη του ομόφυλου συντρόφου από αυτήν που θα δικαιούνταν ένας ετερόφυλος σύζυγος, αφού στην δεύτερη περίπτωση εμφιλοχωρεί η ανάγκη του κράτους να ενισχύσει την παραδοσιακή οικογένεια ως δυνητικό “λίκνο τεκνοποιίας”). Μέτρα που έχουν καθαρά χαρακτήρα κινήτρου και συνιστούν αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο κρατικές παροχές (και όχι ανταποδοτικές) θα μπορούσαν πράγματι να εξαιρεθούν.

Πέρα από αυτά, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του κάθε πολίτη, ο (έμπρακτος) σεβασμός στην ερωτική του αυτοδιάθεση, η αποτροπή της κοινωνικής περιθωριοποίησης ομάδων πληθυσμού, η υπέρβαση της διάστασης μεταξύ νομικής πρόβλεψης και κοινωνικής πραγματικότητας (συμβιώσεις ομοφύλων ήδη υπάρχουν, απλά αρρύθμιστες) είναι ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝ της κάθε κοινωνίας, της κάθε πολιτείας.

Το ερώτημα δεν πρέπει ποτέ να είναι “γιατί να επιτρέψουμε” αλλά “γιατί να εμποδίσουμε”. Όσο δεν βρίσκουμε μια πειστική απάντηση στο δεύτερο, ας επιτρέπουμε σε οποιαδήποτε εκδήλωση της ανθρώπινης ποκιλίας να υπάρξει. Ας της το επιτρέπουμε προσωπικά/κοινωνικά, ας της το επιτρέπουμε και νομικά.

Τάσο και Δημήτρη, θα συμφωνούσα με την κατάργηση των προνομίων του γάμου (και για τα ετερόφυλα ζευγάρια) και την αναγνώριση στην οικογένεια προνομίων μόνον αν και εφόσον υπάρχουν κοινά τέκνα των συζύγων. Κοινά τέκνα όμως σημαίνει όχι μόνον βιολογικά, αλλά και μέσω υιοθεσίας ή αναγνώρισης. Και τη δυνατότητα υιοθεσίας του τέκνου του συντρόφου σου πρέπει να την έχεις ανεξαρτήτως φύλου. Όσο όμως αναγνωρίζονται κρατικής προέλευσης προνόμια στους έγγαμους, τέτοιοι πρέπει να μπορούν να είναι και ομόφυλοι (ανεξαρτήτως σεξουαλικής προτίμησης, άρα, erva_cidreira, και ετεροφυλόφιλοι προφανως, όπως εξάλλου και σήμερα αναγωρίζονται προνόμια σε έγγαμους ετερόφυλους ομοφυλόφιλους).
Συμφωνώ με το Γιάννη για την πολυμερή προσωπική σύμβαση. Και μάλιστα ανεξαρτήτως ερωτικής οικειότητας, όπως στην αρχή επέτρεπε το γαλλικό PACS, ρύθμιση που δεν θεωρήθηκε συνταγματική από το Γαλλικό Συνταγματικό Συμβούλιο.

Για να έχουμε μια σαφέστερη ιδέα του τι ισχύει σήμερα:
Αν ένα ζευγάρι ομοφύλων επιθυμεί να αναγνωρίσει νομικά τη σχέση του, θα πρέπει να το πράξει με βάση το νόμο για τον πολιτικό γάμο; Ποιες διαδικασίες θα χρειαστεί να ακολουθήσει;
Αν συναντήσει την άρνηση του οικείου Δημάρχου, πού θα πρέπει να προσφύγει και ποια είναι τα πλέον πιθανά σενάρια;
Μπορεί ένας έλληνας πολίτης να προχωρήσει σε γάμο με αλλοδαπό με βάση νομοθεσία χώρας όπου ο γάμος ομοφύλων επιτρέπεται; Θα χρειαστεί στην περίπτωση αυτή πιστοποιητικό αγαμίας από το ελληνικό κράτος και τι πιθανότητες έχει να το λάβει; Μπορεί εν συνεχεία να αναγνωρίσει στην χώρα μας τον γάμο αυτό και τα εξ αυτού απορρέοντα δικαιώματα;

erva_cidreira,
πρόχειρα λέω τα εξής: Αν ένα ζευγάρι ομοφύλων θελήσει να τελέσει πολιτικό γάμο θα απευθυνθεί στον οικείο Δήμαρχο. Αν αυτός αρνηθεί – το πιθανότερο – η πράξη του είναι μια “εκτελεστή διοικητική πράξη”, η οποία προσβάλλεται (λογικά, δεν το έχω ψάξει) με αίτηση ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Εκεί μπορεί να “παίξουν” επιχειρήματα με βάση την αρχή της ισότητας, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, το επιχείρημα “του νόμου μη διακρίνοντος” κ.λπ. Αρχικά θα αποφανθεί τμήμα του ΣτΕ και σίγουρα θα υπάρξει παραπομπή στην Ολομέλεια.

Επιφυλάσσομαι για ενδελεχέστερη έρευνα.

