Νομίζω ούτε η μονιμότητα ούτε οι μικρές συμβάσεις θα έκαναν καλό στους δημοσίους υπαλλήλους. Κάτι μεσοπρόθεσμο (μεγαλύτερο από τη διάρκεια μιας εκλογικής τετραετίας αλλά μικρότερο από μια 10ετία) θα ήταν το ιδανικό. Γιατί δε διαλέγουν κάτι σαν 6ετείς ή 8ετείς συμβάσεις για το δημόσιο; 4-5 κρίσεις ανά καριέρα δεν είναι δα και τόσες πολλές. Γιατί πρέπει να βγάζουμε ρίζες σε μια δουλειά;

Άσχετο, αλλά θέλω να πω και κάτι που έχει να κάνει με τους δημοσίους λειτουργούς…

Κάτι που θα ήθελα να δω είναι να αφαιρεθεί το status του «δημοσίου λειτουργού» από το εκπαιδευτικό προσωπικό των ΑΕΙ/ΤΕΙ. Η έννοια του δημοσίου λειτουργού στους καθηγητές είχε έννοια όταν η Ελλάδα είχε 1-2 πανεπιστήμια και ήμασταν στις αρχές του 20ου αιώνα. Σήμερα γιατί πρέπει να θεωρούνται λειτουργοί όταν είναι (και φέρονται!) δημόσιοι υπάλληλοι όπως όλοι οι υπόλοιποι;

Ουσιαστικά δημόσιοι λειτουργοί να μείνουν μόνο οι Δικαστικοί.

Το άρθρο είναι πολύ καλό, συγχαρητήρια στον αρθρογράφο. Ίσως η κατάργηση της μονιμότητας δεν είναι λύση, όμως κάποια πράγματα οπωσδήποτε πρέπει να αλλάξουν.
Ένα από αυτά είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Δεν μπορεί ένας τραπεζικός υπάλληλος να έχει εξ αρχής τόσο υψηλούς μισθούς και το δικαίωμα να βγει στην σύνταξη νέος, επειδή η Τράπεζα δεν μπορεί να τον πληρώσει.. άρα θα τον πληρώνουμε εμείς.
Αυτός ο άνθρωπος 90% θα πάρει την σύνταξη και θα πάει να πιάσει μια άλλη θέση εργασίας την οποία σε διαφορετική περίπτωση θα την είχε κάποιος άλλος νεαρότερος. Είναι λογικό ότι ως επί το πλείστον όταν ένας υπάλληλος προχωρήσει ηλικιακά, θα πρέπει να πληρωθεί ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας, ενώ αναμφίβολα μετά από ένα σημείο η προσφορά του μειώνετε. Πως είναι δυνατόν να συντηρήσεις κάποιον του οποίου η προσφορά μειώνεται, όχι πάντοτε επειδή δεν έχει την θέληση να εξυπηρετήσει – αλλιώς είναι τα 45 χρόνια κι αλλιώς τα 65 – , ενώ ο μισθός του αυξάνεται?
Θα πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα αμοιβής ανάλογα με την προσφορά και τις ικανότητες του εκάστοτε υπαλλήλου.
Στην Ελλάδα οι επιχειρήσεις δεν είναι ανταγωνιστικές. Μα πως να γίνουν ανταγωνιστικές όταν ο μέσος υπάλληλος επιχείρησης ξεκινά την καριέρα του με ~ 600 ευρώ (τόσα καθορίζει ο νόμος) ενώ σε δημόσιες υπηρεσίες φτάνει και τα ~ 1100 ευρώ αρχικό μισθό? (βλέπε εφορία κτλ)
Η elite των τελειοφοίτων θα κυνηγήσει εξ αρχής μια θέσει στο δημόσιο. Κι εκεί πλέον τα με βάση τα σημερινά δεδομένα, σταματάει η προσωπική ανάπτυξη του ατόμου. Τέρμα ο ανταγωνισμός, παραγωγικότητα αρνητική τις περισσότερες φορές με τελικό αποτέλεσμα ένα ακόμη μη παραγωγικό στέλεχος.
Η κατάργηση της μονιμότητας δεν θα έκανε κακό κατά την άποψη μου. Για να το θέσω πιο σωστά, δεν νομίζω ότι η κατάσταση με τα κόμματα και τον νεποτισμό μπορεί να επιδεινωθεί κι άλλο…
Είναι πολυδιάστατο θέμα. Δυστυχώς δεν μπορεί να συζητηθεί μεμονωμένα. Κάτι γενικότερα αποδεκτό όμως είναι ότι το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι. Αν λοιπόν πάρουμε σαν δεδομένο ότι η εκάστοτε κυβέρνηση θα προσπαθήσει να μολύνει το Α.Σ.Ε.Π. π.χ. η οποιοδήποτε άλλο σύστημα αξιολόγησης για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της, δεν νομίζω ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα επιφέρει βελτίωσει.

Αν λοιπόν πάρουμε σαν δεδομένο ότι η εκάστοτε κυβέρνηση θα προσπαθήσει να μολύνει το Α.Σ.Ε.Π. π.χ. η οποιοδήποτε άλλο σύστημα αξιολόγησης για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της, δεν νομίζω ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα επιφέρει βελτίωσει.

Πώς θα μπορούσε να το κάνει αυτό μια κυβέρνηση;

Πείτε με αφελή, αλλά προσωπικά έχω εμπιστοσύνη στο θεσμό του Α.Σ.Ε.Π. που μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερος και διαφανής στο μέλλον. Και μάλιστα να επεκταθούν οι αρμοδιότητές τους δημιουργώντας κριτήρια και για την αξιολογική κατάταξη των συμβασιούχων δημοσίων υπαλλήλων κατά την ανανέωση του συμβολαίου τους (αν ποτέ καταργηθεί η μονιμότητα!).

Δεν γνωρίζω ακριβείς διαδικασίες αλλά υπάρχουν νύξεις για την αναποτελεσμάτικοτητα και την διαφάνεια του Α.Σ.Ε.Π. . Πάντως το παραπάνω αποτελεί απάντηση στον άρθρο στο οποίο αναφέρονται τα εξής:

[...]
Για όσους προσβλέπουν στο Α.Σ.Ε.Π. για την περίσωση του «αμόλυντου» κομματικά χαρακτήρα της Διοίκησης θα παραπέμψουμε στη διαφαινόμενη σταδιακή απίσχνανση της αρχής αυτής – με παρούσα ακόμη τη μονιμότητα, πόσο μάλλον μετά την κατάργησή της. Όπως είπαμε, η κεντρική εξουσία αναζητά πεδία ανάπτυξης της λαϊκίστικης πολιτικής της, πεδία εξόφλησης «κομματικών γραμματίων» της. Ήδη, για τον λόγο αυτόν, παρακάμπτει τις αντικειμενικές διαδικασίες, ήδη νομοθετεί εξαιρέσεις, ήδη παραλείπει να στηρίζει το Α.Σ.Ε.Π. με ανθρώπινο δυναμικό και υποδομή, υποθάλποντας την εναντίον του κατακραυγή για καθυστερήσεις και αδικίες. Ποια κυβέρνηση θα αντισταθεί στον πειρασμό να αποδομήσει και να επαναδομήσει την εκτελεστική της μηχανή κατά το δοκούν;
[...]

Να αναφέρω και κάτι άλλο και πολύ θα ήθελα να ακούσω απόψεις.

Αυτή η νομιμότητα – με την οποία συμφωνώ ως προς τον τρόπο που παρουσιάζεται στο ανωτέρο άρθρο – δεν εγγυάται στον υπάλληλο παραμονή στην θέση του αλλά εγγυάται παραμονή στο δημόσιο. Τεράστια η διαφορά. Σε νευραλγικές θέσεις, άνθρωποι που πιθανώς έχουν χρόνια εμπειρίας και άριστης απόδοσης, μετακινούνται κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Ούτε η μονιμότητα τους σώζει.

Δεν ξέρω πώς λειτουργεί ακριβώς το σύστημα βαθμίδων του ελληνικού δημοσίου αλλά για παράδειγμα ένας προϊστάμενος επιπέδου Α, υπεύθυνος για επιδοτήσεις σε κάποιο υπουργείο και μη κομματικοποιημένος. Ποιος του εγγυάται ότι με την αλλαγή της κυβέρνησης δε θα μετακινηθεί σε άλλη υπηρεσία, στην ίδια βαθμίδα αλλά σε υπηρεσία για τις οποίας τις εργασίες δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα. Απολύτως. Έτσι ώστε την θέση του να πάρει κάποιος άλλο προϊστάμενος επιπέδου Α, ο οποίος όμως πρόσκειται στο κυβερνών κόμμα.

Δεν λέω ότι αυτό συμβαίνει σίγουρα (μη φάμε και καμιά μήνυση) αλλά κάντε την υπόθεση.

Δε βλέπω καμμία κυβέρνηση να έχει τη βούληση να αναλάβει την πολιτική ευθύνη μόνιμων και αποτελεσματικών λύσεων. Ακόμα κι αν υπάρξει, θα δειλιάσει η επόμενη.

Sofia,
σωστή και η παράμετρος που εντοπίζετε. Αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ένα αντικειμενικό και διάφανο σύστημα προαγωγών, που θα έχει όμως αξιολογική βάση (και δεν θα αρκείται σε τυπικά κριτήρια, όπως η προϋπηρεσία).

Κωνσταντίνε Μιχαηλίδη,
μακάρι το ΑΣΕΠ να ενισχυθεί τόσο που να μπορεί να διασφαλίσει το κομματικώς ανεπηρέαστο των υπηρεσιακών μεταβολών στη Διοίκηση. Όταν αυτό γίνει, η μονιμότητα θα είναι πράγματι περιττή. Σήμερα το βλέπετε τόσο δεδομένο;

Παναγιώτη Ατματζίδη,
είπατε

Η elite των τελειοφοίτων θα κυνηγήσει εξ αρχής μια θέσει στο δημόσιο. Κι εκεί πλέον τα με βάση τα σημερινά δεδομένα, σταματάει η προσωπική ανάπτυξη του ατόμου. Τέρμα ο ανταγωνισμός, παραγωγικότητα αρνητική τις περισσότερες φορές με τελικό αποτέλεσμα ένα ακόμη μη παραγωγικό στέλεχος

Αυτό είναι που δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένο. Ότι μονιμότητα σημαίνει έλλειψη ανταγωνισμού, αξιολογικής εξέλιξης, προσωπικών κινήτρων κι επομένως παραγωγικότητας. Και ναι, η κατάσταση με την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό μπορεί να γίνει χειρότερη, όπως ήταν χειρότερη προ ΑΣΕΠ.

μακάρι το ΑΣΕΠ να ενισχυθεί τόσο που να μπορεί να διασφαλίσει το κομματικώς ανεπηρέαστο των υπηρεσιακών μεταβολών στη Διοίκηση. Όταν αυτό γίνει, η μονιμότητα θα είναι πράγματι περιττή. Σήμερα το βλέπετε τόσο δεδομένο;

Κύριε Σαρρή,

θα ήθελα να ξέρω πως επηρεάζεται σήμερα αν γίνεται. Έτσι όπως λειτουργεί σήμερα τα κριτήρια βαθμολόγησης είναι αντικειμενικά και γνωστά εκ των προτέρων στους υποψήφιους ενός διαγωνισμού (πχ πόντοι από ξένες γλώσσες, έτη εργασιακής εμπειρίας, κλπ). Τώρα αν έχουμε διαρροές θεμάτων ή άλλες τέτοιες ατασθαλίες δε γνωρίζω, τουλάχιστον από τις μαρτυρίες που έχω εγώ.

Υπάρχει περίπτωση η αξιοπιστία του ΑΣΕΠ να υποβαθμιστεί αν περάσει ο θεσμός της «συνέντευξης» που λέγαν, αλλά εγώ δε μπορώ να καταλάβω πως σ’όλα τα πολιτισμένα κράτη του κόσμου τα καταφέρνουν και μεις στην Ψωροκώσταινα όχι…

Τι να πω… ίσως να είναι νευροβιολογικά hard-wired η ρουσφετολογία στον Έλληνα, αν και θα δυσκολευτώ πολύ να τ’αποδείξω…

Το ΑΣΕΠ καθ’ εαυτό είναι “αδιάβλητο”. Απλά αφενός πολλές διαδικασίες εξαιρούνται από την εποπτεία του, αφετέρου δεν του παρέχουν το ανθρώπινο δυναμικό και την υλική υποδομή που χρειάζεται, με αποτέλεσμα να υποσκάπτεται το έργο που (μπορεί να) παρέχει.

Η συνέντευξη καθ’ εαυτήν επίσης είναι χρήσιμη (τα τυπικά προσόντα δεν αρκούν). Αλλά οι “συγγενείς” κοινωνικοπολιτικές αδυναμίες που επισημαίνονται στο αρχικό άρθρο θα την έκαναν “δούρειο ίππο” διαβλητότητας του συστήματος.

Για να καταλάβουμε πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η τάση υπέρβασης κάθε αντικειμενικής διαδικασίας θα μεταφέρω την πρόσφατη αποκάλυψη ότι ΙΕΚ είχαν στήσει βιομηχανία παροχής πτυχίων με βαθμό 20 (με το αζημίωτο φυσικά), τα οποία αύξαναν τα “αντικειμενικά” μόρια υποψηφίων σε διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.

Δημήτρης Σαρρής έφη:

Παναγιώτη Ατματζίδη,€
είπατε

Η elite των τελειοφοίτων θα κυνηγήσει εξ αρχής μια θέσει στο δημόσιο. Κι εκεί πλέον τα με βάση τα σημερινά δεδομένα, σταματάει η προσωπική ανάπτυξη του ατόμου. Τέρμα ο ανταγωνισμός, παραγωγικότητα αρνητική τις περισσότερες φορές με τελικό αποτέλεσμα ένα ακόμη μη παραγωγικό στέλεχος

Αυτό είναι που δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένο. Ότι μονιμότητα σημαίνει έλλειψη ανταγωνισμού, αξιολογικής εξέλιξης, προσωπικών κινήτρων κι επομένως παραγωγικότητας. Και ναι, η κατάσταση με την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό μπορεί να γίνει χειρότερη, όπως ήταν χειρότερη προ ΑΣΕΠ.

Δεν γνωρίζω πως ήταν η κατάσταση πριν το ΑΣΕΠ οπότε δεν μπορώ να κρίνω. Σίγουρα το ΑΣΕΠ είναι κάτι πολύ καλό, κανένας δεν νομίζω να έθεσε υπό αμφισβήτηση μια τέτοια αρχή.

Συνεχίζω να πιστεύω όμως ότι, το δημόσιο στερεί από τις επιχειρήσεις, μικρές η μεγάλες, την αφρόκρεμα του Ελληνικού εργατικού δυναμικού, χωρίς να μπορέσει να το αξιοποιήσει σε ικανοποιητικό επίπεδο. Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένο. Το πρόβλημα είναι ότι είναι δεδομένο εδώ που έχουμε φτάσει! Γι αυτήν την κατάσταση δεν φταίει μόνο μια κυβέρνηση, είναι μια κατάσταση που δημιουργήθηκε – κατά την ταπεινή μου άποψη – έπειτα από συγκεκριμένη πολιτική πολλών κυβερνήσεων, οι οποίες στην αδυναμία τους να αντεπεξέλθουν στα αιτήματα τις εκάστοτε κατηγορίες εργαζομένων ή ως αντάλλαγμα ψήφων (νεποτισμός) σε προεκλογικές περιόδους.
Οπότε έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση στην οποία όπως προανέφερα, το κράτος ορίζει ως αρχικό μισθό τα ~ 580 € ενώ σε πολλές κρατικές θέσεις ο αρχικός μισθός ξεκινά στα 1000+ € . Τώρα δίπλα σε αυτόν τον παχύρρευστο μισθό, τον οποίο – πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη – δεν δικαιολογεί στην πράξη, εν ολίγοις δεν μπορεί να τα βγάλει αυτά τα χρήματα, αν προσθέσουμε την μονιμότητα τα ευνοϊκά ασφάλιστρα και την απώλεια οποιουδήποτε ρίσκου, δεν βλέπω πως αυτό το άτομο ωθείται μέσω της εργασίας του στην πρόοδο. Είναι απόλυτα λογικό να επαναπαύεται. Σίγουρα με τον καιρό μαθαίνεις όλο και περισσότερα, αλλά σίγουρα οι ρυθμοί εκμάθησης δεν είναι οι ίδιοι με την ελεύθερη αγορά. Δεν είναι θέμα ανθρώπου, είναι θέμα συνθηκών. Αυτές οι συνθήκες είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν στο Ελληνικό δημόσιο.

Στο άρθρο του κ. Σαρρή αναφέρεται το εξής:

Περαιτέρω, οι κομματικές αλλαγές θα σήμαιναν άρδην αλλαγή της στελέχωσης της δημόσιας διοίκησης. Πέρα από την κοινωνική αναστάτωση που θα προκαλούνταν εξαιτίας αυτού, η διοικητική μηχανή κάθε τόσο θα παρέλυε, καθώς θα έπρεπε να ανασυνταχθεί με εντελώς νέο ανθρώπινο δυναμικό, σε πολλές περιπτώσεις άσχετο με το αντικείμενο που θα καλούνταν να διεκπεραιώσει (το βλέπουμε σε κάθε κυβερνητική αλλαγή στις ειδικές θέσεις που δεν καλύπτονται από τη μονιμότητα).

Μπορείτε να αναφέρεται λίγο πιο συγκεκριμένα παραδείγματα, νομίζω πως αν βάλουμε την φράση κατά την προσωπική άποψη μπορούμε όλοι μας, να αποφύγουμε τυχών μηνύσεις ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιας φύσεως.
Το ρωτάω αυτό γιατί πρόσφατα άκουσα μια συζήτηση όπου υπήρξε υπαινιγμός για το ίδιο θέμα αλλά δεν μπόρεσα να φέρω κάποιο παράδειγμα στο μυαλό μου.

Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ για την προειδοποίηση για …μηνύσεις, αλλά δεν νομίζω ότι κινδυνεύουμε!

Συγκεκριμένα παραδείγματα: πρόχειρα μου έρχονται οι τομείς της Υγείας και της Εκπαίδευσης, στους οποίους έγινε ριζική αναδιανομή θέσεων Προϊσταμένων κλπ μετά τις εκλογές, με αποτέλεσμα την αποδιοργάνωσή τους για μεγάλο διάστημα.

Να διευκρινίσω ότι θεωρώ το φαινόμενο υπερκομματικό και δεν το αποδίδω σε συγκεκριμένη κυβέρνηση (μολονότι έχω άποψη για την επίδοση κάθε μιας από τις τελευταίες κυβερνήσεις στο θέμα).

Ευχαριστώ για την άμεση απάντηση.

Το άρθρο μου δίνει την εντύπωση μιας εντελώς ανάποδης λογικής. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν υπάρχουν γιατί καλύπτουν ανάγκες του κράτος, αλλά το κράτος υπάρχει για να καλύπτει τις ανάγκες των υπαλλήλων του.

Το κράτος, οι υπηρεσίες τους και οι δομές του, δεν είναι κάτι στατικό. Τουλάχιστον ένα αποτελεσματικό κράτος που προσρμόζεται στις εξελίξεις της κοινωνίας και της οικονομίας. Η μονιμότητα των υπαλλήλων δεν είναι η μήτρα όλων των κακών (θεωρητικά) αλλά είναι ένα τεράστιο εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια αναδιάρθρωσης και εκσυγχρονισμού.

Υποθετικό παράδειγμα: το κράτος προσλαμβάνει νηπιαγωγούς για τα κρατικά νηπιαγωγεία, εφαρμόζοντας τις πλέον επιστημονικές κτλ απόψεις στην παιδαγωγική και την παιδοψυχολογία, με αναλογία παιδιών προς νηπιαγωγό 1/15. Οι γεννήσεις όμως πέφουν και πολλοί γονείς προτιμούν τα ιδιωτικά. Η αναλογία γίνεται σε λίγα χρόνια 1/7,5. Αυτό σημαίνει ότι οι μισοί νηπιαγωγοί περισσεύουν. Θα πρέπει να τους κρατήσει το κράτος να υποχρεώνεται συνταγματικά να τους κρατήσει, παρ’ότι δεν έχουν να προσφέρουν; Πρέπει οι φόροι του οικοδόμου, της πωλήτριας, του εργάτη να πηγαίνουν για να πληρώνει το κράτος περιττούς μισθούς;

Φώτη Περλικέ,
είπατε:

Η μονιμότητα των υπαλλήλων δεν είναι η μήτρα όλων των κακών (θεωρητικά) αλλά είναι ένα τεράστιο εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια αναδιάρθρωσης και εκσυγχρονισμού

Πώς ακριβώς;

επίσης,

Θα πρέπει να τους κρατήσει το κράτος να υποχρεώνεται συνταγματικά να τους κρατήσει, παρ’ότι δεν έχουν να προσφέρουν;

Ο δημόσιος υπάλληλος είναι μόνιμος όσο υφίσταται η θέση που κατέχει. Αυτή είναι η διαφορά της μονιμότητας (δημόσιοι υπάλληλοι) με την ισοβιότητα (δικαστικοί λειτουργοί).

Θεωρητικά, το κράτος μπορεί να καταργήσει θέσεις και να απολύσει τους (μόνιμους) υπαλλήλους που τις κατέχουν. Δεν το κάνει για λόγους πολιτικού και κοινωνικού κόστους, το οποίο θα υφίσταται κι όταν οι σχετικές θέσεις γίνουν μη μόνιμες.

Την “ανάποδη λογική” που προσάπτετε στο άρθρο δεν την καταλαβαίνω. Μπορείτε, αν θέλετε, να γίνετε πιο συγκεκριμένος.

Δημήτρη ,ειλικρινα δεν νομίζεις οτι η μονιμότητα έχει αρνητικές συνέπειες στην αποδοτικότητα των δημ.υπαλλήλων; Δε λεω οτι ειναι το μονο στοιχειο που δρα αρνητικα, αλλα σιγουρα ειναι ενα απο αυτα (και μαλιστα απο τα δομικα προβληματα κατα τη γνωμη μου). Οσο για τον κινδυνο να συγχωνευτει ο κρατικος μηχανισμος με την εκαστοτε κομματική πλειοψηφια, αυτο το φαινομενο νομιζω οτι το εχουμε βιώσει χιλιάδες φορές επί μονιμότητας! Φυσικά μπορουν να χρησιμοποιηθουν νομικοι μηχανισμοι για να αποτραπει η παράλυση του κρατους που προφητευεις, με αυστηρες προυποθεσεις προσληψης και απολυσης των δ.υπαλληλων. Απο την αλλη πλευρα στην ακραια περιπτωση που ενας αχρηστος θα προσλαμβανεται λογω κομματικων διασυνδεσεων το βαρος της ελλειματικης του αποδοσης δε θα ριχνει την Διοικητικη αποδοση “για παντα” (οπως γινεται χρονια τωρα) αλλά για διαστημα ισο με
τον θετικο γιαυτον συχετισμο πολιτικων δυναμεων (4 χρονια; μεχρι που να αλλαξει υπουργος;). Επίσης η αποδοση των ταλαντουχων υπαλληλων μπορει να θωρακιζεται με νομικα εργαλεια. Δηλαδη προτεινω να αντιστραφει η σημερινη λογικη “μονιμότητα εκτός αν…” από τη λογική ” σχεση εργασίας ορισμένου χρονου εκτός αν”

Επίσης από σκοπιάς προσωπικης εμπειριας δεν βλέπεις ότι εκατονταδες χιλιαδες συμπολιτες μας ονειρευονται μια θεση δημοσιου υπαλληλου λογω ακριβως της μονιμότητας; Καθε προσπαθεια να καταργηθει το προνομιακο αυτο στατους (γιατι αν δεν ηταν προνομιακο δεν θα πασχιζαν οι παντες να γινουν δημ.υπαλληλοι) θα ξεσηκωνει οργισμενα πληθη υπαλληλων και συνδικαλισμενων εργατοπατερων, ή δεν ειναι ετσι;

Απτην αλλη οσο το κράτος σμικρύνεται και η αγορά εξαπλώνεται τοσο θα μειωνεται η αναγκη για δημοσιους υπαλληλους, γιατι πανω απο το μικροκομματικο συμφερον υπαρχουν και τα προβληματικα δημοσια οικονομικά : αλλιώς ολοι οι νεοδημοκρατες αυτοι τη στιγμη θα ηταν διορισμενοι. Κοινως η κατασταση δεν κρινεται μονο απο την θεληση των βολευταδων αλλα και απο τις οικονομικες κρισεις του κρατους (που λογικο ειναι να βαζουν εστω και λιγο φρενο στον κομματισμο). Ουκ αν λαβεις παρα του μη εχοντος…

Κατα συνεπεια η καταργηση της μονιμοτητας αφενος θα δωσει μια μορφη ευελιξιας στη διοικηση, αφετερου θα διαλυσει τις αυταπατες της λατρειας του κρατους απο χιλιάδες συμπολιτες μας. Αν θελουμε μικρο κρατος , η καταργηση της μονιμοτητας ειναι μονοδρομος.

Απο κει και περα το τελος της μονιμοτητας δε θα φερει τη σωτηρια! Χρειαζεται να συνδυαστει με μια γκαμα πολιτικων μετρων για να επιφερει αποτελεσματα στον τομεα της αποδοτικοτητας του δημοσιου ( ηδη αρκετα βηματα εχουν γινει οφειλω να ομολογησω, οσο παραξενο κι αν ακουγεται αυτο σε αρκετους).

Χάρη,
Ναι, η μονιμότητα έχει αρνητική επίδραση στην αποδοτικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Το άρθρο μου δεν υπεραμύνεται αυτής αφηρημένα, αλλά επιχειρεί να ρίξει μια ρεαλιστική ματιά στο πρόβλημα υπό τις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Ασχολείται κυρίως με το μύθο ότι “για όλα φταίει η μονιμότητα” και προσπαθεί να θέσει προτεραιότητες. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να προηγηθούν άλλα μέτρα από την άρση της μονιμότητας, η οποία ενδεχομένως να δημιουργήσει άλλα προβήματα, πιο σοβαρά.

Με τη μονιμότητα, η οποία εγγυάται την ασφάλεια του υπαλλήλου αλλά οδηγεί κατ’ αποτέλεσμα και στην “πολύχρωμη” σύνθεση της Διοίκησης, είναι μάλλον αδύνατον μια κυβερνητική πλειοψηφία να αλώσει τη Διοίκηση. Μπορεί βεβαίως να ελέγχει θέσεις-κλειδιά, όχι όμως όλη. Αυτό είναι και κακό (κάποιοι ιδεολογικοί αντίπαλοι σαμποτάρουν εκ των έσω τις κυβερνητικές επιλογές), είναι όμως σίγουρα και καλό (η Διοίκηση αποκτά μια απόσταση ασφαλείας από τις στενά κομματικές επιδιώξεις, μια “αντικειμενικότητα”/νομιμότητα “τρίτου”).

Είπες:

… Φυσικά μπορουν να χρησιμοποιηθουν νομικοι μηχανισμοι για να αποτραπει η παράλυση του κρατους που προφητευεις, με αυστηρες προυποθεσεις προσληψης και απολυσης των δ.υπαλληλων. Απο την αλλη πλευρα στην ακραια περιπτωση που ενας αχρηστος θα προσλαμβανεται λογω κομματικων διασυνδεσεων το βαρος της ελλειματικης του αποδοσης δε θα ριχνει την Διοικητικη αποδοση “για παντα” (οπως γινεται χρονια τωρα) αλλά για διαστημα ισο με
τον θετικο γιαυτον συχετισμο πολιτικων δυναμεων (4 χρονια; μεχρι που να αλλαξει υπουργος;). Επίσης η αποδοση των ταλαντουχων υπαλληλων μπορει να θωρακιζεται με νομικα εργαλεια…

Αν πράγματι το πολιτικό και κοινωνικό μας σύστημα είναι έτοιμο να αφήσει την ευθύνη σε αυτούς τους “νομικούς μηχανισμούς” με ωριμότητα και αφοσίωση στην αξιοκρατία και στη νομιμότητα, ναι, να καταργηθεί η μονιμότητα. Τα ερείσματα αυτής της αισιοδοξίας είναι που αμφισβητώ. Τη βεβαιότητα ότι οι τόσες βαθιά εδραιωμένες στρεβλώσεις του συστήματος (βλ. άρθρο) θα επιτρέψουν να γίνει κάτι τέτοιο. Η μονιμότητα δεν είναι “καλό” είναι απλά “αναγκαίο κακό”, για να μας προστατέψει από άλλα, χειρότερα. Η άρση της ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ (και δεν θα επιφέρει) αλλαγές στην οργάνωση της Διοίκησης, στη σχέση της με την κεντρική εξουσία, στον ανεξάρτητο έλεγχό της και στις διαδικασίες στελέχωσής της. Όπως αναφέρω στη θέση μου, προσβλέπω στη στιγμή που η μονιμότητα θα καταστεί περιττή. Οδεύουμε προς τα εκεί, δεν έχουμε φτάσει όμως.

Το ότι πολλοί συμπολίτες μας ονειρεύονται μια θέση στο Δημόσιο, λόγω μονιμότητας, δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κακό. Θα έπρεπε αυτοί να στραφούν αλλού, ντε και καλά; Μακάρι η Δημόσια Διοίκηση να είναι δελεαστική και να προσελκύει “καλά μυαλά”. Αλλιώς θα στελεχώνεται από ανίκανους.

Από πού αντλείς τη βεβαιότητα ότι άρση της μονιμότητας θα σήμαινε το δίχως άλλο σμίκρυνση του κράτους; Το ένα δεν συνδέεται απαραίτητα με το άλλο (βλ. και προηγούμενο σχόλιό μου). Το κράτος μπορεί κάλλιστα να γεμίσει (αν δεν έχει ήδη γίνει) με “συμβασιούχους”.

Μου αρέσει η κυνική διαπίστωσή σου: “πανω απο το μικροκομματικο συμφερον υπαρχουν και τα προβληματικα δημοσια οικονομικά : αλλιώς ολοι οι νεοδημοκρατες αυτοι τη στιγμη θα ηταν διορισμενοι”. Το γεγονός ότι τέτοιες τοποθετήσεις δεν ακούγονται ξένες, δηλώνει ακριβώς την ανωριμότητα των συνθηκών.

Με λίγα λόγια: συμφωνούμε στους στόχους, διαφωνούμε στην καταλληλότητα του μέτρου (άρση της μονιμότητας) για την επίτευξή τους.

Διορθωμένη επανάληψη:

Αγαπητέ κ. Σαρρή,

Θα ήθελα να σας συγχαρώ για το άρθρο σας, όχι μόνο γιατί συμφωνώ με την επιχειρηματολογία που εκθέτετε αλλά κυρίως γιατί, σε αντίθεση με τις “εν θερμώ” τοποθετήσεις που ακούγονται επί του θέματος τον τελευταίο καιρό, επιχειρεί μια νηφάλια και κατά το δυνατό αντικειμενική προσέγγιση, από την οποία μάλιστα δεν λείπει η απαραίτητη ιστορική διάσταση.

Δυστυχώς, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες αλλά κυρίως οι νοοτροπίες που κατέστησαν αναγκαίο κακό τη θέσπιση της μονιμότητας το 1911 δεν έχουν ιδιαίτερα μεταβληθεί έκτοτε, κάτι που αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι από τις συνεχείς προσπάθειες που οι εκάστοτε κυβερνήσεις καταβάλλουν ώστε να “παρακάμψουν” ή να εξουδετερώσουν τις δυσάρεστες συνέπειες που το μέτρο της μονιμότητας επιφέρει στη δυνατότητά τους να ελέγξουν πλήρως τον κρατικό μηχανισμό.

Πολλές από τις παρενέργειες που αποδίδονται στη μονιμότητα οφείλονται όχι στο μέτρο καθαυτό αλλά ακριβώς στις προσπάθειες εξουδετέρωσής του. Για να γίνω πιο σαφής θα φέρω μερικά παραδείγματα τέτοιων προσπαθειών, παραδοσιακών αλλά και πιο μοντέρνων:

Οι εν πολλοίς αυθαίρετες παρεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας στην υπηρεσιακή κατάσταση των δημοσίων υπαλλήλων μέσω συχνών (σχεδόν ισάριθμων με τις κυβερνητικές μεταβολές) νομοθετικών τροποποιήσεων των κανόνων προσλήψεων, αξιολόγησης και προαγωγών του προσωπικού, γίνονται ακριβώς με σκοπό την “αξιοποίηση” σε καίριες θέσεις ευθύνης εκείνων μόνο των στελεχών που χαίρουν εμπιστοσύνης και των παραγκωνισμό άλλων, τα οποία βέβαια δεν απολύονται (όπως συνέβαινε στις προ 1911 εποχές, όταν πότιζαν με τα δάκρυά τους την Πλατεία Κλαυθμώνος) αλλά καταδικάζονται σε μια επαίσχυντη και απόλυτα αντιπαραγωγική αργομισθία (κοινώς “ψυγείο”).

Μια άλλη “λύση” που ευρέως έχει εφαρμοσθεί πέρα από τις ενδοϋπηρεσιακές μεταβολές είναι φυσικά οι αθρόες προσλήψεις νέου προσωπικού στα πλαίσια της γνωστής πελατειακής λογικής και άσχετα με τις πραγματικές υπηρεσιακές ανάγκες, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση υπεράριθμου προσωπικού σε κάποιες θεωρούμενες ως προνομιακές υπηρεσίες και την υποστελέχωση άλλων. Βέβαια, δέον να παρατηρηθεί ότι τα τελευταία χρόνια, λόγω και δημοσιονομικών δυσχερειών, προτιμάται κυρίως η πρόσληψη εποχικού προσωπικού και συμβασιούχων ορισμένου χρόνου αντί μονίμων υπαλλήλων, κάτι που έχει ως πρόσθετο “πλεονέκτημα” την ισχυρότερη πελατειακή εξάρτηση των προσλαμβανομένων από την κυβέρνηση που τους προσέλαβε και πιθανώς θα τους επαναπροσλάβει μετά τη λήξη της σύμβασής τους.

Άλλωστε, η τελευταία επιλογή συνδυάζεται πλέον και με μια πιο μοντέρνα εκδοχή των προσπαθειών πολιτικού ελέγχου της διοικητικής δράσης, αυτή της ίδρυσης παράλληλων διοικητικών δομών ημι-δημόσιου χαρακτήρα (διαχειριστικών αρχών, ειδικών υπηρεσιών, εταιριών του δημοσίου κτλ) που προσλαμβάνουν προσωπικό με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αλλά, ωστόσο, ασκούν σε μεγάλο βαθμό δημόσια εξουσία αναλαμβάνοντας τις αρμοδιότητες προϋπαρχουσών δημοσίων υπηρεσιών, οι οποίες παραμένουν ως εκ τούτου ανενεργές και το προσωπικό τους απαξιώνεται. Η υποκατάσταση αυτή δικαιολογείται με το πρόσχημα της αύξησης της αποτελεσματικότητας καθώς και της αποδοτικότητας στη διαχείριση των πόρων (υπάρχει αλήθεια οποιαδήποτε επίσημη μέτρηση ή έρευνα που να επιβεβαιώνει κάτι τέτοιό;), ωστόσο παραμένει καίριο το ερώτημα με βάση ποια διοικητική λογική εξακολουθούν να υφίστανται παράλληλες δομές και επικάλυψη αρμοδιοτήτων, τη στιγμή που οι παλαιότερες δομές θα μπορούσαν να απορροφηθούν από τις νέες και το υπάρχον προσωπικό να ενσωματωθεί σε αυτές, ώστε και η ανάγκη πρόσληψης νέων υπαλλήλων να ελαττωθεί αλλά και η τεχνογνωσία των παλαιοτέρων να μην πάει χαμένη.

Είναι νομίζω προφανές ότι οι παραπάνω εκφάνσεις διοικητικού ανορθολογισμού δεν αποτελούν παρενέργειες του θεσμού της μονιμότητας καθαυτού, αλλά μάλλον των δεινών της πολιτικοποίησης της διοίκησης και της πρόσδεσης των διοικητικών δράσεων σε βραχυπρόθεσμους και όχι απαραίτητα λογικούς ή αναπτυξιακούς στόχους της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, που επιθυμεί να χρησιμοποιεί το κράτος πρώτα και κύρια ως μηχανισμό αναπαραγωγής της. Η μονιμότητα αντίθετα, όπως πολύ γλαφυρά παρουσιάζετε στο άρθρο σας, θεσπίστηκε ως ανάχωμα για την ανάσχεση των προηγούμενων τάσεων και μάλιστα από ένα πολιτικό – τον Ελευθέριο Βενιζέλο – του οποίου το γενικότερο εκσυγχρονιστικό έργο τίθεται σήμερα πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Άλλωστε πρέπει να επαναλάβουμε ότι και με βάση το ισχύον νομικό πλαίσιο η μονιμότητα δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση ατιμωρησία ή αυθαιρεσία, εφόσον εφαρμόζονται σωστά οι κανόνες που διέπουν τη διοικητική δράση (πειθαρχικές διαδικασίες, αξιολόγηση κτλ). Η μονιμότητα, ορθώς εφαρμοζόμενη, σημαίνει απλώς ότι κάποιος δημόσιος λειτουργός δεν μπορεί να απολυθεί παρά μόνο μέσω συγκεκριμένων και ρητά καθορισμένων διαδικασιών και υπό ορισμένες επίσης ρητά καθορισμένες προϋποθέσεις, δηλαδή όχι με απλή άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος όπως μπορεί να συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα.

Κάτι τέτοιο, όπως και εσείς υποστηρίζετε, είναι απόλυτα εύλογο εφόσον ο δημόσιος λειτουργός ασκεί στο βαθμό που του αναλογεί (μικρό ή μεγάλο) δημόσια εξουσία και εφόσον ο ρόλος της δημόσιας διοίκησης είναι κατεξοχήν ρυθμιστικός και αναδιανεμητικός και διαφέρει ουσιαστικά από την κερδοσκοπική λειτουργία της αγοράς. Το διευθυντικό δικαίωμα στην απόλυση είναι λογικό να ασκείται απρόσκοπτα στο πλαίσιο μιας κερδοσκοπικής επιχείρησης, στο βαθμό που η διοίκηση / ιδιοκτησία αυτής είναι ο ύστατος κριτής της αποδοτικότητας των εργαζομένων, με μοναδικό κριτήριο το κέρδος. Όμως σε ένα δημόσιο οργανισμό (κι εδώ μιλάμε – το διευκρινίζω – για τις υπηρεσίες του στενού δημόσιου τομέα, κεντρικές και περιφερειακές καθώς και για την τοπική αυτοδιοίκηση), όπου κριτήριο αποδοτικότητας δεν είναι το κέρδος αλλά η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά: Κανένα πρόσωπο με την ιδιότητα πολιτικού προϊσταμένου κάποιας δημόσιας υπηρεσίας δεν δικαιούται αυθαίρετα να αποφασίζει για τη χρησιμότητα του ενός ή του άλλου υπαλλήλου, δίκην διευθυντή κάποιας ιδιωτικής επιχείρησης (άλλωστε ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα τα περισσότερα κράτη επιβάλλουν ορισμένες ρυθμίσεις στις διαδικασίες απόλυσης για λόγους προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων). Αν κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του αυτό μπορεί να πιστοποιηθεί μέσα από προβλεπόμενες διαδικασίες και να του επιβληθούν οι ανάλογες κυρώσεις (και απόλυση), αρκεί βέβαια να υπάρχει πολιτική βούληση για εφαρμογή των νόμων αντί της συνηθιζόμενης σκανδαλώδους ατιμωρησίας. Δεν είναι λοιπόν η μονιμότητα αλλά η πλημμελής εφαρμογή των κανόνων που την διέπουν αυτή που ευθύνεται για τα φαινόμενα κατάχρησης εξουσίας και κακοδιοίκησης που παρατηρούνται.

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω δύο τελικές παρατηρήσεις: Πρώτον, η μονιμότητα των δημοσίων λειτουργών υπό την έννοια που περιγράφηκε προηγουμένως δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία ούτε αποκλειστικό χαρακτηριστικό υπανάπτυκτων κρατών με δυσκίνητες και αντιπαραγωγικές διοικήσεις και “ξεχειλωμένο” δημόσιο τομέα. Απαντά στα περισσότερα προηγμένα και ανταγωνιστικά κράτη, είναι δε χαρακτηριστικό ότι την ασπάζονται και χώρες όπως η Μ. Βρετανία, που θεωρείται προπύργιο της ελεύθερης αγοράς και πρότυπο “μικρού” και μη παρεμβατικού στην οικονομία κράτους και της οποίας η διοίκηση (απολαμβάνοντας υψηλή προστασία από πολιτικές παρεμβάσεις) θεωρείται παραδοσιακά από τις αποτελεσματικότερες στον κόσμο.

Δεύτερον, θα ήθελα να σχολιάσω σύντομα την άποψη ότι η προστασία που απολαμβάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι σε συνδυασμό με τις σχετικά υψηλότερες αμοιβές τους, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, αφού δήθεν αποστερεί τον ιδιωτικό τομέα από τα “καλά μυαλά”, που προτιμούν το βόλεμα στο δημόσιο. Το επιχείρημα αυτό δεν βασίζεται σε καμιά οικονομική λογική, αφού σύμφωνα με την τελευταία ο μοναδικός νόμος που ρυθμίζει το ύψος της αμοιβής των συντελεστών της παραγωγής (και επομένως και της εργασίας) είναι αυτός της προσφοράς και της ζήτησης: Απλούστατα, αν οι ελληνικές επιχειρήσεις έκριναν πως χρειάζονται περισσότερα ικανά μυαλά για να γίνουν πιο ανταγωνιστικές θα προσέφεραν ελκυστικότερες αμοιβές από ό,τι το δημόσιο! Άλλωστε σε ανταγωνιστικούς τομείς είναι γνωστό ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αμείβουν πολύ καλύτερα από το κράτος. Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας είναι πολύ πιο σύνθετο για να επιδέχεται τόσο απλουστευτικές προσεγγίσεις. Αν το κράτος φέρει ευθύνη για το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, αυτή βρίσκεται στο κακό επίπεδο ρυθμιστικών υπηρεσιών που προσφέρει (κακοδιοίκηση, πολυνομία, γραφειοκρατία), στην ατελή προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και στην υποτυπώδη χρηματοδότηση της έρευνας μάλλον, παρά στους μισθούς των 1000 – 1100 ευρώ του δημοσίου τομέα.