Για γάμο με αλλοδαπό το άρθρο 13 του Αστικού Κώδικα προβλέπει ότι οι ουσιαστικές του προϋποθέσεις και ο τύπος του κρίνονται με βάση το δίκαιο της ιθαγένειας ΕΝΟΣ από αυτούς. Αν συνεπώς το τελευταίο επιτρέπει το γάμο ομοφύλων γεννάται θέμα! Ωστόσο, υπάρχει η γενική επιφύλαξη του άρθρου 33 ότι “διάταξη αλλοδαπού δικαίου δεν εφαρμόζεται, αν η εφαρμογή της προσκρούει στα χρηστά ήθη ή γενικά στη δημόσια τάξη”. Είμαι σίγουρος ότι η απόπειρα αναγνώρισης τελεσθέντος γάμου με ομόφυλο αλλοδαπό θα “κολλούσε” εκεί.

Λίνα,
η αναγνώριση προνομίων και η παροχή ενισχύσεων στο γάμο φαίνεται να συνδέεται με τη δυνατότητα έστω απόκτησης τέκνων σε αυτόν (σαφώς όχι μόνο σ’ αυτόν αφού τέτοια αποκτώνται και εκτός γάμου). Ερμηνεύω δηλαδή ότι ο νομοθέτης αποβλέπει στο γάμο (προσοχή: σαν δέκτη κρατικής ενίσχυσης και μόνο) ως έναν “προκάτ” θεσμό που εμπεριέχει την προοπτική της τεκνοποιίας, δυνητικά έστω, ως τον πυρήνα μιας δυνάμει ευρύτερης οικογένειας. Ποιό άλλο “δημόσιο συμφέρον” να κρύβεται πίσω από τη συνταγματική πρόβλεψη προστασίας του γάμου, ιστορικοβουλητικά και τελολογικά;

Δείτε τη συζήτηση και στο http://www.e-rooster.gr

Απο την αλλη ο “γαμος” μεταξυ ομοφυλων, δεν επιτρεπεται σε αρκετα κρατιδια με το σκεπτικο οτι ο γαμος ειναι μια λεξη που μπορει να δινεται μονο σε ενωσεις ετερφουλοφιλων.

Μαλλον θεμα γουστου μου μοιαζει, οσο διασφαλιζονται τα δικαιωματα στην ιση μεταχειριση απο το κρατος για ανθρωπους ολων των σεξουαλικων προτιμησεων…

Βασικά αυτό που λες θα είχε νόημα αν υπάρχει και διαφορά αντιμετώπισης (ιδιαίτερα οικονομικού χαρακτήρα!) μεταξύ Lebenspartner και verheiratet από το κράτος; Υπάρχει;

Ίσα ίσα, αν είναι «θέμα γούστου» (ή «παράδοσης») τότε μου φαίνεται πιο δύσκολο ν’αλλάξει ακριβώς γιατί πρακτικά δεν έχει διαφορές…

http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18476&m=N15&aa=1

ΕΧΩ ΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑ,
ΑΝ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ,
ΙΣΧΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ?

λοιπον αποτι ειδα, οι δια βιου συντροφοι στην γερμανια δεν εχουν ακομα ολα τα φορολογικα και μισθοδοτικα (αν ειναι δημοσιοι υπαλληλοι) οφελη που εχουν οι παντρεμενοι.

Εχουν κυριως αλλα χαρακτηριστικα, οπως την απαγορευση της πολυγαμιας (δεν μπορεις να εχει δυο δια βιου συντροφους), το δικαιωμα υιοθετηση του βιολογικου παιδιου του συντροφου, το δικαιωμα συνταξης σε περιπτωση θανατου κ.α.

Τα φορολογικα οφελη προς το παρον δεν εχουν περασει απο την βουλη, αλλα ισως θα ξαναερθει το θεμα. 

Και μια και μιλήσατε για τους μετανάστες, G BATZ, να θυμίσω ότι οι ομοφυλόφιλοι μετανάστες βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη θέση – αν παίρνει- από τους ετεροφυλόφιλους, αφού δεν μπορούν καν να ζητήσουν οικογενειακή επανένωση ή απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας, με δεδομένο ότι δεν αναγνωρίζεται ο γάμος ομοφύλων.
Τελικά, από το λίγο υπάρχει πάντα το λιγότερο και από το κακό το χειρότερο.

[antigrafi apo e-rooster.gr]
κατά την ταπεινή μου άποψη, η συζήτηση εδώ θα ήταν σκόπιμο να επικεντρωθεί στην εξαγγελθείσα αναθεώρηση του Συντάγματος. Π.χ. στο ερώτημα αν θα χρειαζόταν κάποια προσθήκη στο συνταγματικό κείμενο που να κατοχύρωνε (ή επέτρεπε έστω) το γάμο ομοφύλων και την αναγνώριση της μακρόχρονης ομόφυλης συμβίωσης ως “οικογένειας”. Θυμίζω ότι σήμερα δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια ούτε από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια (ΔΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο και ΕΔΔΑ του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο). Ωστόσο, νομίζω ότι τα δύο αυτά βήματα θα μπορούσαν να γίνουν με απλή νομοθετική παρέμβαση. Ο αντίλογος είναι ότι ένας κοινός τυπικός νόμος θα κινδύνευε να κηρυχθεί αντισυνταγματικός από τα Δικαστήρια για λόγους, όπως αυτοί που προτάθηκαν στο Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο (αλλά απορρίφθηκαν) εναντίον της εκεί νομοθετημένης σύμβασης “οιονεί γάμου” ομόφυλων. Ο ρεαλιστικός αντίλογος στον αντίλογο αυτό είναι ότι η αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται για την αναθεώρηση ούτως ή άλλως μας προσανατολίζει σε απλή νομοθετική ρύθμιση, για την οποία αρκεί απλή σχετική πλειοψηφία, και ότι βήματα που θα προσέκρουαν στην “ηθική” μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών, θα ήταν μάλλον σκόπιμο να εισαχθούν νομοθετικά και όχι συνταγματικά.

Βασικά ήδη υπήρξε περίπτωση Έλληνα από το Βέλγιο που ζήτησε πιστοποιητικό γάμου για να συνάψει συμβόλαιο διαβίωσης στο Βέλγιο και του αρνήθηκαν δίοτι αφορούσε ομοφυλόφιλο σύμφωνο. Αποτέλεσμα, να μην μπορεί να προχωρήσει στην διαδικασία του Βελγίου λόγω άρνησης παροχής του πιστοποιητικόυ απο τις δημοτικές αρχές. Τώρα υπάρχει προσφυγή στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο.
Αν λοιπόν δεν υπάρχει η πρόθεση αναγνώρισης μιας ομοφυλης συμβίωσης, θα πρέπει τουλάχιστον να υπάρξει πρόβλεψη για τέτοιες περιπτώσεις ιδιαίτερα στις χώρες της Ευρωπάϊκής ένωσης.
Εδώ στην Βραζιλία, δεν αναγνωρίζεται ομοφυλος γάμος σε ομοσπονδιακό επίπεδο αλλά μόνο σε ένα κρατίδιο. Ωστόσο προβλέπεται ότι Βραζιλίανος που συνάπτει γάμο με αλλοδαπό και μετακομίζουν στην Βραζιλία, ο αλλοδαπός λαμβάνει μόνιμη βίζα για εγκατάσταση στην Βραζιλία.
Δεν είμαι νομικός για τους όρους και τον τρόπο που πρέπει να διατυπωθεί, αλλά όταν όλο και περισσότερες χώρες αναγνωρίζουν τέτοια δικαιώματα, πρέπει το κράτος να είναι έτοιμο να αναγνωρίσει τις παράπλευρες συνέπειες.
Π.χ. Ζεύγος ομοφύλων νόμικά κατοχυρωμένο στο Βέλγιο, που ζουν ή βρίσκοτναι Ελλάδα και ο ένας εκ των σύντροφων αναγκάζεται να κάνει χειρουργείο, στον δεύτερο θα του αρνηθεί η πρόσβαση στην Ελλάδα.

Νομίζω ότι όσον αφορά τον ομόφυλο γάμο, πρέπει να γίνει διαχωρισμός του όρου γάμος με το τι είναι αναγκάιο να υπάρξει στην ελληνική κοινωνία. Γάμος σήμερα έχει ταυτιστεί περισσότερο με το θρησκευτικό περίβλημα, και αυτό ακριβώς είναι λάθος να ταυτίστει με το τι θα αποτελεί ένας γάμος ομοφύλων. Ίσως ο όρος πολιτικός γάμος, ή συμβόλαιο συμβίωσης είναι ιδανικότερος. Διότι η ιδεά πίσω από την εξίσωση και παροχή των ίσων δικαιωμάτων είναι η πολιτειακή αναγνώριση και ανάλογη μεταχείρηση των 2 μερών του συμβολαίου από το κράτος. Με αυτόν τον τρόπο αποσυνδέεται η κίνηση για εξίσωση ομόφυλων και ετερόφυλων γάμων από την θρησκευτική δίασταση, ενώ ορίζεται ο πολιτικός γάμος ως μια αναγνώριση συμβίωσης από πλευρά της Ελληνικής Πολιτείας ανεξαρτήτως φύλου των συμβαλόμενων. Δίοτι αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι η ευλογία της εκκλησίας αλλά η διασφάλιση βασικών δικαιωμάτων των πολιτών που η πολιτεία παρέχει σε όσους προχωρούν σε μια τέτοια σύναψη άναγνωρισμένων σχέσεων, όπως κοινή φορολογική αντιμετώπιση, κληρονομία, κοινωνική ασφάλιση, επίβλεψη τέκνων (πχ άπό άλλους γάμους, όχι αναγκαστηκά υοθεσία). Όμως αυτό διασφαλίζεται με επιμμέρους νόμο, στο σύνταγμα της Ελλάδος απλά θα πρέπει να διασαφηνιστεί ότι η επιλογή ερωτικού συντρόφου είναι ανεξάρτητα του φύλου. Σωστά?