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι η άρση της μονιμότητας χωρίς προηγούμενη θεραπεία των δεινών που εξέθεσα συνοπτικά προηγουμένως, όχι μόνο δεν λύνει κάποιο πρόβλημα αλλά μπορεί και να δημιουργήσει πολλά καινούργια. Συνεπώς, οι φιλιππικοί που εκφωνούνται (ειδικά από πολιτικά χείλη) κατά της μονιμότητας ως κύριας αιτίας της διοικητικής παθογένειας, ενώ αποσιωπούνται όλες οι άλλες βαθύτερες αιτίες, έχουν υποκριτικό και θα έλεγα λαϊκίστικο χαρακτήρα, αφού μάλλον στοχεύουν στην αποποίηση ουσιαστικών πολιτικών ευθυνών και στη διοχέτευση της προκαλούμενης από την οικονομική δυσπραγία λαϊκής δυσαρέσκειας σ’ ένα εύκολο στόχο: τους “βολεμένους” δημοσίους υπαλλήλους. Το επαπειλούμενο ξεβόλεμά τους πιθανώς θα ικανοποιούσε το αίσθημα εκδίκησης πολλών με μικρότερες αμοιβές και πιο αβέβαιο εργασιακό καθεστώς, ωστόσο, από μόνο του δεν θα συνέβαλε σε τίποτα στην βελτίωση της θέσης τους και στην επίλυση βαθύτερων προβλημάτων της κοινωνίας και της οικονομίας…το αντίθετο μάλλον.

Παναγιώτη Ανδρεσάκη,
χαίρομαι που μέσα από το εξαιρετικά γραμμένο και τεκμηριωμένο σχόλιό σας διαπιστώνω ταύτιση διαπιστώσεων και σύμπνοια απόψεων. Τα παραδείγματά σας είναι πολύ χρήσιμα.

”’ της πολιτικοποίησης της διοίκησης και της πρόσδεσης ….. της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, που επιθυμεί να χρησιμοποιεί το κράτος πρώτα και κύρια ως μηχανισμό αναπαραγωγής της.” Π. Ανδρεσάκης.
Μήπως συμβαίνει το αντίθετο;
Η διοίκηση, πανταχού και διαρκώς παρούσα και όχι εκάστοτε, χρησιμοποιεί τους εκάστοτε πολιτικούς για την αναπαραγωγή της;
Ο παραγκωνισμός γίνεται απο τους εκάστοτε πολιτικούς ή μέσω μηχανισμών της διοίκησης ;
Η διοίκηση θεωρεί θεμιτό το διαχωρισμό επιστημονικού έργου και γραμματειακής υποστήριξης ;
Η διοίκηση δε μετέτρεψε τους πολιτικούς και λοιπούς αιρετούς σε υφισταμένους ;
Η μονιμοποίηση ειναι πλέον ντεμοντέ εφόσον η Δ.Δ. είναι μόνιμη σε όποια μορφή, ημιμόνιμη, ώς σύμπραξη, κλπ, και αυτορυθμίζεται και αναπαράγει τους πολιτικούς της.

” Ένας διοικητικός μηχανισμός χωρίς την ανεξαρτησία που του προσδίδει η μονιμότητα θα ήταν όπλο στα χέρια της κυβερνητικής πλειοψηφίας:” κ. Δ.Σαρρής
Απο τη μονιμότητα αντλείται η “ανεξαρτησία” της διοίκησης ή απο τον έλεγχο της πάνω στη κυβερνητική πλειοψηφία, στην αντιπολίτευση, και στις λοιπές δυνάμεις ;

Τα ερωτήματα που θετεί ο/η G φαίνονται εκ πρώτης όψεως ενδιαφέροντα, νομίζω όμως πως χρειάζεται καλύτερη τεκμηρίωση των υποθέσεων εργασίας που προβάλλουν αν θέλουμε να κάνουμε ουσιαστική συζήτηση και να βοηθήσουμε και άλλους που ίσως θα θελαν να συμμετέχουν σε αυτή. Παρακαλώ, αν θέλετε, δώστε κάποιες διευκρινίσεις επί των ακόλουθων παρατηρήσεων – ερωτημάτων μου:

Γράφετε:

“Η διοίκηση, πανταχού και διαρκώς παρούσα και όχι εκάστοτε, χρησιμοποιεί τους εκάστοτε πολιτικούς για την αναπαραγωγή της;”
“Ο παραγκωνισμός γίνεται απο τους εκάστοτε πολιτικούς ή μέσω μηχανισμών της διοίκησης ;”
“Η διοίκηση δε μετέτρεψε τους πολιτικούς και λοιπούς αιρετούς σε υφισταμένους ;”

Προσωπικά χρησιμοποιώ τον όρο διοίκηση για να δηλώσω τις σταθερές εκέινες δομές του κρατικού μηχανισμού που είναι επιφορτισμένες με την παροχή δημοσίων υπηρεσιών και ρυθμιστικών λειτουργιών (π.χ. στρατός, αστυνομία, δικαιοσύνη, υπουργεία, νομαρχίες, δήμοι κτλ). Δεν αναφέρομαι στις λεγόμενες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας (π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, υπηρεσίες ύδρευσης κτλ) των οποίων η λειτουργία έχει και κερδοσκοπικό χαρακτήρα και επομένως μπορεί να καλυφθεί υπό προϋποθέσεις και από την ελέυθερη αγορά.

Η διοίκηση αυτή στην οποία αναφέρομαι έχει ως πολιτικούς προϊσταμένους τους εκάστοτε εκλεγμένους από τον ελληνικό λαό κυβερνώντες. Οι τελευταίοι διατηρούν για τους εαυτούς τους το προνόμιο να μεταβάλουν νομοθετικά κατά το δοκούν τα κριτήρια με τα οποία κρίνονται και προάγωνται τα διευθυντικά στελέχη των δημοσίων υπηρεσιών με προφανή σκοπό τον καλύτερο έλεγχο των διοικητικών μηχανισμών μέσω φιλικά προσκείμενων προσώπων (είναι γνωστό – δεν ξέρω αν το αμφισβητείτε – ότι με κάθε κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα “ξηλώνονται” οι προηγούμενες διοικήσεις των υπηρεσιών και τοποθετούνται νέες). Αν ισχύει αυτό, τότε εξηγείστε μου, σας παρακαλώ, πως εννοείτε ότι η διοίκηση χρησιμοποιεί τους πολιτικούς για τη δική της αναπαραγωγή και ότι ο παραγκωνισμός στελεχών γίνεται μέσω μηχανισμών της διοίκησης και όχι πολιτικών αποφάσεων (δεν είναι οι νόμοι περί κρίσεων και προαγωγών πολιτικές αποφασεις;). Υπ’ αυτούς τους όρους πώς εννοείτε ότι η διοίκηση μετατρέπει τους πολιτικούς και λοιπούς αιρετούς σε υφισταμένους της;

Για να κάνω πιο σαφές αυτό που εννοώ θα φέρω ένα απλό παράδειγμα το οποίο και σας καλώ να σχολιάσετε: Είναι γνωστό το πρόβλημα των “αυθαιρέτων” στην Ελλάδα και πως αυτό τροφοδοτεί τη διαφθορά των εμπλεκόμενων ελεγκτικών υπηρεσιών του δημοσίου. Όμως είναι οι υπηρεσίες που αρχικά δημιούργησαν και τώρα συντηρούν το πρόβλημα ή μήπως οι αποφάσεις σειράς κυβερνήσεων που για προφανείς εισπρακτικούς και ψηφοθηρικούς λόγους προχωρούν σε επιλεκτικές νομιμοποιήσεις μόνο όταν θέλουν να αυξήσουν τα δημόσια έσοδα με έκτακτες εισφορές ή στις παραμονές εκλογικών αναμετρήσεων; Τέτοιου ειδούς αποφάσεις ποιούς εξυπηρετούν πρωτίστως, την όποια υπηρεσία ή τις πολιτικές ηγεσίες που τις λαμβάνουν;

Προσωπικά θα αποτολμίσω μια ερμηνεία των λεγομένων σας (αν είναι λανθασμένη διορθώστε με) με βάση την τελαυταία παράγραφο του σχολίου σας:

“η Δ.Δ. είναι μόνιμη σε όποια μορφή, ημιμόνιμη, ώς σύμπραξη, κλπ, και αυτορυθμίζεται και αναπαράγει τους πολιτικούς της”

Θεωρώ ότι στην προηγούμενη πρόταση δεν αναφέρεσθε στη δημόσια διοίκηση με τους όρους που την περιέγραψα προηγουμένως αλλά σε κάτι ευρύτερο: Σε ένα πολιτικο-διοικητικό σύστημα όπου αιρετοί πολιτικοί και διορισμένοι από αυτούς διοικητικοί λειτουργοί διαπλέκονται στενά και δημιουργούν δομές διαχείρησης της εξουσίας (βλ. γραφειοκρατία) προς όφελος κατεστημένων συμφερόντων. Οι δομές αυτές φυσικά αυτοαναπαράγωνται και είναι εξαιρετικά ανθεκτικές σε κάθε προσπάθεια αλλαγής (οι ανεπιτυχείς προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς σε αρκετούς τομείς της δημόσιας διοίκησης το χουν δείξει – προσπάθειες που “απορροφήθηκαν” από το σύστημα παρά τις καλές προθέσεις αρκετών πολιτικών αλλά και διοικητικών στελεχών). Η αδράνεια που περιγράφω δεν αναφέρεται τόσο στα πρόσωπα (αυτά αλλάζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) όσο στις παγιωμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, στις διαδικασίες και στον τρόπο που λειτουργεί το εν λόγω σύστημα: αδιαφάνεια, διαφθορά, αναποτελεσματικότητα στην οριοθέτηση και προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος.

Εν τέλει πρόκειται για φαύλο κύκλο και η όποια προσπάθεια διαχωρισμού ανάμεσα σε “κακούς” πολιτικούς και “καλή” δημόσια διοίκηση ή το αντίστροφο δεν έχει κανένα νόημα και μάλλον συσκοτίζει τα πράγματα. Όλοι οι συμμετέχοντες στο σύστημα έχουν ευθύνες στο βαθμό που τους αναλογούν. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, για την έξοδο από τον κύκλο δεν αρκεί απλώς η απαισιόδοξη διαπίστωση της κατάστασης. Προϋποτίθεται επιμερισμός των ευθυνών και συνειδητοποίηση των αποτελεσμάτων τους από τους πολίτες. Θεωρώ δε ότι η λύση βρίσκεται στον σαφή και θεσμοθετημένο διαχωρισμό του ρόλου και των αρμοδιοτήτων πολιτικής εξουσίας και δημόσιας διοίκησης και στην εγκαθίδρυση μεταξύ τους μιας σχέσης όπου ναι μεν η πρώτη προϊσταται της δεύτερης και καθορίζει κυριαρχικά τις κατευθύσεις των δράσεών της αλλά και η δεύτερη λειτουργεί σε ένα πλαίσιο αυστηρών εγγυήσεων για την προστασία των στελεχών της από αυθαίρετες πολιτικές παρεμβάσεις και πιέσεις.
Νομίζω όμως (και ελπίζω να συμφωνείτε σε αυτό) ότι την πρωτοβουλία των ενεργειών για τη λήψη των κατάλληλων μέτρων και την προώθηση των απαραίτητων τομών δεν μπορούν να την έχουν άλλοι από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας. Η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος, που έχει ήδη αρχίσει, είναι μια καλή ευκαιρία να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να λάβουν δύσκολες αλλά γενναίες αποφάσεις.

Θεωρώ δε ότι η λύση βρίσκεται στον σαφή και θεσμοθετημένο διαχωρισμό του ρόλου και των αρμοδιοτήτων πολιτικής εξουσίας και δημόσιας διοίκησης και στην εγκαθίδρυση μεταξύ τους μιας σχέσης όπου ναι μεν η πρώτη προϊσταται της δεύτερης και καθορίζει κυριαρχικά τις κατευθύσεις των δράσεών της αλλά και η δεύτερη λειτουργεί σε ένα πλαίσιο αυστηρών εγγυήσεων για την προστασία των στελεχών της από αυθαίρετες πολιτικές παρεμβάσεις και πιέσεις.

Ακούγεται σαν μια καλή αρχή αυτό. Μια καλή βάση.

Δεν μας λυνει πάλι κατ’ανάγκη το πρόβλημα της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.
(και της παραγωγικότητας και της “ανταγωνιστικότητας”).

Επι το πλείστον, η Ελληνική κοινωνία ειχε καταντήσει μια βαθειά αναχρονιστική, συντηρητική, ομφαλοσκοπική, κλεφταρματωλίτικη, οπισθοδρομική, τεχνοφοβική κοινωνία.
Τιποτε από αυτά δεν είναι ..Μη Αναστρέψιμο.
Δεν γίνεται όμως και ..πατώντας ένα κουμπί.

Κάπου εκεί μπορει να κολλάει και το ..Ιρλανδικό μοντέλο.
{Για το Σουηδικό μοντέλο κομάτι δύσκολο το κόβω. Η Σουηδία ειχε μεγάλη παράδοση σε Τεχνολογία, Θετικές Επιστήμες και Βαρειά Βιομηχανία. Δεν είναι συγκρίσιμα τα “μεγέθη”}

[διαγραφή-σχόλιο εκτός θέματος]

Γράφετε κ. Π.Ανδρεσάκη,
” … Η διοίκηση αυτή στην οποία αναφέρομαι έχει ως πολιτικούς προϊσταμένους τους εκάστοτε εκλεγμένους από τον ελληνικό λαό κυβερνώντες…………..
….διαχωρισμό του ρόλου και των αρμοδιοτήτων πολιτικής εξουσίας και δημόσιας διοίκησης και στην εγκαθίδρυση μεταξύ τους μιας σχέσης όπου ναι μεν η πρώτη προϊσταται της δεύτερης και καθορίζει κυριαρχικά τις κατευθύσεις των δράσεών της..”
Ο όρος “πολιτικούς προιστάμενους” συναντιέται μόνο σε επιφανειακά δημοσιογραφικά κείμενα και σε κανένα επιστημονικό ή ερευνητικό κείμενο, προκύπτει δε απο ένα στρεβλό μοντέλο το οποίο δε μπορεί να αναλυθεί με όρους και έννοιες που υιοθετεί και προβάλει.
Επίσης,στη δεύτερη παράγραφο αναφέρεσται στη “πολιτική εξουσία”που “προισταται της δ. διοικήσης” προκύπτει το ερώτημα σε ποια απο τις διακριτές εξουσίες απευθύνεσται σύμφωνα με το άρ. 26 του Συντάγματος, περί Σύνταξης της Πολιτείας.

Το πρόβλημα του κρατικού μηχανισμού δεν είναι, θεωρώ, η μονιμότητα των ΔΥ.

Είναι

α) Η συνήθης προχειρότητα παραγωγής νομοθετικού έργου από πολιτικές ηγεσίες και συμβούλους τους (που έχει οδηγήσει πλέον σε αφόρητη πολυνομία και γραφειοκρατία). Πως μπορεί / είναι δυνατόν ένας δημόσιος υπάλληλος να εξυπηρετήσει τον πολίτη? Κάνοντας τον “Μέγα Αλέξανδρο” κόβοντας “Γόρδιους Δεσμούς” από πολυνομία και αλληλοσυγκρουόμενες διατάξεις και εγκυκλίους? Οι περισσότεροι ΔΥ προσπαθούν, Λίγοι, πολύ λίγοι, “αξιοποιούν” την πολυνομία προς ίδιον όφελος.

β) Μία ¨σοσιαλιστική” (υποτίθεται) νοοτροπία – “ιδεολογία” (ιδεογράφημα) στο όνομα ΥΠΕΡ-προστασίας του πολίτη και του “δημοσίου συμφέροντος” (με επικληση αυτού) που έχει οδηγήσει σε ανοχή ενός χαωτικής δομής κράτους “πατερούλη” – με επιδιώξεις “μεταφυσικές” ως προς την “προστασία” των πολιτών, λες και είναι ανήλικα και όχι ενήλικες, οι πολίτες. Ενός κράτους που εκ δομής δεν μπορεί να προσφέρει να βασικά στον πολίτη ενώ (ιδού το οξύμωρον) επικαλούνται ΚΑΠΟΙΟΙ (πολιτικά και ιδεολογικά) ότι προσφέρει ή μπορεί να προσφέρει πανάκεια σε όλους τους πολίτες (πολιτικός βερμπαλισμός – μυθοπλασία).

Η ιδεολογική όμως πολεμική που έχουν ξεκινήσει ορισμένοι (ορισμένοι, όχι όλοι) φιλελεύθεροι κατά του κράτους ως έννοιας, είναι ο αντίποδας της υποτιθέμενης “σοσιαλιστικής” νοοτροπίας που μας έφερε σε αυτό το σημείο.

Και οι δύο οπτικές δεν αποτελούν λυση, ούτε ιδεολογική ούτε πολιτική ούτε πρακτική. ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ.

Σαφέστερη, απλούστερη, ορθολογικότερη, καλύτερα μελετημένη και προετοιμασμένη από την εκάστοτε κυβέρνηση νομοθεσία (και γενικότερα παραγωγή πολιτικής) είναι η λύση. Το πόσο μεγάλο ή μικρό κράτος για την εφαρμογή της χρειάζεται θα προκύψει ΦΥΣΙΚΑ, χωρίς “Καιάδες”.

Όχι στους “Καιάδες”, ούτε για ιδιωτικούς ούτε για δημόσιους υπαλλήλους.
Ναι, στην πολιτική και κοινωνική “απαίτηση” για σαφέστερους, απλούστερους, κωδικοποιημένους, καλύτερους νόμους (κάτι που συμφέρει όλους, πολίτες, κράτος, λειτουργούς, κτλ).

Για να ξέρουμε όλοι σαφέστερα τι απαγορεύεται και τι επιτρέπεται σε αυτή τη χώρα! Σαφώς και χωρίς παράθυρα ή ειδικές εισόδους ή εξόδους ή παρακαμπτήριους για όσους τις ξέρουν .. στο μιλητό. Όλα στο χάρτη, Καιρός για ένα “νομο-λόγιο” (κατά το κτηματο-λόγιο) για να ξέρουμε όλοι ποιοί και πόσοι νόμοι τελικά διέπουν αυτήν η Πολιτεία και ζωή σε αυτή τη χώρα!

Αυτά ενδιαφέρουν τον ιδιωτικό τομέα και όχι αν οι ΔΥ έχουν μονιμότητα ή όχι. Να την έχουν. Αυτό μας μάρανε τώρα, ή η γραφειοκρατία και πολυνομία και το εποκόλουθο αλαλούμ στην οικονομία, την κοινωνία και τη ζωή μας σε αυτή τη χώρα? Και η συν-επακόλουθη α) οικονομική παρα-ανάπτυξη και β) δομική πλέον ανεργία στον ιδιωτικό τομέα.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ… ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ ΠΙΣΩ!

Βαθύτατα αντιδραστική τομή θα αποτελέσει η αναθεώρηση του Συντάγματος που προωθεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. με την ανοιχτή συνεργασία ή την καλυμμένη συνενοχή του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που επιδιώκει είναι να επανακαθορίσει με πολύ αντιδραστικό τρόπο ακόμη και τα πιο θεμελιώδη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.
Η αναθεώρηση του Συντάγματος άνοιξε με την ομιλία του πρωθυπουργού για τον κρατικό προϋπολογισμό, συμβολίζοντας την εμμονή για την κατοχύρωση ακόμα και συνταγματικά της απαρέγκλιτης αρχής της αιώνιας πίστης στη λιτότητα. Εκτιμούν ότι έχουν πλέον τον ευνοϊκό συσχετισμό δυνάμεων για να κατοχυρώσουν και συνταγματικά το νεοφιλελευθερισμό και τις ήδη εγκαθιδρυμένες αναδιαρθρώσεις σε βασικούς κοινωνικούς τομείς.
Ήδη χρησιμοποιώντας τα Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης, προχωρούν στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, με τα στημένα γκάλοπ και τα ολοσέλιδα δημοσιεύματα των γνωστών παρατρεχάμενων της εξουσίας. Μεταφέρουν στους εργαζόμενους τις αντιδραστικές απόψεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, προβάλουν την αναγκαιότητα της αναθεώρησης και των απαιτούμενων συναινετικών λύσεων, ζυμώνουν μια σειρά ακραίες αλλαγές, κάνοντας ταυτόχρονα ένα είδος σφυγμομέτρησης των αντιδράσεων.

Οι βασικότερες κατευθύνσεις όπως τις προσδιόρισε ο πρωθυπουργός είναι:

1) Η απασχόληση είναι η ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη. Καρδιά δηλαδή της αντιδραστικής αναθεώρησης είναι οι αλλαγές στο δικαίωμα της εργασίας. Η μεθόδευση της κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων μέσω των προσλήψεων υπαλλήλων με σύμβαση αρχικά αορίστου χρόνου και φυσικά στη συνέχεια με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, υπηρετεί πολύ ευρύτερους στόχους των κυρίαρχων κύκλων. Από τη μορφή της σχετικά ασφαλούς και σταθερής σχέσης εξαρτημένης εργασίας, με πλήρη απασχόληση και μισθό που προσεγγίζει τις ανάγκες βιοπορισμού, οδηγούν με τις αλλαγές, σε γενίκευση του μοντέλου της προσωρινής, ανασφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Η εξάλειψη της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η αφαίρεση της συνταγματικής εγγύησης των συλλογικών συμβάσεων μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων», υπηρετούν ιδεολογικοπολιτικά την επικράτηση αυτού του μοντέλου που κατακερματίζει τις κοινωνικές σχέσεις, που δηλητηριάζει την κοινωνική ζωή, που εξυψώνει πάνω απ’ όλα το «άτομο» σε ανηλεή, μάλιστα, πόλεμο με όλους τους άλλους. Αυτό το μοντέλο της σύγχρονης βαρβαρότητας προωθούν καθημερινά στη ζωή μας, δημιουργώντας απίθανες διαιρέσεις και αντιστρέφοντας την πραγματικότητα. Ενοχοποιούν τους εργαζόμενους που διατηρούν τις στοιχειώδεις εργατικές κατακτήσεις, όπως είναι η μόνιμη και σταθερή δουλειά και αφήνουν στο απυρόβλητο τις πολιτικές που γεννούν και αναπαράγουν την ανεργία και την ανασφάλεια. Εχθρός δεν είναι ο «άλλος», ο δημόσιος υπάλληλος, ο εργαζόμενος στις ΔΕΚΟ… αλλά τα κυρίαρχα εκμεταλλευτικά συμφέροντα που στραγγαλίζουν συνολικά τις εργατικές ανάγκες και τα κοινωνικά δικαιώματα.
Ας μιλήσουμε όμως και για την τακτική των κυβερνητικών κομμάτων στο θεμελιώδες ζήτημα των εργασιακών δικαιωμάτων. Όταν η N.Δ. ήταν στην αντιπολίτευση έλεγε ότι «όλοι οι συμβασιούχοι θα γίνουν μόνιμοι!». Τώρα που βρίσκεται στην κυβέρνηση λέει ακριβώς το αντίθετο, ότι «όλοι οι μόνιμοι θα γίνουν συμβασιούχοι»! Tο υπενθυμίζουμε για να επισημάνουμε την πολιτικο-ιδεολογική χρήση της «μονιμότητας» που κάνει η NΔ, ανάλογα με τις προτεραιότητες και τις ανάγκες της. Tο είδαμε και με τις ΔEKO, όπου κατήργησε την ανύπαρκτη «μονιμότητα», καθώς οι συμβάσεις των ΔEKO είναι αορίστου χρόνου! Βέβαια, όπως αποκαλύφθηκε με τον τελευταίο νόμο για τις δημόσιες επιχειρήσεις, ο στόχος ήταν άλλος. Το στενό δημόσιο και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας…
Tώρα ο κ. Παυλόπουλος και άλλοι κυβερνητικοί παράγοντες λένε: δεν καταργείται η «μονιμότητα» του στενού δημοσίου, αλλά πάμε να «τακτοποιήσουμε» τους συμβασιούχους του Δημοσίου. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να μετατρέψουν τους συμβασιούχους σε «κανόνα», δημιουργώντας μια δεύτερη κατηγορία δημοσίων υπαλλήλων (συνεχώς διευρυνόμενη στο μέλλον), που θα είναι οι συμβασιούχοι της δημόσιας διοίκησης. Η νέα αυτή γενιά εργαζομένων (νεοπροσλαμβανόμενοι) θα υποστεί σημαντικές αλλαγές στο καθεστώς εργασίας, αλλά ανάλογες θα είναι και οι αλλαγές όλων των δημοσίων υπαλλήλων, στο ασφαλιστικό καθεστώς, στην υγειονομική περίθαλψη, στο εφάπαξ και στους μισθούς.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως η συζήτηση για την άρση της μονιμότητας έρχεται ως συνέχεια και βάθεμα των σαρωτικών αλλαγών στις Δ.Ε.Κ.Ο., στις Τράπεζες και στις εργασιακές σχέσεις του ιδιωτικού τομέα με την «απελευθέρωση» του ωραρίου και τον εργοδοτικό φασισμό. Ο στόχος της Ν.Δ. με τη συνεπικουρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η συντριβή κάθε συλλογικής κατάκτησης και εργασιακής συνοχής για το σύνολο των εργαζομένων.

2) Η συνταγματική κατοχύρωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων για να «απελευθερωθεί» για το κεφάλαιο η πλήρης άλωση της έρευνας και γενικά των λειτουργιών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με αντικατάσταση του άρθρου 16 που κατοχυρώνει το δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ-ΤΕΙ από την υποκριτική διατύπωση «μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά ιδρύματα».
Για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα θα επιχειρήσουν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τη διαδικασία κατάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η υπονόμευση βήμα-βήμα του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας οδηγεί στην εφαρμογή των αποφάσεων των υπουργών Παιδείας της E.E στη Mπολόνια, που επιβάλλουν την προσαρμογή συνολικά της εκπαίδευσης στις ανάγκες και στις προτεραιότητες της αγοράς και των επιχειρήσεων. Η πολιτική αυτή αντιμετωπίζει την παιδεία ως «εμπόρευμα», τους φοιτητές ως «πελάτες» που αγοράζουν αυτές τις υπηρεσίες και τους φορείς που τις προσφέρουν ως «επιχειρήσεις», που φυσικά όχι μόνο μπορούν αλλά πρέπει κιόλας να είναι ανταγωνιστικές και ιδιωτικές.
Γι’ αυτό όλα αυτά τα χρόνια το σύνολο των συντηρητικών δυνάμεων αντιμετωπίζει την τριτοβάθμια εκπαίδευση ως προβληματική δημόσια επιχείρηση που πρέπει να «εξυγιανθεί», ακολουθώντας τα πρότυπα της αγοράς και των άλλων δημόσιων επιχειρήσεων. Γι’ αυτό συστηματικά συκοφαντούν και απαξιώνουν τη δημόσια εκπαίδευση, χωρίς όμως να τολμούν έστω να ψελλίσουν τα θετικά για τη νεολαία των λαϊκών στρωμάτων και τις οικογένειες τους από την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση της Ν.Δ. προωθεί την άδηλη ιδιωτικοποίηση των δημόσιων Πανεπιστημίων δια της τεθλασμένης με την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου. Γι’ αυτό υιοθετεί την τοποθέτηση μάνατζερ στα πανεπιστήμια, τη θέσπιση των χορηγιών από ιδιωτικές εταιρίες, την πάση θυσία προώθηση της αξιολόγησης των ιδρυμάτων με βάση τις επιταγές της Ε.Ε. και την αλλαγή του τρόπου ανάδειξης και εξέλιξης των καθηγητών. Έτσι παρά τις αντίθετες δεσμεύσεις της μειώνει τη χρηματοδότηση, δεν αντιμετωπίζει τις ελλείψεις σε προσωπικό και επιβάλλει καθεστώς εποχικής και απλήρωτης εργασίας με συμβασιούχους διδάσκοντες.
Η συνταγματική αλλαγή θα επιφέρει θεμελιώδες χτύπημα μεταξύ των άλλων και στην περίφημη «αρχή της ακαδημαϊκής ελευθερίας», η οποία θα αντικατασταθεί με την αρχή της «ελευθερίας του ανταγωνισμού» με καταστρεπτικό ρόλο στην ανάπτυξη των επιστημών και στην κατεύθυνση της έρευνας. Αυτό που θα διαπνέει κάθε κύτταρο της ακαδημαϊκής ζωής θα είναι η ακραία αντίληψη της επιχειρηματικότητας, αφού όλοι οι παράγοντες, όχι μόνο των ιδιωτικών αλλά και των δημόσιων πανεπιστημίων, θα κυνηγούν ένα σπόνσορα, χορηγό ή εταιρία που θα τους εξασφαλίζει την ακαδημαϊκή ή επαγγελματική τους επιβίωση. Για ποιες γνώσεις και ποια ακαδημαϊκή ελευθερία θα μπορούμε να μιλάμε στα ιδιωτικά πανεπιστήμια όταν είναι βέβαιο πως, λειτουργώντας με την αντίληψη της αγοράς είναι μοιραίο να μην ενδιαφέρονται για μη ανταγωνιστικά γνωστικά αντικείμενα και τις «υποδεέστερες» σχολές που δε θα είναι αναγκαίες και αρεστές στην αγορά (π.χ. θεωρητικές σχολές).
Τέλος φαντάζει σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο η δικαιολογία της παραπαιδείας και της οικονομικής επιβάρυνσης των οικογενειών, όταν είναι δεδομένο πως η λογική του ανταγωνισμού στο Λύκειο, που θέλουν να επεκτείνουν και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οδήγησε στην όξυνση του φαινομένου των ιδιωτικών δαπανών και της παραπαιδείας. Κανένας εργαζόμενος, κανένας μισθοσυντήρητος δεν πρόκειται να στείλει τα παιδιά του στα ακριβά ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δημόσια δωρεάν και κοινωνικά δημιουργική εκπαίδευση θέλει και διεκδικεί.
Σ’ αυτό το ζήτημα οι δύο πόλοι της εξουσίας έχουν επιδοθεί το τελευταίο διάστημα σε έναν άτυπο ανταγωνισμό νεοφιλελεύθερων απόψεων. Το ΠΑΣΟΚ αποδέχεται την ίδρυση των ιδιωτικών ΑΕΙ, κάτι που ο ίδιος ο πρόεδρος του έχει προβάλλει ως «προοδευτική» πολιτική θέση εδώ και χρόνια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι πρώτοι που ενστερνίστηκαν την ιδέα ίδρυσης μη δημόσιου, δήθεν κοινωνικού πανεπιστημίου (τη γνωστή Ακαδημία Εργασίας) ήταν οι προσκείμενοι στο ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και έχουν ήδη περάσει στην εφαρμογή του.

3) Η αφαίρεση από τα δικαστήρια της δυνατότητας να λαμβάνουν αποφάσεις επί οικονομικών θεμάτων που αφορούν ή επηρεάζουν πτυχές της δημοσιονομικής πολιτικής, αν βρίσκονται σε αντίθεση με τις κυβερνητικές επιλογές.
Να μη μπορούν δηλαδή τα δικαστήρια να αποφασίσουν τη χορήγηση του οικογενειακού επιδόματος σε δικαιούχους που παράνομα το στερεί η κυβέρνηση, να μη μπορούν να αποφασίσουν την επιστροφή του ΛΑΦΚΑ στους συνταξιούχους κ.ο.κ Η πρωτοφανούς θρασύτητας δικαιολογία είναι ότι έτσι «στρεβλώνεται η δημοσιονομική πολιτική της κυβέρνησης» και επομένως τα δικαστήρια πρέπει να παίρνουν αποφάσεις που να εναρμονίζονται με το γενικότερο πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής!
Η αναθεώρηση σκοπεύει στον «περιορισμό των δικαιωμάτων της δικαστικής εξουσίας και όχι στην εξυγίανσή της» και μάλιστα μόνο στον τομέα που αφορά διεκδικήσεις των εργαζομένων. Γι’ αυτό αφαιρούν από τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα το δικαίωμα να διεκδικούν οικονομικές απολαβές μέσω προσφυγής στη δικαιοσύνη.
Επιχειρούν δηλαδή και με τη συνταγματική αναθεώρηση να κατοχυρώσουν την απαρέγκλιτη αρχή της αιώνιας πίστης στη λιτότητα και αν είναι δυνατόν να κάνουν άρθρο του συντάγματος (όπως δήλωσε ο Αλογοσκούφης) το σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε. Υπεράνω όλων λοιπόν το «Οικονομικό Σύνταγμα» της εκμετάλλευσης, τα συμφέροντα των επενδυτών, ο ανταγωνισμός και οι ανάγκες του κεφαλαίου!!

4) Το ξεπούλημα εκατομμυρίων στρεμμάτων γης στο κεφάλαιο στα πλαίσια της «αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος», που όπως αποκάλυψε ο κ. Αλογοσκούφης νοείται μόνο όταν εφαρμόζεται με τρόπο «φιλικό προς τις επενδύσεις». Η προστασία δηλαδή του περιβάλλοντος θα υπάρχει με τη νέα αναθεώρηση μόνο…αν δεν έρχεται σε αντίθεση με τα επενδυτικά σχέδια του όποιου επιχειρηματία.
Ο αποχαρακτηρισμός δασικών, παραθαλάσσιων εκτάσεων για τη δόμησή τους ή για να δοθούν στο μεγάλο κεφάλαιο για επενδύσεις, απαιτεί μία νέα τροποποίηση, που θα οδηγήσει στην εξαφάνιση των δασών, συνεχίζοντας τις προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ που με την αναθεώρηση του 2001 δεν ολοκλήρωσε την καταπάτηση και την καταστροφή του περιβάλλοντος.
Εντύπωση προκαλεί η απουσία από την αναθεώρηση κορυφαίων θεμάτων που αποτέλεσαν μάλιστα «σημεία τριβής» το προηγούμενο διάστημα κυρίως μεταξύ των δύο κυβερνητικών κομμάτων.
Απ’ έξω μένουν τελικά διατάξεις για τη ρύθμιση των σχέσεων κράτους – εκκλησίας (για να μην ενοχληθεί ο κ. Χριστόδουλος που βοήθησε προεκλογικά τη N.Δ.), για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας (αφού η ζωή έδειξε ότι αυτός εκλέγεται με συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων) και για τις σχέσεις επιχειρήσεων – κράτους – Μ.Μ.Ε. (με το περίφημο θέμα του βασικού μετόχου) που εγκαταλείφθηκε σαν μέτρο μετά την κάθετη παρέμβαση της Ε.Ε. απουσιάζουν επίσης κρίσιμα που έχουν προκύψει από τη βίαιη επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα, όπως το ζήτημα της «προάσπισης των προσωπικών δεδομένων», της παρακολούθησης των επικοινωνιών, της δράσης των ξένων μυστικών υπηρεσιών κ.ά.
Στην προσπάθειά της αυτή η κυβέρνηση δεν φαίνεται να συναντά εμπόδια, αφού το ΠAΣOK συμφωνεί με την ουσία των προτεινόμενων συνταγματικών ρυθμίσεων, Έχει ήδη δηλώσει τη διάθεση συμβολής του στην υπόθεση αυτή, απλώς απαιτεί αυτή να γίνει «με σοβαρό τρόπο». Είναι καθαρό λοιπόν πως ολόκληρος ο συνασπισμός εξουσίας θα κινηθεί ενιαία υπέρ της συνταγματικής αναθεώρησης προς ακραία νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση, ανεξάρτητα από τα επιφανειακά προβλήματα που θα προκύψουν από την πολιτική διαπάλη των δύο κομμάτων.
Tο μόνο εμπόδιο που θα μπορούσε να αποτρέψει τις σαρωτικές αυτές ρυθμίσεις για το λαό και τα δικαιώματά του είναι το ενωτικό, μαζικό κίνημα των ίδιων των εργαζομένων. Μόνο αν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν έγκαιρα το μέγεθος της απειλής και κινηθούν οργανωμένα, υπάρχει ελπίδα να αποκρουστεί η αντιλαϊκή συνταγματική επίθεση. Τα σωματεία, οι μαζικοί κοινωνικοί φορείς καθώς και οι πολιτικοί φορείς με λαϊκή και εργατική αναφορά πρέπει να πάρουν κάθε μέτρο, ώστε να οικοδομήσουν στην πράξη ένα ισχυρό δημοκρατικό μέτωπο αντίστασης και υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων.

- ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ!
- Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους τους εργαζομένους
- Μόνιμη σχέση εργασίας για όλους τους εργαζομένους στη δημόσια διοίκηση και στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα
- Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες
- Όχι στα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, όχι στα Πανεπιστήμια της αγοράς και των επιχειρήσεων
- Προστασία και διεύρυνση των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας

Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους τους εργαζομένους.

Ας κάνουμε όλη την οικονομία τότε κρατική – κράτος, και τότε όλες οι θέσεις εργασίας θα είναι μόνιμες. Με 100% κρατική οικονομία, γίνεται πανεύκολα! Ή να δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα και ως ελεύεθεροι επαγγελματίες μόνον οι ξένοι (βλ. Λουξεμβούργο)? ΚΑΙ ΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΟΛΑ ΚΛΕΙΣΤΑ, ΣΑΝ “ΠΥΡΓΟΙ”.

Έχει σαφήνεια, πρακτική και ιδεολογική!
Δοκιμάστηκε στη Σοβιετία βέβαια. αλλά γιατί να καταδικάσει κανείς ένα μοντέλο μόνον μετά ένα και μόνον πείραμα……….

Αναλυτική απάντηση στα επιχειρήματα σας σε επόμενο ποστ διότι τώρα έχουμε και δουλειές να κάνουμε και πελάτες να εξυπηρετήσουμε εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες που χαλάμε τον κόσμο της εργασίας ως μη εξαρτημένης εργασίας εργαζόμενοι, ελεύθερα.

[διαγραφή-σχόλιο εκτός θέματος]

[διαγραφή-σχόλιο εκτός θέματος]

@ κ. Αντωνόπουλο Π.

“1) Η απασχόληση είναι η ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη.”

Από που προκύπτει αυτό στην ομιλία του Κ.Κ.

“2) Η συνταγματική κατοχύρωση των ιδιωτικών πανεπιστημίων για να «απελευθερωθεί» για το κεφάλαιο η πλήρης άλωση της έρευνας και γενικά των λειτουργιών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης”

Η οποία (τριτοβάθμια) γίνεται για την έρευνα των καθηγητών ή την μόρφωση των φοιτητών (πτυχιακώς)?

Η από δεκαετίες φοίτηση Ελλήνων πτυχιακών φοιτητών, όλων των βαλαντίων, στο εξωτερικό (από ΗΠΑ έως Βουλγαρία) δεν έχει κατατστήσει το θέμα ντε φάκτο ληγμένο? Γιατί επιτράπηκε το φοιτητικό συνάλλαγμα? Κακώς?

Το κόστος προετοιμασίας για τις εξετάσεις στα ΑΕΙ δεν έχει καταργήσει ντε φάκτο το δωρεάν της παιδείας αυτής?

Για ποιό “κεφάλαιο” μιλάτε? Το χρηματικό? Πάει αυτό. Αποδήμησε εις άλλας πολιτείας και ηπείρους (ακόμη σε εις στρ. Καντάφι, το διεθνές).
Δίκαιο είναι πλέον το δίκαιο του Συντάγματος και των νόμων.
Όχι του χειρονακτικού εργάτη ή του εργάτη της σκέψης (όπως, δυστυχώς, ο γράφων).

Αν θέλετε ιδιωτκό τομέα, τότε αυτός θα πρέπει να έχει και έχει το δικαίωμα να απολύει. Αλλιώς μόνο ως κρατικός μπορεί να έχει την πολυτέλεια να εγγυάται δια βίου απασχόληση στην ίδια εταιρεία και όχι (έστω) γενικώς (ή επίδομα 80%)..

Οι προτάσεις της ΝΔ δεν είναι 50 χρόνια πίσω. Το μοντέλο δια βίου απασχόλησης στην ίδια εταιρεία είναι μάλλον 50 χρόνια πίσω και κυρίως Ιαπωνικό.

Δεν σας αρέσει το Ανγκλο μοντέλο ιδεολογικά? ΟΚ. Ούτε το Ιρλανδικό? ΟΚ. Δεν σας αρέσει όμως ούτε το Σουηδικο ή Δανέζικο μοντέλο? Με τους υψηλούς φόρους του και την εγγύηση από το κράτος εργασίας ή επιδόματος 80% του μισθού και γαι αρκετά χρόνια? Του ΓΓ της ΣΕΣ κ. Μονκς και στην ΣΕΣ αρέσει όμως.

Οι ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις εργασίας (της Οικουμενικής) είναι κυρίως για τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή για ιδιώτες εργοδότες και εργαζόμενους σε ιδιωτικές εταιρίες. ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ φύσει και θέσει και ουσία.

Με σεβασμό των πολιτικών θέσεων σας αλλά και πολιτική σχεδόν 100% διαφωνία
Ν.Π.

Μια κατ’ αρχήν απάντηση σε αυτούς που χάνουν εύκολα την ψυχραιμία τους. Κύριοι μην ενοχλήστε τόσο όταν κάποιος εκφράζει απόψεις που δεν σας αρέσουν. Θα ήταν καλύτερα για σας να απαντούσατε, αν αποφασίζατε να αντιπαρατεθείτε, με επιχειρήματα. Και δεν είναι επιχειρήματα οι βουλήσεις μας! Ο κόσμος που ευαγγελιζόσαστε είναι της βαρβαρότητας. Αυτό το καταλαβαίνετε. Εγώ απευθύνομαι στον κόσμο της εργασίας, στους εργαζόμενους της Νάουσας που τώρα είναι άνεργοι γιατί αφού τους ξεζούμισαν σαν εργαζόμενους τους πετάνε στο καλάθι των αχρήστων καθώς δεν είναι πια κερδοφόροι. Απευθύνομαι στους εργαζόμενους στα λιπάσματα Θεσσαλονίκης που βρίσκονται στους δρόμους για τον ίδιο λόγο. Απευθύνομαι στα παιδιά σας που είναι το μέλλον και ήδη τους κλείνετε το δρόμο για μια αξιοπρεπή ζωή. Σε λίγο θα πείτε και τον Κέυνς κομμουνιστή που με το σύστημα του λειτούργησε η κοινωνία για περισσότερα από 50 χρόνια. Επιφυλάσσομαι να σας απαντήσω όταν δω τα επιχειρήματά σας.