“Ποια ατομικά ή κοινωνικά δικαιώματα χρειάζονται περαιτέρω κατοχύρωση; Ποιές ερμηνείες και διευκρινίσεις χρειάζεται να γίνουν όσον αφορά στην έκταση της ήδη υπάρχουσας προστασίας τους;”

Σημαντικά παραδείγματα

1) Ελευθερία λόγου (σαφής καθορισμός τι συνιστά ελευθερία λόγου, υπάρχει διαφορά στα δικαιώματα πολιτικού, ιδεολογικού, θρησκευτικού και “εμπορικού” λόγου (λόγος με σκοπό το κέρδος), κ.α.)
2) Ελευθερία επιχειρείν (σαφής καθορισμός τι συνιστά ελευθερία επιχειρείν, υπάρχει διαφορά στα δικαιώματα διαφόρων κλάδων και ειδών επιχειρειν (π.χ. κερδοσκοπικού και μη-κερδοσκοπικού), κ.α.
3) Ελευθερία επιλογής συντρόφου εν γένει και ελευθερία επιλογής σεξουαλικού συντρόφου. Δικαιώματα συντρόφων (φορολογικά, κληρονομικά, κ.α. πολιτειακά, κ.α.).
4) Ελευθερία στην άσκηση επαγγελμάτων (π.χ. τεχνητά και άλλα προσκόμματα (barriers) στην είσοδο σε πλείστα όσα επαγγέλματα στην Ελλάδα, αποσύνδεση επαγγελματικών δικαιωμάτων και πηγής/τρόπου απόκτησης της αναγκαίας γνώσης για την άσκηση του)
5) Κοινά σημεία και διαφορές μεταξύ των δικαιωμάτων ατόμων και ομάδων ατόμων (μειοψηφιών, μειονοτήτων)
6) Δικαίωμα του πολίτη (κάθε πολίτη, ως ατόμου) να γνωρίζει σαφώς τι απαγορεύεται (με τόση πολυνομία, πως αυτό είναι δυνατόν στην πράξη;) ώστε να έχει τη ελευθερία επιλογής μεταξύ όσων ΔΕΝ απαγορεύονται (από το Σύνταγμα και τους νόμους) και διεκδίκηση όσων επιτρέπονται από το Σύνταγμα αλλά όχι από τους νόμους.

κ.α.

Αγαπητέ Αλχημιστή, μάλλον δεν θα συμφωνήσω μαζί σου για την ανάγκη να χρησιμοποιηθούν διαφορετικοί όροι για να περιγράψουν ίδιου τύπου αστικού δικαίου συμβάσεις. Μήπως αγνοούμε ότι η γλώσσα εκφράζει ιδεολογία;
Άλλωστε στη μεσογειακή Ισπανία όπου μοιάζει να υπάρχει μεγαλύτερη εμπειρία επί του θέματος ΚΑΙ η λέξη «γάμος» χρησιμοποιήθηκε ΚΑΙ μόλις την περασμένη εβδομάδα κατατέθηκε το σχέδιο νόμου για την αλλαγή όρων στα διάφορα πιστοποιητικά, π.χ. των όρων «όνομα πατρός» και «όνομα μητρός» στο πιστοποιητικό γέννησης με τους όρους «όνομα γεννήτορα Α» και «όνομα γεννήτορα Β».
Άραγε, αναρωτιέμαι, εκεί σέβονται λιγότερο τη γλωσσική ή ιστορική τους παράδοση ή μήπως σέβονται περισσότερο τη λογική της ισότητας των πολιτών;
Όσο για τις εκκλησίες, θα συμφωνήσω ότι πρόκειται «για άλλου παπά ευαγγέλιο», που θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να επιχειρήσουν να «ξαναδιαβάσουν» οι πιστοί τους.

Έχοντας ζήσει στην Ισπανία, θα έλεγα ότι αν και πολύ κοντά στην νοοτροπία δεν είναι κοινή η κουλτούρα. Οι Ισπανοί είναι πιο πραγματιστές. Όμως η νομοθετική ρύθμιση στην Ισπανία αποτέλεσε πολιτική επιλογή. Στην Ελλάδα δύσκολα μπορεί να γίνει κάτι αντίστοιχο χωρίς ενδίαμεσα στάδια. Η ρύθμιση που αναφέρεις σαφώς και ήταν αναγκαία αφού αναγνώρισαν την υιοθεσία σε ομόφυλα ζευγάρια. Αν γίνει και αυτό εδώ σαφώς και πρέπει να γίνει αντίστοιχη προσαρμογή στα νέα δεδομένα.
Συμφωνώ μαζί σου ότι πρεπει να υπάρξει εξίσωση, αλλά δεν θα επιτευχθεί αυτό με την απόλυτη θέση του 100% ίδια δικαιώματα. Στόχος είναι νομίζω να γίνει αποδεκτό πρώτα ότι τα ομόφυλα ζευγάρια πρεέπει να χαίρουν αναγνώρισης από το κράτος. Αν αυτό επιτευχθεί τότε ναι μπορούμε να προχωρήσουμε σε περαιτέρω διεκδίκήσεις. Σε αυτήν την λογική προτείνω άλλους όρους ωστε να διαχωρίσουμε τον λειτουργικό ρόλο του θεσμού της αναγνωρισμένης συμβίωσης από το κράτος 2 πόλιτών από τον όρο γάμο με την εκκλησιαστική χροιά που συνοδέυει αυτή την λέξη. Ένας νέος όρος θα έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνει αποδεκτός.
Το θέμα του όρου του γάμου στην δική μου λογική δεν θα έπρεπε να αποτελεί διαφορετικής αντιμετώπισης από τον ήδη θεσμοθετημένο πολιτικό γάμο στην Ελλάδα, όμως η δική μου λογική δεν συμβαδίζει με το τι μπορεί να γίνει αποδεκτό από το βουλευτικό σώμα.
Αν αναφέρεις το παράδειγμα της Ισπανίας, θα σου παραθέσω το παράδειγμα άλλων χωρων που ακολούθησαν το παραπάνω μοντέλο, όπως η Γαλλία, Γερμανία, κ.α.
Όταν ζουμε σε μια χώρα που ο υπουργός δικαιοσύνης σε ερώτηση για τον ομόφυλο γάμο απαντά ότι προχωρά ρύθμιση για τον ετερόφυλο σύμφωνο συμβίωσης…τι ελπίδες μπορεί να έχει μια τέτοια στάση απόλυτης εξίσωσης?