Δεν είδατε επιχειρήματα στα ποστ του γράφοντος? Ούτε ο γράφων στα δικά σας. Κυρίως χαρακτηρισμούς και συμπεράσματα, είδε.

“1) Η απασχόληση είναι η ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη.”

Ξαναρωτώ! Από που προκύπτει αυτό που λέτε στην ομιλία του Κ.Καραμανλή.?

“Εγώ απευθύνομαι στον κόσμο της εργασίας, στους εργαζόμενους της Νάουσας που τώρα είναι άνεργοι γιατί αφού τους ξεζούμισαν σαν εργαζόμενους τους πετάνε στο καλάθι των αχρήστων καθώς δεν είναι πια κερδοφόροι.”

Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, αλλά από που προκύπτει ότι οι εργαζόμενοι δεν είναι πλέον “κερδοφόροι”? Δεν είναι οι εργαζόμενοι μιας εταιρείας “κερδοφόροι” ή μη, η επιχειρήση ή ένα εργοστάσιο/μοναδα παραγωγης ή ένα προϊόν είναι κερδοσφόρο ή δεν είναι. Ο ανθρώπινος παράγοντας συμβάλει αλλά δεν κερδίζει ή χάνει μόνος του. ΓΕΝΙΚΑ ΟΜΙΛΩΝ, την υπόθεση δεν την γνωρίζω.

Γιατί όμως ειδική μνεία για ΑΥΤΟΥΣ ειδικά τους εργαζόμενους που έχασαν την δουλειά τους και όχι άλλους (ομαδικά ή ατομικά απολυθέντες)? Οι άλλοι τι?

“Απευθύνομαι στα παιδιά σας που είναι το μέλλον και ήδη τους κλείνετε το δρόμο για μια αξιοπρεπή ζωή”.

Δυνατές κουβέντες! ΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ?

Η ΝΔ?

Το οικονομικό μοντέλο της χώρας τα τελευταία χρόνια δεν είναι αυτό που ΔΕΝ προάγει τις επιχειρήσεις με έμφαση στο ανθρώπινο κεφάλαιο, που πνίγει την μικρομεσαία στην γραφειοκρατία, κ.α.

Να σας ρωτήσω κάτι πολιτικό, ιδεολογικό και συνάμα φιλοσοφικό!

Εργάζεται κανείς σε μία δουλειά ΜΟΝΟΝ για να έχει λεφτά για να ζει με αξιοπρέπεια εκτός εργασίας, ή επιλέγει εργασία που εκτός από λεφτά, του αρέσει, τον εμπνέει και που και η ίδια η εργασία αποτελεί ως περιεχόμενο και συνθήκες εργασίας (εκτος από τις αποδοχές) αξιοπρεπή?

Ποιά είναι αξιοπρεπής εργασία? Αυτή που “δημιουργεί” παράγει προϊόντα και υπηρεσίες που κάποιοι καπου θέλουν να αγοράσουν. Αν δεν θέλουν ή δεν μπρούν, τι θα κάνει κανείς, θα τους αναγκάσει? Αναγκαστική εργασία και αναγκαστική κατανάλωση? Brave old world!

Στόχους προτείνετε. Μέσα και πολιτικές επίτευξης τους προτείνετε? Ποιό μοντέλο οικονομίας προτείνετε? Κοινωνικό μοντέλο? Το Σουηδικό, το Ιρλανδικό, το Ολλανδικό, το Δανέζικο, το Αυστριακό, το Γερμανικό, το Αμερικανικό (μάλλον όχι, υποθέτω), το Βρεταινικό, ή ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ? Η ΠΑΛΙΟ, του 1917? Με μοντέλα του 1917 δεν κυκλοφορεί κανείς σήμερα παρά ως μέσο αντίκα με στόχο την αναπόληση και μόνον. ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΜΕΛΛΟΝ ΟΙ ΝΕΟΙ?

Επιφυλάσσεσθε ακόμη ή θα αντ-επχιειρηματολογήσετε?

Σε όλα τα ποστ του γράφοντος (3) μέχρι τώρα?

Κε Παναγιωτόπουλε
Ο Κ. Καραμανλής τοποθετήθηκε στη θέση του αρχηγού της ΝΔ για να προωθήσει το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας. Ένα μοντέλο που ήρθε να αντικαταστήσει το Κεϋνσιανό μοντέλο που ακολούθησαν όλες οι Κυβερνήσεις από το 1930 και μετά, ανεξάρτητα ιδεολογικής τοποθέτησης σε όλο το λεγόμενο δυτικό κόσμο. Μετά από μια μακρά περίοδο οικονομικής κρίσης που εκφράστηκε με τον όρο “στασιμοπληθωρισμός” και με αρχή την Θατσερική περίοδο, άρχισε να εφαρμόζεται παγκόσμια το μονεταριστικό μοντέλο που υποστήριζε από τη δεκαετία του 60 ο Φρήντμαν. Βασική αιτία, κατά την άποψή μου, ήταν η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας που με ραγδαίο ρυθμό μείωνε αυτό που οι οικονομολόγοι ονομάζουν μέσο ποσοστό κέρδους. Κι αυτό γιατί μειώνεται συνεχώς το ποσοστό συμμετοχής στη σύνθεση του κεφαλαίου του εργατικού μισθού, που είτε το θέλουμε είτε όχι, αποτελεί και μοναδική πηγή κέρδους για τον κεφαλαιούχο. Αυτό το γεγονός αναγκάζει το κεφάλαιο να βρει τρόπους αύξησης του κέρδους του, στο σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής. Δύο βασικοί τρόποι υπάρχουν για να το πετύχει. Μείωση του εργατικού κόστους και αύξηση του χρόνου εργασίας χωρίς αύξηση του μισθού. Για να επιβληθεί αυτό πρέπει να καμφθούν οι αντιστάσεις των εργαζομένων. Να εξατομικευτεί η αντίδραση του κάθε εργαζόμενου. Να διαλυθούν οι συλλογικότητες. Να τσακιστεί κάθε αντίσταση. Τότε ο εργαζόμενος θα “πειστεί” ότι για την αδυναμία του να βρει δουλειά, φταίει ο ίδιος. Γιατί δεν έχει τα εκάστοτε κατάλληλα προσόντα. Γιατί δεν αντέχει στον ανταγωνισμό της αγοράς. Κι όλα αυτά για να κατακτήσει το αυτονόητο. Το δικαίωμα να δουλέψει για να ζήσει! Αυτός είναι ο φονικος καπιταλισμός που πρεσβεύει ο Κ. Καραμανλής και όλο το μπλοκ εξουσίας σήμερα. Και δεν το κρύβουν! Ο εργαζόμενος φταίει αν δεν θα πάει καλά η όποια επιχείρηση. Από ποιον θα ζητήσει ευθύνη η εργαζόμενη της Σεξ-Φορμ που κλείνει η επιχείρηση και την πετάει στο δρόμο χωρίς καμιά πια ελπίδα να ξαναβρεί δουλειά στα 50 της, άρα και χωρίς ελπίδα ασφάλισης και σύνταξης? Η κοινωνία μας δεν έχει κανένα λόγο στην προστασία του εργαζόμενου? Πλήρης βαρβαρότητα λοιπόν?
Όπως διαπιστώσατε έβαλα κι άλλη εταιρεία για να μη παραπονιέστε ότι έβαλα μόνο δυο. Το κυνήγι του μέγιστου κέρδους (μοναδικός σκοπός του κεφαλαίου) οδηγεί στο κλείσιμο εκατοντάδων παραγωγικών μονάδων σε αναζήτηση φθηνότερου εργατικού κόστους σε άλλες χώρες. Με την εφαρμογή της ήδη ψηφισμένης οδηγίας Μπολκενσταϊν τα πράγματα θα γίνουν εφιαλτικά. Τότε θα δούμε πως “θα προαχθούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις”! Όταν θα έρχονται εταιρείες και θα δουλεύουν με συνθήκες των χωρών τους, ωράρια, μισθούς κλπ να δούμε πως θα τις ανταγωνιστούν οι μικρομεσαίοι μας! Δυστυχώς όμως πάλι οι εργαζόμενοι θα την πληρώσουν. Αυτοί θα απολύονται, αυτών τα μεροκάματα θα μειώνονται, αυτοί θα οδηγούνται στην εξαθλίωση.
Όσο για τη χαρά της εργασίας, μη ξύνετε πληγές αγαπητέ μου κύριε. Να ρωτήσετε τους εργαζόμενους στην αποκομιδή των σκουπιδιών για το πόσο χαίρονται αυτό που κάνουν. Κι όταν ζητάνε το αυτονόητο, να χαρακτηριστει βαρειά κι ανθυγιεινή η εργασία τους, τα ΜΜΕ και οι διάφοροι καννίβαλοι της δημοσιογραφίας και της πολιτικής υποκινούν τον κοινωνικό αυτοματισμό για να κουτουπώσουν τους εργαζόμενους. Η δυσωδεία δεν προέρχεται από την απεργία των εργατών αλλά από την πολιτική των κυβερνήσεων που τους εμπαίζουν. Για τη χαρά της εργασίας να ρωτήσετε τους υπάληλους των καταστημάτων που πουλάνε τα καταναλωτικά αγαθά που αναφέρετε. Ένα οχτάωρο ορθοστασίας μπορούν να το δουν και σαν άσκηση σε ένα καλό Gym για να φτιάξουν στυλάκι. Ή να ρωτήσετε τους εργάτες των ορυχείων που δουλεύουν οχτάωρο στη γραμμή πυρός όπου οι θερμοκρασία φτάνει τους 50 βαθμούς Κελσίου. Αυτοί βέβαια χαίρονται γιατί από τον ιδρώτα δεν μπορούν να πιάσουν λίπος κι έτσι γίνονται μοντελάκια, αν προλάβουν βέβαια να ζήσουν και δεν πάνε στας αιωνίους μονάς λόγω εργατικών ατυχημάτων ή εργατικών ασθενειών. Να μη επεκταθώ άλλο.
Αφήνω εσάς να διαλέξετε μοντέλο, σεβόμενος την ευθυκρισία σας. Οι εργαζόμενοι δεν διαπραγματεύονται τα δικαιώματα τους για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, για περίθαλψη, ασφάλιση και σύνταξη. Πάντα θα παλεύουν για καλύτερα μεροκάματα που θα περιορίζουν λίγο την εκμετάλλευση. Και να είστε σίγουρος ότι το μέλλον τους ανήκει. Δηλαδή ανήκει και στα παιδιά σας, τους αυριανούς δηλαδή εργάτες.
Ελπίζω να μη σας κούρασα. Αν θέλετε μπορώ να σας προτείνω και βιβλιογραφία.
Ειλικρινά δικός σας
Παύλος

Είδατε ποτέ σύντροφοι, τόνους σκουπίδια αφημένα σε δρόμους της Ελβετίας, Γερμανίας, Σουηδίας,Φινλανδίας κλπ?
Να απαντήσω εγώ για σας?
Ποτέ !

Για τα λιπάσματα τι θέλετε να πουμε?
Να φτιάξουμε ΔΕΚΟ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ?
Και να τους κάνουμε ΟΛΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ?
Αυτό προτείνετε ? Τι προτείνετε ακριβώς?
Να φτιάξουμε Σοβιέτ Τουριστικά,
Σοβιέτ για Λιπάσματα,
Σοβιέτ για Κομπιούτερς,
Σοβιέτ για Ολυμπιακή,
Σοβιέτ για Ολυμπιακό (οοοπς ξέχασα, εχουμε τον Θείο),
Σοβιέτ για Παναθηναϊκό,
Σοβιέτ για φρούτα,
Σοβιέτ για γρεβάτες,
για εσώρουχα…και να κάνουμε “ανταγωνισμό” τον ….Αρμάνι και το Victoria’s Secret?

Φαντάζεστε σύντροφοι να εχεις τον πάσα βουλωμένο γραφειοκράτη να σχεδιάζει ….γυναικεία εσώρουχα ?!
Ουτε η σχωρεμένη η γιαγιά μου δεν θα τα φορούσε.

Στο κάτω-κάτω αν η επιχείρηση λιπασμάτων στη Θεσσαλονίκη είναι κερδοφόρος γιατί δεν την αναλαμβάνει ο Αλαβάνος.
Δεν την αναλαμβάνει η Παπαρήγα?
Δεν την αναλαμβάνουν οι ιδιοι οι εργαζόμενοι?
Αν μπορουν να βρεθουν αγορές και χρηματοδότηση.
{Υπάρχει βεβαια και το αδελφό εργοστάσιο λιπασμάτων στην Καβάλα}
Κανείς δεν θέλει να μετακομίσει, κανείς δεν θέλει να πηγαινοέρχεται (από Θεσσαλονίκη).
Νομίζεται αν η επιχείρηση είναι ..Κρατική, ΔΕΝ θα σου ζητούσε να μετακομίσεις, αν αυτό ηταν η απόφαση της ..Διοίκησης?
Η του Σοβιέτ..

Ποιά Χώρα είχε την μεγαλύτερη ανεργεία?

Η Ελλάδα (ας πούμε, επι ΠΑΣΟΚ) η
Οποιαδήποτε Πολιτεία των ΗΠΑ (επι Κλίντον)

Κε Αντωνόπουλε

Αυτά που γράφετε για τον Καραμανλή φαντάζουν, ολίγον, σενάριο του “Matrix” ή του “Manchurian Candidate”.!

Και ο γράφων έχει πηγές να σας προτείνει για θεωρίες για τον 21ο αιώνα >>> π.χ. http://www.wt21.com

Διαβάστε, θα πρότεινα, το τελευταίο ποστ του γράφοντος στο τμήμα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στο anatheorisi.org και μετά συνεχίζουμε, ΕΚΕΙ, την ενδιαφέρουσα πολιτικο-οικονομικο-κοινωνική συζήτηση, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ όμως ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Εδώ το θρεντ είναι για ΔΥ, όχι ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΕΡΓΑΣΙΑ. Εκτός αν θεωρήσουμε οικονομία και εργασία ΜΟΝΟΝ την δημόσια/κρατική.

KAΘΟΤΙ ΤΟ ΣΑΙΤ ΑΥΤΟ (anatheorisi.org) ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ, μπορούμε να τη συνεχίσουμε, ευχαρίστως, στο online φόρουμ του κόμματος που θεωρείτε ότι εκφράζει την ιδεολογία σας. Ή σε άλλο, ουδέτερο από ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ (π.χ. http://www.bulls.gr).

Κε Παναγιωτόπουλε
Το άρθρο που αφορά στην αλλαγή των εργασιακών σχέσεων των νεοπροσλαμβανόμενων στο δημόσιο είναι καθαρά οικονομικό-κοινωνικού και πολιτικού ενδιαφέροντος. Θα δείξω γιατί. Ως Δημόσιοι Υπάλληλοι, επι σειρά ετών χρηαματοδοτούμε τρία επικουρικά ταμεία. Το Ταμείο Αρωγής, το Μετοχικό Ταμείο και το Ταμείο Πρόνειας. Μέχρι πριν μερικά χρόνια τα ταμεία αυτά ήταν καθαρά αυτοχρηματοδοτούμενα από τους υπαλλήλους. Παρενθετικά να πω ότι μέχρι το 1982 (αν θυμάμαι καλά) τα αποθεματικά των ταμείων ήταν δεσμευμένα στην Τράπεζα της Ελλάδας με μηδενικό επιτόκιο και οι κυβερνήσεις ασκούσαν κοινωνική πολιτική με τα χρήματα αυτά που ανέρχονταν σε δισ δραχμές. Τα δυο πρώτα ταμεία συμβάλλουν στη σύνταξη του υπαλλήλου με κάποιο μέρισμα που και τα δυο μαζί αποτελούν σημαντικό ποσοστό στη σύνταξη. Το τρίτο ταμείο εξασφαλιζει το εφάπαξ του υπαλλήλου. Χρήματα που ήδη βέβαια του έχουν κρατηθεί.
Με την αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος των νεοπροσλαμβανομένων είναι φυσικό να σταματήσει η εισροή χρημάτων σε αυτά τα ταμεία. Σε λίγα χρόνια τα ταμεία θα γίνουν προβληματικά και ευλόγως θα οδηγηθούμε στην κατάρευση τους. Τότε ως όλη η πολιτισμένη δύση του Αρμάνι (για να πω και μια κουβέντα στον κ. άγνωστο που το παίζει εξυπνάκιας αλλά φοβάται να πει το όνομά του) θα στραφούν οι συνταξιούχοι μας στα φημισμένα κινέζικα κυλοτάκια και συνολάκια (πράγμα που ήδη γίνεται όχι μόνο στην γηραιά ήπειρο) για να μπορέσει να επιβιώσει. Η σύνταξη του υπάλληλου θα γίνει χαρτζηλίκι και θα πρέπει τα περήφανα γηρατειά να δουλεύουν και κατά την όδευση τους στον τάφο για να μπορέσουν να πληρώσουν τα κοράκια που θα τους συνοδεύουν! Είναι ή δεν είναι λοιπόν κατεξοχήν οικονομικό το ζήτημα? Άπτεται ή όχι της γενικότερης οικονομικής πολιτικής των κυβερνήσεων? Αν θέλεται μπορώ να πω κι άλλα!
Μήπως η αναθεώρηση του άρθρου για να μην έχουν δυνατότητα προσφυγής στα δικαστήρια οι εργαζόμενοι που διεκδικούν δίκαια οικονομικά τους αιτήματα δεν είναι οικονομικού χαρακτήρα? Δεν έχει να κάνει με τη δυνατότητα να ασκεί δημοσιονομική πολιτική η εκάστοτε κυβέρνηση απαλλαγμένη από την πίεση των εργαζομένων που διεκδικούν αναφαίρετα δικαιώματά τους? Γιατί το κράτος διεκδικεί χρωστούμενα από τον πολίτη μέχρι και πάνω από 20 ετών κι ο εργαζόμενος να μη μπορεί να διεκδικήσει χρεωστούμενα ούτε 5 ετών? Ποιό αίσθημα δικαίου των λογικών μονεταριστών καλύπτει το φαινόμενο?
Η αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν έχει οικονομικό περιεχόμενο? Μια βασική διαφορά της τριτιβάθμιας εκπαίδευσης από τα άλλα επίπεδα είναι ότι στα πανεπιστήμια περάγεται γνώση ενώ στα σχολεία αναπαράγεται. Όταν ιδιωτικοποιείται η παραγωγή της γνώσης αυτόματα περιορίζονται οι ορίζοντες της. Περιορίζονται στους στόχους του χρηματοδότη. Ποιός κεφαλαιούχος θα διαθέσει χρήματα για την έρευνα πάνω στην ασθένεια του Χάντιγκτον όταν δεν πρόκειται να αποκομίσει κέρδος μια και αφορά ένα πολύ μικρό ποσοστό συνανθρώπων μας? Ποιός θα διαθέσει χρήματα για επιστήμες όπως η αρχαιολογία, η φιλοσοφία, η ιστορία κλπ όταν δεν οραματίζεται κέρδη από αυτά? Ήδη οι εταιρείες έχουν αλώσει σε σημαντικό βαθμό αυτά τα πεδία. Σας συνιστώ το έργο “Επίμονος Κηπουρός” για να δείτε κάποιες μικρές πλευρές των συνεπειών αυτής της εισβολής.
Μήπως η απελευθέρωση των δασικών εκτάσεων για εκμετάλευση δεν έχει οικονομική σημασία?
Επειδή κάποιοι αναλαμβάνουν έμμισθα να προωθούν τα σχέδια κάποιων άλλων που εξουσιάζουν, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, αν δεν είμαστε σε αυτά τα λόμπυ, σε αυτά που λέμε και γράφουμε. Η διαμόρφωση συνείδησης είναι η πιο άσχημη πλευρά της προπαγάνδας, όταν μάλιστα δουλεύει για άδικες υποθέσεις.
Ευχαριστώ για την υπομονή σου.
Όσο για τον σύντροφο τάδε ας βγάλει την κουκούλα να μιλήσουμε. Αν και δεν μιλάει. Γαυγίζει. Με ετικέτες λύνει τα προβλήματα.

Κύριε Αντωνόπουλε,

Γράφεις πολιτισμένα και ανθρώπινα και αυτό είναι η βάση κάθε συζήτησης – ανταλλαγής απόψεων σε μία δημοκρατία αλλά και “κοινωνικό διάλογο” όπως αυτόν που καθιέρωσε ο νόμος της Οικομενικής. Από το χώρο των Κοινωνικων Εταίρων προέρχεται ο γράφων και όχι κομματικό (έχω διατελέσει και επιστημονικος συνεργάτης κοινής αποδοχής ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΕΣΕΕ, ΣΕΒ και ΓΣΕΒΕΕ στην ΟΚΕ – ΄ρίξε μιά ματία στην Γνώμη Πρωτοβουλίας της ΟΚΕ για τις 845 (τότε) φοροαπαλλαγές και ειδικά αυτές για τους ΔΥ, με αναλυτική θέση και επεξήγηση της).

Το ασφαλιστικό θέμα ΔΕΚΟ (αν κατάλαβα καλά) που περιγράφεις παραπάνω είναι ΠΟΛΥ ΣΥΝΘΕΤΟ και το θέμα είναι, γιατί να παίζεται η βιοσθμότητα του σε περίπτωση “ιδιωτικοποίησης” της ΔΕΚΟ? Θίγονται οι ασφαλιστικές εισφορές του ΔΥ ή το θέμα αφορά αναπροσαρμογή της εργοδοτικής εισφοράς ή γενικά εισφορών του ερτγοδότη (που τότε ήταν το κράτος και όχι ιδιώτης)?

Μήπως οι τότε κρατικές-εργοδοτικές εισφορές ήταν ολίγον “εκτός αγοράς”? Δεν ξέρω αν ήταν, δεν είμαι ειδικός, γι’ αυτό σε ρωτώ! Αν δεν ήταν, τότε γιατί η “νορμάλ” εισφορά ενός ιδιώτη εργοδότη δεν αρκεί για να συνεχίσει ΄να είναι “βιώσιμο” το ταμείο, όπως ισχυρίζεσαι ή φοβάσαι?
Ίσως, όπως έχω γράψει, η λύση θα ήταν ένα και μόνον ταμείο για όλους, ιδιωτικούς, δημόσιους, εξαρτημένης ή ελεύθερους επαγελματίες και επιτηδευματίες, βιοτέχνες, κ.α.

Το ασφαλιστικό γενικά είναι ένας λαβύριθος και Γόρδιος Δεσμός και το θέμα δεν έχει σχέση, θεωρώ, με τις αιτιάσεις που κάνεις κατά του Κώστα Καραμανλή (στο α ποστ σου).

Ρώτα και εμάς τους ελεύθερους επαγγελματίες τι εισφορές πληρώνουμε κάθε μήνα, βρέξει χιονίσει …..βγάλουμε δεν βγάλουμε!

Το θέμα είναι να βλέπουμε ένα θέμα από τη συνολική του σκοπιά, διότι αλλιώς κάθε οικονομικο-κοινωνική ομάδα μπορεί να ισχυρίζεται ότι έχει δίκιο και να έχει, από την σκοπιά της, “τοπικά”, αλλά συνολικές λύσεις, με αναλογικότητα, αν όχι ΙΣΟΤΗΤΑ, για όλους, αυτό δεν είναι εύκολο να βρεθεί, και ειδικά στο θέμα σύνταξη αλλά και στο θέμα ιατροφραμακευτική κάλυψη και σχετικές εισφορές.

Ένα NHS χρειαζόταν κάποτε η Ελλάδα, δεν έγινε, ΔΩΡΕΑΝ για όλους. Αυτό που ακόμη και ο νέος αρχηγός των Τόρυ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕ, σε 100% κόντρα με την λογική Θάτσερ!

Συζητώντας μπορούμε να βρούμε λύσεις, αλλά όχι με γενικές καταγγελίες του Καραμανλή ως “νεοφιλελεύθερου”. Αν μη τι άλλο, κεντροδεξιός είναι. ¨Εως και κεντρώος. Η ΝΔ είναι λίγο πιό δεξιά από τυον αρχηγό της, αλλά και αυτή κινείται προς κέντρο. Γι’ αυτό και η ρύθμιση για την μη αποκλειστικότητα της εργασίας των ΔΥ.

Η επιλογή μεταξύ μοντέλου Σουηδίας/Δανίας ή Βρετανίας ή Ιρλανδίας (άλλο Βρετανία, άλλο Ιρλανδία) δεν είναι τόσο βαθειά ώστε μα δικαιολογεί τόση ένταση.

Όμως ένα οικονομικό σύστημα υψηλής φορολογίας δεν είναι δυνατόν να σηκώσει η Ελληνική οικονομία του 2006. Το γιατί, αυτό είναι ΠΟΛΥ ΝΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ.

Ίσως αν γίνει Ιρλανδία η Ελλάδα τα επόμενα 10-20 χρόνια, τότε σε επόμενη φάση να μπορεί να γίνει Δανία (που όπως εμείς. και Ιρλανδία και Δανία έχουν κορμό της μικρομεσαίες). ΣΗΜΕΡΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, με τα παρόντα οικονομικά και υποχρεώσεις του κράτους. Και τη στρατηγική κατάσταση της οικονομίας μετά την ΟΝΕ, όπως έγινε η ΟΝΕ.

Αν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν έχουν κέρδη, τότε πως θα επενδύσουν? Περιμένεις μαζικές ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα? Από ποιόν? Στον Καντάφι πάνε και τη Μαλαισία. Γαι το δε 1999, άστα καλύτερα. Έκαψε τον λαικό καπιταλισμό το 1999.!

Στο δημόσιο τομέα (κρατικό) τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Ούτε και στις ΔΕΚΟ ή τέως ΔΕΚΟ. Αλλά ρωτάει κανείς και εμάς στον ιδιωτικό τομέα τι τραβάμε και σε τι καλύψεις ιατροφαρμακευτικές και συντάξεις προσδοκάμε? Η 81 χρονών μάνα μου με 800 που θα βρει οικόσιτη υποστήριξη (και με 125 εισφορές τον μήνα)? Ο ΑΜΕΑ ξάδελφος (99% ΑΜΕΑ) με 500 Ευρώ το μήνα από το κράτος, που πάει, στον Καιάδα?

Ζητήματα έχετε εσείς οι ΔΥ και οι των νυν και τέως ΔΕΚΟ, εμάς όμως του ΙΤ (ιδιωτικού τομέα) μας ρωτήσατε πως τα βγάζουμε πέρα και σε τι προσδοκάμε, ειδικά αν δεν έχουμε τη δυνατότητα να αφήσουμε πίσω τους υπερλήλικες γονείς μας και να πάμε σε άλλη χώρα της ΕΟΚ ή στο Κάναντα για να δουλέψουμε σε μία ιδιωτική οικονομία και όχι σε μία οικονομία που ως πσοσοτό ΑΕΠ, η πλέον Κομεκόν χώρα του κόσμου είναι ΠΛΕΟΝ.

Γι΄αυτό σε ρώτησα, σοβαρά>>>> Θέλεις να γίνουν ΟΛΑ κρατικά? ΔΙΟΤΙ, δεν απείχαν και πολύ από το να γίνουν, επί ΠΑΣΟΚ, ούτε απέχουν πολύ ακόμη και σήμερα! Και μετά θεωρείς τον Καραμανλή “νεοφιλελεύθερο”? Άδικο δεν είναι? Απλώς δεν είναι σοσιαλιστής. Πας μη σοσιαλιστής δεν είναι νεο-φιλελεύθερος! Ούτε κάθε φιλελεύθερος είναι αυτό που εσύ θεωρείς με τον όρο “νεοφιλελεύθερος”. Αναζήτησε τους όχι στην ΝΔ. Στην ΝΔ πάντως δεν είναι. Φιλελεύθεροι πολλοί υπάρχουμε στο χώρο των ψηφοφόρων της ΝΔ. Όχι όμως “Νεο”.

Σημ. Θατσερικοί και Ρεγκανιστές, αν αυτούς εννοιείς (ο όρος ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ μάλλον ελληνικός είναι) υπάρχουν πολλοί στην Ελλάδα, “Μπλαιρικοί” όμως μάλλον θα θεωρούν εαυτούς, καθότι ο κ. Μπλαιρ θεωρείται στην ίδια του τη χώρα ως το γνήσιο πολιτικό τέκνο της Μ. Θάτσερ! Ακόμη και την ίδια την Β. Θάτσερ ρώτησε σχετικά το CNN στο βράδυ των εκλογών του Μαίου 2005 στην Βρετανία! Σκέψου, το CNN την ρωτησε την ίδια! Και τι να πει, δεν απάντησε!!!! Το βράδυ των εκλογών ήταν, οι κάλπες ήταν ακόμη μάλλον ανοικτές.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν έχει οικονομικό περιεχόμενο? Μια βασική διαφορά της τριτιβάθμιας εκπαίδευσης από τα άλλα επίπεδα είναι ότι στα πανεπιστήμια περάγεται γνώση ενώ στα σχολεία αναπαράγεται. Όταν ιδιωτικοποιείται η παραγωγή της γνώσης αυτόματα περιορίζονται οι ορίζοντες της.

Κε Αντωνόπουλε, και τα Πανεπιστήμια όπως ακριβώς και τα σχολεία ΚΑΙ τα νηπιαγωγεία επι το πλείστον ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ γνώση.
ΔΕΝ παράγουν.

Δυστυχώς ΔΕΝ βρέθηκε μοντέλο ακόμη που να τα καταστήσει αυτόνομα από τον Ιδιωτικό τομέα των Πολυεθνικών Ετερεικών Σχημάτων και της Βιομηχανίας.
Αναζητείται, αλλα δεν βρέθηκε. Αμα βρείτε τίποτε, πέστε μας.

Στην Ελλάδα ηταν δύσκολο να βρείς ΠΑΡΑΓΩΓΗ γνώσης (όπως νομίζω ότι την εννοείτε) από αντίστοιχα Σχήματα. Η από αντίστοιχα θυγατρικά Σχήματα Πολυεθνικών.
Διερωτηθήκατε ποτέ γιατι ;

Ούτε η Apple είναι Πανεπιστήμιο, ουτε η Ericson, ουτε η Nokia, η Sony, η Toshiba, η Samsung, η Microsoft κλπ
Δημόσια είναι και αυτά τα Σχήματα.
Δημόσια, δυστυχώς η ευτυχώς, Εισηγμένα.
Και η γνώση που παράγουν δεν ειναι “open source”, συνήθως.

Ο δε Πρόεδρος της Κίνας που επισκέπτεται τις ΗΠΑ αυτές τις μέρες, πρώτα τον Bill Gates και μετα τον Πρόεδρο της Boeing πήγε να βρεί.

Το τι θα κάνουμε με την Κίνα (και την Ινδία) και τα τεράστια Ελλείματα Τρεχουσών Συναλλαγών της Ευρώπης – ΗΠΑ με αυτές τις Χώρες είναι ένα άλλο δυσεπίλητο, αλλα πολύ βασικό θέμα.
Ισως δεν είναι ο χώρος αυτός να το συζητάμε, αλλα έχετε άποψη επ’αυτού?

Η Ελλάδα θα χρειασθεί το “ανάχωμα” της Ευρώπης (και των ΗΠΑ) για να “αντιμετωπίσει” την Κίνα και την Ινδία.

Ποιός κεφαλαιούχος θα διαθέσει χρήματα για την έρευνα πάνω στην ασθένεια του Χάντιγκτον όταν δεν πρόκειται να αποκομίσει κέρδος μια και αφορά ένα πολύ μικρό ποσοστό συνανθρώπων μας; Ποιός θα διαθέσει χρήματα για επιστήμες όπως η αρχαιολογία, η φιλοσοφία, η ιστορία κλπ όταν δεν οραματίζεται κέρδη από αυτά;

O κύριος Huntington ηταν αμερικανός εκ Βοστώνης κε Αντωνόπουλε,
τι λέει αυτό?
Δεν ηταν δυστυχώς Ελληνας Δημόσιος Υπάλληλος..

Ποιος παρήγαγε γνώση στην αρχαιολογία, ιστορία, φιλοσοφία μέχρι προσφάτως ;
Κυρίως Βορειο-Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, κε Αντωνόπουλε.
(και πάλαι ποτέ, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι)

Που πήγαινε ο ..Κινέζος (η ο Ινδός) φοιτητής να σπουδάσει Ιστορία, Φιλοσοφία, Οικονομικά, “Δυτικο” Πολιτισμό ;
ΟΧΙ στην Ελλάδα πάντως.
Μάλλον κατα Cambridge, Boston, κλπ τον έκοβα…

Κε Παναγιωτόπουλε
Έχω μάθει να σέβομαι κάθε ιδεολογία (πλην του φασισμού) και χαίρομαι που μου καταθέτετε την θέση σας ανοιχτά, πράγμα που παραδέχομαι από την αρχή κάνατε. Όσον αφορά τα ταμεία που ανέφερα δεν πρόκειται για τις ΔΕΚΟ αλλά για το στενό πυρήνα του Δημοσίου. Η θέση μου είναι ότι αν αρχίσουν μειούμενες οι εισφορές λόγω διαφορετικής εργασιακής σχέσης των νεοδιοριζόμενων στο Δημόσιο τα επικουρικά ταμεία θα βρεθούν σύντομα σε αδυναμία να εκπληρώσουν τις μερισματικές υποχρεώσεις τους στους υπάρχοντες και μελλοντικούς συνταξιούχους. Όταν πριν αρκετά χρόνια συμμετείχα στο Δ.Σ. του ταμείου αρωγής των εργαζομένων στο υπουργείο παιδείας, τα αποθεματικά του ανέρχονταν σε αρκετά δις. Υπήρξε ακόμη και η πρόθεση να αγοραστεί από το ταμείο (τότε δεν ήταν ακόμη ενοποιημένα) η τράπεζα Πειραιώς. Αυτά τα ταμεία σε μια το πολύ πενταετία θα μεταπέσουν σε προβληματικά. Κάπως έτσι δεν μετατρέπονται σε προβληματικά και τα ταμεία ασφάλισης του ιδιωτικού τομέα? Από τη μια δεν πληρώνουν τις εισφορές (ούτε τις δικές τους αλλά ούτε και των εργαζομένων που ήδη τις έχουν παρακρατήσει) οι εργοδότες (οι εργαζόμενοι πάντα πληρώνουν μια και η κράτηση γίνεται πριν την καταβολή του μισθού) κι από την άλλη συνέχεια επεκτείνεται η μαύρη εργασία των οικονομικών μεταναστών και όχι μόνο, περιορίζοντας έτσι τα έσοδα των ταμείων. Αυτή δυστυχώς είναι η μόνιμη διαδικασία μετατροπής των ταμείων σε προβληματικά.
Όσον αφορά τα περί κερδών και επενδύσεων των επιχειρήσεων. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο neoliberalism (είναι διεθνής ο όρος του νεοφιλελευθερισμού και καθιερώθηκε με τη λογική της Νέας Τάξης που προώθησαν οι Αμερικάνοι) λειτουργεί στη βάση της παγκοσμιοποίησης. Η δυνατότητα του κεφαλαίου να μετακομίζει όπου του είναι πρόσφορο χωρίς κανένα περιορισμό, να μεταφέρει ακόμη και εργαζόμενους, αλλάζει τελείως τους όρους που ίσχυαν στην οικονομία πριν 50 χρόνια. Γιατί ο κεφαλαιούχος να επενδύσει στη χώρα του όταν σε γειτονικές χώρες αλλά και σε μακρινές μπορεί να βρει κόστος εργασίας πολύ χαμηλότερο? Αυτό που πολλοί θεωρούν πρόοδο τελικά είναι κατάρα. Γιατί ποιά είναι η λύση σε αυτό το αδιέξοδο? Για τους νεοφιλελεύθερους είναι μία. Απελευθέρωση της εργασίας (ελαστικές σχέσεις εργασίας, ανοιχτό ωράριο δηλαδή κατάργηση του οχτάωρου, αύξηση των χρόνων εργασίας ώστε να μειωθούν οι απαιτήσεις για χρηματοδότηση των συνταξιούχων αφού θα συνταξιοδοτούμαστε λίγο πριν πεθάνουμε), δραματικές περικοπές των κοινωνικών παροχών που βαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, ιδιωτικοποίηση όλων των τομέων που παρά τον κοινωνικό χαρακτήρα τους, όπως υγεία και παιδεία, αφήνουν και περιθώρια κέρδους σε κάποιους. Με δυο λόγια κατάργηση κάθε έννοιας πρόνοιας προς τους οικονομικά ασθενέστερους. Και όλα αυτά για να συμπιεσθούν προς τα κάτω οι απαιτήσεις των εργαζομένων ώστε να είναι “ανταγωνιστικοί” προς τους εργαζόμενους της Ασίας, της Λετονίας, Εσθονίας και Λιθουανίας αλλά και όλων των χωρών που ο βαθμός εκμετάλευσης των εργαζομένων είναι στα ύψη. Γιαυτό και οι οδηγίες τύπου Bolkenstein. Αλλά και η όποια ανάπτυξη δεν κατανοώ γιατί θα ευνοήσει τους εργαζόμενους. Ξέρετε κ. Παναγιωτόπουλε που κυμαίνονται τα κέρδη των ελληνικών τραπεζών? Πόσο ωφελήθηκαν οι εργαζόμενοι όμως στις τράπεζες? Όλο και περισσότερα κεκτημένα τους απομυζούν, όλο μικρότερους μισθούς τους δίνουν, όλο μεγαλύτερες συμπιέσεις στα δικαιώματα τους υφίσταντε. Γιαυτό προχωράνε τώρα και στο επόμενο βήμα, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στον στενό πυρήνα του δημοσίου και στη θωράκιση της δημοσιονομικής τους πολιτικής με την σκοπούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος..
Αν τώρα θέλω να γίνουν όλα κρατικά. Κάποιοι τομείς, όπως η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, οι μεταφορές κλπ σίγουρα έχουν απόλυτα κοινωνικό χαρακτήρα και δεν μπορούν να τους κατέχουν ιδιώτες. Πολλοί από αυτούς τους τομείς ακόμη και στις πιο αυθεντικές καπιταλιστικές χώρες ανήκουν στο δημόσιο. Γενικά όμως δεν είμαι υπέρ του κρατικισμού. Είμαι υπέρ των συλλογικών και αυτοδιαχειριζόμενων μονάδων που ελπίζω να είναι και η λύση της κοινωνίας του εγγύς μέλλοντος. Είμαι υπέρ του κοινωνικού ελέγχου σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα και της ανάλογης ανάληψης ευθύνης. Τα υπάρχοντα μοντέλα κινούνται όλα σε καπιταλιστικό επίπεδο άρα όλα έχουν κοινή αφετηρία και λογική. Δεν σημαίνει ότι ταυτίζονται αλλά σε γενικές γραμμές τους ίδιους στόχους εξυπηρετούν. Το κρατικό δεν σημαίνει και σοσιαλιστικό. Δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και φιλολαϊκό. Ο ΟΤΕ σήμερα λειτουργεί σε φιλολαϊκή βάση? Το δημόσιο γενικά είναι βαθειά αντιδραστικό. Το εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγει με απόλυτη συνέπεια τη λογική της κυρίαρχης ιδεολογίας. Λίγο πολύ αναπαράγει και την ταξική βάση του συστήματος. Τόσα χρόνια εξυπηρετούσε απόλυτα το σύστημα. Τώρα όμως τα νέα δεδομένα απαιτούν αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Πρώτα λοιπόν θα περάσουν μέσα από την εκπαίδευση. Κατάργηση της κατοχύρωσης εργασιακών δικαιωμάτων. Το πτυχίο μετατρέπεται σε απλή πιστοποίηση παρακολούθησης μαθημάτων. Αυτά καθορίστηκαν στη συνάντηση της Λισσαβώνας, όπου η εκπαίδευση αναγορεύτηκε σε βασικό μοχλό στη μάχη των ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών στον ανταγωνισμό τους με τους αμερικάνους και γιαπωνέζους. Οι εργαζόμενοι θα γίνουν άλλη μια φορά το κρέας για τα κανόνια τους, είτε κυτιολεκτικά είτε μεταφορικά. Γιαυτό απαιτείται αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Κι αφού πρώτα κατάργησαν στην πράξη τον δωρεάν της χαρακτήρα (φροντιστήρια για τον ανταγωνισμό στις εξετάσεις, συγγράμματα με πληρωμή, μεταπτυχιακά με πληρωμή, αναγκαστική μετακίνηση των φοιτητών σε άλλες πόλεις, μετάβαση χιλιάδων αποτυχόντων στο εξωτερικό κλπ) τώρα θέλουν να καταργήσουν και συνταγματικά το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές πραγματικά είναι καίριο το ερώτημα που βρίσκονται οι σοσιαλδημοκράτες. Μια ματιά στη Γερμανία ή στην Αγγλία μας δίνει απάντηση. Τα όρια πια είναι ανύπαρκτα μεταξύ χριστιανοδημοκρατίας και σοσιαλδημοκρατίας. Η Νέα Τάξη, ο νεοφιλελευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση έχουν ομογενοποιήσει τους χώρους.
Όπως διαπιστώσατε προσπαθώ να μείνω σε επίπεδο αναθεώρησης του Συντάγματος
Δυο λόγια στον κ. FOTIS
Η γνώση κ. FOTIS είναι κάτι παραπάνω από τις εφαρμογές της. Κι ο Gates στο πανεπιστήμιο έστεισε την Microsoft μαζί με συμφοιτητές του. Κανείς δεν υποτιμά τις δυνατότητες και την πληρότητα του Cambridge και του ΜΙΤ. Αν δεν κάνω λάθος δημόσια είναι κι αυτά. Κι ας βρίσκονται στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Περί ελλειμάτων έχω άποψη αλλά με μάλωσαν ότι εδώ δεν είναι χώρος να συζητάω γιαυτά.
Με πραγμάτική εκτίμηση σε αντίπαλες ιδεολογίες και στους φορείς τους
Παύλος Αντωνόπουλος

Όχι κε Αντωνόπουλε, δυστυχώς ο Bill Gates δεν πρόκανε να τελειώσει το πτυχίο του και την Microsoft δεν την εστησε στο πανεπιστήμιο.
Τον κτύπησε “κεραυνός” πριν το τελειώσει.
Πήγε όμως σε καλα σχολεία. Και εμπνεύστηκε από αυτά.
Η πλειοψηφία δε των υπαλλήλων της Microsoft στην δεκαετία ‘80 (και ‘90) δεν ειχαν σχετικα με πληροφορική πτυχία, ουτε καν θετικών επιστημών μερικοί πετυχημένοι (και αισχρά κονομημένοι) από αυτούς.

Μεγάλα ποσοστά των πρωτεργατών της θρυλικής πληροφορικής επανάστασης δεν ειχαν σχετικά πτυχία, πολλοι ουτε κάν πτυχία.

Οι δε Bill Gates, Steven Jobs (Apple), Larry Ellison (Oracle) και ουκ ολίγοι αλλοι, ΑΝ γεννιόνταν στην Ελλάδα, υποθέτω θα μάζευαν σκουπίδια στους δρόμους της Αθήνας η της Σαλονίκης (εν καιρώ απεργίας)

(:-[]

Τι να κάνουμε κε Αντωνόπουλε, είναι πικρή η αλήθεια για την Σοβιετική Ελλάδα.

Και ΟΧΙ δεν είναι απλό πιστοποιητικό τα πτυχια της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκων (και αμερικανικών) Πανεπιστημίων.
Στα περισσότερα από αυτά αν χάσεις κανα 2 -3 μαθήματα παίρνεις πόδι. Δεν μπορείς να τα δώσεις 12 φορές.
Και ΟΧΙ το ΜΙΤ δεν είναι ..Δημόσιο (ουτε είναι μπου?δέλο) ,
αλλα ΝΑΙ είναι Μη-Κερδοσκοπικό.
Αυτά ανήκουν στο άλλο θρέντ της Παιδείας και τα συζητήσαμε εκτενώς.
{Ουτε είναι σικέ οι πιστοποιήσεις της Microsoft, Oracle, Cisco, ΙΒΜ, και λοιπά, και λοιπά}

Το άλλο που εχω να σας πω είναι, αν και οι γνώσεις μου από οικονομικά είναι οι στοιχειώδεις, ότι η Βαση του Καπιταλισμου από πλευρας χρημάτων είναι αυτά τα …Επικουρικά καθως επίσης και τα αλλα Συνταξιοδοτικά Ταμεία για τα οποια μιλάτε.
Αυτά κυρίως διαχειρίζονται οι (λεγόμενοι) Θεσμικοί Επενδυτές (Institutional Investors).
Αυτά και κάποιο Venture Capital το οποιο δεν καταλαβαίνω πλήρως από πού προέρχεται.

{Και σίγουρα κάπου εκεί χωράει το σχετικό Μαύρο και Ξεπλυμένο Χρήμα το οποιο ομως γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να διακινήσει κανείς}

Οπότε ας θέσουμε τις Βάσεις της συζήτησης, αν είναι να μιλήσουμε.

Θα συμφωνούσα μαζί σας ότι αρκετοί από τους high execs και μέλη διοικητικών συμβουλίων επικεφαλής των πολυεθνικών Σχημάτων, Financial, Τραπεζών, Ενέργειας, Πετρελαίου κλπ και αλλων, πληρώνονται (βασικός μισθός + μπόνους + στοκ οψιονς + αλλα εξτρά) αισχρά και ανήθικα ποσά, ιδίως στις ΗΠΑ (όχι τόσο στην Ευρώπη η στην Ιαπωνία – Κορέα) .

Είναι ένας ξεφτιλισμός του καπιταλισμού αυτός και οσο πιο γρήγορα διευθετηθεί αυτή η ..παρατυπία, τόσο πιο smooth θα είναι η μετεξέλιξη του καπιταλισμού που συμφωνώ ότι διαδραματίζεται μπροστα στα μάτια μας, as we speak.
Συμφωνώ ότι υπο πολλές έννοιες, καταλύεται το ..”Κράτος Δικαίου”

Αλλα και οι θέσεις αυτές είναι λαχνός, δεν είναι δα και τόσες πολλές.
Πόσα Εισηγμένα Ετερεικά Σχήματα πχ. κάνουν πάνω από 1 δις $ τζίρο το χρόνο, παγκοσμίως. Δεν νομίζω να είναι πάνω από (2) χιλιάδες τον αριθμό. Η πόσα εχουν χρηματιστηριακή αξία πάνω από 1 δις $, παγκοσμίως?
Ας με διορθώσει οποιος εχει συγκεκριμένα στοιχεία.

Για το γνώση vs εφαρμογες, τι να σας πω κε Αντωνόπουλε ;
Είναι το προαιώνιο πρόβλημα από την εποχή των δεινοσαύρων.
Χρειάζεσαι εργαλεία για να φτάσεις στη γνώση και χρειάζεσαι γνώση για να φτιάξεις ..εργαλεία.
Εκτός ισως των Καθαρών Μαθηματικών και κάποιων Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών.
{Αλλα και για τα καθαρά μαθηματικά χρειάζεσαι ..κουβάδες καλού καφέ η τσάϊ, και αντε να το βρείς αυτό το εργαλείο}

Θα συμφωνούσα επίσης ότι χρειαζόμαστε κάποιας μορφής Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα για ολους (στην ΕΕ, κατά προτίμηση) και Υποχρεωτική Περίθαλψη (που δεν υπάρχει στις ΗΠΑ, αλλα υπάρχει υπο κάποια μορφή στις Ευρωπαϊκές Χώρες).
{Δεν μπορει να εχεις Υποχρεωτική Περίθαλψη για Αυτοκίνητο η για Σπίτι αλλα όχι για το Ανθρώπινο Δυναμικό}
Οι λεπτομέρειες της Υλοποίησης αυτών όμως δεν είναι εντελως προφανείς.

Δύσκολα προβλήματα πραγματικά,

Χαιρετώ,

Οι δε Bill Gates, Steven Jobs (Apple), Larry Ellison (Oracle) και ουκ ολίγοι αλλοι, ΑΝ γεννιόνταν στην Ελλάδα, υποθέτω θα μάζευαν σκουπίδια στους δρόμους της Αθήνας η της Σαλονίκης (εν καιρώ απεργίας)

Σίγουρα δεν θα μπορούσαν να δώσουν στον ……ΑΣΕΠ.
(ΔΕ)
Ναι, σκουπιδιάρηδες βάλ’τους.

Κύριοι
μιλάμε μάλλον σε διαφορετικά μήκη κύματος. Εγώ μιλάω για ανθρώπους και κοινωνία ανθρώπων κι εσείς για καθίκια. Διαβλέπω και οσμίζομαι σε όλα σας τα γραφόμενα το χρώμα του χρήματος. Τέτοια κοινωνία δεν οραματίζομαι για μένα και τα παιδιά μου. Ο πολύς Gates “έριξε” τον καλύτερο φίλο του που έφτιαξε το Excel και τον πέταξε σαν στημένη λεμονόκουπα. Ότι όλοι αυτοί θα ήταν απεργοσπάστες όπως υπαινίσσεστε το πιστεύω κι εγώ. Ξέρω και τον Θεόφιλο, τον καταπληκτικό έλληνα ζωγράφο (πραγματικά δεν ξέρω στον κόσμο που πρεσβεύετε τι θέση έχει η τέχνη) που δεν πήγε στη σχολή Καλών Τεχνών. Μήπως γιαυτό πρέπει να την καταργήσουμε?
Όσο για την αναγκαιότητα της γνώσης και της υπεροχής της στις εφαρμογές νομίζω είναι αυτονόητο. Κι ένας απόφοιτος δημοτικού θα το καταλάβαινε. Όλες οι εφαρμογές στηρίζονται στη γνώση. Σκεφτήτε πόσοι αιώνες πέρασαν με υποτυπώδη εργαλεία και πόσα εργαλεία φτιάχτηκαν με την εξέλιξη της γνώσης μέσα σε ένα αιώνα. Η διαλεκτική σχέση ανάμεσα στα εργαλεία και τη γνώση δεν υποβαθμίζουν την αξία της γνώσης. Στο τέλος τα εργαλεία χρησιμοποιούνται για την εξέλιξη της γνώσης. Ο άνθρωπος όμως δεν γίνεται Άνθρωπος με τα εργαλεία. Εκτός κι αν έπαψε να μας ενδιαφέρει ο Άνθρωπος. Και μας ενδιαφέρουν τα ανθρωποειδή. Από τέτοια ποτέ δεν είχαμε έλλειψη.
Δυστυχώς για μένα, είμαι ένας απλός μισθωτός εργαζόμενος που προσπαθώ τίμια να ζήσω την οικογένεια μου και να κυκλοφορώ στους κύκλους μου με ψηλά το κεφάλι. Δεν υπήρξα ούτε ποτέ συμπάθησα τους γιάπηδες. Αγωνίστηκα και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για μια ποιο δίκαιη κοινωνία όπου δεν θα πετάνε τους ηλικιωμένους στα σκουπίδια, τα παιδιά θα ζούνε την παιδικότητά τους και δεν θα κυνηγάνε ένα “μέλλον” με πιστοποιήσεις, κοψομέσιασμα, δουλειά από νύχτα σε νύχτα, τρομοκρατία του κράτους, του εργοδότη, των ΜΜΕ και του κάθε κερατά.
Κι όλα αυτά τα “υπό κάποια μορφή” δεν με καλύπτουν κύριε FOTIS μου. Η αλληλεγγύη της κοινωνίας εκφράζεται σε αυτούς που την έχουν ανάγκη. Όταν ο άλλος έχει καρκίνο να του παρέχεται ολόπλευρη υποστήριξη και θεραπεία και όχι “ολίγη”. Όταν καταστρέφεται ο αγρότης λο΄γω θεομηνίας να τον στηρίζει ολόπλευρα η κοινωνία κι όχι “ολίγον” όπως κι αυτός παράγει ολόκληρες ντομάτες, αγγουράκια και ζαρζαβατικά κι όχι “ολίγα”. Η γιαγιά σου να μπορεί να φάει και να μην αρκείται σε μια “ολίγη”. Και να μπορεί να πληρώνει το νοίκι γιατί ο ιδιοκτήτης της δεν αρκείται σε “ολίγο” νοίκι.

Σε μένα μιλάς Παύλο για ηλικιωμένους, νέους και λεμονόκουπες?

10 σελίδες γέμισα γι’αυτά στο θρεντ της Παιδείας και λίγες ήτανε.

Και ας ημουν και εκτός θέματος το περισσότερο καιρό.
Δεν ειχες την ευκαιρία να κόψεις βόλτες στο σάϊτ, μου φένεται.

Ποιο είναι το ζητούμενο εδώ? Για ποιο πράμα μιλάμε?
Τα περνάω λίγο με μεγάλες και αραιές πινελιές..

Να σου πω εγώ για ποιο πράμα μιλάω.

Εγώ μιλάω για Αξιοποίηση του Ανθρώπινου Δυναμικού αυτής της Χώρας.

Για εκμαίευση του καλύτερου που εχει να δώσει ο καθένας ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις δυνατότητες που εχει
και που δεν εχει αλλα μπορει να αποκτήσει.
Και πως αυτά κολλάνε με τις κατευθύνσεις που παίρνει η Ευρώπη και ο Κόσμος
Ωστε να επιπλεύσουμε και γιατί οχι να μπούμε στο club των προνομιούχων στην ΕΕ.
Αν θεωρήσουμε ότι είναι ονειρο απατηλό, και ποιος δίνει έναν ..παρά, τότε τι συζητάμε..

Ας κλείσουμε τα σύνορα να μην εξάγουμε το Χριστό μας
(ενώ η Ιρλανδία ας πούμε εξάγει το 90% της παραγωγής της)

Κρατική Οικονομία 100%, μια χαρά ακούγεται.

Ας τινάξουμε τα Ελλείματα Δημόσια και Tρεχουσών Συναλλαγών στον αγύριστο (βλ. 200% η και 1000% του ΑΕΠ)

ε και ..πάλι …ωραίοι είμαστε.
Και με ..ολίγη.

Καλο Πάσχα.

Αγαπητέ FOTIS
πραγματικά δεν κόβω γενικά βόλτες στο site γιατί έχω πολλά πολυτιμότερα πράγματα να κάνω. Ως εκ τούτου σου ζητώ προκαταβολικά συγνώμη που δεν έχω παρακολουθήσει τις σκέψεις σου. Λόγω των ημερών θα θέσω απλά μερικά ερωτήματα για μετά.
1. Γιατί πρέπει την όποια ακαμψία της δημοσιονομικής πολιτικής (που στο κάτω κάτω κάποιοι εγκέφαλοι ή ανεγκέφαλοι την καθορίζουν κάθε φορά και πάντα εξυπηρετώντας συγκεκριμένες πολιτικές άρα και συμφέροντα) να την πληρώνουν οι εργαζόμενοι? Γιατί είναι δίκαιο να μη μπορούν να διεκδικούν λύση αδικιών σε βάρος τους? Αν και πιστεύω ότι όλα αυτά λύνονται πραγματικά μόνο μέσω ουσιαστικών συνδικαλιστικών και αγωνιστικών παρεμβάσεων, γιατί να μην έχουν, μόνοι στην ελληνική κοινωνία, οι δημόσιοι υπάλληλοι το δικαίωμα προσφυγής στα δικαστήρια? Αυτό ποια σχέση έχει με την αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού?
2. Μέχρι πρότινος η πολιτεία αλλά και η κοινή γνώμη, κατάλληλα “επεξεργασμένη”, υπεράσπιζε ότι τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να δέχονται περισσότερους φοιτητές γιατί η ανεργία των πτυχιούχων έχει γίνει μάστιγα. Θέτοντας σαν πρωταρχικό το πρόβλημα της επαγγελματικής αποκατάστασης, περιορίζουν τους εισαγόμενους στα διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα (αν και για αντίστοιχα επαγγέλματα εκτός ΑΕΙ δεν ακολουθούν την ίδια πρακτική μη ενδιαφερόμενοι για την ανεργία των κλάδων). Πώς λοιπόν η ελληνική οικονομία θα αντέξει στην πλήρη απελευθέρωση των εισαγομένων στα διάφορα “μη κερδοσκοπικά ιδρύματα” (sic!) αφού η εισαγωγή τους θα έχει κυρίως οικονομικούς φραγμούς? Δεν μας ενδιαφέρει εδώ ο πληθωρισμός πτυχιούχων?
3. Αν ο λόγος είναι οικονομικός για τη λειτουργία των “μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων” (sic!) ώστε να μη διαρρέει στο εξωτερικό συνάλλαγμα με τους φοιτητές που σπουδάζουν έξω, ας μου απαντήσει κάποιος.
α. Αφού δεν ενοχλεί ο πληθωρισμός πτυχιούχων (που έτσι κι αλλιώς θα υπάρχει), γιατί δεν αφήνουν ελεύθερη την πρόσβαση στα πανεπιστήμια, ενισχύοντας τα οικονομικά, ώστε να μη φεύγουν έξω τα παιδιά μας? Έτσι δεν θα σταματήσει και η οικονομική αιμμορραγία της ελληνικής οικογένειας προς τα φροντιστήρια που πραγματικά καταργεί στην πράξη το δωρεάν της παιδίας μας?
β. Αν έρθουν εδώ τα ξένα πανεπιστήμια πάλι δεν θα φεύγει στο εξωτερικό το πολύτιμο συνάλλαγμά μας? Μήπως θα εμποδιστούν από τον “μη κερδοσκοπικό” χαρακτήρα τους? Μα τότε γιατί να επενδύσουν στη χώρα μας? Ξαναζούμε την εποχή των φιλελλήνων?
Όλα αυτά ποια σχέση έχουν με την αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού?
3. Γιατί η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο θα διορθώσει τα κακώς κείμενα στη δημόσια διοίκηση? Ο ιδιωτικός δηλαδή τομέας λειτουργεί τόσο καλά στη χώρα μας που πρέπει να γίνει πρότυπο και για το δημόσιο? Αν είναι έτσι τότε γιατί κλείνουν τόσες επιχειρήσεις? Γιατί είμαστε τόσο πίσω, όπως λέτε, από τις άλλες χώρες της Ευρώπης? Αν γιαυτό δεν φταίνε λοιπόν οι εργαζόμενοι, τότε γιατί όλοι τους ζητάνε όλο και περισσότερες θυσίες από αυτούς?
Στη συνέχεια έχω κι άλλα ερωτήματα αλλά θα περιμένω κάποιες απαντήσεις σε αυτά πρώτα.
Καλές γιορτές κι ας μας φωτίσει ο πανάγαθος

Αγαπητέ κ. Αντωνόπουλε

Γράφετε μεταξύ άλλων
“Κύριοι, μιλάμε μάλλον σε διαφορετικά μήκη κύματος. Εγώ μιλάω για ανθρώπους και κοινωνία ανθρώπων κι εσείς για καθίκια. Διαβλέπω και οσμίζομαι σε όλα σας τα γραφόμενα το χρώμα του χρήματος. Τέτοια κοινωνία δεν οραματίζομαι για μένα και τα παιδιά μου”

Επίσης
“Γιατί πρέπει την όποια ακαμψία της δημοσιονομικής πολιτικής (που στο κάτω κάτω κάποιοι εγκέφαλοι ή ανεγκέφαλοι την καθορίζουν κάθε φορά και πάντα εξυπηρετώντας συγκεκριμένες πολιτικές άρα και συμφέροντα”

Στην ανθρωπίνως δικαιολογημένη ανησυχία σας για το μέλλον της Κοινωνικής Ασφάλισης των ΔΥ (του κρατικού τομέα, όχι ΔΕΚΟ, όπως προσδιορίζετε), λόγω ανησυχίας ως προς τους πόρους του σχετικού Ταμείου λόγω “αναμενόμενης” συρρίκνωσης (όπως θεωρείτε) του αριθμού των δημοσίου δικαίου απασχολούμενους στο Δημόσιο (κρατικό) τομέα, κάνετε γενικές κρίσεις και χαρακτηρισμούς που δεν είναι αφενός μεν κόσμιοι αφετέρου, θεωρώ, δικαιολογημένοι.

http://forums.ft.com/2/OpenTopic?a=tpc&s=646099322&f=831094803&m=5351080721&r=5351080721#5351080721

Ίσως αυτό το σχόλιο μου σε ερώτημα στο forum των FT “Should Dominique de Villepin resign?”, σας βοηθήσει να καταλάβετε τη συλλογιστική μου. Ίσως.

Απόσπασμα (αγγλιστί)
“….. There seems to exist something inherently (or if one prefers, systemically) inconsistent in the efforts to re-engineer the EU’s/Europe’s social and general “systems”. People are, in effect, being asked to work more years to reach pension eligibility. The underlying reasoning is, in principle, OK. The aging population (add the Papy Boom factor as well)

But the timing is not (how can one put it, well) “the best possible” (or “optimal”) for such a call, is it? Why? How are EUropeans expected to react to a call for more working years to be put in before reaching “pension time”, when, at the same time, due to global and European dynamics, the probability of a EUropean worker losing his/her job AND the chances of getting a new one are (both) at their lowest, in decades (in Europe), or “ever”?

What is the rational reaction to such a decision model? Are they being offered a “suitable” social model or any other model to help them reach the decision which thinks tanks, organisations and policy makers are asking them to make or accept?

Under such conditions, is it such a surprise that they are “grouching”, at best?!….”

Οι ΔΥ που απασχολούνται σε επιτελικές λεγόμενες μονάδες, οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι και οι συνεργάτες-σύμβουλοι τους έχουν ως έργο την παραγωγή πολιτικών που να επιλύουν προβλήματα “κοινά” – της Κοινωνίας/”Πόλης”/Δήμου.

Ο βαθμός “παρεμβατικότητας” των πολιτικών (policies) που σχεδιάζουν και o βαθμός (εύρος) “κάλυψη” του πλυθυσμού από τις λύσεις που σχεδιάζουν είναι θέμα ιδεολογίας και μεθοδολογίας περί παραγωγής πολιτικής.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι από μόνη της “Η Αγορά” μπορεί να επιλύει τα ζητήματα ή δύο “νηφάλιοι”-ορθολογικά σκεπτόμενοι-ενήλικες δεν χρειάζονται “τρίτους” (το κράτος ή κοινής επιλογής “μεσολαβητές” ή “διατητές”) για να προστατέψουν ατομικά, συλλογικά ή το δημόσιο συμφέρον.

Ξεχνούν όμως, θεωρώ, ότι μία “Αγορά” (είτε είναι οικονομική, λόγου, με την σύγχρονη ή αρχαία έννοια της λέξης) για να είναι “Ελεύθερη” πρέπει να τηρούνται κάποιες συνθήκες-όροι (π.χ. “όροι πρστασίας του ανταγωνισμού” (αντί μονοπωλιακοί, αντί- καρτέλ, κ.α.). Κάθε συμμετέχων σε μία Αγορά πρέπει να είναι ελεύθερος, για να θεωρείται και η Αγορά, ως σύνολο, ελεύθερη (ελεύθερος, χωρίς “δουλίες”, που τον καθιστούν υποχρεωμένο να ξεπουλήσει ή να αγοράσει υποχρεωτικά ή να είναι στην Αγορά κλεισμένος (μέσα ή έξω) χωρίς δικαίωμα εισόδου ή εξόδου – μόνιμης ή προσωρινής (βλ. π.χ. “κλειστά επαγγέλματα”)).

Όπως έχω ξαναγράψει (bulls.gr), οι φιλελεύθεροι και ο Λένιν (!!!!) έχουν ΜΙΑ (τουλάχιστον) κοινή ευαισθησία. “Απεχθάνονται” τα ολιγοπώλια. Ενώ όμως ο Λένιν θεωρεί ότι ο σχηματισμός ολιγοπωλίου σε μία ιδιωτική αγορά-κλάδο (στην πλευρά της προσφοράς) είναι “αναπόφευκτος” “νομοτελιακά”, οι φιλελέυθεροι πιστεύουν ότι με την ύπαρξη και εφραρμογή ισχυρής νομοθεσίας προστασίας του ανταγωνισμού, αυτό μπορεί να αποφευχθεί. Αυτά ίσως ακούγονται “Κινέζικα” σε μία χώρα που μέχρι και πρόσφατα τουλάχιστον ορισμένες κλαδικές ή επαγγελματικές ορτγανώσεις κατάρτιζαν και έδιναν στα μέλη τους να αναρτήσουν είτε “ενδεικτικές” είτε “ελάχιστες” είτε “υποχρεωτικές” (σχεδόν) τιμές πώλησης των προϊόντων ή (κυρίως) των υπηρεσιών τους.

Γι’ αυτό και η γνωστή ως Επιτροπή Σπράου συνεπέρανε σε έκθεση της πριν 9 περίπου χρόνια ότι ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ συμμετείχαν περισσότερο απο τα προϊόντα (τότε τουλάχιστον) στον πληθωρισμό!

Θα μου πείτε (και οι διαχειριστές του σαίτ θα ρωτήσουν επίσης) τι σχέση έχουν τα ανωτέρω με την μονιμότητα των ΔΥ? Και την αναθεώρηση?

Χμ! Αφενός μεν έχουν σχέση με ολίγον “βαριά” (νομίζω θα συμφωνήσετε) σχόλια που κάνατε, γενικώς (με τη χρήση του όρου “Κύριοι” και όχι ειδικά προς έναν συμμετέχοντα) προς τους άλλους συμμετέχοντες στο θρεντ (νήμα) αυτό περί Μονιμότητας των ΔΥ.

Αναγάγατε επίσης το θέμα σε καθαρά ιδεολογικό, και μία ιδεολογική συζήτηση δεν μπορεί να είναι καθαρά θεματική, διότι μία ιδεολογία καλύπτει, εξ΄ορισμού, όλο το φάσμα των θεμάτων Πολιτικής και όχι ένα θέμα μόνον (εν προκειμένω, ΔΥ).

Γιατί δεν κάνετε την οικονομική κριτική σας στο τμήμα “Οικονομία” του σάιτ? Όπως ο γράφων και άλλοι. Και τα θέματα παιδείας, αντιστοίχως!

Τώρα μένοντας στο θέμα του θρεντ, τηρώντας/τιμώντας τους κανονισμούς του σάιτ, τους οποίους αποδέχομαι δια της συμμετοχής μου σε αυτό (διότι μη-κερδοσκοπικό μπορεί να είναι, αλλά δεν είναι “κρατικό” ούτε ΝΠΔΔ ούτε ΝΔΙΠ (αν δεν κάνω λάθος), αλλά ανοικτό σε συμμετοχή αλλά μετά όρων, όρων ρητών ή προφανών (π..χ. τήρηση του θέματος του θρεντ, συζήτηση για θέματα αναθεώρησης και όχι γενικά πολιτικά), θα ήθελα να εκφράσω την άποψη ότι δεν είναι αναγκάια ούτε δόκιμη η αλλαγή του στάτους των ΔΥ (του κράτους). Οι κρατικοί ρόλοι πρέπει να εξασκούνται από ορκισμένους κρταικούς λειτουργούς. Νέες Πλατείες Κλαθμώνος δεν χρειάζονται, ίσως χρειασθούν για τους ιδιωτικόύς υπαλλήλους και τους ελεύθερους επαγελματίες και τους μικρο-μεσαίους επιχειρηματίες (πόσοι μη-μΜ (”μεγάλοι”) επιχ. υπάρχουν άλλωστε στην Ελληνική μικρή ιδιωτικη οικονομία σήμερα???). Πόσοι εξαγωγείς?

Όμως το θέμα των μελλοντικών πόρων του ταμείου σας είναι ένα θέμα που εντάσσεται στο ευρύτερο θέμα των πόρων ΟΛΩΝ των ταμείων στην Ελλάδα. ΘΑ ήταν επιλοκτικό και unfair και μη επιστημονικά ορθό να ειδωθεί ειδικά για τους ΔΥ, έτσι δεν είναι?

Οι ΔΥ τιυ κράτους λόγω της φύσης του έργου του δικαιούνται, θεωρώ, εγγυημένη τη θέση τους από πολιτικές – κομματικές επιρροές, αλλα και κομματικές ταυτότητες, είναιι κρατικοί λειτουργοί και υπάλληλοι των εκλεγμένων κάθε φορά από τους πολίτες κυβερνήσεων, άρα πρέπει στο έργο τους να είναι κομματικά και ιδειλογικά “τυφλοί”, να είναι “τεχνοκράτες” (μετά ανθρώπινης και κοινωνικής και δημοκρατικής, σαφώς συνείδησης). Προστατευμένοι από το Σύνταγμα (και τους νόμους). Ορισμένοι ΔΥ συμβάλλουν ΕΠΙΤΕΛΙΚΑ στην παραγωγή σ/ν, άλλοι στην υλοποίηση των νόμων σε πεαφή με τον πολίτη.

Σαφώς δεν ευθύνονται οι τελευταίοι για την γραφειοκρατία και την πολυνομία που καταδυναστεύει τον πολίτη και την επιχείρηση, ειδικά την μΜ, και αναστέλλει την απασχόληση στο ΙΤ. Οι παραγωγοί νόμων και οι εγκρίνοντες τους έχουν αυτήν την ευθύνη.

Αυτοί όμως δεν έχουν μονιμότητα (Υπουργοί και συνεργάτες τους, είναι είτε επιλεγέντες από τον πρωθυπουργό της χώρας είτε μετακλητοί, “απολύονται” άμεσα με την αποχώρηση του προϊσταμένου τους από τη θέση). Το ίδιο ισχύει και για τους βουλευτές και τους συνεργάτες τους (ορθώς, θεωρώ). Δεν είναι “ΔΥ” (θεωρώ).

Άρα αυτοί που φέρουν, κυρίως, το βάρος της παραγωγής (και όχι της εφαρμογής) πολιτικής δεν απολαμβανουν μονιμότητας (ορθώς θεωρώ). Έχουν όμως και την κύρια ευθύνη, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, για την πολυνομία και γραφειοκρατία, όχι οι άλλοι. Όποιος έχει ΠΟΛΙΤΙΚΗ ευθύνη (παραγωγή ιδεολογικής βάσης ΠΟΛΙΤΙΙΚΩΝ ΠΟΡΤΑΣΕΩΝ) δεν μπορεί να είναι ΜΟΝΙΜΟΣ αλλά ανακλητός (από τους ψηφοφόρους ή τον πολιτικό-εργοδότη του)

Λεγεται μάλιστα ότι ίσως οι Υπουργοί στο μέλλον να είναι εξω-κοινοβουλευτικοί, ορισμένοι απευθείας από τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Ένας λόγος παραπάνω για την διάκριση “κρατικού” λειτουργού (”ΔΥ”) και πολιτικού λειτουργού. Οι πρώτοι δικαιούνται, θεωρώ, την προστασία της μονιμότητας, οι δε το αντίθετο, δλδ το βάρος της και εκ φύσεως μη-μονιμότητας της θέσης που αποκτούν, προσωρινώς, λόγω της πολιτικής επιλογής που τυγχάνουν. Αλλά και της πολιτικής κρίσης της σοβαρότητας και αρτιότητας του νομοπαρασκευαστικού έργου που πρέπει να επιτελούν επικουρούμενοι από κομματικά ουδέτερους ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΥ. Ολίγον αγλλοσαξωνικό ίσως το μοντέλο, αλλά όχι “Μπλαιρικόν”!

Συνεπώς: Ναι στην μονιμότητα των ΔΥ αλλά τα ασφαλιστικά ζητήματα όλων είναι ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΘΕΜΑ όλων!

Κε Παναγιωτόπουλε
Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε τρία σημεία των γραφομένων σας.
1. Θεωρώ ότι η “απρεπής” έκφραση μου περί καθικίων (αναφερόμουν στον Gates και στους άλλους ουσιαστικούς πλανητάρχες που και αποδεδειγμένα λειτουργούν όχι ολιγοπωλιακά αλλά μονοπωλιακά και που αποδεδειγμένα έχουν πατήσει επί πτωμάτων για να αναριχηθούν) δικαιολογείται απόλυτα και πιστεύω δεν ενοχλεί κανέναν όταν αρχηγός κράτους (ο Τσάβες) γαϊδούρι ανεβάζει, δολοφόνο κατεβάζει άλλον αρχηγό κράτους (τον Μπους) και πιστεύω κι αυτός δικαιολογημένα. Να μη θυμίσω τις εκφράσεις του γείτονά μας Μπερλουσκόνι στις εξάρσεις του! Και πείρε κοντά στο 50% των ψήφων του Ιταλικού λαού! Στο κάτω κάτω δεν έριξα και τούρτα στον Bill! Μία απλή έκφραση χρησιμοποίησα!
2. Θα προτιμούσα να εκφράζομαι στη γλώσσα μου, όχι από καμιά διάθεση εθνικισμού, αλλά από την απλή μου ανάγκη να κατανοώ πλήρως και να γίνομαι αντίστοιχα κατανοητός από το σύνολο των αναγνωστών μου. Στην τελική δεν κατανοώ γιατί πρέπει να εκφράζομαι σε αγγλική γλώσσα στο βαθμό που τα καταφέρνω να χειρίζομαι τη μητρική μου γλώσσα σε ικανοποιητικό βαθμό. Γιαυτό και δεν χρησιμοποιώ λέξεις που πραγματικά με παραπέμπουν σε γιαπιτζίδικη αντίληψη. Η ελληνική γλώσσα είναι πραγματικός θυσαυρός εννοιών και όπως υποστηρίζουν οι γλωσσολόγοι όσο πιο πλούσια είναι μια γλώσσα τόσο πιο βαθειές σκέψεις μπορεί να κάνει ο χρήστης της. Συνειδητά λοιπόν αποφεύγω στην προσφυγή ξένων λέξεων, εκτός κι αν είναι απόλυτα απαραίτητο (βλέπε “γιαπιτζίδικο”)
3. Δεν έχετε δίκιο στο ότι τα ασφαλίστικά ζητήματα είναι γενικότερο θέμα όλων. Σίγουρα θα το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί (όπως δα το κάναμε επί Γιανίτση και να είναι σίγουροι οι συνεχιστές του ότι έτσι θα γίνει) αλλά το πρόβλημα δεν έχει την ίδια βάση. Προβληματικά τα κάνουν τα ταμεία ιδιωτικής ασφάλισης οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις με τις πολιτικές τους. Κάποια πράγματα έχω ήδη αναφέρει και δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Το ίδιο το δημόσιο με τις διάφορες εκφάνσεις του χρωστάει τεράστια ποσά στα ταμεία. Των δημοσίων όμως δεν είναι προβληματικά! Τα κύρια ταμεία πως είναι δυνατόν? Αφού καλύπτονται από τον προϋπολογισμό. Εκτός κι αν ο προϋπολογισμός είναι προβληματικός οπότε ας κυρρήξουν πτώχευση! Τα επικουρικά γιατί πρέπει να γίνουν προβληματικά μέσα από την αναθεώρηση του Συντάγματος? Μου λέτε ότι ας τα κάνουμε πρώτα προβληματικά και μετά θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί! Δεν νομίζω ότι είναι καλή λογική αυτή Κε Παναγιωτόπουλε και καμιά ιδιωτική επιχείρηση δεν θα τη δεχόταν σαν πρακτική για τις εργασίες της.
Τέλος θέλω να επισημάνω ότι καμιά συζήτηση δεν μπορεί να γίνει σοβαρά αν περιοριστεί στα στενά πλαίσια μιας αδικαιολόγητης θεματικότητας. Πολύ περισσότερο που υπάρχει διαπλοκή των θεμάτων και αλληλεξάρτηση.
ΥΓ.
Απάντηση βέβαια στα ερωτήματα που έθεσα δεν πήρα!!! Όσο για το “Κύριοι” πραγματικά ήταν παρεξηγήσιμο γιατί αναφερόμουν σε δυο προηγούμενους συνομιλητές μου (απρόσωπους να επισημάνω) που είχαν αναφερθεί διαδοχικά στα γραφόμενά μου.
Με σεβασμό
Παύλος Αντωνόπουλος

Συμπληρωματικά
Για να μη σας αδικήσω, για όσα είπατε περί δημόσιας διοίκησης και πολιτικών δεν απάντησα γιατί είναι μεγάλο θέμα, όχι τόσο θεωρητικής κουβέντας αλλά εμπειρίας. Απλά να πω ότι όταν αλλάζει κυβέρνηση δεν αλλάζουν μόνο οι πολιτικές θέσεις στα Υπουργεία αλλά συμπαρασσύρουν μαζί τους μέχρι και διευθυντές σχολείων!!! Ειδικά η τελευταία κυβέρνηση άλλαξε άμεσα με την έλευση της τους προϊσταμένους γραφείων και άφησε για λίγο αργότερα τους πιο κάτω στα πλαίσια γενικότερων αναδιαρθρώσεων που θα ακολουθήσει.

Παύλο, ειμαι σε πασχαλινό ταξίδι, “εκτός έδρας” και είναι λίγο αβολο από δώ να λάβω μέρος σε on line συζήτηση.
Ισως από βδομάδα να τα πουμε διεξοδικότερα.
Αν δεν εχει κοπάσει η κουβέντα
Θα ειμαι λίγο επιγραμματικός.

Στο σάϊτ που ανέφερε ο κος Παναγιωτόπουλος (www.bulls.gr–είναι του βουλευτή Επικ. Στέφανου Μάνου), ειχε γίνει μια περιληπτική αλλα αρκετα ουσιαστική κουβέντα για το Συνταξιοδοτικό πριν κανα χρόνο περίπου.

{Στο ιδιο σάΙτ ειχε γίνει μια …”ιστορικών διαστάσεων” κουβέντα πριν κανα 3αρι χρόνια για το Ιρλανδικό (και όχι μονο) μοντέλο, πολύ πριν το μυριστούν οι Αλογοσκοφούφης, Φλωρίδης, Παπανδρέου και λοιποί. Τουλάχιστον πολύ πριν αρχίσουν να ομιλούν γι’αυτό ανοιχτά.
Ισως να δώσαμε το εναυσμα. Άλλη ιστορία αυτή}

Δεν θέλω να κάνω αθέμιτη διαφήμιση σ’εκείνο το σάϊτ, ετσι και αλλοιώς εχει υποτονίσει εδω και καιρό.

Απλα ηθελα να σου υπενθυμίσω ότι το Συνταξιοδοτικό στην γενική του μορφη είναι αρκετα πολύπλοκο πρόβλημα.
Εχει προβληματίσει τους Αναλογιστικούς επιστήμονες (Actuarial scientists) –και οχι μόνο– και πρόκειται να τους προβληματίζει γι’αρκετό καιρο ακόμη.

Στις ΗΠΑ λόγω του baby boom (γενν. από 1946 εως 1960 περίπου) το περιμένουν σαν ..”ατομική βόμβα”.
Γιατι θα αρχίσουν οσονούπω (μετά το 2012) να συνταξιοδοτούνται μαζικά. Ο Bush αναβάλλει ριζικές αποφάσεις γιατί ΔΕΝ θα ειναι αυτός στην κυβέρνηση τότε. “Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει”, ως τότε.
Στην Ελλάδα λόγω τριακονταετούς (τουλάχιστον) Εμφυλίου δεν ειχαμε το ιδιο ..baby boom
Εχει και τα “καλά” του ο ..Εμφύλιος
[:-(]

Δεν ειμαι κανας εξπέρ σε συνταξιοδοτικά και ειμαι “μικρός” για σύνταξη αλλα θα προσπαθήσω εδώ να σου δώσω σε 2 παραγράφους μια λίγο διαφορετική προοπτική ενός αλλου συστήματος συνταξιοδότησης.

Είχαμε αναφερθει τότε στο Ελβετικό Συνταξιοδοτικό Σύστημα και στο αντίγραφο αυτού που επικρατεί στις ΗΠΑ.
{Δεν ξέρω ποιος αντέγραψε ποιόν, η Ελβετία τις ΗΠΑ, η το αντίστροφο}

Σ’αυτό το Σύστημα υπάρχουν 3 Επίπεδα Συνταξιοδοτικά
(μόνο για σύνταξη μιλάω εδώ, όχι περίθαλψη, αυτή είναι ξέχωρο Ταμείο).

Το Βασικό είναι Υποχρεωτικό, κοινό ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΔΥ, ΙΥ, Ομοσπονδιακούς Υπαλλήλους(ΟΥ) κλπ,
με υποχρεωτικές κρατήσεις και για τις ..50 Πολιτείες των ΗΠΑ.
Τα 2 Επικουρικά είναι κατ’επιλογή αλλα με εντονα φορολογικά κίνητρα..

Το Βασικό (στυλ ΙΚΑ) εχει κάποιες (λίγες) διαβαθμίσεις σε συνταξιοδοτικά χρήματα που σου αποδίδονται (μετά τα 67) ανάλογα με τις κρατήσεις που ειχες στα (10) “καλύτερα” μισθολογικά σου χρόνια.
Ειπα ‘καλύτερα’, όχι ‘τελευταία’.

(Δεν χρειάζεται δε, να αλλάξεις τίποτε, η να πάρεις μαζί σου τίποτε ΑΝ χρειαστεί να μετακομίσεις σε άλλη Πολιτεία.
Ο Bush προσπάθησε να το βάλει χέρι και να το Ιδωτικοποιήσει αλλα πηρε τον πούλο από ολες τις πολιτικές πτέρυγες)

Το πρώτο επίπεδο Επικουρικού (το λένε 401(k) στις ΗΠΑ)
είναι εστιασμένο στον Οργανισμό η Ετερεικό Σχήμα που εργάζεται κανείς.
Ο οργανισμός η η ετερεία συνεισφέρει κάποιο ποσοστο ανάλογο με τις κρατήσεις του εργαζομένου.
Αυτό διαφέρει από ετερεία σε ετερεία και το χρησιμοποιούν σαν κίνητρο για να ψαρέψουν εργαζόμενους όταν τους χρειάζονται, αν τους χρειάζονται.
(Αυτό το συνταξιοδοτικό επίπεδο και οι υπερβολές του κινδυνεύει να ρίξει σε πτώχευση την General Motors αυτώ τω καιρώ).

Το δεύτερο επίπεδο Επικουρικού είναι εστιασμένο στον καθένα ξεχωριστά.
Αν φύγεις (η απολυθείς) από το “μαγαζί” που εργάζεσαι, πρέπει να κάνεις ..roll-over το προηγούμενο επίπεδο σ’αυτό.
Οπότε κυλάς το ..401(k) σε IRA(Individual Retirement Account –Ατομικό Συνταξιοδότικό Λογαριασμό).

Το δικό σου κομάτι συνεισφοράς κάθε χρόνο το αφερείς στην φορολογική σου δήλωση (πολύ χοντρικά στα λέω τώρα)
Τους Επικουρικους λογαριασμούς μπορεις να αρχίσεις να τους ..σηκώνεις μετά τα 59.5 χρόνια (ηλικία).
Υπο πολύ ειδικές συνθήκες (μακροπρόθεσμη ανεργία η καταστροφική αρρώστεια κλπ) μπορείς να σηκώσεις πάλι χρήματα.
Αλλοιως εχει σοβαρό πρόστιμο και φορολογία.

Η Περίθαλψη σ’αυτο το σύστημα, όταν συνταξιοδοτηθείς, είναι αλλο Ταμείο (και αρκετά πολύπλοκο), δεν εχω το χρόνο να αναφερθώ σ’αυτό τωρα.

τα λέμε,

Για τα Πανεπιστημία τα ειπαμε εκτενώς.
Φοβούμαι οτι θα αρχίσω να επαναλαμβάνομαι.

Δεν είναι τόσο ότι θα’ρθουν παραρτήματα ξένων Πανεπιστημίων και θα βρούμε το φώς μας, .. εξ’επαφής.

Πιθανά όμως να δημιουργηθεί Διεθνές Πανεπιστήμιο (1 η 2, ποιος ξέρει) που θα μπορεί να ελκύσει επίλεκτους Βαλκάνιους, Κινέζους, Ινδούς, Ελληνες φοιτητές και ποιος ξέρει τι άλλο.
Πρέπει να είναι αγγλόφωνο με κάποια (κατάλληλη)διδασκαλία ελληνικών, ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμου.
Είμαστε η κυτίς αλλωστε, aren’t we? Μία απο δαύτες, τις 2 η 3.
Δεν φτάνει να εισαι η κυτίς, πρέπει και να ..το δείχνεις.
{Και να συμπεριφέρεσαι σα ..κυτίς}

Θα μπορούσε βέβαια να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά κάποιο ηδη υπάρχων Εκπαιδευτικό Ιδρυμα για κάτι τέτοιο.
Αν δεν είναι ..”καμμένο”, άλλη (τεράστια) ιστορία αυτή

Εχουμε διαπρεπείς ελληνες ακαδημαϊκους και επαγγελματίες μεσα και εξω από ελλάδα που θα μπορούσαν να προσφέρουν σ’αυτή την προσπάθεια, να συνεισφέρουν και να μάθουν απο αυτη τη προσπάθεια.