Αγαπητέ Αλχημιστή, ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι ούτε θεωρητικά ούτε πρακτικά γιατί έλληνες πολίτες με πλήρεις υποχρεώσεις θα πρέπει να υφίστανται μειωτικές διακρίσεις τόσο σε επίπεδο νόμου, όσο και γλώσσας (τα κατ’ εξοχήν πεδία άσκησης του ετεροφυλόφιλου ηγεμονισμού, αν και όχι τα μόνα).
Τελικά, είναι τα ατομικά δικαιώματα διαπραγματεύσιμα με βάση κάποιες δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης ή τις ομολογημένες ή ανομολόγητες προκαταλήψεις των πολιτικών; Είναι οι ομοφυλόφιλοι σ’ αυτή τη χώρα κάτι σαν περιθωριακοί (κι ενοχλητικοί) μετανάστες απ’ αλλού ή συστατική ομάδα της ελληνικής κοινωνίας; Θα πρέπει το μοντέλο της ετερόφυλης οικογένειας να είναι το μοναδικό σημείο αναφοράς των πάντων;
Ή για να το ρωτήσω διαφορετικά: ποιος φοβάται τον πλουραλισμό και τη Δημοκρατία;

Erva
Εγω πάντως προσωπικά δεν τον φοβάμαι. Και σαφώς προτιμώ μια πιο ειλικρινή στάση στο θέμα συνολικά. Πιστέυεις ότι οι κυβερνώντες έχουν την διάθεση να προωθήσουν ζητήματα των ομοφυλόφιλων? Ας ορίσουμε αλλίως την οικογένεια, ή τον όρο γάμο, δηλαδή ως κρατική αναγνώριση συμβίωσης 2 πολιτών. Την διατύπωση ας την κάνει κάποιος που έχει νομικές γνώσεις.

Όπως και να έχει η αναθεώρηση του Συντάγματος θα έπρεπε να έχει το ακόλουθο κείμενο αν θέλει να είναι σύμφωνο με τις Διεθνής Συνθήκες που η χώρα έχει υπογράψει. Το ζήτημα εδώ είναι να προστεθεί επιτέλους στό Ελληνικό Σύνταγμα άρθρο για την απαγόρευση Ολων των διακρίσεων, κατά τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα.

Όπως για παράδειγμα

Απαγορεύεται ΚΑΘΕ ΔΙΑΚΡΙΣΗ, ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού.

(άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της
Ευρωπαϊκής Ένωσης -
Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 364 της 18/12/2000 σ. 0001 – 0022
http://www.europarl.eu.int/charter/pdf/text_el.pdf )

ή αντίστοιχο κείμενο συμβατό με την διεθνή νομοθεσία αναγνωρισμένη από την Ελλάδα που απαγορεύει όλες τις διακρίσεις και συγκεκριμένα:

Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα δικαιώματα, 1948
Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2000
Συνταγματική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, 2005

Έπέλεξα το κείμενο ως το πιο πρόσφατο και νομίζω πλήρες λόγο της αναφοράς και στην γενετήσια δίακριση.

Όπως είπε ο Συνήγορος του Πολίτη της Βραζιλίας, ο João Gilberto Gonçalves Filho:
Κάποτε στο μέλλον οι άνθρωποι θα εκπλήσσονται για το πώς συμπεριφερόμαστε σήμερα στους ομοφυλόφιλους και θα το καταδικάζουν, όπως εμείς σήμερα καταδικάζουμε τη σκλαβιά ή τη στέρηση δικαιωμάτων στις γυναίκες τον περασμένο αιώνα.
Μόνο που με βάση τη διάθεση των κυβερνώντων φαίνεται ότι μέχρι αυτό το μέλλον αρκετές γενιές ομοφυλοφίλων στη χώρα μας θα πρέπει να δυστυχήσουν ζώντας χωρίς βασικά δικαιώματα.
Άλλωστε, ο γάμος ομοφύλων δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου που έχει να κάνει με τις διακρίσεις σε βάρος τους. Και, όπως θα έχεις ήδη αντιληφθεί, οι «ερμηνείες» των γενικόλογων διατάξεων είναι εκείνες που τελικά επιτρέπουν να διαιωνίζονται οι αδικίες. Μήπως να συζητήσουμε αυτή τη φορά κάτι πιο συγκεκριμένο;

Η ουσία της κουβέντας για τονπολιτικό γάμο των ομοφύλων είναι αν η ισοτιμία του πολιτικού γάμου για όλους είναι κάτι που απορρέει ήδη από το Σύνταγμα, αν χρειάζεται να περιληφθεί στην αναθεώρηση, αν η απόρροια από το Σύνταγμα μπορεί να οδηγήσει σε καθιέρωση του μετά από προσφυγή στα δικαστήρια και όχι κατ’ ανάγκη μέσω νόμου!