Το technology, patent, syllabus transfer στο παραπάνω σενάριο δεν είναι ευκαταφρόνητο.

Υστερούμε σε Εργαστήρια, Βασική και Εφαρμοσμένη Ερευνα(Τεχνική και ..Μάρκετιγκ) και σε ..συνέργεια ιδεών σε αρκετούς τομείς.
Εχουμε αρκετά να ωφεληθούμε.
Και σε Θετικές Επιστήμες και σε Κοινωνικές και σε αλλα παρεμφερή και μη.

ΑΝ γίνει μεθοδικά και συγκροτημένα μπορεί να φέρει μια εκπαιδευτική, πολιτιστική, τεχνολογική, ερευνητική
(…και εμπορική) αναγέννηση σε Αττική και Θεσσαλονίκη.
Από όσμωση και στην υπόλοιπη ελλάδα.

Θα μου πείς, τι γίνεται μεθοδικά και συγκροτημένα στην ελλάδα….?

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία..
You never know!
Never Say Νever

και ούτω καθ’εξής

* εκ παραδρομής και βιασύνης εγινε το λάθος στο ονομα του κου Αλογοσκούφη, σίγουρα όχι με σκωπτικη διάθεση.

Το θέμα επίσης της Εθελουσίας Εξόδου και Πρόωρης Συνταξιοδότησης που υπάρχει στην Ελλάδα δεν νομίζω να υπάρχει σε τέτοιο βαθμό και έκταση σε κανένα άλλο κράτος της Δύσης.

Νομίζω ότι είναι άλλο ένα δείγμα ‘σοβιετισμού’ της οικονομίας.
Θεωρείται (από το σύστημα), ότι εισαι “ταγμένος” σε έναν κλάδο.
Αρα δεν μπορείς να βρείς δουλειά πουθενά αλλού.
Αρα ουσιαστικά δεν μπορείς να …”μεταταχτείς”, η να απολυθείς.
Απαξ και απολύθηκες, you are as good as dead.

Ετσι είναι (και ετσι θα γίνει), αν ετσι νομίζετε.
Αλλα πρέπει το Σύνολο (η το συνταξιοδοτικό Ταμείο) να σηκώσει το βάρος της πρόωρης συνταξιοδότησης ολων αυτών των συμπατριωτών.

Κύριε Αντωνόπουλε

“Όσο για το “Κύριοι” πραγματικά ήταν παρεξηγήσιμο γιατί αναφερόμουν σε δυο προηγούμενους συνομιλητές μου (απρόσωπους να επισημάνω) που είχαν αναφερθεί διαδοχικά στα γραφόμενά μου”

Δεκτή η διευκρίνιση, διότι στι θρεντ υπάρχουν 51 αυτή τη στιγμή ποστ από διάφορα πρόσωπα. Συνεπώς η έκφραση “Διαβλέπω και οσμίζομαι σε όλα σας τα γραφόμενα το χρώμα του χρήματος” ήταν όχι μόνον βαρεία αλλά και αδικαιολόγητος και όχι μόνον αυτά.΄

Από την άλλη πλευρά θεωρήσατε ορισμένες απόψεις μου μάλλον “θεωρητικές” επικαλούμενος “ειδικά” για τν νέα κυβέρνηση την ύπαρξη αλλαγών σε διευθυντικά πόστα στο Υπουργείο που γνωρίζετε (και ο γράφων δεν γνωρίζει). Όμως αυτό το “ΕΙΔΙΚΑ” για την παρούσα κυβέρνηση μου προκαλεί ερωτηματικά. Διότι η γενική αίσθηση είναι δοαφορτετική, όσον αφορά όχι το εν λόγω Υπουργείο, αλλά ΓΕΝΙΚΑ Δημόσιο και ΔΕΚΟ. Μεγάλο θέμα, που ΣΥΝΟΛΙΚΑ ποιός το γνωρίζει επαρκώς ώστε να μιλήσει συγκεκριμένα αλλά και ΑΚΡΙΒΩΣ? Αν υπάρχει, ας το κάνει.

Για τα περί Αγγλικών δεν κατανοώ την νήξη προς τον γράφοντα αλλά και δεν συμφωνώ υπό την έννοια ότι η γνώση των Αγγλικών είναι απαραίτητη ως εργαλείο σήμερα και στον ιδιωτικό και άλλους τομείς. Συμφωνώ ως προς την αξία των Ελληνικών, αλλά σε παγκόσμιο περιβάλλον ζούμε, όσι θα έπρεπε να ξυπνάνε κάθε μέρα γνωρίζοντας ότι δεν ξυπνάμε στην Αθήνα , στην Θεσσαλονίκη ή στην πόλη ή το άλλο μέρος που ζούμε, αλλά στην Γή. Αυτό σημαίνει παγκοσμιοποίηση, ότι όλη η Γη είναι ένα ως προς τις επιπτώσεις που έχει κάτι που γίνεται π.χ. στην Κίνα σε όλους μας κτλ. (”παγκόσμια συνειδητοποίηση” – “global awareness”).

Τον ΥΠΕΘΟ κύριο Αλογοσκούφη τον θαυμάζω στην προσπάθεια του να προωθήσει την ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑ της ελληνικής οικονομίας (που προύποθέτει και γενικότερη εξωστρέφεια των Ελλήνων και των “συντελεστών” του οικονομικού και κοινωνικού γίγνεσθαι και θεωρώ ότι αν το πετύχει, διότι αυτό πρέπει να πετύχει αν είναι να έχουμε μισθούς και συντάξεις στο μέλλον στην Ελλάδα και όχι τη … Σουηδία, ΔΥ και ΙΤ, θα δικαιούται 3
“Νόμπελ” και όχι μόνον Οικονομίας.

Αλλιώς θα ακουσθεί σε Δημόσιο και Ιδιωτικό από την Ελλάδα το “ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος”. Και τότε το “Αμέρικα, Αμέρικα” θα μας φαίνεται ως κάτι που θα έπρεπε να είχαμε πράξει όπως πολλοί συμπατριώτες μας στο παρελθόν και όχι μόνον. Ή έστω “Βρετανία, Βρετανία” ή “Γερμανία, Γερμανία” ή “Σουηδία, Σουηδία”. άντε όμως να πας σε αυτές τις χώρες στα 40, 45, 50 ή 60 ή 75 και να ζητήσεις να έχεις δωρεάν ή μέσω “Ευρωπαίκό Διαβατηρίου Υγείας’ τίποτα άλλο πλην ιατρικής περίθαλψης σε επείγοντα και μόνον!

“Μου λέτε ότι ας τα κάνουμε πρώτα προβληματικά και μετά θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί! Δεν νομίζω ότι είναι καλή λογική αυτή Κε Παναγιωτόπουλε και καμιά ιδιωτική επιχείρηση δεν θα τη δεχόταν σαν πρακτική για τις εργασίες της”

Δεν σας είπα αυτό.

Πάντως το ιδιωτικό επιχειρείν ας μην το μπλέκουμε με το δημόσιο! Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Το δημόσιο δεν είναι επιχείρηση. Εργοδότης μπορεί να είναι, εργαζόμενους έχει, αλλά επιχείρηση δεν είναι. Εϊναι “λειτούργημα” είναι άσκηση κρατικού έργου” (ας το πούμε κάτι άλλο) όχι “επιχείρηση”. Αν είναι επιχείρηση, τότε να ιδιωτικοποιηθεί. Διότι το κράτος δεν είναι επιχειρηματίας. Άλλη είναι η αποστολή του. Αλλιώς τα πράγματα και οιι έννοιες δια-πλέκονται.

Τώρα περι-διαπλοκής των θεμάτων και τήρησης της θεματολογίας του κάθε θρεντ, εκεί σας παραπέμπω το θέμα, στους διαχειριστές του σάιτ. Ας μας πουν αυτοί ποιός “κανονισμος σάιτ” (κατά το “κανονισμός πολυκατοικίας) ισχύει και ας τον ακολουθήσουμε σαφώς. Διότι οι κανόνες, όταν υπάρχουν, είναι για να τηρούνται. Αλλιώς ας μην υπάρχουν ή ας αλλάζουν ή ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ (το τελευταίο είναι η πολιτική μου άποψη και εκτός από τους κανόνες, ισχύει και για το μέγεθος του Κράτους και του Δημοσίου – χωρίς “Καιάδες’ όμως, ούτε για ΔΥ ούτε και για ΙΥ όμως και ελεύθερους επαγγελματίες, έτσι?)

Διότι όλοι στην ίδια χώρα ζούμε, εκτός αν είναι να πάρουμε οι ΙΥ και οι ελεύθεροι επαγγελματίες των αματιών μας και π.χ. “Σουηδία, Σουηδία”, έστω και στα 45 ή τα 81 ΚΑΙ 40 χρονών ΑΜΕΑ. Και δεν μιλώ θεωρητικά. Με ποιό “Ευρω διαβατήριο υγείας” θα πάρει κανείς μαζί του μία 81 ετών συνταξιούχο και ένα 40 χρονών ΑΜΕΑ???
Το παλιό Ε-111 αλλά σε ετήσια βάση??? “Βig deal’ θα έλεγε ένας Αμερικανός
Αυτός όμως όπως λέει ο FOTIS, δεν έχει τέτοια ασφαλιστικά ζητήματα στην αλλαγή τόπου ζειν ανά τις ΗΠΑ!!!! Ενώ στην “Ευρώπη, Ευρώπη” (ΕΕ, ΕΕ) …… Μήπως ο Καναδάς είναι τελικά η λύση σε πολλά από τα ζητήματα που συζητ’αμε και μας απασχολούν στην Ελλάδα???? Το Έλλις Άιλαντ της ΕΕ είναι μάλλον ασφαλιστικής φύσης.

Κε Αντωνόπουλε,

Όπως τα Οικονομικά και Εργασικά θέματα που θίγετε π.χ. “1) Η απασχόληση είναι η ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη”, θεωρώ ότι καταλληλότερο είναι να κάνω συνέχεια στο θέμα στην Ενότητα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ του εν λόγω σάιτ. Αν θελετε, με ακολουθείτε εκεί.

Νίκος Παναγιωτόπουλος

Αγαπητέ Kε FOTIS
Για το συνταξιοδοτικό δεν αναφέρθηκα γενικά. Προσπάθησα να εντοπίσω στις επιπτώσεις που θα έχει η προτεινόμενη αναθεώρηση του συντάγματος στα επικουρικά (Και τονίζω μέχρι πρόσφατα απόλυτα αυτοχρηματοδοτούμενα) ταμεία των δημοσίων υπαλλήλων. Από που βγαίνει το ηθικό δικαίωμα οποιουδήποτε κυβερνώντα να διαχειρίζεται με τέτοια αυθαιρεσία και απολυτότητα χρήματα εργαζομένων και να θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη βιωσιμότητα αυτών των οργανισμών? Πράγμα βέβαια που δεν είναι καινούργιο καθώς σε προηγούμενο διάστημα, οι προηγούμενοι κυβερνώντες “παίζωντας” με αυτά τα αποθεματικά στο χρηματιστήριο-φούσκα επαίφεραν τεράστια ζημιά σε αυτά τα αποθεματικά. Κι όλα αυτά ερήμην των πραγματικών ιδιοκτητών αυτών των ταμείων! Έχουμε φτάσει σε απόλυτη στρέβλωση των εννοιών!!!
Όσο για τα συνταξιοδοτικά συστήματα που αναφέρετε έχω να σας πω για το μοντέλο της Αργεντινής που είναι πυλωτικό πρόγραμμα για όλους! Με τους τρεις πυλώνες του όπου α) η βασική σύνταξη τύπου ΙΚΑ δίνει ένα χαρτζηλίκι, β) τα επικουρικά δίνουν ένα δεύτερο και γ) ο εργαζόμενος αναγκάζεται να πληρώνει ιδιωτικούς ασφαλιστικούς οργανισμούς μπας και καταφέρει να επιβιώσει μετά τα 35 που στόχος είναι να γίνουν 40 εργασίας του.
Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση και δικαιώματα εργαζομένων είναι ασύμβατα πράγματα φίλε FOTIS. Από τη μια μειώνεται η συνταξιοδοτούμενη βάση με την επέκταση της μαύρης εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο, από την άλλη με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την τετράωρη εργασία και την επέκταση του φασόν, την αύξηση της ανεργίας κλπ τα πράγματα πράγματι γίνονται δύσκολα για τους διαχειριστές του συστήματος. Και φυσικά όλες οι προτεινόμενες λύσεις στοχεύουν στο πως το πάπλωμα θα το πληρώσει ο εργαζόμενος. Γιατί μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί τρόπος να “γλυτώνει” ο εργαζόμενος από την παρακράτηση των συνταξιοδοτικών του εισφορών. Άρα είναι ο μόνος που δεν ευθύνεται για τη μαύρη πραγματικότητα που του παρουσιάζουν. Ούτε βέβαια ευθύνεται για τις ακολουθούμενες πολιτικές σε αυτό το ζήτημα καθώς οι κυβερνήσεις ουσιαστικά νομοθετούν και πάντα με “περίεργο” τρόπο υπέρ των ίδιων. Όταν πρόκειται να συζητηθεί το συνταξιοδοτικό ελπίζω οι εργαζόμενοι να μη μπουν σε αυτή τη διαδικασία αλλά να ξανακάνουν αυτό που έκαναν επί Γιανίτση. Να κατέβουν δηλαδή όλοι στους δρόμους. Κι ένα “χαζό” ερώτημα. Από τότε που εφαρμόστηκε το 8ωρο (στις περισσότερες χώρες πάνω από 100 χρόνια) η παραγωγικότητα της εργασίας (λόγω, κύρια, της ανάπτυξης της τεχνολογίας) αυξήθηκε κατά …….% (βάλτε ότι θέλετε για ποσοστό). Οι ώρες εργασίες όμως δεν μειώθηκαν από τότε και μάλλον πάνε να τις αυξήσουν! Ποιός άραγε καρπώνεται όλα αυτά τα υπερκέρδη, που όπως είναι κατανοητό δημιουργούνται?
Όσον αφορά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, πραγματικά θεωρώ πρωτότυπη τη σκέψη ότι λόγω χώρου και ιστορίας θα προσελκύσουμε ξένους φοιτητές. Κε FOTIS η πρωτοποριακή θέση των αμερικάνικων και γενικά των μητροπόλεων του καπιταλισμού πανεπιστημίων θεωρώ ότι έχουν συγκεκριμένες αιτίες. Χρειάστηκαν δεκάδες και εκατοντάδες χρόνια, πόλεμοι επί πολέμων, αποικιοοκρατία αιώνων για να γίνει η πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίων που εξώθησαν τις χώρες αυτές στην κορυφή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η οικονομική τους κυριαρχία διατηρείται (και δεν αφήνουν άλλους εύκολα να μπουν στο κλαμπ) με την διατήρηση του know how (μια και επιμένετε στην ξένη ορολογία) που σημαίνει προσέλκυση επιστημόνων μέσα από τη δυνατότητα χρηματοδότησης πολυδάπανων ερευνητικών προγραμμάτων που στηρίζουν την παραγωγική εξέλιξη τους, και παράλληλα την στρατωτική επιβολή της κυριαρχίας τους όπως στη Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Ιράκ και απ’ ότι φαίνεται Ιράν στην άμεση συνέχεια. Τι κόκκαλο περιμένουμε εμείς να μας πετάξουν για να ευελπιστούμε σε μια διαφορετική τύχη? Που θα εφαρμόζονται τα αποτελέσματα των όποιων ερευνών των “διεθνών πανεπιστημίων” που προσδοκάτε? Στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του οικόσιτου ελληνικού τουρισμού? Πράγματι δεν θεωρώ τόσο σοβαρό αυτόν τον λόγο ώστε να αναθεωρηθεί το σύνταγμα και να επιτραπούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Λίγα λόγια για τον Κο Παναγιωτόπουλο
Δεν θα έπρεπε να προκαλεί ερωτηματικά η έκφραση “ειδικά” για αυτή την κυβέρνηση όσον αφορά τις αλλαγές διευθυντικών στελεχών στην εκπαίδευση (από περιφερειάρχες μέχρι προϊστάμενους γραφείων). Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε για μια εικοσαετία διεμβολίσει το χώρο (και να είσαστε σίγουρος ότι είμαι ο τελευταίος που θα αισθανθεί την ανάγκη να απολογηθώ γι’ αυτούς). Η κοινή τους ευθύνη όμως δεν δικαιώνει κανέναν τους. Ο δημόσιος χώρος ήταν, είναι και δυστυχώς θα παραμείνει πεδίο κομματικών παρεμβάσεων και αποκλειρτικής κυριαρχίας των εκάστοτε κυβερνώντων.
Όσον αφορά την πολιτική του Κου Αλογοσκούφη. Είναι γεγονός ότι επί των ημερών του συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό το κλείσιμο των παραγωγικών μονάδων που μας έχουν απομείνει και η εξαγωγή τους στις γειτονικές χώρες παρά τις μεγάλες φοροαπαλλαγές και διευθετήσεις στις εργασιακές σχέσεις υπέρ τους που τους επιδαψίλευσε. Αν αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί “εξωστρέφεια” δεν το γνωρίζω αλλά εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια δεν βλέπω κανένα μέτρο υπέρ των εργαζομένων και το μοτίβο που επαναλαμβάνεται συνέχεια είναι: η οικονομία μας δεν πάει καλά, πρέπει οι εργαζόμενοι να κάνουν θυσίες, πρέπει να δώσουμε κίνητρα στους επιχειρηματίες κλπ. Για τους εργαζόμενους τελικά μάλλον μένει ο παράδεισος!
Αναλυτικά η πολιτική Αλογοσκούφη μπορεί να χαρακτηριστεί από:
α) Αύξηση των εμμέσων φόρων με την αλλαγή του ΦΠΑ από 18 σε 19% που σαφώς πλήττει τους μισθωτούς.
β) Κατάργηση του 8ωρου με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας που πάλι πλήττει τους εργαζόμενους μετατρέποντας τους σε λάστιχο πάσης χρήσης
γ) Καθιέρωση και επέκταση της μερικής απασχόλησης που οδηγεί στην μερική επιβίωση των εργαζομένων μπροστά στο φάσμα της πλήρους ανεργίας που απειλείται από το σύστημα.
δ) Προσπάθεια κατάργησης των συλλογικών διαπραγματεύσεων (συνταγματικά κατοχυρωμένου μέτρου για καταρχήν δυνατότητα κοινωνικής συνύπαρξης), αρχής γενομένης από τις τράπεζες με τις ευλογίες του υπουργού.
ε) Αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα σε βάρος της εργασιακής ασφάλειας και επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα.
στ) Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (κόποι του συνόλου του ελληνικού λαού) που στη σύγχρονη ορολογία ονομάζεται Ιδιωτικοποίηση! Κι αυτό με τη γνωστή μέθοδο. Μετατρέπω μια επιχείρηση σε προβληματική, την απαξιώνω, τα ρίχνω στους εργαζόμενους ότι φταίνε γιαυτό και την ξεπουλάω. Θα μου πείτε βέβαια, “τι λες τώρα? δεν βλέπεις τι γίνεται παντού?” Κι επειδή παντού κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμος, τι θα δω φυσικά? Αυτό που κάνει παντού. Τη βαρβαρότητα. Επιτέλους δείξτε μου και μια χώρα όπυ το μοντέλο αυτό λειτουργεί καλά? Τι στο καλό σας αρέσει σε αυτό? Εδώ καταστράφηκαν χώρες που κάτι πήγαν να κάνουν πριν όπως η Βραζιλία, η Αργεντινή και γενικά όλες οι χώρες που το ακολούθησαν πιστά κατ’ επιταγή των ΗΠΑ. Βέβαια οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, η εγκληματικότητα γίνεται μάστιγα, τα ναρκωτικά και η πορνεία επίσημες δραστηριότητες αλλά όλα αυτά μάλλον δεν μας ενοχλούν. Μήπως κι αυτά είναι αποτελέσματα της εξωστρέφειας?
Λίγα λόγια περί του κράτους επιχειρηματία ή όχι.
Ο βαθμός κοινωνικοποίησης της παραγωγής έχει ανέβει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Η σημασία της παραγωγής ενέργειας πχ. είναι ήσσονος σημασίας για κάθε χώρα. Η αναγκαιότητα λειτουργίας του συστήματος παραγωγής και διάθεσης ενέργειας δεν χωράει αδυναμία παροχής. Στο Αμέρικα διακοπή ηλεκτρικού έστω και λίγο μπορεί να επιφέρει τρομακτικές καταστροφές. Ποιός ιδιώτης μπορεί να εγγυηθεί αυτή την απρόσκοπτη παροχή και μάλιστα σε τιμές που θα είναι ανεκτές από όλους τους εργαζόμενους πολίτες? Μήπως η Enron? Πρόσφατα ζήσαμε την υπόθεση των υποκλοπών στη χώρα μας. Μπορεί να μας εγγυηθεί η κάθε Vodafon την ασφάλεια του προσωπικού μας απορρήτου? Εδώ τον Καραμανλή δεν προστάτεψε! Βέβαια αυτός είναι πειθαρχικός πελάτης κι ούτε μια διαμαρτυρία δεν τον άκουσα να κάνει. Εμένα όμως με ενοχλεί αφάνταστα. Κι αν μου πει κάποιος ότι “μήπως θα μπορούσε να με διασφαλίσει το δημόσιο?”, θα του απαντούσα “τότε ας το κλείναμε το μαγαζί παιδιά”. Έχετε φτιάξει έναν κόσμο χειρότερο κι απ’ του Όργουελ
Καλή ανάσταση κι ελπίζω και των αγώνων των εργαζομένων. Μάλλον είναι η μόνη μας ελπίδα κύριοι στη βαρβαρότητα που ζούμε

“Καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση και δικαιώματα εργαζομένων είναι ασύμβατα πράγματα φίλε FOTIS”

Αγαπητέ κ. Αντωνόπουλε, αν και δεν συμφωνώ σε πολλά με τον “Fotis” θεωρώ, ως φιλελεύθερος και ψηφοφόρος της ΝΔ ότι αυτή η αρνητική συσχέτιση των 2 δεν είναι τεχνοκρατικά, πολιτικά και πρακτικά ισχύουσα. Εξαρτάται βεβαίως και με το τι εννοούμε ως “καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση” και ως “δικαιώματα εργαζομένων”.

Π.χ. για να υπάρχουν δικαιώματα εργαζομένων πρέπει να υπάρχουν και εργοδότες. Και για να υπάρχουν εργοδότες (εκτός από ένα άλφα ποσοσοτό εργαζομένων για τιο κράτος) θα πρέπει να υπάρχει και ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. Έχει και αυτός τα δικαιώματα του. Μήπως τελικά αυτό που δημιουργεί το πρόβλημα είναι η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΝΟΜΙΑ που παράγεται σε μία ρητορική Υπερ-προστασίας του πολίτη. Σαφείς, απλούς, ρεαλιστικούς και σταθερούς νόμους για ΟΛΑ πότε θα αποκτήσουμε?

Το δικαίωμα στην εργασία δεν είναι και στο ελεύθερο επάγγελμα, ή εμείς είμαστε “παρείσακτοι” στο μοντέλο εργασίας κάποιων ιδεολογιών (όπως τα ταξί σε ορισμένα μοντέλα συγκοινωνιολόγων)? Ενώ και εμείς και τα ταξί παράγουμε έργο (συμβολή στην οικονομία οι μεν και την κυκλοφορία, οι δε, που άλλοι δεν μπορούν να παράγουν?)

Π.χ. γιατί τα δικά σας δικαιώματα (των ΔΥ) είναι πάνω από τα δικά μας? Εσείς έχετε την μονιμότητα, εμείς τι έχουμε? Την γραφειοκρατία και την πολυνομία? Για Ηρακλείδες μας περάσατε, να αντιμετωπίζουμε “Λερναίες Ύδρες¨”?

Εργαζόμενοι δε είναι και οι περισσότεροι “εργοδότες”.

Τα δε ομαδικά σχήματα μη-κερδοσκοπικά, εργασίας, τι μισθούς δίνουν και τι εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα προσφέρουν?

Φιλικά

Νίκος Παναγιωτόπουλος

Αγαπητέ Κε Παναγιωτόπουλε
Μάλλον είμαστε βιτσιόζοι! Μεγάλο Σάββατο κι εμείς συζητάμε πολιτικά. Anyhow! (καλό, έτσι?).
Τι εννοώ καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.
Πρώτον κατάργηση κάθε προστατευτικού οικονομικού μέτρου προς προφύλαξη των μικρών οικονομιών μπροστά στα συμφέροντα του πολυεθνικού καταρχήν κεφαλαίου για απόλυτη ελευθερία μετακίνησης του. Καμία δασμολογική προστασία, ελευθερία μετακίνησης κερδών, μεταφορά δραστηριοτήτων όπου τους συμφέρει, ασύδοτη χρηματιστηριακή δραστηριότητα σε όλο τον πλανήτη κλπ. Ενώ οι εργαζόμενοι για να δούμε τι ελευθερία έχουν! Μπορούν οι αλβανοί, βούλγαροι κλπ εργαζόμενοι να πάνε όπου θέλουν και να εργαστούν με τους όρους των χωρών εργασίας? Να έχουν περίθαλψη, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, πολιτικές ελευθερίες κλπ? Αλλά κι αν υποθέσουμε ότι τους δώσουν κάποιες τέτοιες δυνατότητες, μπορούν λόγω οικονομικής δυσπραγίας να τις αξιοποιήσουν? Δεν λειτουργεί όλο το σύστημα υπέρ του κεφαλαίου?
Όσο για τα εργατικά δικαιώματα (και δεν εννοώ μόνο των ΔΥ) δεν είναι σαφές ότι τα τελευταία 10 τουλάχιστον χρόνια έχουν υποχωρήσει σε όλα τα επίπεδα? Οι πολυεθνικές θέλουν ωράριο 24 ώρες την ημέρα (αν είναι δυνατόν), απόλυτη ελευθερία στις απολύσεις, κανένα συνδικαλιστικό δικαίωμα, μισθούς πείνας (εκτός των στελεχών τους), φορολογικές απαλλαγές κλπ. Οι εργαζόμενοι θέλουν μάλλον τα αντίθετα. Δεν συμφωνείτε?
Μέχρι την κατάργηση πάντως των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, που φυσικά προϋποθέτουν την ύπαρξη και των δυο πόλων, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι χρειάζεται το κράτος να παίζει έναν προστατευτικό ρόλο υπέρ του αδυνάτου, και σίγουρα αυτός δεν είναι ο κεφαλαιοκράτης και η πολυεθνική! Όσο για το ότι είσαστε υπέρ του πολιτικού κόμματος της ΝΔ δεν σας κατατάσσει αυτόματα και με το μέρος των ισχυρών, δηλαδή του κεφαλαίου. Κι εγώ σαν οπαδός του Ολυμπιακού δεν γίνομαι συμμέτοχος στα κέρδη του Κόκκαλη!
Σίγουρα είναι εργοδότες πολλοί που από τη θέση τους είναι και σκληρά εργαζόμενοι. Μπορώ να προσθέσω μάλιστα ότι χωρίς να το καταλαβαίνουν είναι μικροϋπάλληλοι κάποιων πολυεθνικών που αυτές ρυθμίζουν τα πάντα στις δραστηριότητές τους. Σίγουρα δεν είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις που διαμορφώνει ο καπιταλισμός σήμερα. Απλά είναι το στήριγμα του (ιδεολογικό και μοχλός πίεσης) που όμως με το πρώτο συνάχι του μεγάλου κεφαλαίου θα βρεθούν εκτός κλαμπ, γιατί αυτοί πληρώνουν πρώτοι τις κρίσεις του συστήματος.
Νομίζω όμως ότι έχουμε ξεφύγει τελείως από το θέμα μας και αν και έχει ενδιαφέρον μια τέτοια συζήτηση φοβάμαι ότι θα με μαλώσετε πάλι ότι καταχρώμαι του πεδίου!
Η συζήτηση για μια άλλη σχέση εργασίας και συστήματος οικονομίας είναι μεγάλο θέμα και μάλλον είμαστε απροετοίμαστοι να το αντιμετωπίσουμε. Προσωπικά δεν θα είχα κανένα πρόβλημα αν συμφωνήσουμε να το διαπραγματευτούμε χωρίς αγκυλώσεις και αντι…..
Καλό Πάσχα

κκ Αντωνόπουλε και Παναγιωτόπουλε,
φοβάμαι πως έχετε ξεφύγει κραυγαλέα από το θέμα, όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι η αντιπαράθεσή σας!

Ίσως η ενότητα Κράτος και Οικονομία θα μπορούσε να σας στεγάσει πλέον, αν οι προβληματισμοί σας βρίσκουν και συνταγματική αναγωγή.

Κε Σαρρή,

Για την “τάξη της συζήτησης” (που σωστά θίγετε):
Tόση “όση συνταγματική αναγωγή είχε και η πρόταση σ/ν του ΠΑΣΟΚ” θα μπορούσε να αναρωτηθεί/σκεφθεί ενδεχομένωςκάποιος.

Όσο για το “καυγαλέα”, παρακαλώ διαβάστε την επιχειρηματολογία του κ. Αντωνόπουλου, ότι όλα τα θέματα συνδέονται. Έχει μία λογική βάση. Και ότι το θέμα ΔΥ δεν είναι άσχετο με το θέμα Κράτος και Οικονομία.

Δέχομαι ΒΕΒΑΙΩΣ – όσον με αφορά και εμένα – την επισήμανση σας, διότι όντως παρέβην στην προσπάθεια μου να απαντήσω με επιχειρήματα στον κ. Αντωνόπουλο – αυστηρά θεωρώντας – τη θεματολογία του θρεντ “ΔΥ”, αλλά δεν δέχομαι το όρο “κραυγαλέα” ως προς τον βαθμό της “αναχώρησης” από το θέμα “ΔΥ”.

Παρατηρώ δε την έλλειψη πρόσφατου ενδιαφέροντος για το θέμα της Οικονομίας.

Αλλά όποιος “έχει” το σάιτ, αυτός ορίζει, ασφαλώς και δικαίως, και τους κανόνες του. Δεν είμαι στη ομάδα διαχειριστών του σάιτ. Οπότε, ως επισκέπτης, δέχομαι και αποδέχομαι την σημείωση – παρέμβαση σας, αλλά εγώ πάντως δεν θα έκανα τη χρήση του όρου “κραυγαλέα”.

“αν οι προβληματισμοί σας βρίσκουν και συνταγματική αναγωγή” Αυτό το κριτήριο το επεσήμανε και ο γράφων, και σε αυτό αναφέρεται σε ανωτέρω ποστ και, συγκριτικά, ανωτέρω.

Τέλος, δεν πρόκειται περί “αντιπαράθεσης” με τον κ. Αντωνόπουλο (γενικώς και αορίστως), αλλά αντπαράθεσης επιχειρημάτων των δυό μας, όχι αντιπαράθεσης των δυό μας. Makes all the difference.

(Σημ. Αν κριθεί πρέπον από τους διαχειριστάς να διαγραφεί το ποστ αυτό του γράφοντος ως “άσχετο” με το θέμα, θα ζητούσα να διαγραφεί ή μεταβληθεί και ο χαρακτηρισμός “κραυγαλέα’ από το περιεχόμενο του προηγούμενου (Νο. 57) ποστ, αλλά βεβαίως να το ζητήσω κατ’ αναλογία μόνον μπορώ. Ή, εναλλακτικά, και όλη η αντιπαράθεση των επιχειρημάτων η οποία ξέφυγε τόσο “κραυγαλέα” του θέματος αυτού του θρεντ. Και να μας ζητηθεί να την επαναλάβουμε στο άλλο θρεντ. That would be fair, too, σύμφωνα, “κατά προέκταση”, πάντα με την άποψη του (επισκέπτου) γράφοντος).

Μετά τιμής

Σας ενόχλησα χωρίς να έχω τέτοιο σκοπό.

Όπως είδατε το σχόλιό μου συνοδεύεται από ένα χαμόγελο, συνεπώς ήταν καθ’ όλα ελαφρά η διάθεσή μου. Αν η χρήση της λέξης “κραυγαλέα” σας προσέβαλε, απολογούμαι. Αν θέλετε μπορώ να την αφαιρέσω.

Επιμένω πάντως ότι θεματολογικά έχετε ξεφύγει από τα πλαίσια της συγκεκριμένης ενότητας και έχετε περάσει σε γενικότερους προβληματισμούς, οι οποίοι θα ήταν καλύτερο να στεγαστούν στο Κράτος και Οικονομία. Όχι ότι δεν συνδέονται (πράγματι, όλα μπορούν να συνδεθούν), αλλά για λόγους πρακτικής κατανομής της ύλης. Ήταν μια φιλική συμβουλή και κακώς το πήρατε ως επίπληξη.

Η απαιτούμενη συνταγματική αναγωγή πάλι δεν κατάλαβα γιατί σας ενόχλησε. Σαφώς και μπορούν τα συγκεκριμένα ζητήματα να έχουν συνταγματική αναγωγή. Είναι καλό να το έχουμε κατά νου, ενόψει του γενικότερου προσανατολισμού του ιστότοπου.

* Τα σχόλια που διαγράφονται ως άσχετα δεν περιέχουν (άσχετες, έστω) θέσεις αλλά είναι πχ υβριστικά ή αμιγώς περιπαικτικά ή προερχόμενα από spammers. Τα δικά σας σαφέστατα δεν εντάσσονται σε αυτά.

** Το ν/σ του ΠΑΣΟΚ για τη συμβίωση σχετίζεται άμεσα με την υλοποίηση ατομικών δικαιωμάτων και με έναν εν εξελίξει προβληματισμό για τη συνταγματική κατοχύρωση δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων.

*** Ο ρόλος του “διαχειριστή” είναι εξ ορισμού άχαρος. Γιατί όμως τέτοια επιθετικότητα; Ελπίζω να ήταν θέμα παρεξήγησης.

Δεκτές οι άμεσες διευκρινίσεις σας.
Δεν έχουμε παρά να συνεχίσουμε τη συζήτηση στο άλλο, εν λόγω θρεντ.

“Γιατί όμως τέτοια επιθετικότητα; Ελπίζω να ήταν θέμα παρεξήγησης.” Δεν επρόκειτο περί επιθετικότητας. Από που προέκυψε τέτοια εντύπωση? (smile)

“Άχαρος” είναι όντως ο ρόλος του διαχειριστή και ειδικά όντως πρόκειται για Δημόσιο τομέα – κράτος (ΚΑΝΩ ΓΕΦΥΡΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΥ)!

Και όντως δεν θα πρέπει να είναι οι ΔΥ και η μονιμότητα τους ο “αποδιοπομπαίος τράγος”. Για την άποψη μου δε αυτή (και την επισήμανση ότι οι καλοί κανόνες και νόμοι είναι που θα λύσουν το πρόβλημα και όχι η άρση της μονιμότητς των ΔΥ, δέχθηκα “υποψίες” ως προς τα κίνητρα μου να μην “καταδικαζω” τους ΔΥ ως υπαίτιους της πολυνομίας και της γραφειοκρατίας (αυτό είναι εκτός θέματος, το “γραφειοκρατία και πολυνομία”, σε ποιό θρεντ να το βάλω??). (Πως ανοίγουν νέα θρεντ? Να στείλω άρθρο?)

“** Το ν/σ του ΠΑΣΟΚ για τη συμβίωση σχετίζεται άμεσα με την υλοποίηση ατομικών δικαιωμάτων και με έναν εν εξελίξει προβληματισμό για τη συνταγματική κατοχύρωση δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων”

Χμ! Ωραία το συνδέετε, ομολογώ, αλλά – αυστηρά – σχέση με την αναθεώρηση δεν είχε το θρεντ! Θέμα κρίσης είναι, και αυτή ανήκει στους “διαχειριστάς”, εκτός αν οι κανόνες εκτός από απλοί είναι και υπερ-σαφείς (πάλι ΓΕΦΥΡΑ κάνω με άλλο θέμα που θεωρώ άξιο αναθεωρητικής θεώρησης). Όσο πιό σαφείς, τόσο λιγότεροι διαχειριστές (και δημpσιοι υπάλληλοι (ΠΑΛΙ ΓΕΦΥΡΑ) χρειάζονται.

Όσοι είναι όμως ΔΥ, μόνιμοι πρέπει να είναι, θεωρεί ο γράφων. Το θέμα του ταμείου τους, αυτό ανήκει σε άλλο, μη υπάρχον θρεντ!

Κε Σαρρή
Επειδή θεωρώ εαυτόν ουσιαστικά υπεύθυνο για τις περιπλανήσεις “εκτός θέματος”, απολογούμενος θα ήθελα να πω δυο λόγια, χωρίς καμιά διάθεση κριτικής. Αν και κατανοώ την ανάγκη πολλές φορές εξειδίκευσης, είτε στην κουβέντα είτε κι αλλού, θεωρώ ότι στις περισσότερες περιπτώσεις απαιτείται ολιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων, για να υπάρξει δυνατότητα σε βάθος ανάλυσής τους. Ένα ζήτημα που πιστεύω ότι θα έπρεπε να μας προβλημτίζει εξίσου, ίσως και περισσότερο από την προτεινόμενη αναθεώρηση, όταν προσδοκάμε βελτίωση της αποτελεσματικότητας των πανεπιστημίων, είναι και η αποσπασματικότητα της γνώσης, η απόλυτη εξειδίκευσή της. Η επικρατούσα τάση τα τελευταία χρόνια είναι η κατάτμηση των επιστημονικών πεδίων και η όλο και πιο βαθειά εξειδίκευση. Αν και επιφανειακά δείχνει αποτελεσματικότερη διαδικασί για τη βελτίωση του αποτελέσματος στον συγκεκριμένο τομέα, θεωρώ ότι γίνεται πραγματικά ουσιαστική τροχοπέδη στην άνάγκη ολόπλευρης ανάπτυξης των ικανοτήτων του ατόμου, στην προσπάθειά του να κατακτήση τη γνώση κίνησης της φύσης και της κοινωνίας. Σίγουρα εξυπηρετεί διάφορους στόχους. Οι ανάγκες για βελτίωση του παραγόμενου προϊόντος, άρα και υπεροχής στον ανταγωνισμό της αγοράς, εξυπηρετούνται καλύτερα με την εξειδίκευση. Θεωρώ όμως ότι ουσιαστικά προωθεί σε ανώτερα επίπεδα τη λογική της παραγωγικής διαδικασίας μέσα από το μοντέλο του Ford και του Taylor.
Όσο με αφορά, δεσμεύομαι να καταβάλω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσπάθεια να ανταποκρίνομαι στα στάνταρ σας. Παράκληση είναι να είσθε λίγο επιεικής με τυχόν υπερβολές μου. Πραγματικά δυσκολεύομαι να πετάγομαι από παράθυρο σε παράθυρο, μια και η εμπλοκή μου στο θέμα ήταν τυχαία και δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο να παρακολουθώ τα πάντα.
Όσο για το τελευταίο σχόλιο σας Κε Παναγιωτόπουλε (θα μου επιτέψετε μια παρατήρηση και σε σας), κατ’ αρχήν είναι προφανές ότι συμφωνώ με τη θέση σας περί μονιμότητας των ΔΥ. Για το σχόλιο που κάνατε πριν, ως προς την αναγκαιότητα περιορισμού του αριθμού τους (αν κατάλαβα καλά) μήπως θα έπρεπε να βάλουμε κάποια κριτήρια? Να αυξηθούν εκεί που ασκούν ουσιαστικό κοινωνικό έργο και να μειωθούν εκεί που αναπτύσσονται γραφειοκρατικές δομές. Να αυξηθούν για παράδειγμα οι εργαζόμενοι στην υγεία. Να μη περιμένει κανείς μήνες για μια εξέταση ώστε να αναγκάζεται να τα “ακουμπάει” στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Να αυξηθούν οι εκπαιδευτικοί ώστε να μπορέσουμε να μειώσουμε τον αριθμό των μαθητών κατά τμήμα στα σχολεία, οπότε είναι σαφές ότι θα βελτιωθεί η παρεχόμενη εκπαίδευση. Ποιό ειδικό προσωπικό υπάρχει στα σχολεία ώστε να διαπιστώνεται η άνω του 10% υπάρχουσα μαθησιακή δυσκολία? Που εφαρμόζεται στα σχολεία της χώρας μας η αντισταθμιστική εκπαίδευση? κλπ….. Από την άλλη δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί η “περιέργως” αυξανόμενη δύναμη των εργαζομένων στους κατασταλτικούς μηχανισμούς (σώματα ασφάλειας) όπου είναι κοινώς παραδεκτό ότι είναι καθολοκληρία αντιπαραγωγικοί! Υποθέτω θα ήταν και εκτός σκέψης να μειώσουμε το προσωπικό των εφορειών!
Ευχαριστώ για την ανοχή σας

Αγαπητέ κύριε Αντωνόπουλε,

η γενικότερη επιχειρηματολογία σας βασίζεται σε έναν κόσμο τον οποίο αρέσκεται να παρουσιάζει η αριστερά, ο οποίος όμως δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ιδού μερικά στοιχεία τα οποία ίσως αγνοείτε.

1) Ισχυρίζεστε ότι η ισχύς των Αγγλοσαξωνικών οικονομιών βασίστηκε στην αποικοιοκρατία και τον πόλεμο. Όμως αποικιοκρατικές χώρες ήταν και η Γαλλία, και η Γερμανία, και η Ιταλία, και η Ισπανία, και η Πορτογαλία, και η πρώην Σοβιετική ¨Ενωση. Αντίθετα, οι Η.Π.Α. υπήρξαν αποικία, και η Ιρλανδία το ίδιο. Που οφείλεται άραγε το γεγονός ότι η Γαλλία ή η Ισπανία βρίσκονται σε θέση πιο δεινή απο την Ιρλανδία? (Για την πρώην Σ.Ε. τι να λέμε τώρα…) Λέτε να είναι σύμπτωση ότι το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι όλες ακολούθησαν σε διαφορετικούς βαθμούς σοσιαλιστικές πολιτικές? Και βέβαια, η πρωτοκαθεδρία των Αμερικανικών Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων δεν είναι φαινόμενο των τελεύταίων δεκαετιών. Ούτε είναι αποτέλεσμα μόνο των υψηλότερων αποδοχών. Ως Ελληνας αυτοεξόριστος ακαδημαικός επιτρέψτε μου να εκφράσω τη χαρά μου για το γεγονός ότι μπορώ να δουλεύω σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον με κτίρια που δεν είναι καλυμένα με πανό και αφίσες, χωρίς να φοβάμαι ότι αύριο μπορεί η τάδε ομάδα φοιτητών η άλλων να με πετάξει έξω από την τάξη και να μου αρνηθεί να διδάξω επειδή θέλει να διαμαρτυρηθεί για τον οποιοδήποτε λόγο. Πάντως το ότι ο πόλεμος οδηγεί στην συσώρευση και όχι στην καταστροφή κεφαλαίου πρώτη φορά το ακούω. Επίσης πρώτη φορά ακούω και το ότι η οπισθοδρόμηση των υπολοίπων οφείλεται στον περιορισμό του know-how. Εχετε κάποια παραδείγματα? Διότι είμαι σίγουρος ότι πολλοί Ιρλανδοί, καθως και Ινδοί προγραμματιστές στο Bangalor της Ινδίας δεν έχουν βιώσει τέτοιους περιορισμούς. Και για να μήν μειώσετε την συνισφορά των ίδιων των Αμερικάνων στη δημιουργία του know-how, τα ονόματα Gordon Moore, Bill Gates, Steve Wozniak, Howard Hughes, Wright Brothers σας λένε κάτι?

2) Για την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση αν ενδιαφέρεστε μπορώ να σας στείλω πληθώρα μελετών για τις θετικές επιπτώσεις στην μείωση της φτώχιας (π.χ. Dollar and Kraay (2002), Sachs and Warner (1995)). Ισως αρκεί να αναφέρω ότι οι δύο πιο κλειστές χώρες κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα ήταν η Αλβανία (για την οποία μαθαίναμε σε βιβλίο γεωγραφίας του γυμνασίου επι ΠΑΣΟΚ για το πόσο ευτυχισμένοι είναι οι κάτοικοι της που ζουν σε καθεστώς αυτάρκειας) και η Βόρεια Κορέα. Αντίθετα η Νότιος Κορέα ήταν απο τις πιο ανοιχτές χώρες. Νομίζω ότι μια απλή σύγκριση, καθώς και της Ιαπωνίας πριν το 1858 και μετά, όταν ύστερα από την πίεση των Βρετανών άνοιξε την οικονομία της στο εξω κόσμο, αρκεί. (Πρόσφατες έρευνες αποδίδουν την αύξηση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιαπωνίας κατά 65% κατά τις δυο δεκαετίες που ακολούθησαν σε αυτό ακριβώς).

3) Η τάση για μεγαλύτερη εξειδίκευση στην εκπαίδευση είναι Ευρωπαικό χαρακτηριστικό. Μία πρόσφατη μελέτη, της οποίας ο τίτλος και το όνομα του συγγραφέα μου διαφεύγουν, ισχυρίζεται ότι ο λόγος για τον οποίο η Αμερικανική οικονομία υπερτερεί σε καινοτομία είναι ακριβώς επειδή τα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια προσφέρουν γενική εκπαίδευση (το λεγόμενο και liberal arts education). Το εργατικό δυναμικό επομένως μπορεί με μεγαλύτερη ευελιξία να προσαρμόζεται στις συνεχώς μεταβαλόμενες απαιτήσεις μιας δυναμικής οικονομίας, να αλλάζει επάγγελμα και κλάδο εργασίας από εκείνους που φθείνουν προς εκείνους που αναπτυσονται, και αυτό είναι κάτι που αρέσει και στις επιχειρήσεις. Αντίθετα με τους Αμερικανούς πτυχιούχους οικονομικών ο Ελληνας οικονομολόγος δεν θα πάρει ποτέ μάθημα ηθικής ή λογικής από το τμήμα φιλοσοφίας, κάτι που σίγουρα είναι πιο χρήσιμο από τις συνθήκες αριστοποήσης κατά Pareto οι οποίες δεν έχουν καμία πρακτική εφαρμογή παρα μόνο για όσους πάνε για διδακτορικό.

4) Οι ώρες εργασίας δεν έχουν μειωθεί παρά την αύξηση της παραγωγικότητας διότι, σε περίπτωση που δεν το πήρατε είδηση, το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων έχει αυξηθεί κατά τα τελευτάια χίλια, η ακόμα και πενήντα χρόνια (Περισσότερα και καλύτερα κατά κεφαλήν αυτοκίνητα, μεγαλύτερα και περισσότερα σπίτια, και πάει λέγοντας). Οι εργαζόμενοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες παρά την αύξηση του εργατικού μισθού διότι επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν την αύξηση του εισοδήματός τους για να καταναλώνουν περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες αντί για περισσότερη σχόλη, και όχι επειδή οι επιχειρήσεις τους το επέβαλλαν. Για αυτό άλλωστε και η συμμετοχή των γυναικών στο εργασιακό δυναμικό έχει αυξηθεί παρά την αύξηση των μισθών, ενώ έστω και αν ο ένας καθόταν σπίτι και πάλι θα μπορούσε το ζευγάρι να απολαμβάνει περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες σε σχέση με πενήντα χρόνια πριν.

Κύριε Αντωνόπουλε, η διαφορά μεταξύ επιστήμης και θρησκείας είναι ότι ή δεύτερη, σε αντίθεση με την πρώτη, βασίζεται στην πίστη, στην αποδοχή δηλαδή ως αληθινών εικασιών που δεν αποδεικνύονται από, ή ακόμα και είναι αντίθετες προς τα δεδομένα. Ο λόγος για τον οποίο είμαι σκεπτικός ως προς την προσπάθεια αναθεώρησης του συντάγματος είναι επειδή γνωρίζω από πρώτο χερι την εξάρτηση των συμπατριωτών μου από τη θρησκεία, είτε αυτή ονομάζεται ορθοδοξία, είτε Μαρξιστική θεωρία. Δε νομίζω ότι ένα Σύνταγμα ορθολογικό, πραγματιστικό, και φιλελεύθερο είναι εφικτό διότι δεν συνάδει με τα χαρακτηριστικά του πολύ κόσμου. Η κοσμοθεώρηση σας ενισχύει αυτήν μου την πεποίθηση.

Κε Αλεξανδράκη
Αν και υποστηρίζετε ότι δεν ακολουθείτε θρησκεία, κατά βάση δεν το αποφεύγετε, χαρακτηρίζοντας τον συνομιλητή σας, ομαδοποιώντας τον και στη συνέχεια τον μηδενίζετε μέσα από μια γενική ιδεολογική αναφορά.
Νομίζω ότι μπερδεύετε κάποια πράγματα με αποτέλεσμα να φτάνετε σε λάθος συμπεράσματα. Όποια κι αν είναι η οικονομική κατάσταση της Ιρλανδίας σήμερα, σαφώς δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Γαλλία στην παγκόσμια σκακιέρα. Το πως οι ΗΠΑ έγιναν παγκόσμια δύναμη, ιδιαίτερα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, νομίζω δεν είναι ούτε της ώρας αλλά και ούτε του χώρου το κατάλληλο timing. Μιλάμε για μια τεράστια χώρα, χωρίς εσωτερικό πόλεμο για πάνω από 100 χρόνια, όπου λειτουργούσε από την αρχή της δημιουργίας της σαν παράρτημα των μεγάλων τότε κυρίαρχων κρατών, αξιοποιώντας στο έπακρο τη δουλεία αλλά και ιμπεριαλιστική πολιτική προς όλες τις χώρες της αμερικανικής ηπείρου (Παναμά, Λατινικής αμερικής κλπ.) αλλά και κυρίως την οικονομική δύναμη που απέκτησε μετά το δεύτερο πόλεμο μέσα από το σχέδιο Μάρσαλ, τη συμφωνία Μπρέτον Γουντς και την παράλληλη καταστροφή των μεγαλύτερων ανταγωνιστικών της χωρών κλπ…
Το ότι η Γαλλία και η Ισπανία ακολούθησαν σοσιαλιστική πολιτική και άρα καλά να πάθουν! είναι γεγονός ότι πρόκειται για μια καινοτόμα αντίληψη που δεν την έχω (και φαντάζομαι όχι μόνο εγώ) ξαναακούσει. Δεν έχω παρά να περιμένω και την κατάρευση της Αγγλίας που ακόμη και τώρα κυβερνάται από τους σοσιαλιστές, της Ιταλίας για τους ίδιους λόγους, ενώ για τη Ρωσία φαντάζομαι θα πρέπει ήδη να έχει κερδίσει το χαμένο έδαφος. Και καλά η Χιλή που είχε αυτόν τον αναθεματισμένο τον Αλιέντε για κάνα δυο χρόνια και την κατέστρεψε, η Αργεντινή όμως γιατί κλατάρησε πάνω στην άνθιση της? Η Βραζιλία, το θαύμα του αιώνα? Η Ουρουγουάη, το διαμάντι της Λατινικής Αμερικής? Μάλλον πολύ επιφανειακή προσέγγιση κάνετε για να εξηγήσετε την πραγματικότητα.
Τα αμερικάνικα πανεπιστήμια μάζεψαν όλα τα μυαλά κατά και μετά το δεύτερο πόλεμο αξιοποιώντας τη συγκυρία. Το ξέρετε πολύ καλά αφού το ζήτε κιόλας ότι το μέλι τραβάει τις μύγες. Για να αναπτυχθεί μια χώρα χρειάζεται αγορές. Έχετε κανένα ιστορικό προηγούμενο να έγινε ανακατανομή των αγορών με ήπια μέσα? Οι δυο μεγάλοι πόλεμοι γιατί γίνανε? Τι ήταν ο περίφημος “ζωτικός χώρος” της φασιστικής Γερμανικής και όχι μόνο, αντίληψης?
Μέσα από τον πόλεμο κατά των αυτοχθόνων δεν έγινε η πρωταρχική συσσώρευση στην Αμερική? Μέσα από τους αποικιοκρατικούς πολέμους δεν έγινε η πρωταρχική συσσώρευση των ευρωπαϊκών χωρών? Δυστυχώς ο πόλεμος έχει συνήθως κάποιους νικητές που τα παίρνουν όλα, κι ας λένε περί του αντιθέτου διάφοροι.
Μπορεί ο Ινδός προγραμματιστής να μπορεί να προγραμματίζει αλλά την κατασκευή του επεξεργαστή, άρα και του υπολογιστή ποιός το ελέγχει Κε Αλεξανδράκη? Αυτή είναι η γνώση και με τίποτα δεν την αφήνουν.
Για την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση μάλλον θα πρέπει να γίνετε πιο αναλυτικός γιατί εκτός του ότι σας δόθηκε η ευκαιρία να βγάλετε το μένος σας κατά του ΠΑΣΟΚ (έχω να πω πολλά εναντίον της πολιτικής του αν χρειαστεί) δεν με φωτίσατε ιδιαίτερα.
Να και κάτι που συμφωνούμε. Για το χαρακτήρα της παροχής της γνώσης μέσα από ολιστικές λογικές. Χαίρομαι γιαυτό.
Για την τελευταία παράγραφο σας, που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επιφυλάσσομαι να απαντήσω αύριο, γιατί είναι πολύ αργά και πρέπει να κοιμηθώ, μια και αύριο “υποδεχόμαστε” την Κα Κοντολίζα!
Εις το επανιδείν

Κύριε Αντωνόπουλε,

με μπερδέψατε. Πρώτα από όλα, δεν κατάλαβα πως σας χαρακτήρισα και ομαδοποίησα. Αυτό που προσπάθησα να πω είναι ότι χρησιμοποιείτε εκφράσεις cliche τις οποίες θεωρείτε αυταπόδεικτες, έστω και αν δεν επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα, και ότι η στάση σας αυτή μου θυμίζει τη στάση των θρησκευτικών ηγετών ως προς τη θεωρία τη εξέλιξης, η των Μαρξιστών απέναντι στην κριτική της Μαρξιστικής θεωρίας από τον Bohm-Bawerk, δηλαδή αγνούμε τα δεδομένα που δεν μας βολεύουν για να μη χρειαστεί να αναθεωρήσούμε τα πιστεύω μας. Εσείς δηλαδή λέτε ότι σας αποκάλεσα ορθοδοξοκομουνιστή και έτσι σας μηδένισα? Ισα ίσα που προσπάθησα να σας παραθέσω στοιχεία. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Λέτε ότι “Όποια κι αν είναι η οικονομική κατάσταση της Ιρλανδίας σήμερα, σαφώς δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Γαλλία στην παγκόσμια σκακιέρα.” Η φράση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που εννοούσα στην προηγούμενη παράγραφο. Δεν μπορεί να συγκριθεί με βάση πιο μέτρο? Αν μιλάμε για οικονομία, η Ιρλανδία έχει ξεπεράσει σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ τη Γαλλία. Αν μιλάμε για ποιότητα ζωής, τα Ηνωμένα Εθνη κατατάσουν την Ιρλανδία όγδοη με βάση το δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (Human Development Index) μπροστά και από τις Η.Π.Α. (δέκατη). Η Γαλλία καταλαμβάνει την δέκατη έκτη θέση, η Γερμανία την εικοστή και πάει λέγοντας. Αρα τι εννοείτε εσείς?

Δηλαδή η δουλεία ήταν η πηγή του πλούτου για τις Η.Π.Α? Και πως εξηγείτε ότι οι πολιτείες εκείνες που έιχαν το θεσμό της δουλείας είναι οι πιο φτωχές? Γιατί οι φυτείες μαραζόσανε, τα αρχοντικά γκρεμίστηκαν, ενώ ο βιομηχανικός βοράς και η δυτική ακτή που δεν είχαν δούλους αποτελούν τις πιο πλούσιες περιοχές? Για να σας βοηθήσω να σας πω ότι οι συγκεκριμένες περιοχές είχαν και τα υψηλότερα ποσοστά εκπαίδευσης, εκβιομηχάνισης, και τεχνολογίας, ενώ ο αγροτικός νότος είχε μόνο τους δούλους. Οταν τους έχασε καταστράφηκε. Οσο για τις λεγόμενες ιμπεριαλιστικές πολιτικές στη Λατινική Αμερική, για γίνετε λιγάκι πιο συγκεκριμένος? Δηλαδή τι αποκόμησαν οικονομικά οι Αμερικανοί από τους Νικαραγουανούς, τους Περουβιανούς, ή στέλνοντας τα ωραία τους λεφτάκια μέσω του σχεδίου Μάρσαλ στην Ευρώπη αντί να τα επενδύσουν στην ίδια τους τη χώρα? Αν μη τι άλλο το σχέδιο Μάρσαλ μπορεί να τους έδωσε πολιτικούς πόντους, αλλά οικονομικά σίγουρα τους ζημίωσε.

Το ότι πολλά μυαλά, όχι μόνο στα Πανεπιστήμια αλλά και επιχειρηματικά, πήγαν στην Αμερική οφείλεται ακριβώς στο θεσμικό πλαίσιο που δίνει τη δυνατότητα και τα κίνητρα στους ανθρώπους να αναπτύξουν τις δυνατότητες τους. Οπερ σημάινει κατάληλο εργασιακό περιβάλλον, οικονομική και κοινωνική αναγνώριση. Ακριβώς επειδή αυτός που καταφέρνει να καινοτομήσει, να ανακαλύψει, να επιτύχει δεν αντιμετωπίζεται ως “μύγα” για να χρησιμοποιήσω τη δικιά σας έκφραση ή σπασίκλας, ως προνομιούχος, ως κεφαλαιοκράτης που έχει υποχρέωση να συντηρεί τους άλλους (είτε αυτοί οι άλλοι είναι το κομμα είτε η “πατρίδα”) ως τίμημα για την επιτυχία του, πολλά μυαλά συνεχίζουν να επιλέγουν την Αμερική ή και την Αγγλία ως τόπο προορισμού. Αν θέλει ποτέ και η Ελλάδα να πλησιάσει αυτές τις χώρες πρέπει να κατοχυρώσει συνταγματικά ένα τέτοιο πλαίσιο.

Για να αναπτυχθεί μια χώρα χρειάζεται αγορές…μάλιστα. Το ξέρουν αυτό οι Ελβετοί και οι Λουξεμβουργιανοί, δύο μικρές χώρες μη αποικιοκρατικές που τυγχάνει να είναι απο τις πιο πλούσιες της Ευρώπης? Αμ οι Ιρλανδοί? Και αυτοί οι Αμερικάνοι, πως τα καταφέρανε με το ενενήντα τοις εκατό του ΑΕΠ τους να αποτελείται από εγχώρια κατανάλωση και επενδύσεις, και εξάγοντας λιγότερο από το 10 τοις εκατό? Από τους αυτόχθονες της Αμερικής τι συσώρευση έγινε, απο σκηνές και δέρματα? Οτι πολίτιμο υπήρχε το πήραν οι άτιμοι οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι, και είδαμε που τους έβγαλε. Αμ η Σοβιετική Ενωση που κατά γενική ομολογία είχε επιτύχει μεγαλύτερη συσώρευση κεφαλαίου ανά εργαζόμενο? Αν αυτό που μετράει είναι το φυσικό κεφάλαιο τι πήγε λάθος εκεί?

Για την παγκοσμιοποίηση τι άλλο να σας πω? Σας έδωσα τους συγγραφείς για να κάνετε την έρευνά σας, σας είπα για την Ιαπωνία, σας έφερα και τα παραδείγματα της Αλβανίας και της Β. Κορέας, εσείς μόνο στο ΠΑΣΟΚ μείνατε, επί της ουσίας ουδέν. Το μένος δεν κατάλαβα που το βρίσκετε. Εσάς δεν θα σας έκανε εντύπωση αν διαβάζατε κάτι τέτοιο σε σχολικό βιβλίο και μετά βλέπατε αυτά που είδαμε όλοι? Το ότι το ανέφερα δείχνει μένος? Εν πάσει περιπτώση, αν θέλετε και περίληψη των εν λόγω μελετών να σας την κάνω όταν βρω χρόνο.

Αν εσείς θεωρείτε σοσιαλιστική την πολιτική που ακολουθεί ο Blair, και φιλελεύθερη την πολιτική της Αργεντινής που κατέρευσε υπό το βάρος των τεραστίων κρατικών της δαπανών τις οποίες, παρά τις δεσμεύσεις της, δεν κατάφερε να χαλιναγωγήσει η κυβέρνηση, τότε έχω μία ωραία γέφυρα στο Ρίο να σας πουλήσω.

Η κατασκευή του επεξεργαστή γίνεται στην Ταιβάν κύριε Αντωνόπουλε, η οποία κατασκευάζει την μεγάλη πλειοψηφεία τον μικροεπεξεργαστών για όλους τους υπολογιστές. Ελεος!

Η ανάπτυξη μιας χώρας κύριε Αντωνόπουλε εξαρτάται από τους πολίτες της. Ο λόγος για των οποίο σήμερα δεν πεθαίνουμε απο την πανούκλα, οδηγάμε καλύτερα αυτοκίνητα, βάζουμε τον κλιματισμό αντί να σκάμε απο τη ζέστη, βλέπουμε ταινείες σε ψηφιακή εικόνα, επικοινωνούμε στον κυβερνοχώρο, και πάει λέγοντας οφείλεται στην ευρηματικότητα, το επιχειρηματικό ρίσκο, τις γνώσεις και την ικανότητα κάποιον συνανθρώπων μας οι οποίοι δουλεύουν με σκοπό και το προσωπικό τους όφελος. Οσο συνεχίζουμε να τους στερούμε τα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους υφαρπάζοντάς τα, τόσο λιγότεροι θα γίνονται, και τόσο λιγότερο θα ωφελούμαστε. Νομίζω οτί από εδώ μπορεί να βγάλει κανείς και κάποια συμπεράσματα για τον σωστό τρόπο δημόσιας διοίκησης. Ολα τα άλλα περι ιμπεριαλισμού και αναδιανομής των αγορών ως μοχλών ανάπτυξης είναι για όσους δεν γνωρίζουν περισσότερα, και κυρίως όσων μπερδεύουν τον κρατικό παρεμβατισμό προς όφελος συγκεκριμένων “εθνικών” επιχειρήσεων και εις βάρος του κόσμου (ο όρος άλλωστε ήταν εθνικοσοσιαλισμός), με τον φιλελευθερισμό.

Αγαπητέ Κε Αλεξανδράκη
Σας στέλνω κάποια στοιχεία για το Ιρλανδικό όνειρο. Ποτέ ένα μοντέλο σε μια μικροκλίμακα δεν μπορεί να ανατρέψει κύκλους ανάπτυξης μεγάλου βάθους. Γιαυτό συνέκρινα την Ιρλανδία με τη Γαλλία.
Ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης που υπολογίστηκε από τον ΟΗΕ για το 1998 είναι ένας σύνθετος δείκτης που συνδυάζει τρία κριτήρια, των οποίων είναι ο μέσος όρος σε μια κλίμακα από το 0 μέχρι το 1: το προσδόκιμο επιβίωσης, το μορφωτικό επίπεδο και το κατά κεφαλήν εισόδημα. Επομένως, ο δείκτης αυτός αποτελεί εξ ορισμού ένα πιο αντικειμενικό τρόπο εκτίμησης του οικονομικοκοινωνικού επιπέδου ενός κράτους από αυτόν που βασίζεται μόνο πάνω στο ΑΕΠ ή το κατά κεφαλήν εισόδημα αφού συνεκτιμά, εκτός από το εισόδημα και τα δύο άλλα προαναφερθέντα κριτήρια.

Είναι καταρχήν ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι η σειρά κατάταξης των κρατών μελών της Ένωσης σύμφωνα με το ΑΕΠ και σύμφωνα με το ΔΑΑ αλλάζει. Χώρες με αμελητέες διαφορές στο κατά κεφαλήν εισόδημα κατατάχθηκαν σε πολύ διαφορετικές θέσεις. Παράδειγμα : ανάμεσα στις 46 χώρες με ψηλά επίπεδα ανθρώπινης ανάπτυξης (δείκτης πέραν του 0,800) η Σουηδία κατατάχθηκε στην 6η θέση, ενώ η Ιταλία στη 19. Επίσης, χώρες με πολύ ψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα από τη Σουηδία κατατάχθηκαν σε πολύ χειρότερες θέσεις. Το Λουξεμβούργο π.χ, που είναι βέβαια μια ακραία περίπτωση, με κατά κεφαλήν εισόδημα κατά 13 000 δολάρια μεγαλύτερο από αυτό της Σουηδίας κατατάχθηκε 17ο. Η Γαλλία με κατά κεφαλή εισόδημα 1000 δολάρια χαμηλότερο από τη Γερμανία κατατάχθηκε 12η, ενώ η Γερμανία 14η. Η Ιρλανδία με κατά κεφαλήν εισόδημα 1000 δολάρια ψηλότερο απ’αυτό του Ηνωμένου Βασιλείου κατατάχθηκε 18η, ενώ το Η. Βασίλειο 10ο.

Αυτά τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι το ψηλό ΑΕΠ ή η αύξηση του ΑΕΠ και του κατά κεφαλήν εισοδήματος δεν μεταφράζεται αυτόματα και μηχανικά σε βελτίωση των συστημάτων παιδείας και υγείας. Είναι οι παραδόσεις κοινωνικής ευαισθησίας μιας χώρας που καθορίζουν το βαθμό αξιοποίησης της βελτίωσης των στενά οικονομικών δεδομένων μιας χώρας σε βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών, δηλαδή εν τέλει η ισχύς των «κοινωνίας των πολιτών», των «ενδιάμεσων θεσμών», των «μοχλών πίεσης». Είναι αυτοί οι μοχλοί πίεσης που σε κάθε χώρα καθορίζουν τα όρια του κοινωνικά αποδεκτού και του κοινωνικά απαράδεκτου, περιορίζοντας έτσι, αλλού λίγο και αλλού πολύ, το «αόρατο χέρι της αγοράς».

Αυτή η άποψη επιβεβαιώνεται άλλωστε, αν εξετάσει κανείς τη σχέση κατά κεφαλήν εισόδημα-ποσοστό φτώχειας. Η Ιρλανδία μια χώρα εξαιρετικού οικονομικού δυναμισμού τον οποίο ο νεοφιλελεύθερος, διεθνής τύπος δεν παραλείπει να εκθειάζει, έχει κατά κεφαλήν εισόδημα λίγο μεγαλύτερο από αυτό της Γαλλίας. Ωστόσο το ποσοστό φτώχειας της Ιρλανδίας είναι 15% έναντι 11% της Γαλλίας. Στη Σουηδία που το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι κατά 850 δολάρια χαμηλότερο από αυτό της Ιρλανδίας η φτώχεια περιορίζεται στο 7,6 %. Πως είναι δυνατόν σε μια ευρωπαϊκή χώρα με πολυδιαφημισμένες οικονομικές επιδόσεις ένας στους πέντε ενήλικους πολίτες να είναι λειτουργικά αναλφάβητος, όπως στην Ιρλανδία;
Όσον αφορά την πρωταρχική συσσώρευση. Για να εκβιομηχανιστεί μια χώρα σε καπιταλιστικό επίπεδο πρέπει να υπάρξουν τα απαραίτητα κεφάλαια σε κάποια χέρια για να επενδυθούν. Ποιος κατέχει αυτά τα κεφάλαια? Ο κάτοχος γης (και δούλων) της προηγούμενης περιόδου. Εκτός αν ισχύει το κλασικό ανέκδοτο για την Αμερική και το πως έγινε κάποιος πλούσιος εκεί.
Για να αλλάξουμε και λίγο το βαρύ ύφος και κλίμα. Πώς λοιπόν έγινε εκατομμυριούχος? “Με το που κατεβαίνω από το καράβι, βρίσκω ένα μήλο. Το καθαρίζω, το γυαλίζω, το πουλάω και πέρνω 2 μήλα. Τα καθαρίζω, τα γυαλίζω τα πουλάω, πέρνω 4 μήλα. Μετά 8, μετά ένα καφάσι, 2 καφάσια κλπ.” Δηλαδή τι κλπ, ρωτάει ο άλλος. “Ε, να, πέθανε ένας θείος μου και μου άφησε 100 εκατομμύρια δολλάρια”. Δυστυχώς όμως στη δική μας περίπτωση θα πρέπει να βρούμε που τα βρήκε κι ο θείος, αγαπητέ κ. Αλεξανδράκη. Οι κεφαλαιοκράτες της βιομηχανικής εποχής δεν ξεπήδησαν από το κεφάλι του Κρόνου. Μπορεί βέβαια να ήταν και οι έμποροι, γιατί όχι και των δούλων. Για δε την μανία των Αμερικάνων να σώζουν τους λατινοαμερικάνους από την εποχή του Σιμόν Μπολιβάρ, μήπως έχετε ακούσει τίποτα για τα κοιτάσματα χαλκού στη Χιλή και ποιος τα εκμεταλλεύεται (πριν και μετά τον Αλιέντε)? Έχετε ακούσει για τις δραστηριότητες της United Fruit στην περιοχή? Για το ποιος έλεγχε και εκμεταλλευόταν την διώρυγα του Παναμά μέχρι πρότινος από κατασκευής της? Ή πάλι για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας? Ή για τις δραστηριότητες της MacDonald στη Βραζιλία και όχι μόνο? Να συνεχίσω? Τόσες δικτατορίες έστησε ο θείος Σαμ στην περιοχή. Πιστεύω να το έχετε ακούσει. Για ιδεολογικούς λόγους το έκανε? Για το καλό της δημοκρατίας? Είμαστε κάπως καθυστερημένοι στην Ελλάδα αλλά μη υποτιμάτε την τεχνολογία. Όλο και κάτι μαθαίνουμε κι εμείς. Όσο για το σχέδιο Μάρσαλ μήπως ήταν ο μοχλός για ολοκληρωτική οικονομική διείσδυση στην Ευρώπη? Γνωρίζετε περί ευρωδολλαρίων? Όταν αντέδρασε ο Ντε Γκωλ τότε άρχισαν και τα προβλήματα με το εικονικό χρήμα που εξέδιδαν οι αμερικάνοι. Όχι κι ότι το έκαναν για το καλό μας! Πως δέθηκε η οικονομία της Ελλάδας από τους αμερικάνους? Αντίστοιχα χρησιμοποίησαν τα πετροδολλάρια! Και σαφώς είχε και στρατιωτικοπολιτικούς στόχους. Ποιος θα το αρνηθεί αυτό.
Η συσσώρευση πλούτου από όλο τον πλανήτη είναι γεγονός ότι αντανακλάται και στη δυνατότητα να προσφέρουν καλές συνθήκες σε ένα εισαγώμενο δυναμικό που στο κάτω κάτω συμμετέχει στη διατήρηση του στάτους. Δεν ξέρω βέβαια αν συμβαίνει το ίδιο και με τους μεξικανούς ή άλλους τρίτης “ποιότητας” οικονομικούς μετανάστες που μπαίνουν στη χώρα. Ο παραγώμενος πλούτος δεν είναι προσωπική υπόθεση των κεφαλαιούχων, νομίζω. Κάτι προσφέρουν κι οι εργαζόμενοι κ. Αλεξανδράκη. Όλη μέρα βρίσκονται στο χώρο εργασίας τους. Τι στο καλό.
Το θεωρώ υποτίμηση της συζήτησης να αρνείται κανείς τους βασικούς όρους ανάπτυξης της οικονομίας. Και φυσικά οι παγκόσμιοι χρηματιστές έχουν διαχυθεί στην παγκόσμια αγορά εδώ και πολλές δεκαετίες και το γνωρίζουν ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές. Όσο για τους ινδιάνους αγαπητέ μου Τζων Γουέην δεν τους πείρανε μόνο τα δέρματα (και κυριολεκτικά). Τους πήραν τις χρυσοφόρες, πετρελαιοφόρες, τις πιο γόνιμες περιοχές και με λυπεί που δεν το γνωρίζατε, μέχρι που σας το αποκαλύπτω εγώ. Για τη γέφυρα του Ρίο πραγματικά δεν ενδιαφέρομαι. Για μια γέφυρα για τα δόντια μου δεν θα έλεγα όχι. Αν είναι σε καλή τιμή βέβαια λόγω και της ανόδου του πετρελαίου.
Γιατί επίσης θεωρώ ότι δεν είναι και τόσο σημαντικό το πού κατασκευάζεται κάτι αλλά ποιος έχει την ευθύνη κατασκευής του, δηλαδή γνωρίζει το πώς? Η Intel Ταϊβανέζικη είναι? Από πότε?
Νομίζω ότι απλοποιείτε φοβερά τα πράγματα υποτιμώντας τόσο πολύ τη συλλογική γνώση που μας έχει φέρει στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης. Στο κάτω κάτω ελάχιστοι εφευρέτες γίναν και κεφαλαιοκράτες. Είναι φοβερή αντιστροφή της πραγματικότητας να λέτε ότι εμείς στερούμε από τους φουκαράδες τους καπιταλιστές τα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους! Ποιοι είμαστε εμείς? οι εργαζόμενοι? Πολύ κακόγουστα αστεία λέτε κ. Αλεξανδράκη και φοβάμαι ότι θα ξεσηκώσετε ακόμη και τους καπιταλιστές με τις υπερβολές σας.
Όσο για τον χαρακτηρισμό σας περί ορθοδοξου κομμουνιστή ίσως θα έπρεπε να τον αφήνατε σε κάποιους Μακαρθιστές που ξέρουν καλύτερα αυτές τις δουλειές. Φοβάμαι ότι και τον Χριστό θα τον χαρακτηρίζατε ακραίο σταλινικό γι αυτά που έλεγε. Τα φρονήματα μου πάντως είναι πολύ γνωστά σε αρκετούς εδώ και δεν χρειάζονται υποστήριξη.
Πραγματικά δικός σας
Παύλος Αντωνόπουλος
ΥΓ. Μένει να σχολιάσω την τελευταία σας παράγραφο της πρώτης σας ανάλυσης αλλά δεν μου αφήσατε τα περιθώρεια.

Αγαπητέ Κε Αλεξανδράκη
Σας στέλνω κάποια στοιχεία για το Ιρλανδικό όνειρο. Ποτέ ένα μοντέλο σε μια μικροκλίμακα δεν μπορεί να ανατρέψει κύκλους ανάπτυξης μεγάλου βάθους. Γιαυτό συνέκρινα την Ιρλανδία με τη Γαλλία.
Ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης που υπολογίστηκε από τον ΟΗΕ για το 1998 είναι ένας σύνθετος δείκτης που συνδυάζει τρία κριτήρια, των οποίων είναι ο μέσος όρος σε μια κλίμακα από το 0 μέχρι το 1: το προσδόκιμο επιβίωσης, το μορφωτικό επίπεδο και το κατά κεφαλήν εισόδημα. Επομένως, ο δείκτης αυτός αποτελεί εξ ορισμού ένα πιο αντικειμενικό τρόπο εκτίμησης του οικονομικοκοινωνικού επιπέδου ενός κράτους από αυτόν που βασίζεται μόνο πάνω στο ΑΕΠ ή το κατά κεφαλήν εισόδημα αφού συνεκτιμά, εκτός από το εισόδημα και τα δύο άλλα προαναφερθέντα κριτήρια.

Είναι καταρχήν ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι η σειρά κατάταξης των κρατών μελών της Ένωσης σύμφωνα με το ΑΕΠ και σύμφωνα με το ΔΑΑ αλλάζει. Χώρες με αμελητέες διαφορές στο κατά κεφαλήν εισόδημα κατατάχθηκαν σε πολύ διαφορετικές θέσεις. Παράδειγμα : ανάμεσα στις 46 χώρες με ψηλά επίπεδα ανθρώπινης ανάπτυξης (δείκτης πέραν του 0,800) η Σουηδία κατατάχθηκε στην 6η θέση, ενώ η Ιταλία στη 19. Επίσης, χώρες με πολύ ψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα από τη Σουηδία κατατάχθηκαν σε πολύ χειρότερες θέσεις. Το Λουξεμβούργο π.χ, που είναι βέβαια μια ακραία περίπτωση, με κατά κεφαλήν εισόδημα κατά 13 000 δολάρια μεγαλύτερο από αυτό της Σουηδίας κατατάχθηκε 17ο. Η Γαλλία με κατά κεφαλή εισόδημα 1000 δολάρια χαμηλότερο από τη Γερμανία κατατάχθηκε 12η, ενώ η Γερμανία 14η. Η Ιρλανδία με κατά κεφαλήν εισόδημα 1000 δολάρια ψηλότερο απ’αυτό του Ηνωμένου Βασιλείου κατατάχθηκε 18η, ενώ το Η. Βασίλειο 10ο.

Αυτά τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι το ψηλό ΑΕΠ ή η αύξηση του ΑΕΠ και του κατά κεφαλήν εισοδήματος δεν μεταφράζεται αυτόματα και μηχανικά σε βελτίωση των συστημάτων παιδείας και υγείας. Είναι οι παραδόσεις κοινωνικής ευαισθησίας μιας χώρας που καθορίζουν το βαθμό αξιοποίησης της βελτίωσης των στενά οικονομικών δεδομένων μιας χώρας σε βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών, δηλαδή εν τέλει η ισχύς των «κοινωνίας των πολιτών», των «ενδιάμεσων θεσμών», των «μοχλών πίεσης». Είναι αυτοί οι μοχλοί πίεσης που σε κάθε χώρα καθορίζουν τα όρια του κοινωνικά αποδεκτού και του κοινωνικά απαράδεκτου, περιορίζοντας έτσι, αλλού λίγο και αλλού πολύ, το «αόρατο χέρι της αγοράς».

Αυτή η άποψη επιβεβαιώνεται άλλωστε, αν εξετάσει κανείς τη σχέση κατά κεφαλήν εισόδημα-ποσοστό φτώχειας. Η Ιρλανδία μια χώρα εξαιρετικού οικονομικού δυναμισμού τον οποίο ο νεοφιλελεύθερος, διεθνής τύπος δεν παραλείπει να εκθειάζει, έχει κατά κεφαλήν εισόδημα λίγο μεγαλύτερο από αυτό της Γαλλίας. Ωστόσο το ποσοστό φτώχειας της Ιρλανδίας είναι 15% έναντι 11% της Γαλλίας. Στη Σουηδία που το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι κατά 850 δολάρια χαμηλότερο από αυτό της Ιρλανδίας η φτώχεια περιορίζεται στο 7,6 %. Πως είναι δυνατόν σε μια ευρωπαϊκή χώρα με πολυδιαφημισμένες οικονομικές επιδόσεις ένας στους πέντε ενήλικους πολίτες να είναι λειτουργικά αναλφάβητος, όπως στην Ιρλανδία;
Όσον αφορά την πρωταρχική συσσώρευση. Για να εκβιομηχανιστεί μια χώρα σε καπιταλιστικό επίπεδο πρέπει να υπάρξουν τα απαραίτητα κεφάλαια σε κάποια χέρια για να επενδυθούν. Ποιος κατέχει αυτά τα κεφάλαια? Ο κάτοχος γης (και δούλων) της προηγούμενης περιόδου. Εκτός αν ισχύει το κλασικό ανέκδοτο για την Αμερική και το πως έγινε κάποιος πλούσιος εκεί.
Για να αλλάξουμε και λίγο το βαρύ ύφος και κλίμα. Πώς λοιπόν έγινε εκατομμυριούχος? “Με το που κατεβαίνω από το καράβι, βρίσκω ένα μήλο. Το καθαρίζω, το γυαλίζω, το πουλάω και πέρνω 2 μήλα. Τα καθαρίζω, τα γυαλίζω τα πουλάω, πέρνω 4 μήλα. Μετά 8, μετά ένα καφάσι, 2 καφάσια κλπ.” Δηλαδή τι κλπ, ρωτάει ο άλλος. “Ε, να, πέθανε ένας θείος μου και μου άφησε 100 εκατομμύρια δολλάρια”. Δυστυχώς όμως στη δική μας περίπτωση θα πρέπει να βρούμε που τα βρήκε κι ο θείος, αγαπητέ κ. Αλεξανδράκη. Οι κεφαλαιοκράτες της βιομηχανικής εποχής δεν ξεπήδησαν από το κεφάλι του Κρόνου. Μπορεί βέβαια να ήταν και οι έμποροι, γιατί όχι και των δούλων. Για δε την μανία των Αμερικάνων να σώζουν τους λατινοαμερικάνους από την εποχή του Σιμόν Μπολιβάρ, μήπως έχετε ακούσει τίποτα για τα κοιτάσματα χαλκού στη Χιλή και ποιος τα εκμεταλλεύεται (πριν και μετά τον Αλιέντε)? Έχετε ακούσει για τις δραστηριότητες της United Fruit στην περιοχή? Για το ποιος έλεγχε και εκμεταλλευόταν την διώρυγα του Παναμά μέχρι πρότινος από κατασκευής της? Ή πάλι για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας? Ή για τις δραστηριότητες της MacDonald στη Βραζιλία και όχι μόνο? Να συνεχίσω? Τόσες δικτατορίες έστησε ο θείος Σαμ στην περιοχή. Πιστεύω να το έχετε ακούσει. Για ιδεολογικούς λόγους το έκανε? Για το καλό της δημοκρατίας? Είμαστε κάπως καθυστερημένοι στην Ελλάδα αλλά μη υποτιμάτε την τεχνολογία. Όλο και κάτι μαθαίνουμε κι εμείς. Όσο για το σχέδιο Μάρσαλ μήπως ήταν ο μοχλός για ολοκληρωτική οικονομική διείσδυση στην Ευρώπη? Γνωρίζετε περί ευρωδολλαρίων? Όταν αντέδρασε ο Ντε Γκωλ τότε άρχισαν και τα προβλήματα με το εικονικό χρήμα που εξέδιδαν οι αμερικάνοι. Όχι κι ότι το έκαναν για το καλό μας! Πως δέθηκε η οικονομία της Ελλάδας από τους αμερικάνους? Αντίστοιχα χρησιμοποίησαν τα πετροδολλάρια! Και σαφώς είχε και στρατιωτικοπολιτικούς στόχους. Ποιος θα το αρνηθεί αυτό.
Η συσσώρευση πλούτου από όλο τον πλανήτη είναι γεγονός ότι αντανακλάται και στη δυνατότητα να προσφέρουν καλές συνθήκες σε ένα εισαγώμενο δυναμικό που στο κάτω κάτω συμμετέχει στη διατήρηση του στάτους. Δεν ξέρω βέβαια αν συμβαίνει το ίδιο και με τους μεξικανούς ή άλλους τρίτης “ποιότητας” οικονομικούς μετανάστες που μπαίνουν στη χώρα. Ο παραγώμενος πλούτος δεν είναι προσωπική υπόθεση των κεφαλαιούχων, νομίζω. Κάτι προσφέρουν κι οι εργαζόμενοι κ. Αλεξανδράκη. Όλη μέρα βρίσκονται στο χώρο εργασίας τους. Τι στο καλό.
Το θεωρώ υποτίμηση της συζήτησης να αρνείται κανείς τους βασικούς όρους ανάπτυξης της οικονομίας. Και φυσικά οι παγκόσμιοι χρηματιστές έχουν διαχυθεί στην παγκόσμια αγορά εδώ και πολλές δεκαετίες και το γνωρίζουν ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές. Όσο για τους ινδιάνους αγαπητέ μου Τζων Γουέην δεν τους πείρανε μόνο τα δέρματα (και κυριολεκτικά). Τους πήραν τις χρυσοφόρες, πετρελαιοφόρες, τις πιο γόνιμες περιοχές και με λυπεί που δεν το γνωρίζατε, μέχρι που σας το αποκαλύπτω εγώ. Για τη γέφυρα του Ρίο πραγματικά δεν ενδιαφέρομαι. Για μια γέφυρα για τα δόντια μου δεν θα έλεγα όχι. Αν είναι σε καλή τιμή βέβαια λόγω και της ανόδου του πετρελαίου.
Γιατί επίσης θεωρώ ότι δεν είναι και τόσο σημαντικό το πού κατασκευάζεται κάτι αλλά ποιος έχει την ευθύνη κατασκευής του, δηλαδή γνωρίζει το πώς? Η Intel Ταϊβανέζικη είναι? Από πότε?
Νομίζω ότι απλοποιείτε φοβερά τα πράγματα υποτιμώντας τόσο πολύ τη συλλογική γνώση που μας έχει φέρει στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης. Στο κάτω κάτω ελάχιστοι εφευρέτες γίναν και κεφαλαιοκράτες. Είναι φοβερή αντιστροφή της πραγματικότητας να λέτε ότι εμείς στερούμε από τους φουκαράδες τους καπιταλιστές τα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους! Ποιοι είμαστε εμείς? οι εργαζόμενοι? Πολύ κακόγουστα αστεία λέτε κ. Αλεξανδράκη και φοβάμαι ότι θα ξεσηκώσετε ακόμη και τους καπιταλιστές με τις υπερβολές σας.
Όσο για τον χαρακτηρισμό σας περί ορθοδοξου κομμουνιστή ίσως θα έπρεπε να τον αφήνατε σε κάποιους Μακαρθιστές που ξέρουν καλύτερα αυτές τις δουλειές. Φοβάμαι ότι και τον Χριστό θα τον χαρακτηρίζατε ακραίο σταλινικό γι αυτά που έλεγε. Τα φρονήματα μου πάντως είναι πολύ γνωστά σε αρκετούς εδώ και δεν χρειάζονται υποστήριξη.
Πραγματικά δικός σας
Παύλος Αντωνόπουλος
ΥΓ. Μένει να σχολιάσω την τελευταία σας παράγραφο της πρώτης σας ανάλυσης αλλά δεν μου αφήσατε τα περιθώρια

Παύλο, χρειάζομαι διακοπές από τις (λιγοήμερες πασχαλινές) διακοπές μου, συγχώρεσε την σύγχυση μου.