Νομικές απόψεις επ’ αυτού υπάρχουν?

Προς τους συντονιστές του σάιτ

Αν δεν κάνω λάθος, αυτή σελίδα είναι για συζήτηση θεμάτων για τα ανθρώπινα δθκαιώματα ΓΕΝΙΚΑ (αλλά και για το ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ θέμα που συζητείται κυρίως).

Γιατί ΟΜΩΣ δεν άνοιξε διάλογος κάτω από το άρθρο της κας Παπαδοπούλου ειδικά για το σοβαρό θέμα που αναφέρεται (το άρθρο)?

Για άλλα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που μπορεί να γράψει κανείς?

Να στείλει εισαγωγικό άρθρο?

@ Φιλ. Νεοδ.

Όπως είπαμε και αλλού, ο διάλογος κάτω από κάθε θεματική ενότητα είναι ελεύθερος, ούτε πριμοδοτείται ούτε περιορίζεται. Επομένως, η ερώτησή σας κακώς απευθύνεται στη βασική συντακτική ομάδα. Η συμμετοχή δεν μπορεί να εκβιαστεί ούτε να μεθοδευτεί, μπορεί μόνο να “δελεαστεί” και να “προσελκυθεί”. Αν ξέρετε τον τρόπο, με χαρά θα δούμε τη σχετική συζήτηση να “φουντώνει” ! Καμιά φορά ωστόσο η συμπεριφορά των σχολιαστών εκδηλώνει χαοτικά (μη προβλέψιμα) χαρακτηριστικά!

Μπορείτε στον ίδιο χώρο, υπό μορφή σχολίου, να γράψετε την άποψή σας για οποιοδήποτε θέμα εντάσσεται στην ευρύτερη θεματική ενότητα (ένας τίτλος κατατοπιστικός για το θέμα με το οποίο καταπιάνεστε θα βοηθούσε). Ήδη μελετούμε τον τρόπο για να εμφανίζονται διαχωρισμένες οι επιμέρους συζητήσεις.

(κ. Σαρρή ευχαριστώ για τη διευκρίνιση)

Το θέμα που θα ήθελα να αναπτύξω, σύντομα, ως γενικό θέμα που αφορά – με κεντρικό τρόπο – τα ατομικά δικαιώματα με τη στενή αλλά και γενικότερη της έννοια είναι το εξής (αναφορά έκανα ήδη και σε πόστ στο θρεντ για το σ/ν για την ένωση/γάμο ομοφύλων).

Όλα ξεκινούν από το τι είδους “Κοινωνία και Πολιτεία” – πολιτικά και φιλοσοφικά και “συτανταγματικά” θέλουμε νε έχουμε.

α) Των τυπικών συμπεριφορών – γενικών προτύπων, μαζικότητας στη σκέψη, το ντύσιμο, την κατανάλωση, την εργασία, στην οικονομία, κτλ, ή
β) της διαφορετικότητας ως αρχής ζωής – σε όλες τις εκφάνσεις της, ακόμη και οικονομική.

Ποιά είναι η βάση της Κοινωνίας,

α) οι κοινωνικοί “νόμοι” (που δεν είναι νόμοι με την ουσιαστική έννοια του όρου) ή
β) οι νόμοι της Πολιτείας?

Προφανώς της Πολιτείας, θεωρεί ο γράφων.

Ο κάθε “κοινωνικός περίγυρος” ή το ¨λαϊκό αίσθημα” δεν έχει δικαιώματα επί του ατόμου, πόσο μάλλον στον 21ο αιώνα.

Ο κάθε πολίτης έχει, μεμονωμένα/ατομικό δικαίωμα για ανάμιξη στα κοινά, και μέσω αυτών, σε θέματα που άπτονται και του προσωπικού/ατομικού (νόμοι του κράτους που παράγουν η κυβέρνηση και η Βουλή, αλλά εντός Συντάγματος) αλλά μόνον μέσω της κάλπης (ως άτομο, και όχι ως “όχλος” ή “κοινωνικός περίγυρος)”. Γι’ αυτό άλλωστε στην κάλπη η ψήφος είναι ατομική και μυστική και νηφάλια. Δεν γίνονται ψηφοφορίες δια ανάτασης χειρών ή δια βοής (λαού ή μέσου μαζικού).

Ο γράφων θεωρεί ότι η έννοια του “κοινωνικού περίγυρου” έρχεται ακόμη και σε αντίθεση με την έννοια της δημοκρατίας, διότι παραχωρεί στην Κοινωνία αρμοδιότητες που ανήκουν στην Πολιτεία, που βαζίζεται στον πολίτη-ψηφοφόρο στην κάλπη, ατομικά, και όχι ως “περίγυρο”, όχι με δια βοής και εν αγορά ψήφο!

Αυτό σημαίνει Κοινωνία Πολιτών και όχι Κοινωνία “Περιγύρου” ή Κοινωνία Αρεστών”, κατά την πολιτική/ιδεοελογική θεώρηση του γράφοντος.