Λοπόν, εχω να σου πω το εξής.
Δεν γίνεται να είναι κανείς τζάμπα ..επαναστάτης.
Από τη μια επανάσταση και από την άλλη να αρνείται επίμονα να εκπαιδεύεται, ας πούμε, εφόρου ζωής.

Που είναι η επανάσταση δηλαδή? Πού κολλάει?
Μετά καταλείγει να γίνει αντιδραστικός, συντηρητικός αριστερός, ΟΛΑ ΜΑΖΙ,
Ο-Ε-Ο
Και να αντιδρά σε κάθε εξέλιξη και πρόοδο.
Γίνεται ΣΤΟΚΟΣ.

Να σου πω και το άλλο.
Αν ηταν ο Κλίντον επικεφαλής η το διάδοχο σχήμα, τα πράγματα της παγκοσμιοποίησης θα ηταν πολύ διαφορετικά.
Ακου που σου λέω, εχω ιδίαν υπερ-πείρα.

Μ’αυτόν τον (ακροδεξιό ιδεολόγο) μαλάκα που μπλέξαμε, μπλέξαμε ασχημα, να δούμε πως ξεμπλέκουμε.
Εμείς οι ελληνάρες βέβαια τον βρίζαμε και κείνον και τον πετούσαμε αυγά λόγω Γιουγκοσλαβίας και της στάσης του στο θέμα των μουσουλμάνων των βαλκανίων.
Τα βρήκαν μπροστά τους από τους μουσουλμάνους της μέσης ανατολής και του Ιράν..
Ετσι είναι αυτά και ετσι είναι οι ελληνάρες

Εγώ πρώτος σου ειπα ότι είναι εξωφρενικές οι αμοιβές στα υψηλά στελέχη των (περισσοτέρων)πολυεθνικών ιδίως των αμερικάνικων.

Θα ηθελα να δώ τους εργαζόμενους κατά περίπτωση να εχουν περισσότερο λόγο στην αναδιανομή κερδών των διαφόρων επιχειρήσεων. Αλλα μ’αυτό ερχονται και υποχρεώσεις. Μην το ξεχνάμε αυτό.
Εκεί πήγαινε το πράμα, μέχρι που παρουσιάστηκε η Ινδία και η Κίνα.

Μην ψάχνεις ομως να τα βρείς αυτά στο ……Κινέζικο μοντέλο
Μελέτησέ το λίγο, και η Παπαρήγα το μελετάει. Της πάει φένεται.
Αυτές τις μέρες εκεί ηταν. Στην Βόρεια Κορέα και στην Κίνα.

Να κλείσω με το εξής.
Η διαλεκτική μεταξύ ιδιοκτησίας-management και εργαζομένων goes something like this.
Το μεν management λέει “είνε πολλοί και ειμαστε λίγοι, δεν μπορούμε ποτέ να συννενοηθούμε αν εχουμε ξεροκέφαλα συνδικάτα”
Οι εργαζόμενοι λένε, “Ναι, αλλα εσείς ελέγχετε το χρήμα που μπένει στο ‘μαγαζί’, αρα τι συνεννόηση να κάνουμε”

Μην ξεχνάμε όμως το βασικό.
ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι το management εκπροσωπεί ΚΑΙ τους “πελάτες” του μαγαζιού.
Όχι μόνο τους ..”ιδιοκτήτες” και τους στοκχόλντερς (και τούς εαυτούς τους).

PS
κε Σαρρή, είμαστε όντως εκτός θέματος,
ανήκει κάπου στο Κράτος κ Οικονομία.
Τι να κάνουμε, οπoυ πάει η κουβέντα, πάμε…

Κύριε Αντωνόπουλε,

επειδή πρέπει να κάνω και δουλιά αυτή θα είναι μάλλον η τελευταία μου απάντηση, κυρίως επειδή δεν βρίσκω το λόγο να συνεχίσω τη συζήτηση με κάποιον ο οποίος ζει σε μια πραγματικότητα την οποία εγώ (με βάση τη δική μου κρίση στην οποία έχω δικαίωμα) θεωρώ εικονική. Αν κάτι πάντως δεν έκανα είναι να σας χαρακτηρίσω ορθόδοξο κομουνιστή. Αυτό ακριβώς προσπάθησα να πω πριν ότι δεν έκανα. Δεν ξέρω αν απλώς δεν το καταλάβατε ή αν θέλετε να εμφανίζεστε ως θύμα.

Τα όσα γράψατε για τον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο, για αυτό και πριν δεν στάθηκα μόνο στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ αλλά έγραψα ότι και με βάση το δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης ο οποίος περιλαμβάνει το μορφωτικό επίπεδο και όλα τα άλλα ωραία που είπατε, το 2005 η Ιρλανδία κατέλαβε την όγδοη θέση, μπροστά από τη Γαλλία, τη Γερμανία και πάει λεγοντας. Δεν καταλαβαίνω γιατί επιλέξατε να το αγνοείσετε και αντίθετα να μας παραθέσετε στοιχεία του 1998. Είναι τίμια πρακτική αυτή? Ισα ίσα που η μεταβολή από το 1998 δείχνει την επιτυχία του Ιρλανδικού μοντέλου. Ιδού και ένα σχετικό link(http://en.wikipedia.org/wiki/Human_Development_Index).
Αρα λοιπόν δεν ισχύει αυτό που λέτε για τον αναλφαβητισμό στην Ιρλανδία πλέον. Οσο για τον πληθυσμό που ζει κάτω απο τα όρια της φτώχιας είναι πλέον κάπου μεταξύ 10% και 13% και όχι στο 15% όπως λέτε.

Χρυσοφόρες και πετρελαιοφόρες περιοχές έχει και η Νιγηρία, και η Σαουδική Αραβία, και η Βενεζουέλα, και η Βραζιλία, και η Βρετανία, και η Νορβηγία. Για συγκρίνετε τις πρώτες με τις δύο τελευταίες. Αντίθετα, η Ιρλανδία, η Ελβετία, το Λουξεμβούργο, και η Ισλανδία δεν έχουν πλούσιο υπέδαφος και μάλλον έχουν αντίξοες καιρικές συνθήκες. Και όμως, κοιτάξτε τι έχουν επιτύχει. Αν και ο πλούτος του υπεδάφους είναι παράγοντας, προφανώς δεν είναι ο πιο σημαντικός. Συνεχίζω να επιμένω ότι αυτό που μετράει είναι το νομικό-θεσμικό πλαίσιο και τα κίνητρα που δίνει για καινοτομία, ανάλυψη ρίσκου, και αποταμίευση. Εδικά αυτό το τελευταίο απαντά και στο ερώτημά σας περί δημιυργίας κεφαλαίου. Δεν χρειάζεται να το κλέψετε η να το κληρονομίσετε κύριε Αντωνόπουλε, αλλιώς, αν απλώς ο ένας το παίρνει από τον άλλο, σήμερα θα είχαμε λγότερο ποσό κεφαλαίου ανα εργάτη από ότι είχαμε πριν απο διακόσια χρόνια δεδομένης της πληθυσμιακής αύξησης, και όχι το πολλαπλάσιό του το οποίο διαθέτουμε σήμερα, και του οποίου η βασική λειτουργία είναι απλώς να εμπεριέχει την τεχνολογική γνώση που έχει δημιουργηθεί κατά τα τελευταία χρόνια. Αν, για παράδειγμα, όχι ότι εσείς το κάνετε για να μη μου προσβληθείτε πάλι, αφότου πουλήσετε τα καφάσια μήλα αντί να φάτε τα λεφτά σας στο καζίνο του Λουτρακίου, στα κωλάδικα της Εθνικής, η σε εισιτήρια του Ολυμπιακού τα βάλετε στην άκρη και αγοράσετε το διπλανό χωράφι και εργαλία που θα σας επιτρέπουν να καλλίεργειτε πιο παραγωγικά τη γη, επενδύετε σε φυσικό κεφάλαιο. Αν ταυτόχρονα αναζητήσετε να μάθετε για νέες επιστημονικές μεθόδουσ καλλιέργειας επενδύετε σε ανθρώπινο κεφάλαιο. Εναλλακτικά, αν τα δανείσετε σε κάποιον επιχειρηματία αγοράζοντας μετοχές της εταιρίας του ή μπαίνοντας συναίτερος και εκείνος καταφέρει να χτίσει μία επιτυχημένη επιχείρηση, γίνεστε επίσης κάτοχος παραγωγικού κεφαλαίου.

Η δημιουργία κεφαλαίου βασίζεται στη αποταμίευση η οποία παρέχει τους απαραίτητους πόρους για επένδυση κύριε Αντωνόπουλε, και αυτό δεν το λέω εγώ, είναι βασική αρχή της οικονομικής επιστήμης. Τόσοι αποταμιευτές, απλοί άνθρωποι, κέρδισαν παίρνοντας το ρίσκο να δανείσουν μέρος από το εισόδημά τους στους ιδρυτές της Intel ή της Apple. Κάναν κακό? Και αν τους μειώσετε το εισόδημα από αυτήν τους την επένδυση, θα έχουν το ίδιο κίνητρό να αναλάβουν τέτοιο ρίσκο, η των Gordon Moore, Steve Wozniak, και άλλων να αποκτήσουν την απαραίτητη μόρφωση και να αναλάβουν το ρίσκο και την προσπάθεια να χτίσουν τέτοια εταιρία?

Η Intel δεν είναι Ταιβανέζικη, όμως η κατασκευή των επεξεργαστών, για τη οποία εσείς μιλήσατε, όχι εγώ, γίνετε στην Ταιβάν. Ισως να εννοούσατε τον σχεδιασμό, αλλά τότε δεν μπορείτε να με κατηγορήσετε διοτί δεν μπορώ να διαβάζω την σκεψη σας. Για να πω λοιπόν την αλήθεια, δεν γνωρίζω την εθνικότητα των σχεδιαστών του επεξεργαστή. Δεν καταλαβαίνω όμως πως αυτό εμποδίζει άλλες, για παράδειγμα Ευρωπαικές εταιρίες να μελετήσουν τον επεξεργαστή της Intel (μέσω του λεγόμενου reverse engineering) και να σχεδιάσουν δικό τους διαφορετικό επεξεργαστή όπως έκανε η AMD. Η επιστημονική γνώση δεν περιορίζεται, όπως πολύ σωστά κατέδειξε ο διάσημος καθηγητής οικονομικών στο Stanford, Paul Romer. Κάπως έτσι δεν έγινε η Ιαπωνία πρωτοπόρος στην τεχνολογία αυτοκινήτων, και entertainment systems? Οσο για την Intel, τα καλά νέα είναι ότι αν την πιστεύετε τόσο πολύ μπορείτε και εσείς από το υστέρημά σας να αγοράσετε μετοχές της, και να γίνετε έτσι και εσείς κεφαλαιούχος, όπως πολύ ξένοι επενδυτές έχουν κάνει. Οταν λοιπόν μιλάμε για μια εταιρία η οποία παράγει το προιόν της στην Ταιβάν, ανήκει σε ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων Αμερικανών και ξένων, διοικείται απο στελέχη που μπορεί να είναι Αμερικανοί μπορεί και όχι, δεν βλέπω κανέναν εθνικό περιορισμό του know how.

Οι εργαζόμενοι σαφώς και προσφέρουν, και πληρώνονται για αυτό ανάλογα με την προσφορά τους, για αυτό άλλωστε και στην Αμερική πληρώνονται κατά μέσο όρο περισσότερο από ότι στην Ελλάδα, επειδή προσφέρουν περισσότερο. Το αν στερείτε εσείς προσωπικά δεν το γνωρίζω. Αυτοί που στερούνε είναι όσοι ζητάνε απο το κράτος να παρέμβει μειώνοντας την αμοιβή κάποιου από την παραγωγική δραστηριότητά του προκειμένου να ωφεληθεί κάποιος άλλος ο οποίος θέλει να αμοιφθεί περισσότερο από αυτό που προσφέρει. Θύμα δεν είναι μόνο οι κάτοχοι φυσικού κεφαλάιου αλλά και οι κάτοχοι ανθρωπίνου κεφαλαίου (γνώσης, δεξιοτήτων, κ.λπ.). Οι μόνοι που τη γλιτώνουν είναι οι αθλητές, οι τραγουδιστές, και τα συναφή επαγγέλματα. Φαίνεται ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σε αυτόν που μπορεί να κλωτσάει καλά μια μπάλα ή να τραγουδάει να κερδίζει εκατομμύρια, αρκεί να κερδίζουν κανένα Ευρωπαικό και καμιά Γιουροβίζιον, αλλά όχι σε αυτόν που είχε την ιδέα να μας φέρει το παστεριωμένο γάλα στο Super Market και έχτισε μια επιχείρηση γύρω της.

Το να υποτιμίσω τη συλλογική γνώση δεν το θεωρώ κακό όταν η γνώση αυτή είναι λανθασμένη, και κατά συνέπεια ισούται με άγνοια. Κάποτε η συλλογική γνώση ήταν ότι η γη είναι ακίνητη. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας Κοπέρνικος να αναφωνήσει “Και όμως κινείται”. Δεν διεκδικώ αυτόν το ρόλο, άλλωστε στο εξωτερικό, και κυρίως μεταξύ όσων έχουν πολύπλευρη μόρφωση σε θέματα οικονομίας, πολιτικής, τεχνολογίας, ανάπτυξης, κ.λπ. τα όσα ανέφερα αποτελούν κοινό τόπο. Το δυστύχημα είναι ότι σε συλλογικό επίπεδο, και στην Ελλάδα περισσότερο, φαίνονται τόσο εξωφρενικά. Επειδή θεωρώ ότι είστε έξυπνος άνθρωπος, και θέλω να πιστεύω ότι έχετε ανεπτυγμένο το αίσθημα της αυτοσυντήρισης, θα σας συμβούλευα αντί να επαναλαμβάνετε τα όσα στερεοτυπικά ακούγονται γύρω σας για το ποιοί είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην ανάπτυξη να μελετήσετε λιγάκι, αφού πρώτα ψάξετε να δείτε αν τα όσα πιστεύετε ως δεδομένα είναι έτσι ή όχι, όπως για παράδιγμα στην περίπτωση της Ιρλανδίας που αλλιώς μας την παρουσιάσατε και αλλιώς είναι. Αν τα Αγγλικά σας είναι καλά, ευχαρίστως να σας δώσω τίτλους βιβλίων (όχι ιδεολογικών αλλά επιστημονικών) τα οποία ίσως να βρείτε χρήσιμα. Μόνο αν ξέρουμε τι πιάνει μπορούμε να το εφαρμόσουμε στην Ελλάδα, αν και εφ όσον έχουμε βέβαια τη θέληση να αναθεωρήσουμε πρακτικές και να ξεβολευτούμε λιγάκι από τον ύπνο στον οποίο βρισκόμαστε.

Κύριε Αντωνόπουλε,

επειδή πρέπει να κάνω και δουλιά αυτή θα είναι μάλλον η τελευταία μου απάντηση, κυρίως επειδή δεν βρίσκω το λόγο να συνεχίσω τη συζήτηση με κάποιον ο οποίος ζει σε μια πραγματικότητα την οποία εγώ (με βάση τη δική μου κρίση στην οποία έχω δικαίωμα) θεωρώ εικονική. Αν κάτι πάντως δεν έκανα είναι να σας χαρακτηρίσω ορθόδοξο κομουνιστή. Αυτό ακριβώς προσπάθησα να πω πριν ότι δεν έκανα. Δεν ξέρω αν απλώς δεν το καταλάβατε ή αν θέλετε να εμφανίζεστε ως θύμα.

Τα όσα γράψατε για τον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο, για αυτό και πριν δεν στάθηκα μόνο στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ αλλά έγραψα ότι και με βάση το δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης ο οποίος περιλαμβάνει το μορφωτικό επίπεδο και όλα τα άλλα ωραία που είπατε, το 2005 η Ιρλανδία κατέλαβε την όγδοη θέση, μπροστά από τη Γαλλία, τη Γερμανία και πάει λεγοντας. Δεν καταλαβαίνω γιατί επιλέξατε να το αγνοείσετε και αντίθετα να μας παραθέσετε στοιχεία του 1998. Είναι τίμια πρακτική αυτή? Ισα ίσα που η μεταβολή από το 1998 δείχνει την επιτυχία του Ιρλανδικού μοντέλου. Ιδού και ένα σχετικό link(http://en.wikipedia.org/wiki/Human_Development_Index).
Αρα λοιπόν δεν ισχύει αυτό που λέτε για τον αναλφαβητισμό στην Ιρλανδία πλέον. Οσο για τον πληθυσμό που ζει κάτω απο τα όρια της φτώχιας είναι πλέον κάπου μεταξύ 10% και 13% και όχι στο 15% όπως λέτε.

Χρυσοφόρες και πετρελαιοφόρες περιοχές έχει και η Νιγηρία, και η Σαουδική Αραβία, και η Βενεζουέλα, και η Βραζιλία, και η Βρετανία, και η Νορβηγία. Για συγκρίνετε τις πρώτες με τις δύο τελευταίες. Αντίθετα, η Ιρλανδία, η Ελβετία, το Λουξεμβούργο, και η Ισλανδία δεν έχουν πλούσιο υπέδαφος και μάλλον έχουν αντίξοες καιρικές συνθήκες. Και όμως, κοιτάξτε τι έχουν επιτύχει. Αν και ο πλούτος του υπεδάφους είναι παράγοντας, προφανώς δεν είναι ο πιο σημαντικός. Συνεχίζω να επιμένω ότι αυτό που μετράει είναι το νομικό-θεσμικό πλαίσιο και τα κίνητρα που δίνει για καινοτομία, ανάλυψη ρίσκου, και αποταμίευση. Εδικά αυτό το τελευταίο απαντά και στο ερώτημά σας περί δημιουργίας κεφαλαίου. Δεν χρειάζεται να το κλέψετε η να το κληρονομίσετε κύριε Αντωνόπουλε, αλλιώς, αν απλώς ο ένας το παίρνει από τον άλλο, σήμερα θα είχαμε λγότερο ποσό κεφαλαίου παγκοσμίως ανά εργάτη από ότι είχαμε πριν απο διακόσια χρόνια δεδομένης της πληθυσμιακής αύξησης, και όχι το πολλαπλάσιό του το οποίο διαθέτουμε σήμερα, και του οποίου η βασική λειτουργία είναι απλώς να εμπεριέχει την τεχνολογική γνώση που έχει δημιουργηθεί κατά τα τελευταία χρόνια. Αν, για παράδειγμα, όχι ότι εσείς το κάνετε για να μη μου προσβληθείτε πάλι, αφότου πουλήσετε τα καφάσια μήλα αντί να φάτε τα λεφτά σας στο καζίνο του Λουτρακίου, στα κωλάδικα της Εθνικής, η σε εισιτήρια του Ολυμπιακού τα βάλετε στην άκρη και αγοράσετε το διπλανό χωράφι και εργαλία που θα σας επιτρέπουν να καλλίεργειτε πιο παραγωγικά τη γη, επενδύετε σε φυσικό κεφάλαιο. Αν ταυτόχρονα αναζητήσετε να μάθετε για νέες επιστημονικές μεθόδουσ καλλιέργειας επενδύετε σε ανθρώπινο κεφάλαιο. Εναλλακτικά, αν τα δανείσετε σε κάποιον επιχειρηματία αγοράζοντας μετοχές της εταιρίας του ή μπαίνοντας συναίτερος και εκείνος καταφέρει να χτίσει μία επιτυχημένη επιχείρηση, γίνεστε επίσης κάτοχος παραγωγικού κεφαλαίου.

Η δημιουργία κεφαλαίου βασίζεται στη αποταμίευση η οποία παρέχει τους απαραίτητους πόρους για επένδυση κύριε Αντωνόπουλε, και αυτό δεν το λέω εγώ, είναι βασική αρχή της οικονομικής επιστήμης. Τόσοι αποταμιευτές, απλοί άνθρωποι, κέρδισαν παίρνοντας το ρίσκο να δανείσουν μέρος από το εισόδημά τους στους ιδρυτές της Intel ή της Apple. Κάναν κακό? Και αν τους μειώσετε το εισόδημα από αυτήν τους την επένδυση, θα έχουν το ίδιο κίνητρό να αναλάβουν τέτοιο ρίσκο, η των Gordon Moore, Steve Wozniak, και άλλων να αποκτήσουν την απαραίτητη μόρφωση και να αναλάβουν το ρίσκο και την προσπάθεια να χτίσουν τέτοια εταιρία?

Η Intel δεν είναι Ταιβανέζικη, όμως η κατασκευή των επεξεργαστών, για τη οποία εσείς μιλήσατε, όχι εγώ, γίνετε στην Ταιβάν. Ισως να εννοούσατε τον σχεδιασμό, αλλά τότε δεν μπορείτε να με κατηγορήσετε διοτί δεν μπορώ να διαβάζω την σκεψη σας. Για να πω λοιπόν την αλήθεια, δεν γνωρίζω την εθνικότητα των σχεδιαστών του επεξεργαστή. Δεν καταλαβαίνω όμως πως αυτό εμποδίζει άλλες, για παράδειγμα Ευρωπαικές εταιρίες να μελετήσουν τον επεξεργαστή της Intel (μέσω του λεγόμενου reverse engineering) και να σχεδιάσουν δικό τους διαφορετικό επεξεργαστή όπως έκανε η AMD. Η επιστημονική γνώση δεν περιορίζεται, όπως πολύ σωστά κατέδειξε ο διάσημος καθηγητής οικονομικών στο Stanford, Paul Romer. Κάπως έτσι δεν έγινε η Ιαπωνία πρωτοπόρος στην τεχνολογία αυτοκινήτων, και entertainment systems? Οσο για την Intel, τα καλά νέα είναι ότι αν την πιστεύετε τόσο πολύ μπορείτε και εσείς από το υστέρημά σας να αγοράσετε μετοχές της, και να γίνετε έτσι και εσείς κεφαλαιούχος, όπως πολύ ξένοι επενδυτές έχουν κάνει. Οταν λοιπόν μιλάμε για μια εταιρία η οποία παράγει το προιόν της στην Ταιβάν, ανήκει σε ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων Αμερικανών και ξένων, διοικείται απο στελέχη που μπορεί να είναι Αμερικανοί μπορεί και όχι, δεν βλέπω κανέναν εθνικό περιορισμό του know how.

Οι εργαζόμενοι σαφώς και προσφέρουν, και πληρώνονται για αυτό ανάλογα με την προσφορά τους, για αυτό άλλωστε και στην Αμερική πληρώνονται κατά μέσο όρο περισσότερο από ότι στην Ελλάδα, επειδή προσφέρουν περισσότερο. Το αν στερείτε εσείς προσωπικά δεν το γνωρίζω. Αυτοί που στερούνε είναι όσοι ζητάνε απο το κράτος να παρέμβει μειώνοντας την αμοιβή κάποιου από την παραγωγική δραστηριότητά του προκειμένου να ωφεληθεί κάποιος άλλος ο οποίος θέλει να αμοιφθεί περισσότερο από αυτό που προσφέρει. Θύμα δεν είναι μόνο οι κάτοχοι φυσικού κεφαλάιου αλλά και οι κάτοχοι ανθρωπίνου κεφαλαίου (γνώσης, δεξιοτήτων, κ.λπ.). Οι μόνοι που τη γλιτώνουν είναι οι αθλητές, οι τραγουδιστές, και τα συναφή επαγγέλματα. Φαίνεται ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σε αυτόν που μπορεί να κλωτσάει καλά μια μπάλα ή να τραγουδάει να κερδίζει εκατομμύρια, αρκεί να κερδίζουν κανένα Ευρωπαικό και καμιά Γιουροβίζιον, αλλά όχι σε αυτόν που είχε την ιδέα να μας φέρει το παστεριωμένο γάλα στο Super Market και έχτισε μια επιχείρηση γύρω της.

Το να υποτιμίσω τη συλλογική γνώση δεν το θεωρώ κακό όταν η γνώση αυτή είναι λανθασμένη, και κατά συνέπεια ισούται με άγνοια. Κάποτε η συλλογική γνώση ήταν ότι η γη είναι ακίνητη. Ευτυχώς που βρέθηκε ένας Κοπέρνικος να αναφωνήσει “Και όμως κινείται”. Δεν διεκδικώ αυτόν το ρόλο, άλλωστε στο εξωτερικό, και κυρίως μεταξύ όσων έχουν πολύπλευρη μόρφωση σε θέματα οικονομίας, πολιτικής, τεχνολογίας, ανάπτυξης, κ.λπ. τα όσα ανέφερα αποτελούν κοινό τόπο. Το δυστύχημα είναι ότι σε συλλογικό επίπεδο, και στην Ελλάδα περισσότερο, φαίνονται τόσο εξωφρενικά. Επειδή θεωρώ ότι είστε έξυπνος άνθρωπος, και θέλω να πιστεύω ότι έχετε ανεπτυγμένο το αίσθημα της αυτοσυντήρισης, θα σας συμβούλευα αντί να επαναλαμβάνετε τα όσα στερεοτυπικά ακούγονται γύρω σας για το ποιοί είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην ανάπτυξη να μελετήσετε λιγάκι, αφού πρώτα ψάξετε να δείτε αν τα όσα πιστεύετε ως δεδομένα είναι έτσι ή όχι, όπως για παράδιγμα στην περίπτωση της Ιρλανδίας που αλλιώς μας την παρουσιάσατε και αλλιώς είναι. Αν τα Αγγλικά σας είναι καλά, ευχαρίστως να σας δώσω τίτλους βιβλίων (όχι ιδεολογικών αλλά επιστημονικών) τα οποία ίσως να βρείτε χρήσιμα. Μόνο αν ξέρουμε τι πιάνει μπορούμε να το εφαρμόσουμε στην Ελλάδα, αν και εφ όσον έχουμε βέβαια τη θέληση να αναθεωρήσουμε πρακτικές και να ξεβολευτούμε λιγάκι από τον ύπνο στον οποίο βρισκόμαστε.

Κάτι ενδιαφέρον και τελευταίο, παραθέτω κάποιες πληροφορίες για τον ΜΕΞΙΚΑΝΟ CEO της AMD. Για πες μου ρε Φώτη, πόσο πρέπει να αμοίβεται αυτός ο άνθρωπος για την προσπάθειά του, και την προσφορά του στους χιλιάδες μετόχους της και στα εκατομμύρια καταναλωτές?

Hector de Jesus Ruiz
BORN: December 25, 1945, Piedras Negras, Mexico.

EDUCATION: Walked across the U.S. border daily to attend high school in Eagle Pass, Tex. Three years after starting to learn English, he graduated as valedictorian. Earned a B.S. in electrical engineering from the University of Texas at Austin in 1968 and a PhD from Rice University in 1972.

CAREER: Six years at Texas Instruments and 22 at Motorola, overseeing worldwide manufacturing, worldwide research and development, paging, and semiconductors. Since February, 2000, has been president and COO of Advanced Micro Devices.

VISION FOR AMD: The 31-year-old company has never been more successful thanks to its inexpensive Athlon microprocessor. Ruiz plans to expand production capacity and move into the high end of the PC biz.

BIGGEST SURPRISE IN NEW JOB: How rough rival Intel plays. Ruiz says he’s ‘’shocked” by some of the chip giant’s hardball tactics, such as pressuring customers not to buy from AMD. Intel denies wrongdoing.

WORST PROFESSIONAL EXPERIENCE: Overhauling Motorola’s semiconductor unit in 1997, including cutting 21,000 jobs and moving the headquarters from Phoenix to Austin. Got threatening letters from employees. The moves returned Motorola to growth.

BIGGEST LIFE INFLUENCE: Methodist missionary Olive Givin hired 15-year-old Ruiz to help around the house in exchange for English lessons, urged him to attend U.S. high school, then paid for his first year of college. Ruiz dedicated his PhD dissertation to her.

CULTURAL IDENTITY: Became a U.S. citizen in 1975 and identifies himself as a Texan. Still prefers Mexican food–especially rich mole sauce. Elected this year to the U.S. Hispanic Engineers Hall of Fame. Speaks frequently to business and youth groups to encourage Hispanics to enter engineering.

PERSONAL VALUES: Having experienced discrimination, Ruiz aims to ”treat people with the utmost dignity.” His leadership style is tough but respectful.
”I will never, ever belittle an individual. You can be a successful business leader without being an a——.”

FAMILY: Widowed at 29. Married wife Judy 24 years ago. Son, Hector, now 28, from his first marriage, and Judy’s two children, Joanie, 35, and Greg, 28.

“” ……. Μία πρόσφατη μελέτη, της οποίας ο τίτλος και το όνομα του συγγραφέα μου διαφεύγουν, ισχυρίζεται ότι ο λόγος για τον οποίο η Αμερικανική οικονομία υπερτερεί σε καινοτομία είναι ακριβώς επειδή τα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια προσφέρουν γενική εκπαίδευση (το λεγόμενο και liberal arts education). ….Κ Αλεξανδρ.

καλό το επιχείρημα, φαίνεται γραμμική η σχέση οικονομίας-εκπαίδευσης, αλλά στη πραγματικότητα δεν είναι.
Οταν η αμερικάνικη οικονομία είναι οργανωμένη στο βιομηχανικό τομέα παραγωγής
με βάση την ακραία εξειδίκευση και την παραγωγή εν σειρά η εκπαίδευση δεν υποτάχθηκε σε αυτό το μοντέλο αλλά αντιθέτως επέλεξε τη μη εξειδίκευση και την ανθρωποκεντρική παιδεία που λειτουργεί ώς γέφυρα για τη πρόοδο της μή βιομηχανικής οικονομίας ή αλλοιώς της ηλεκτρονικής οικονομίας.
Δλδ η εκπαίδευση είναι χρήσιμη όταν δεν υπακούει στους κανόνες της παρούσας οικονομίας αλλά της μελλοντικής !

Κε Αλεξανδράκη
Είναι γεγονός ότι μιλάμε σε τελείως διαφορετικές συχνότητες. Υπερασπίστηκα από την αρχή ότι η προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος έχει συνολικά αντιδραστικό χαρακτήρα. Κινείται στα πλαίσια ενίσχυσης των νεοφιλελεύθερων μέτρων για χτύπημα του συνόλου των κατακτήσεων των εργαζομένων, με στόχο την μεσοπρόθεσμη αύξηση του μέσου ποσοστού κέρδους στην παραγωγή και στις υπηρεσίες και την ανάκτηση μακροπρόθεσμα του χαμένου εδάφους σε επίπεδο παραγωγής κέρδους σε βάρος του κόσμου της εργασίας.
Εσείς, ας μου συγχωρήσετε την έκφραση, ως φιλέλληνας (και μάλιστα μόνο των κεφαλαιοκρατών) αναλαμβάνετε να υπερασπιστήτε τα “δίκαια” τους. Η λογική είναι τόσο παλιά, όσο και η ύπαρξη τους. Αν πάνε καλά αυτοί, όλο και κάτι θα πάρουν και οι εργαζόμενοι. Η ιστορία όμως άλλα έχει δείξει. Ζείτε στην Αμερική και βλέπετε. Η πιο δυναμική χώρα του κόσμου δεν έχει τιθασεύσει τη φτώχεια στον ίδιο τον τόπο της. Εκατομμύρια ανθρώπων ζουν στην αθλιότητα. Το είδαμε πρόσφατα και με τη μεγάλη καταστροφή λόγω Κατρίνα.
Πόσα παίρνει ένας εργαζόμενος στην αμερική κ. Αλεξανδράκη ώστε να μπορέσει να κάνει αυτά που λέτε? Στην Ελλάδα ένας μέσος εργατικός, υπαλληλίκός μισθός φτάνει στα 650 με 700 ευρώ το μήνα. Χιλιάδες εργαζόμενοι αμείβονται έτσι και χιλιάδες ημιαπασχολούμενοι με 350 έως 400 ευρώ. Όταν για νοίκι μιας γκαρσονιέρας θέλει 300 με 400 ευρώ και η ανάγκη χρήσης ηλεκτρικής ενέργειας και πόσιμου νερού είναι πλέον μια πρόδηλη πραγματικότητα, όταν κάτι πρέπει να φορέσει για να κυκλοφορήσει στους δρόμους χωρίς τον κίνδυνο να συλληφθεί για προσβολή της δημοσίας αιδούς και παράλληλα να φάει κάτι για να μπορέσει να αναπαράγει την εργατική του δύναμη ώστε να μπορέσει να συνεργαστεί με το αφεντικό του για να το βοηθήσει να υλοποιήσει τα ρίσκα του και τις φιλανθρωπικές του αντιλήψεις, δυστυχώς τα χρήματα που μπορεί να αποταμιεύσει είναι τόσα ώστε μόνο μετά από αρκετές εκατονταετίες θα μπορέσει να ακολουθήσει τις παροτρύνσεις σας. Βέβαια κάποιοι που το έκαναν αυτό πριν μερικά χρόνια (υποθηκεύοντας ακόμη και το μέλλον τους) θα μάθατε ότι βρέθηκαν να κοιτάνε με απορία τον όμορφο πίνακα του χρηματιστηρίου που με σαρκαστικό τρόπο τους έλεγε: “κύριοι, είστε σοβαροί? Εμπιστευτήκατε τα αρπακτικά της ελίτ του χρηματιστηριακού κόσμου?” Αποτέλεσμα: Εν μία νυκτί οικονομίες ζωής πέρασαν σε “έξυπνα” χέρια γιατί κάποιοι (καθόλου κατά τα άλλα Φουκαράδες) πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν “συνεταίροι” ή και “συνεργάτες” της οικονομικής ολιγαρχίας. Κι αν είχαν πάρει και κανένα χωραφάκι βάζοντας και δάνεια, άστα. Χάσανε το χωραφάκι, πληρώνουν και το δάνειο. Αυτοί οι κεφαλαιοκράτες! Τα παλιόπαιδα, τα ατίθασα.
Ο παγκόσμιος πλούτος έχει παραχθεί από δισεκατομμύρια εργαζόμενους μέσα στους αιώνες κ. Αλεξανδράκη. Είναι η τεράστια υποδομή που έχει αλλάξει την όψη του πλανήτη, οι παραγώμενες πρώτες ύλες, η αδιάκοπη παραγωγή τροφίμων για τη΄ν κάλυψη των αναγκών μας. Ο κόσμος της εργασίας τον παράγει αυτόν τον πλούτο. Δεν είναι “και αυτοί”. Ακόμη και οι εφευρέτες εργαζόμενοι ήταν και είναι. Οι υπηρεσίες (στις οποίες συνέχεια αναφέρεστε) δεν παράγουν πλούτο. Είναι αναγκαίες για τη λειτουργία της κοινωνίας, σώζουν ζωές, ομορφαίνουν τη ζωή μας αλλά συνήθως δεν παράγουν πλούτο. Η συσσώρευση λοιπόν έχει συγκεκριμένο στόχο. Ο πλούτος είναι χειροπιαστός. Μπορεί στην καρδιά να είμαστε όλοι πλούσιοι. Δυστυχώς όμως μόνο στον Άγιο Πέτρο έχει πέραση ατός ο πλούτος. Οι εργαζόμενοι λοιπόν πρέπει να προστατέψουμε τα συμφέροντα μας που θίγονται με την προτεινόμενη αναθεώρηση του συντάγματος. Για να μη βρεθούμε ξαφνικά στην ανεργία (και τότε τι αποταμίευση να κάνουμε!), χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς όσα ήδη έχω αναφαίρει.
Δεν θεωρώ προσβολή τον χαρακτηρισμό κομμουνιστής. Θεωρώ τρυκ τη δαιμονοποίηση των ιδεολογιών και την εύκολη απόρριψη του περιεχομένου της σκέψης οποιουδήποτε μέσω αυτής της δαιμονοποίησης. Μη ξεχνάτε ότι οι κομμουνιστές στη χώρα μας έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού μας σαν εκείνο το κομάτι της κοινωνίας που σε όλες τις δύσκολες στιγμές δεν φοβήθηκαν να βάλουν το κεφάλι τους στον τορβά υπερασπιζόμενοι τα δίκαια των εργαζομένων, όπως τα αντιλαμβάνονται.
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια προς το άτομό μου. Να ξέρετε ότι εκτιμώ βαθειά όσους εκδηλώνουν τη δυνατότητα να συζητούν ακόμη και για πράγματα που απεχθάνονται (ή έχουν πεισθεί γιαυτό).
Ειλικρινά δικός σας.

Παύλο, το πρόβλημα είναι πως βρίσκεις ένα μοντέλο εν δυνάμει εξάλειψης της φτώχειας.
Και ένα μοντέλο που εν δυνάμει να σου δίνει ένα “μεροκάματο” αξιοπρεπές.

Αυτό υπήρξε η Βαση κάθε Ολοκληρωτισμού.
Αυτό ειναι η Αφορμή και η Υπόσχεση.

Πως το κάνεις χωρίς να καταφύγεις σε Ολοκληρωτισμούς και αφόρητη καταπίεση.

Χρειάζεσαι κατ’αρχήν ενα grid από super-computers να δουλεύουν επι 24-ωρου βάσεως για να επιλύσουν το σύστημα εξισώσεων.
Πρέπει να εχεις αμεσο ελεγχο και κοντρόλ στις γεννήσεις και αμεσο ελεγχο και κοντρόλ στην παραγωγή και στις υπηρεσίες. Στην προοδο της οικονομικής δραστηριότητας δηλαδή.

Μπορεί να γίνει κάποτε.
Δύσκολο σύστημα αυτό.
Αν δε εχεις και την Καθολική Εκκλησία και τους Μουσουλμάνους Ιμάμηδες νταβατζήδες στο κεφάλι σου το σύστημα ..μπορεί και να μη λύνεται.

Δες το φοβερό μεταναστευτικό πρόβλημα που εχει η USA από το Μεξικό αυτές τις μέρες (εδώ και χρόνια δηλαδη)
Και διασταύρωσε το με αυτά που ελεγε ο (κόπανος)Προεδρος του Μεξικού Echeveria πριν μερικές δεκαετίες
“…η δύναμη είναι στα νούμερα” (ανθρώπων, εννοουσε).
Εκμεταλλεύτηκε και τα διδάγματα της Καθολικής Εκκλησίας.
Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε 25 χρονια μετά.

Τα ιδια ελεγε και ο (άλλος κόπανος πόντιος) Χομεϊνί[δης] στο Ιράν.
Τα ιδια κάνανε και στην Ινδία με τον ανταγωνισμό Ινδουιστων και Μουσουλμάνων που τίναξε σε μια γεννιά τον πληθυσμό στο 1 δις και βάλε. Με την κουλτούρα που λέει ότι
“…δεν μπορει να εισαι εφηβος και να μην εχεις γυναίκα”.
Αρα στα 16 το αγόρι και στα 14 το κορίτσι παντρεύονται κανονικότατα και με τον νόμο.

Πως τα βλέπεις όλα αυτά?

Και πώς να πάρεις περισσότερο από 700 η 1000 ευρά μηνιαίο όταν οι περισσότερες εργολαβίες λογισμικού φεύγουν στην Bangalore.
Και οι περισσότερες υπεργολαβίες hardware πάνε στη Κίνα, τη Ταϊβάν, τη Σιγκαπούρη, τη Κορέα?

Και εμείς περιμέναμε εξω από το γραφείο του τοπικού βολευτή να διορίσουμε το γιο η τη κόρη μας (αν ειχαμε δηλαδή) και ειμασταν εντελώς –μα εντελώς—λήσμονες του τι παίζεται στην σκακιέρα και του τι θα πεί “εξάγω”.
H ..’παρουσιάζω προϊόν η υπηρεσία που να ..στέκεται πανευρωπαϊκά (ας πούμε)’

{Θα “τελειώσει” και η Ινδία και η Κίνα κάποτε.
Τότε πρέπει να βρούμε ..εξωγήινους}

Σίγουρα οι διάφορες Πολυεθνικές και τα υπερ-κέρδη τους είναι ενας πυλώνας του προβλήματος..
Οι Ελληνικές ΔΕΚΟ προσπάθησαν να κάνουν emulate τους πολυεθνικούς κολοσσούς με μέτρια αποτελέσματα, τα τελευταια 25 χρόνια.
Και αν δεν υπήρχε ο ανταγωνισμός ακόμη θα περίμενες μερικά χρόνια μπροστά στο ..γκισέ για να πάρεις τηλέφωνο.
Με τον καθ’όλα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ υπάλληλο να σου λέει με ύφος δέκα καρδιναλίων …
“τι θέλετε ..κύριος, δεν εχει τηλέφωνο, ξαναπεράστε, αργούν αυτά….”
Το καλό πράμα αργεί βλέπεις…

Πως μετεξελίσουμε τις Πολυεθνικές αγαπητέ Παύλο?
Φτιάχνουμε …Εθνικούς Πρωταθλητές? Αυτό προτείνεις? Είναι μια λύση.
Ανάλυσε την να δούμε την σκέψη σου.
Οι Πολυεθνικές βασίστηκαν στο Ολλανδικό, Πρωτεσταντικό μοντέλλο
(με αρκετή δόση από ..”Ιουδαία”, είναι αλήθεια).