Τα κοινωνικά κατάλοιπα της βιομηχανιοκής εποχής της μαζικής παραγωγής και η έλλειψη “κουλτούρας’ διαφορετικότητας (μετα-βιομηχανικής εποχής) είναι εμφανής ακόμη και στα οικονομικά – επιχειρηματικά προβλήματα/ζητήματα της χώρας.

Αλλά και η λογική των “ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων” “σκύβει” μπροστά στην έννοια του κοινωνικού περιγύρου και οδηγεί στη λογική ότι η διαφορετικότητα κάθε είδους είναι θέμα “κρυπταίο” και όχι δημόσια δηλωτέο. Υποτάσσει έτσι όμως, παρά τς καλές της προθέσεις, τελικά, τα πολιτικά και ατομικά δικαιώματα στις κοινωνικές πιέσεις και τις δικαιώνει (τις κοινωνικές πιέσεις, με το να θεωρεί δεδομένα ευαίσθητα και “κρυπταία”, ώστε να τα “προφυλάξει” δια της απόκριξης και όχι δια της κατωχύρωσης τους από την Πολιτεία και τους νόμους της)!

Όμως ο γράφων θεωρεί ότι καμμία διαφορετικότητα, σε οτιδήποτε, πλην των “παρανόμων”, δεν είναι για να κρύβεται, αλλά τουναντίον, για να αναδεικνύεται, σε μία Κοινωνία, Πολιτεία αλλά και Οικονομία και Αγορά Εργασίας που (πρέπει επιτέλους να συνειδητιποιήσει και) να θεωρεί την διαφορετικότητα 9που έτσι και αλλιώς διαθέτει, πλούσια, αλλά σε “ντουλάπες”) όχι μόνον δικαίωμα του ατόμου ή μιάς ομάδας πολιτών αλλά και προσόν της Κοινωνίας, της Πολιτείας και την Οικονομίας και Αγοράς Εργασίας! Τον πλουραλισμό, σε όλα, ως φιλοσοφική αρχή αλλά και ως “πρακτικό” ατού της χώρας σε μία εποχή που η χώρα χρειάζεται όλα τα ατού της και όχι αυτά που κάποιοι θέλουν να της εισάγουν και της τυποποιήσουν ως στάνταρντ και πρότυπα σκέψης, επιλογής, εργασίας, επιχειρείν, μάνατζμεντ, κ.α.!

Διότι όλοι είμαστε άνθρωποι αλλά διαφορετικές προσωπικότητες και φυσικές οντότητες, καθένας με τα δικά του/της χαρακτηριστικά. Αυτό είναι ατού όλων των άνθρώπων. Στην Ελλάδα ειδικά, είναι ίσως το πλέον ΠΟΛΥΤΙΜΟ μας.

Και αυτή είναι η πηγή ισχύος (και, ναι, “ανταγωνιστικπότητας”) μιάς χώρας, οικονομίας, κτλ., ειδικά στην μεταβιομηχανική “μαζικής παραγωγής στάνταρντ και προϊόντων-κλώνων” εποχή. Η ανάδειξη της διαφορετικότητας των πολιτών της.

Η “τυποποίηση”, σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής σε μία χώρα, και στη περίπτωση μας, στην Ελλάδα, σε εκφάνσεις κοινωνικές, οικονομικές, κ.α.οδηγεί τελικά – άμεσα είτε έμμεσα, ΣΑΦΩΣ ΟΜΩΣ – στην ανεργία κάθε εργαζόμενο/η που το “CV” – προφίλ του/της του διαφέρει από το “μαζικά” ζητούμενο, και αποτελεί αντικίνητρο για κάθε καινοτομία, επιχειρηματική, επαγγελματική, εργασιακή, επιστημονική, καλλιτεχνική, διανοητική, κτλ.

Άντε να φτιάξεις δυναμική και εξωστρεφή και αβταγωνιστική και καινοτομική οικονομία και λειτουργώσα αγορά εργασίας μέσω “κλωνοποιητικής” νοοτροπίας τυποποίησης των πάντων, νοοτροπίας “αντιγραφής” και “τυποποίησης” ως προς ΕΝΑ στάνταρντ (οιοδήποτε είδους) σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

Όλα συνδέονται τελικά.

Ως καταναλωτές, πολίτες, κοινωνικά και οικονομικά όντα, το ζητούμενο και φιλοσοφικά, και πολιτικά και ιδεολογικά, και οικονομικά/εργασιακά, είναι αυτό που προσωπικά θέλει κάθε άτομο (εντός των ορίων του Συντάγματος και των νόμων) και όχι οι μόδες ή οι κοινωνικοί και οικονομικοί και άλλοι “περίγυροι” .

Είναι θέμα φιλοσοφικής, πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής/εργασιακής σκέψης.

Ίσως πολλά ξεκινούν από την παιδική ηλικία και τι είναι διατεθειμένοι κάποιοι να κάνουν (διότι έτσι τους έμαθαν) για να “ανήκουν κάπου” και να μην είναι “μόνοι” στο σχολείο, στην αγορά, κτλ, να αντιγράφουν (από το διαγώνισμα έως την επιχειρηματικότητα και το μάρκετινγκ).

Άντε μετά π.χ. το ΥΠΕΘΟ να κάνει εξωστρεφή οικονομία μία κοινωνία-οικονομία που δεν έχει πλουραλιστική νοοτροπία σε ΟΛΕΣ τις εκφάνσεις της ζωής. ΟΛΕΣ.

Το ατομικό δικαίωμα στη διαφορετικότητα, εκτός από ατομικό δικάιωμα είναι και “προσόν” για την Ελλάδα (ναι, “εθνικό συμφέρον”, κοινωνικό, οικονομικό, γενικό).

Ο γράφων θεωρεί συνεπώς ότι πολλά άρθρα του Συντάγματος και όχι μόνον τα αναφερόμενα ευθέως σε ατομικά δικαιώματα – ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ – θα μπορούσαν να αναδιατυπωθούν υπό αυτό το πρίσμα, φιλοσοφικό αλλά και πρακτικό.

Το δικαίιωμα στη διαφορετικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της.

Το οποίο συχνά περιορίζεται, με, λανθασμένη, κατά τον γράφοντα, επίκληση στο εθνικό ή το δημόσιο συμφέρον ή του καταναλωτή ή ……

Δεν ζούμε σε κοινωνία αλλά ούτε -πλέον – σε οικονομία “οικονομιών κλίμακας” ώστε να υπάρχει συλλογική-δημόσια είτε οικονομική ανάγκη/λόγος για τυποποίηση (ούτε και για τις “εξαγωγές”) αλλά, τουναντίον, υπάρχει, κατά την άποψη του γράφοντα, επιτακτική εθνική ανάγκη ΓΙΑ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟ, σε όλα!

[...] **Διαβάστε περισσότερες συζητήσεις για το Ελληνικό Σύνταγμα και τα ατομικά δικαιώματα στην ιστοσελίδα της Αναθεώρησης* Και εδώ μια εννοιολογική αποσαφήνιση: συζητούμε για γάμο ομοφύλων και όχι ομοφυλοφίλων. Οι ομοφυλόφιλοι μπορούν και σήμερα να συνάψουν γάμο μεταξύ τους, εφόσον είναι ετερό-φυλοι, ανήκουν δηλαδή σε διαφορετικά φύλα. Δεν απαιτείται να είναι και ετερο-φυλό-φιλοι, να κατευθύνουν δηλαδή τις ερωτικές τους προτιμήσεις με τρόπο σταθερό σε άτομα του αντίθετου φύλου. Με άλλα λόγια, ένας ομοφυλόφιλος άνδρας μπορεί να συνάψει γάμο με μια ομοφυλόφιλη γυναίκα. Κανένας έλεγχος της σεξουαλικότητας δεν γίνεται καιδεν μπορεί βέβαια να γίνει, όπως δεν μπορεί να γίνει έλεγχος της συνείδησης, πολιτικής ή θρησκευτικής, παρά μόνον των εκδηλώσεών της, γιατί τόσο η ερωτική προτίμηση όσο και η συνείδηση ανάγονται στην εσώτερη σφαίρα του ατόμου και βέβαια (μπορούν να) μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της ζωής του. [back] Καταχωρημένο ως: Ελλαδα, Συνταγμα — Λίνα Παπαδοπούλου @ 10:37 pm (Διαβάστηκε 1292 φορές) Permalink TrackBack [...]

Proteinw isothta gunaikwn-antrwn kai sth strateush. Yparxei kapoia kuria pou na to dexetai?

ενταξει ας αναγνωρισθει νομοθετικα η συμβιωση ]]καλο θα ηταν να ακουγαμε την αποψη ειδικων κυριως ψυχολογων]]] συνοδευομενο αυτο το μετρο με αυστηρα αστυνομικα μετρα κατα της παιδεραστειας ””’αναθεωρητικα μετρα του συνταγματος ριζικα για την κοινωνικη συνοχη και το εθνικο συμφερον αφορουν την βλαχικη γλωσσα ”””καταγραφη επιστημονικη και διδασκαλια της για ορισμενες ωρες ”””παρομοια πολιτικη για τσιγγανους και μουσουλμανους”””αυτη ησυζητηση για την ομοφυλοφιλια στην ευρωπη γινεται με τοση ενταση ”’ ειδικα απο τους σοσιαλιστες ισως και να στερεψαν απο ιδεες””’ωστε να σχηματιζεις την εντυπωση οτι επιζητουν την διαδοση της

Καλα τα λέτε …..
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ???
Μιλαμε για τους ηδη χρηστες που εξασκουν το δικαιωμα της επιλογης τους χωρις να ενοχλουν καποιον τριτο με καποιο τροπο …

Κυρία Παπαδοπούλου, μιας και ασχοληθήκατε με το θέμα αυτό και γράψατε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο, να σας παραπέμψω σε μια προσπάθεια που μόλις ξεκίνησε…
http://politikosgamos.blogspot.com

Ναι στο γάμο των ομοφύλων αλλά ατυχής η επίκληση της συνταγματικής ισότητας ανδρών και γυναίκων. Τέτοια ισοτητα δεν υπάρχει στην Ελλάδα στο τεράστιο θέμα της στρατιωτικής θητείας. Όσο το ΠΑΣΟΚ, η κ.Παπαδοπούλου ή όποιος άλλος δε μιλάει για αυτό, μια είναι η λέξη που ταιριάζει ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.