Βλέπεις, το Χρήμα, η Διαχείρηση Εργου, ο Αθλητισμός, τα Οικονομικά, τα Μαθηματικά, η Φυσική, η Χημεία, η Βιολογία, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΑ.

Και σίγουρα ο Καζαντζίδης, ο Τερζής, ο Χριστοδουλόπουλος, ο Πλούταρχος, ο Σφάκ, ο Μητροπάνος και τα λοιπά χρυσά λαρύγγια που τόσο γουστάρει ο γράφων ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΑ.

Και τα 2 έχουν λόγο ύπαρξης.

Οπότε τι κάνουμε?

Σε προηγούμενο δε πόστιγκ θυμάμαι είχες γράψει καταπέλτη ενάντια στο Ελεύθερο Ωράριο.

Επειδη ειμαι ΥΠΕΡ του ‘Ελεύθερου’ στην λιανική σε ρωτάω.

Γιατί πρέπει ρε φίλε να εχουμε 500,000 Φαρμακεία και να είναι σχεδόν όλα κλειστά ταυτόχρονα?

Και αν εισαι εργένης η αν δουλεύουν και οι 2 να μην βρίσκεις τίποτε ανοιχτό “ποτέ”?

Πως σας αρέσουν αυτές οι αγκυλώσεις?

Αγαπητέ FOTIS
Συμμερίζομαι τους προβληματισμούς σου. Ας ξεκινήσουμε από το ζήτημα της φτώχειας. Από μεθοδολογικά άποψη δεν θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αιτία? Τι είναι αυτό που δημιουργεί τη φτώχεια? Σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι εύκολο. Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω με κάποια κριτήρια που θα εξηγήσω.
Φαινομενικά όλοι γεννιόμαστε ίσοι. Με μοναδικό φορτίο το δέρμα μας. Πρακτικά βέβαια όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι. Σίγουρα το παιδί του Βαρδινογιάννη δεν γεννιέται ίσο με το δικό μου παιδί. Άρα μια βασική αιτία των ανισοτήτων είναι η αναπαραγωγή (κληρονομικά) των δομών. Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με την κατανομή του πλούτου? Το 20% του πληθυσμού της γης καταναλώνει το 80% της παγκόσμιας παραγωγής, ενώ το υπόλοιπο 80% μοιράζεται το 20%. Κι αυτό έχει φυσικά κληρονομική βάση καθώς οι δομές παραμένουν αναλείωτες. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς είναι δεδομένο εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Οι αλλαγές γίνονται σε μικροκλίμακα. Κάθε προσπάθεια αλλαγής αυτού του στάτους οδήγησε σε φονικούς πολέμους, παγκόσμιους ή επαφανειακά τοπικούς.
Μέχρι πριν την επιβολή της Νέας Τάξης και της κυριάρχισης της λογικής του νεοφιλελευθερισμού οι κοινωνίες, μέσα από το Κεϋνσιανό μοντέλο προσπαθούσαν να βρουν τρόπους που θα εκτόνωναν τις κοινωνικές οξύτατες αντιθέσεις μέσω αντισταθμιστικών πολιτικών. Βασική προϋπόθεσηαντιμετώπισης της φτώχειας είναι η ανάπτυξη θέσεων εργασίας ώστε να μπορεί ο πολίτης να επιβιώνει με αξιοπρέπεια. Κάθε κοινωνικό σύστημα πρέπει να προβλέπει συστήματα εκτόνωσης, αν βέβαια αποσκοπεί στην συνέχιση του έστω και με κατάφωρα άδικο καταμερισμό του πλούτου. Αν δεν ανατράπηκε ο καπιταλισμός τόσα χρόνια μετά από τόσες κυκλικές και μη κρίσεις που έχει περάσει τον προηγούμενο αιώνα, ήταν και αποτέλεσμα της ικανότητάς του να προσαρμόζεται (με δυσκολία είναι γεγονός) στις ανάγκες επιβίωσης. Γιαυτό και τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας είχαν υπαχθεί σε “δημόσιο” έλεγχο και κατά καιρούς είχαν διογκωθεί. Να θυμήσω ότι επί Κ. Καραμανλή, θείου του σημερινού, είχαν κρατικοποιηθεί μεγάλοι τομείς δραστηριοτήτων όπως Ολυμπιακή, Εμπορική Τράπεζα κλπ. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι σημερινοί νεοφιλελεύθεροι θα βιαζόντουσαν να τον χαρακτηρίσουν κομμουνιστή. Έκανε λάθος, άραγε σύμφωνα με την καθαρόαιμη ταξική του αντίληψη?
Η διαχείρηση του συστήματος σήμερα γίνεται από το κεφάλαιο. Έχει όλους τους λόγους να βρει λύσεις σε αυτό το πρόβλημα, αν θέλει να συνεχίσει την κυριαρχία του. Διάφοροι θεωρητικοί τους εκπρόσωποι ψάχνουν για μοντέλα. Το Ιρλανδικό για παράδειγμα, που έχει δείξει ένα μεγάλο βαθμό προσαρμογής, καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί να είναι κοινό μοντέλο. Κι αυτό γιατί την Ιρλανδική εμπειρία πρέπει να τη δούμε σαν ιδιαιτερότητα. Λόγω της πολιτικής πλήρους υποταγής στις μεγάλες πολυεθνικές, σε σύντομο διάστημα επελέγει η συγκεκριμένη χώρα σαν ενδιάμεσος σταθμός των μεγάλων αυτών εταιριών, με τα ανάλογα αποτελέσματα, αφού πρώτα δημιουργήθηκε γι’ αυτές οικονομικός και φορολογικός παράδεισος. Να θυμήσω ότι κάτι ανάλογο συνέβαινε και με το Λίβανο πριν έχει την τύχη που του επεφύλαξαν. Θεωρώ ότι η ανάπτυξη της Ιρλανδίας είναι απόλυτα εξαρτημένη από τις διαθέσεις αυτών των εταιριών και το άμεσο μέλλον θα δείξει. Πάντως, έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να γίναι παγκόσμιο μοντέλο. Από τα λόγια του Αλογοσκούφη φαίνεται ότι αυτό έχει γίνει κι ευρύτερα κατανοητό.
Σίγουρα το πρόβλημα δεν φαίνεται να λύνεται με κεντρικό προγραμματισμό. Αντίστοιχες προσπάθειες φάνηκαν να αποτυχαίνουν και θέλει σε βάθος μελέτη η αξίγηση του πώς και γιατί. Το όποιο σύστημα πρέπει να λειτουργεί με αυτόνομες και αυτόματες δυκλείδες. Δεν νομίζω ότι είναι ο χώρος να αναπτύξω απόψεις επ’ αυτού κι έτσι θα μείνω στο επίπεδο της κριτικής.
Νομίζω ότι οι πολυεθνικές δεν μετεξελίσσονται. Θα καταρρεύσουν αν αλλάξουν τα γενικώτερα κοινωνικά δεδομένα.Είναι γεγονός ότι έχουν συμβάλλει κατά κάποιο τρόπο στην βελτίωση των όρων καθημερινής εξυπηρέτησης των πολιτών, με τρομακτικό όμως κόστος. Κόστος που έχει να κάνει με τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων των ανθρώπων, με την καταστροφή του περιβάλλοντος σε βαθμό εγκληματικό, με τον εκφυλισμό της κουλτούρας του παγκόσμιου ανθρώπου, το βάθεμα της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της ολοκληρωτικής αλοτρίωσης των συνειδήσεων. Γιαυτό ΠΡΕΠΕΙ να καταργηθούν. Παρ’ όλα τα τυχόν οφέλη που προσφέρουν. Και μόνο γιαυτό θα άξιζε να αλλάξουμε το Σύνταγμα μας. Για να εμποδίσει τη δραστηριότητά τους. Αλλά ποιός θα το κάνει αυτό?
Κι αν για τον Μητροπάνο (και γιατί όχι και για τους Σφακιανάκη και Χριστοδουλόπουλο κι ας μη τους ακούω) πρέπει να κάνουμε μεγάλο χώρο, για τις πολυεθνικές πρέπει να τον μηδενίσουμε. Κι ας με συγχωρέσουν οι γιάπηδες. Θα τους βρούμε αλλού δουλειά. Τους το υπόσχομαι! (Μιλάω σαν πρωθυπουργός, χαχαχα)
Όσο για το ωράριο, φίλε FOTIS. Πιστεύω ότι όλοι θα θέλαμε να μπορούμε ανά πάσα στιγμή να κάνουμε ότι θελήσουμε. Γιατί ένα βράδυ που έχω αϋπνοία να μη μπορώ να πάω στις 2 τα ξημερώματα στο Δήμο Ν.Σμύρνης (όπου μένω) και να πάρω ένα πιστοποιητικό γέννησης που χρειάζομαι? Το ερώτημα είναι ποιος υπάλληλος θα με εξυπηρετήσει! Γιατί να είναι αυτός κι όχι εγώ ή εσύ? Γιατί λοιπόν να μη βάλουμε κάποιους ανθρώπινους περιορισμούς στις απαιτήσεις μας ώστε να γίνουν και πιο ανθρώπινοι οι όροι διαβίωσης μας. Σίγουρα χρειάζεται πρόβλεψη για έκτακτες καταστάσεις. Για ρωτήστε τους γιατρούς που δουλεύουν εφημερία! Αλλά μη γίνει και κανόνας. Θα γίνει κόλαση η ζωή μας

Αγαπητέ κύριε Αντωνόπουλε,

δεν είχα σκοπό να επανέλθω αλλά θεώρησα πρέπον να αποκαταστήσω την ηθική τάξη όσον αφορά τα φιλελληνικά (ή μη) κίνητρά μου και τη στάση μου απέναντι στους κομμουνιστές. Εχετε λοιπόν δίκιο ότι δεν είμαι φιλέλλην με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ο όρος, διότι δεν αποδέχομαι την ιδέα του έθνους (παρά μόνο ως πολιτισμικού προσδιορισμού). Για μένα η ευημερία ενος Ελληνα, ενός Αμερικανού, ενός Αραβα, και ενός Αφρικανού (και να μια ήπειρος που πραγματικά ξέρει τι θα πει φτώχια) έχει το ίδιο βάρος. Θεωρώ τον εαυτό μου αυτό που στο εξωτερικό αποκαλούν humanist, για αυτό άλλωστε και έχω αφιερώσει την μισή μου περίπου ζωή στη μελέτη της Οικονομικής Επιστήμης και ειδικότερα της Οικονομικής Ανάπτυξης, ώστε να χρησιμοποιήσω τις επιστημονικές μου γνώσεις όταν καλούμε να το πράξω προς όφελος των συνανθρώπων μου. Επειδή όμως οι γονείς μου, ο αδερφός μου, και οι περισσότεροι φίλοι μου ζούνε στην Ελλάδα και αγωνίζονται, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, κατά τον τρόπο που περιγράψατε, και επειδή δεν απολαμβάνω ιδιαίτερα το να βρίσκομαι μακριά τους, έχω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δω την χώρα να προοδεύει. Εστω και αν διαφωνούμε, αναγνωρίστε λοιπόν το υγιές των κινήτρων μου.

Από εκεί και πέρα είναι σίγουρο ότι αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο διαφορετικά, και άρα ο δρόμος που εγώ πιστεύω ότι πρέπει να ακολουθήσουμε είναι διαφορετικός από αυτόν που εσείς θέλετε. Αν όμως οι περισσότεροι συμπολίτες μας συμφωνίσουν μαζί μου, είστε διατεθιμένος να αποδεχτείτε χωρίς να προσπαθήσετε να σαμποτάρετε την απόφασή τους? Εγώ έχω αποδείξει ότι είμαι, για αυτό είμαι άλλωστε και εδώ μακριά, για να μην ενοχλώ κανένα.

Θέλω επίσης να γνωρίζετε ότι δεν αποδίδω στους κομμουνιστές τη δαιμονοποίηση που μου προσάπτετε. Αλλωστε, όσα ξέρω για τη Μαρξιστική θεωρία τα έμαθα όχι μόνο διαβάζοντας Μαρξ, αλλά κυρίως παρακολουθόντας τα μαθήματα, διαβάζοντας τα βιβλία, και περνόντας ατελείωτες ώρες συζήτησης με τον πρώην καθηγητή μου, μέλος του ΚΚΕ, και καλό μου φίλο Πέτρο Ντούσκο, τον οποίο ίσως γνωρίζετε μια που η επιχειρηματολογία σας είναι καρμπόν των διαλέξεών του. Ο λόγος που δεν ασπάζομαι την ανάλυσή σας είναι γιατί με βάση τα στοιχεία και τη μελέτη που έχω κάνει, με βάση την επιστημονική μου κρίση, η θεωρία είναι επιστημονικά λανθασμένη, πρώτον γιατί βασίζεται σε λάθος παραδοχές (όπως για παράδειγμα την Αριστοτέλια θεωρία της αξίας την οποία ασπάζονταν και οι κλασσικοί οικονομολόγοι), και δεύτερον επειδή εμπεριέχει τεράστια άλματα λογικής. Βλέπετε ωστόσο, ότι το πρόβλημά μου είναι όχι με τους ανθρώπους, και επί του προκειμένου με εσάς, αλλά με τις ιδέες που πρεσβέβετε επειδή (σωστά η λάθος) τις θεωρώ καταστροφικές και υπεύθυνες σε μεγάλο βαθμό για πολλά δεινά ανά τον κόσμο. Για να σας κάνω να αισθανθείτε καλύτερα, για πολλά δεινά ευθύνεται και η αποικιοκρατική πολιτική, την οποία όμως αντίθετα με εσάς δεν θεωρώ νομοτελιακό αποτέλεσμα της εξέλιξης του καπιταλιστικού συστήματος και της ανέλπιδας (σύμφωνα με τους αντικειμενικούς νόμους της ιστορίας) προσπάθειας του για επιβίωση (έτσι για να μιλήσουμε λίγο και την ίδια γλώσσα).

Από εκεί και πέρα τα πράγματα για μένα είναι πολύ απλά. Αυτό που οδηγεί στην αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος και της ποιότητας ζωής είναι, και σε αυτό το σημείο συμφωνούμε με τον φίλο μου τον Πέτρο, η επιστημονικοτεχνική πρόοδος. Αρα λοιπόν χρειάζετε ένα θεσμικό πλαίσιο που να δίνει κίνητρα στους ανθρώπους να αναλάβουν δραστηριότητες που οδηγούν σε επιθυμητά αποτελέσματα. Στις περισσότερες χώρες όπου το καπιταλιστικό σύστημα λειτουργεί σωστά, και η Ελλάδα δεν είναι μία από αυτές, υπάρχει σημαντικό κίνητρο σε κάποιον να σπουδάσει, να επιχειρήσει, να καινοτομήσει, να χρηματοδοτήσει τέτοιες προσπάθειες, διότι οδηγούνε σε προσωπικό όφελος για τον ίδιο και τα παιδιά του. Σαφώς και ένα τέτοιο σύστημα παράγει ανισότητες, και αποδέχομαι την προσπάθεια σε ένα βαθμό της απάλυνσης των ανισοτητήτων, ειδικά εκείνων που οφείλονται στον παράγοντα τύχη. Αλλά βέβαια στον βαθμό που η επιτυχία κάποιου σε ένα τέτοιο σύστημα στηρίζεται στις προσωπικές επιλογές του καθενός (αν και τι θα σπουδάσει, πως θα διαθέσει το εισόδημά του, κ.ο.κ.), η εξάλειξη της ανισότητας δεν είναι δυνατή. Αλλωστε, πολλοί χαραμοφάηδες γόνοι πλούσιων οικογενειών πεθάνανε στην ψάθα, ενώ πολλοί που ξεκίνησαν φτωχοί, όπως το προηγούμενο ποστ μου καταδεικνύει, γίναν πλούσιοι (και με τίμια μέσα).

Το ερώτημα είναι γιατί όλα αυτά δεν λειτουργούνε έτσι ωραία στην Ελλάδα. Εσείς ίσως θα το αποδόσετε στην αδυναμία η στην αδικία του καπιταλιστικού συστήματος, εγώ στο κράτος που κάνει πολλά που δεν πρέπει και δεν κάνει αυτά τα λίγα που πρέπει. Ποιος έχει δίκιο πιστεύω θα το μάθουμε. Ελπίδα μου είναι ότι με αντικειμενική (απαλλαγμένη απο ιδεολογικές προκαταλήψεις στο βαθμό του εφικτού) μελέτη και σπουδή, ίσως να μάθουμε πριν πάθουμε. Αλλιώς θα μάθουμε αφού πάθουμε, όσοι τουλάχιστον δεν μπορούν να την κάνουν για άλλη γη άλλα μέρη. Είμαι σίγουρος ότι τις δύο τελευταίες προτάσεις μπορείτε να τις χρησιμοποιήσετε και εσείς από τη δική σας σκοπιά.

Επίσης ειλικρινά δικός σας.

Εγώ παιδιά δεν ειμαι σίγουρος αν ειμαι ενάντια σε κάποιας μορφής Κεντρικό Σχεδιασμό.
Σαν εργαλείο τουλάχιστον.
Ουτε θεωρώ ότι η “Ακρο-Δεξιά”, η “Κεντρο-Δεξιά”, η “Δεξιά” κλπ
ειναι ενάντια σέ Κεντρικό Σχεδιασμό.

Εχετε την εντύπωση οτι η USA, υπο οποιαδήποτε Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δεν κάνει 4ετή (για τη θητεία της κυβέρνησης) η και 5ετή και 10ετή σχεδιασμό των Ελλειμάτων, των Ταμείων, της Παιδείας, της Υγείας και ουτω καθεξής.
Οσον αφορά την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση δηλαδή.
Φυσικά πολλά από αυτά τα νούμερα ανασκευάζονται.
Και αν έχεις Bush επάνω, γυρνάνε 180 μοίρες στην άλλη κατεύθυνση (αρνητική συνήθως).
Παρόλα αυτά γίνεται μακροπρόθεσμος Κεντρικός Σχεδιασμός.

Η η (δυσφημη) Microsoft δεν κάνει ..τον Κεντρικο Σχεδιασμό της για τα επόμενα ..4 – 5 χρόνια?
Η Ερευνα τι ειναι ?

Νομίζω δε ότι η Σοβιετική Ενωση δεν ειχε τα κατάλληλα Computers (ούτε τις κατάλληλες Μεθοδολογίες) για την δουλειά που χρειάζονταν.
Αυτός ηταν ενας από τους λόγους που διαλύθηκε το ..μαγαζί

{Της είχαν φύγει και οι Ρωσσο-Εβραίοι, θέλαν Διαζύγιο και οι Βαλτικοί, Ουκρανοί, κλπ γιατί βρήκαν ζαβολιάρα γκόμε?α, την Ευρώπη.
Που να κρατηθεί εκείνο το μαγαζί ?.
Οι Κινέζοι βέβαια δεν είχαν αυτές τις “ευκαιρίες”}

Ουτε τώρα υπάρχουν ακόμη πουθενά, αν και εχουν βελτιωθεί απείρως.
Η ΙΒΜ αν και πούλησε την Τεχνολογία των PC στους Κινέζους, κρατάει πολύ “κλειστη” την Τεχνογνωσία για τα Super-Computers.
Η τεχνογνωσία αυτή υπάρχει κυρίως σε ΗΠΑ και Ιαπωνία και λίγο σε Ευρώπη.
Πρέπει να βελτιωθεί η Ευρώπη σ’αυτόν τον Τομέα.

Αλλωστε με την πρόοδο της Νανο-Τεχνολογίας και της Βιο-Τεχνολογίας και τους συντριπτικούς κινδύνους από τρομοκρατία (πιθανών ανώμαλων, ‘φευγάτων’) Κεντρικός Σχεδιασμός και Παρακολούθηση θα είναι στο Βασικό Μενού στο άμεσο μέλλον, είναι ήδη.
Get Used to It.
Learn to Like It.

Και ίσως τελικά μεσο-πρόθεσμα να καταλήξουμε σε Ηπειρωτικούς Πρωταθλητές ανα Ηπειρο, αν όχι σε Εθνικούς.
Με ελεύθερη συναλλαγή μόνο σε Free (and Fair) Trade Areas
(αλα ΗΠΑ – Ευρώπη, Λατιν Αμέρικα, Ασία, κλπ) και αυστηρά μέσα σ’αυτές.
Ο,τιδήποτε ΕΚΤΟΣ, θα ‘μπλοκάρετε’ subject to Trade Imbalance (or Balance) Constraints and imperatives.
Θα ..δείξει,
ειμαι σίγουρος.

Εκείνο που είπες για το Χρηματιστήριο Αθηνών τι το ήθελες ρε Παύλο?

Αστατη, μπαχαλο-χώρα ειμασταν και αστατο, μπαχαλο-χρηματιστήριο είχαμε.
Εδώ άλλες χώρες με παντοδύναμους μηχανισμούς και κανονισμούς μπήκαν μεχρι τ’αυτιά στη λίγδα και στη βρώμα, εμείς θα την γλυτώναμε?
Δεν είναι καθόλου αστείο όμως, είναι ακρως σοβαρό και ..καταθλιπτικό αυτό που συνέβει.
Και δυστυχώς κάποιοι συμπατριώτες το πλήρωσαν με ο,τι πιο πολύτιμο είχαν, τη ζωή τους.

Ξέρεις, ενα πρόβλημα με τον Καπιταλισμό είναι ότι αν εισαι παθιασμένος και αρρωστημένος Τζογαδόρος, “Μπεκρής”, η Γυν***άς
σου δείνει μπόλικο σχοινί να κρεμαστείς.
Αλλωστε οι περισσότεροι Born Again Christians στο Αμέρικα φτάσαν σ’εκείνο το σημείο για να Απεξαρτηθούν από Ουσίες και Τζόγο

Πρέπει να πάω για ύπνο τώρα, εχουμε και …“δουλειές” (..λέει)
χα χα

PS.
Αγαπητε Κώστα, καθαρά για οικονομία χώρου και χρόνου και επειδή συμφωνώ με πολλά από αυτά που γράφεις δεν θεώρησα απαραίτητο να επαυξάνω τα γραφόμενα σου. Τα είδα απο μια αλλη οπτική γωνία.

Ημουνα στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που νομίζω ότι βρίσκεσαι για πολλα χρόνια, παρα πολλά χρόνια.

Μην ‘ξεγράφεις’ την ελλάδα οσο και αν σε ‘πίκρανε’.
Εχει δυστυχώς την τάση να πικραίνει αυτή η χώρα.
Σου εύχομαι καλή τύχη και σταδιοδρομία.
Κράτα γερά και να μας επισκέπτεσαι.
Ο περίγυρος στα βαλκάνια, έχει ανάγκη από τις εμπειρίες σου εκεί.
Χαιρετώ.

Φίλε FOTIS, να ευχαριστήσω λέγοντας ότι θα είμαι Ελλάδα όλον τον Ιούνιο, όπως και να το κάνουμε με άλλο πνεύμα ακούς Ξηλούρη στη Μασσαχουσέττη και με άλλο στην Ελλάδα (άντε και Μητροπάνο). Και να ανταποδώσω λέγοντας ότι συμφωνώ με το σχόλιο περί φαρμακείων, και βέβαια δεν είναι μόνο οι εφημερεύοντες ιατροί που δουλεύουν νυχτερινές βάρδιες, είναι και οδηγοί (ταξί, φορτηγών, τραίνων, κ.λπ.), τεχνικοί ραδιοφώνου και τηλεόρασης, υπάλληλοι νυχτερινών κέντρων, υπάλληλοι διοδίων, αστυνομικοί, και η λίστα συνεχίζεται. Και δεν εξυπηρετούν βέβαια όλοι έκτατακτες ανάγκες, θα μπορούσαν π.χ. τα νυχτερινά κέντρα να κλείνουν στις δύο…ναι καλά για ρώτα και τον Παπαθεμελή που το προσπάθησε. Και βέβαια πληρώνονται παραπάνω επειδή δουλεύουν βράδυ (π.χ. διπλή ταρίφα). Και βέβαια το επέλεξαν, ίσως για αυτόν το λόγο, ίσως για άλλους…που με κάνει να αναρωτιέμαι, θα ήταν καλύτερα αυτοί οι εργαζόμενοι και εμείς οι υπόλοιποι αν αυτές οι θέσεις εργασίας δεν υπήρχαν καν? Και πως θα εμπνευόντουσαν λαικά άσματα όπως το βρε Μανώλη τραμπαρίφα βάλε τη διπλή ταρίφα? Λέω τώρα…

Κε Αλεξανδράκη
Σέβομαι το άτομο σας, πολύ περισσότερο που δεν σας γνωρίζω προσωπικά, και οι όποιες παρατηρήσεις μου δεν είναι δυνατόν να έχουν προσωπικό χαρακτήρα. Τις απόψεις έκρινα και πιστεύω όχι αβασάνιστα. Προσπάθησα να δω τον πυρήνα της διαφωνίας σας πάνω στις θέσεις μου για την αναθεώρηση του Συντάγματος και πραγματικά δυσκολεύτηκα. Αυτό που προσέλαβα είναι η γενικώτερη διαφωνία σας στις όποιες φιλοσοφιές μου προσεγγίσεις που έχουν ένα γενικώτερο χαρακτήρα, που παρενθετκά να πω, μέσα από τη διαφωνία σας δεν προκύπτει ουμανιστική αντίληψη. Η όλη σας αντίληψη ξεκινάει από τη δυνατότητα ατομικής ανέλιξης μέσα από το σύστημα και τα όποια εμπόδια τα αντιλαμβάνεστε σαν προσωπικές αδυναμίες ή δυσλειτουργία του συστήματος. Ο ουμανισμός κατά την ταπεινή μου γνώμη ξεκινάει από μια βαθειά πίστη στο συλλογικό καλό που πολλές φορές μπορεί να περάσει και μέσα από την ατομική υποχώρηση των όποιων επιδιώξεων. Δυστυχώς ζείτε σε μια χώρα όπου η λέξη ουμανισμός ακούγεται σαν κακόφημη κουβέντα. Εκτός κι αν τα κίνητρα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είναι ουμανιστικά όταν, μιλώντας για τον μετά τον πόλεμο διάστημα, βομβάρδισε αμάχους στο Ναγκασάκι, τη Χιροσίμα, την Κορέα, την Ελλάδα, την Καμπότζη, το Βιετ Ναμ, τη Γρενάδα, τη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ πολλάκις ή υποκίνησε χούντες με χιλιάδες νεκρούς στο ενεργητικό τους όπως της Ελλάδας, της Χιλής, της Αργεντινής, σε μια σειρά μπανανίες κλπ. Κι όμως αυτή η χώρα, όπως λέτε, επιτρέπει στους πολίτες της να αναπτύσσουν το μέγιστο των ικανοτήτων τους μέσα από την αναγνώριση των προσπαθειών τους. Είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν είναι πραγματικότητα για δεκάδες εκατομμύρια αμερικανούς πολίτες. Το πιο σημαντικό για να μπορέσουν οι λαοί να αναπτυχθούν είναι να αφεθούν ελεύθεροι από οποιεσδήποτε οικονομικού και στρατιωτικού χαρακτήρα δεσμεύσεις. Κι αυτό δεν γίνεται όλα αυτά τα χρόνια. Εγώ δυσκολεύομαι να αυτοχαρακτηριστώ ουμανιστής ιδιαίτερα μέσα σε αυτό τον κόσμο που ζούμε. Θα ένιωθα αφόρητα άσχημα. Πάντως νιώθω μια περίεργη υπερηφάνεια που ζω στην Ελλάδα και δεν έχω (ακόμη τουλάχιστον) χρεωθεί από μια αντίστοιχη πολιτική. Μπορεί πράγματι να υστερούμε σε ποιότητα διαφόρων τύπων αλλά ακόμη διατηρούμε πολλά καλά χαρακτηριστικά της παλιάς καλής κουλτούρας μας. Μιας κουλτούρας που ακόμη εκπνέει ανθρωπισμό και γιατί όχι ουμανισμό λατινιστι. Ήταν μια σύντομη απάντηση λόγω περιορισμένου χρόνου για συγγραφή.
Με εκτίμηση

Kύριε Αντωνόπουλε,

human σημαίνει άνθρωπος. Κατά συνέπεια ο ουμανισμός (ανθρωπισμός) βάζει ως πρωταρχικό στοιχείο τον άνθρωπο, και όχι κάποιο αόριστο συλλογικό καλό. Αρα λοιπόν, σύμφωνα με τις αρχές του ανθρωπισμού, καλό είναι κάτι που ωφελεί τον άνθρωπο, και βέβαια όσο πιο πολλούς ανθρώπους οφελέι τόσο το καλύτερο. Ιδεολογίες που ζητούν από τον άνθρωπο να θυσιαστεί προς χάρην κάποιου συλλογικού καλού υποθέτουν ότι υπάρχει ένα υπεροικοδόμημα (π.χ. κοινωνία) που είναι σε αξία πάνω από τον άνθρωπο, και όχι απλώς ένα άθροισμα ανεξάρτητων και ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων που συμμετέχουν εθελοντικά στην κοινωνία. Εφ όσον λοιπόν οι ιδεολογίες αυτές δεν βάζουν ως πρωταρχική αξία τον άνθρωπο δεν μπορεί και να θεωρούνται ανθρωπιστικές. Οι δε ανθρωπιστικές επιστήμονες βάζουν ως πρωταρχικό αντικείμενο μελέτης τον άνθρωπο, διότι αντιλαμβανόμαστε ότι από τότε που η άτιμη η Εύα μας έβαλε και φάγαμε το μήλο της γνώσης και χάσαμε τον παράδεισο, η επιβίωση και ευημερία του είδους μας κερδίζεται με προσπάθεια, και κυρίως με τη χρήση του σημαντικότερου όπλου που διαθέτει ο άνθρωπος σε αυτήν του την προσπάθεια, το μυαλό του και την ικανότητα του μυαλού να μαθαίνει. Σκοπός μας λοιπόν είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να χρησιμοποιήσει όσο μπορεί καλύτερα το ρημάδι. Για συντομία, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα μπορείτε να πάτε σε αυτήν την ιστοσελίδα, http://www.edge.org/3rd_culture/brockman/brockman_print.html
και να διαβάσετε το κείμενο του Μπρόκμαν (κάτω απο τη φωτογραφία). Αν σας ενδιαφέρει το βιβλίο και από επιστημινικής απόψεως (αν η εξερεύνησή μου στον κυβερνοχώρο δεν με οδήγησε σε εσφαλμένα συμπεράσματα είστε και βιολόγος) ευχαρίστως να σας το στείλω.

Και βέβαια δεν χρειάζεται να επαναλάβω (για άλλη μια φορά) την διαφωνία μου στα όσα έπραξαν ο Μέγας Αλέξανδρος στην Ασία, οι Οθωμανοί στους Ελληνες και λοιπούς Βαλκάνιους, οι Αιγύπτιοι στους Εβραίους, οι Αμερικανοί και ο Χο τσι Μιχ στο Βιετνάμ, οι Ερυθροί Χμερ στην Καμπότζη, οι Σοβιετικοί στην Πράγα και στα Γκούλαγκ (α ρε Ιβαν Ντενίσοβιτς πως ξεχάστηκες), και πάει λέγοντας. Δυστυχώς υπάρχει αυτή η τάση, καθόλου ανθρωπιστική, των κυβερνώντων, ανεξάρτητα απο ιδεολογία, να χρησιμοποιούν τον αναλώσιμο άνθρωπο προς χάρην του συμφέροντος του δικού τους και των κολλητών τους (το οποίο συνήθως βαφτίζουν ως εθνικό συμφέρον η συλλογικό καλό), για αύτο και όσο λιγότερη δύναμη τους δίνουμε τόσο το καλύτερο. Το γεγόνος αυτό όμως δεν έχει να κάνει με το όλο σύστημα. Και εσείς βέβαια μπορείτε να είστε σίγουρος εκ μακρόθεν, και εγώ σίγουρος περί του αντιθέτου, για αυτό και τόσοι άνθρωποι δεν προσπαθούν με κάθε τρόπο να έρθουν εδώ απο την Κούβα, το Μεξικό, και άλλα μέρη, ξένοι φοιτητές από όλο τον κόσμο δεν έρχονται να κάνουν εδώ διδακτορικά με πλήρης υποτροφία, και όλα τα άλλα που δεν συμβαίνουν.

Πάντως στην ερώτηση που έθεσα στην δεύτερη παράγραφο του προηγούμενου ποστ δεν απαντήσατε. Θα περιμένω επιμένοντας.

FOTIS, αν θα πας Πάρνηθα οι πληροφορίες μου λένε κόκκινο, αν πας Σοφοκλέους παίξε Μαίλλη. Πώς? Η Σοφοκλέους δεν είναι καζίνο? Και τί είναι? Χρηματιστήριο? Ρε δεν πα ναναι και πατσατζίδικο, ξέρεις κανα κόλπο να τινάξουμε τη μπάνκα? Δεν υπάρχει? Ρε τι diversification και μακροπρόθεσμη στρατιγική μου τσαμπουνας, κοίτα με τι χάνω τον καιρό μου, δεν πήγαινα στο καφενείο να παίξω Θανάση.

Ερώτηση…Πόσα μαθήματα οικονομικών κάνουν τα παιδιά (εκτώς όσον πάνε για σπουδές στο αντικείμενο) στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όπου διδάσκονται τι είναι το χρηματιστήριο και πως λειτουργεί, πως λειτουργούν οι πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια, και άλλα συναφή? Στο σχολείο μου τον αριθμό αυτό τον λέγαν και κουλούρι. Είναι μετά να αναρωτιέσαι? Κύριε Παναγιωτόπουλε για ες κάτι στη Μαριέτα επ αυτού.

Κε Αλεξανδράκη
Θα ξεκινήσω από αυτό που μου καταλογίσατε σαν παράλειψη. Επί χρόνια αυτή η “πλειοψηφία” κυβερνάει αδιάλειπτα στη χώρα μου χωρίς καμία ενόχληση. Το πώς βέβαια διαμορφώνεται και “κατασκευάζεται” αυτή η πλειοψηφία το ξέρετε καλύτερα από μένα. Εσείς πάντως είπατε σε κάποια αποστροφή του λόγου σας ότι επί αιώνες η πλειοψηφία υποστήριζε ότι η γη είναι επίπεδη και ότι δεν γυρίζει, μέχρι που ο Κοπέρνικος (νομίζω ήταν ο Γαλιλαίος) είπε ότι και όμως γυρίζει. Πρέπει λοιπόν να σεβαστούμε τη βασική αρχή της δημοκρατίας ότι σαφώς κυβερνάει η πλειοψηφία αλλά παράλληλα δίδεται το δικαίωμα στη μειοψηφία να γίνει πλειοψηφία, αν καταφέρει να πείσει. Είστε σίγουρος ότι αυτό γίνεται στις “δημοκρατίες” μας? Δεν είμαι οπαδός των πραξικοπημάτων. Πιστεύω στον κυρίαρχο λαό. Κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν και γιαυτό προσπαθούν (χρησιμοποιώντας και την εκπαίδευση και όχι μόνο) να τον κρατήσουν σε ύπνο βαθύ.
Όσον αφορά τον ουμανισμό. Μπορούμε δηλαδή να συμφωνήσουμε ότι ο ιμπεριαλισμός, όπως κι αν εκφράζεται είναι το άκρο αντίθετο και να τον καταγγείλουμε? Εγώ χωρίς κανένα πρόσχημα κι ενδοιασμό το προσυπογράφω. Και αν το θέλετε να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στα σχέδια και την απειλή για επέμβαση στο Ιράν. Στο κάτω κάτω κι αυτοί που εξαερώνονται από τις βόμβες humans είναι. Εκτός από τη συμπάθεια μας ίσως χρειάζονται και πιο πρακτικούς τρόπους έκφρασης της αλληλεγγύης μας. Δεν φτάνουν τόσες χιλιάδες humans (Ιρακινοί, αλλά και Πορτορικάνοι, Μαύροι και άλλοι αμερικάνοι) που πέφτουν στο βωμό του κέρδους των πολυεθνικών?
Τις απόψεις σας για τη σχέση ανθρώπου και κοινωνίας πραγματικά δυσκολεύομαι να την παρακολουθήσω. Οι άνθρωποι δεν συνεργάζονται εθελοντικά στην κοινωνία. Είναι αναγκασμένοι γιαυτό. Έχουν κι άλλη επιλογή? Να γίνουν αναχωρητές? Στυλίτες? Μήπως τον τύπο, τους όρους οργάνωσης της κοινωνίας τους φτιάξανε αυτοί? Πότε ρωτήθηκα και δεν το θυμάμαι? Όλες μας οι πράξεις αλλά και οι σκέψεις και οι γνώσεις είναι συλλογικές. Οι οικονομικές σας γνώσεις δεν είναι αυτοφυείς. Δεν υποτιμώ την ικανότητά σας να κάνετε σύνθετες και παραγωγικές σκέψεις αλλά για σκεφτείτε τον Κώστα tabula rasa. Είμαστε καταδικασμένοι να λειτουργούμε ως κοινωνικά όντα, όπως είπε κι ο Αριστοτέλης, που αν και έκανε άπειρα λάθη στα επιστημονικά του συμπεράσματα (λόγω ελάχιστης κοινωνικής γνώσης στην εποχή του), πρέπει να του αναγνωρίσουμε τεράστια ικανότητα κρίσης και δυνατότητα φιλοσοφικής προσέγγισης των φυσικών και κοινωνικών πραττομένων.
Ο άνθρωπος δεν διαθέτει μόνο λογική και ικανότητα απόκτησης γνώσης. Νομίζω ότι είναι πολύ πιο σύνθετο Ον και ως βιολόγος θα σας πω ότι οι άλλες πλευρές μας ίσως είναι εξίσου σημαντικές. Τα αισθήματα και συναισθήματα ολοκληρώνουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας. Η αγάπη είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας ανάπτυξης μας. Αγάπη με κάθε μορφή. Για τα παιδιά, για το ταίρι, για τη φύση, για την τέχνη, για τον άνθρωπο κλπ. Ο Μέγκελε ίσως ήταν καλός γνώστης, αλλά δεν έχω πεισθεί ότι ήταν άνθρωπος. Δεν είναι μόνο η γνώση που φέρνει την ευτυχία. Θυμάμαι πιτσιρικάδες δεν είχαμε όχι κομπιούτερ αλλά ούτε καν ποδηλατάκι ή αυτοκινητάκια. Παίζαμε όμως σαν παλαβοί και ίσως είμασταν πιο ευτυχισμένοι από τους σημερινούς πιτσιρικάδες. Γέλια ακουγόντουσαν στις γειτονιές κι ο κόσμος μπορεί να μην ήταν ενήμερος στην γενετική μηχανική ή τη βιοτεχνολογία, ήταν όμως πιο ανθρώπινος. Το σύστημα, φοβάμαι, μας οδηγεί στον απανθρωπισμό και πληρώνουμε πολύ ακριβά τη σύγχρονη τεχνολογία. Μήπως είναι αυτή που όπως είπατε κάπου μας αναγκάζει να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα μας πληρώνουν για να την αποκτήσουμε? Μήπως μας έχουν βάλει σε ένα σισύφειο κύκλο που κάποια στιγμή πρέπει να σπάσουμε? Μήπως η γνώση σας επί των οικονομικών μπορεί να μας εξηγήσει πώς είναι δυνατόν η γη να παράγει 1,4 φορές περισσότερα από οσα απαιτούνται για να θρέψει τον πληθυσμό της κι όμως εκατομμύρια να πεινάνε και να ζουν στην εξαθλίωση? Ποιός θα μετατρέψει σε επιστήμονες και “ανταγωνιστικούς” γιάπηδες τα εκατοντάδες εκατομμύρια των λιμοκτονούντων?
Με εκτίμηση

Παύλο τι ακριβώς θέλεις να κάνουμε για τα 2 δις που ψομολιμάει?

Θα μ’αναγκάσεις να υποδυθώ τον υπάλληλο του ΟΤΕ δεκαετίας 70 (και 80) και μπιφόρ…
”..τι θέλετε ..κύριος, δεν εχει φαί (βλ τηλεφ) , ξαναπεράστε, αργούν αυτά..”

Πρίν λίγα χρόνια πετούσαμε την πλειοψηφία της παραγωγής ροδακίνων σε χωματερές, τώρα δεν γίνεται αυτό,
προοδέψαμε Παύλο, κάπου τα στέλνουμε ότι λίγο βγάζουμε.
Και δεν ζυγίζουμε πέτρες για ροδάκινα για να πάρουμε περισσότερα από τους κουτόφραγκους

με αέρα κοπανιστό δεν βάφονται αυγά, αγαπητέ.

με τον αχλαούμπα από το Ιράν τι θέλεις να κάνουμε?
Εχει το περισσότερο κατά κεφαλήν πετρέλαιο και φυσικό αέριο ανα τον κόσμο,
χρειάζεται λέει πυρηνική ενέργεια για τές ανάγκες του Ιράν,
αλλα δεν θέλει παρακολούθηση από το Διεθνές Πυρηνικό Commission, όπως υποχρεούται κάθε πυρηνική χώρα να υποστεί, και μέρα παρα μέρα λέει ότι θα εξαφανίσει το Ισραήλ από το πρόσωπο της Γης γιατί είναι ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ.

Ποιος άλλος είναι το μίασμα του Ισλάμ, Παύλο?
Μήπως εισαι και συ μέσα?
Και γώ? Και η Ρωσσία, η Φινλανδία, η Ολλανδία, η ..Ιρλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Ινδία, η Κακιά μας η Ωρα?

Το Ισραήλ (30,000 τετρ. ξερο-χιλιομ) τον έφταιγε..
Μήπως ειναι μίασμα ο αχλαχλούμπας?

Εχω τρία ακόμη σχόλια να κάνω σ’αυτά που έχεις εκθέσει εδώ μερικά πόστιγκς πιο πάνω.

1.
Το θέμα δεν είναι να διώξεις τις Πολυεθνικές. Ας πούμε ότι αυτό είναι το εύκολο μέρος της υπόθεσης.
Ελάχιστες ηρθαν. Ακόμη πιο ελάχιστες έμειναν στην ελλάδα που να αναπτύσουν εργο εδώ, η να κάνουν εφαρμοσμένη έρευνα εδώ.
Πως τις αναπληρώνεις με ‘ενδογενή’ σχήματα (που πιθανά να προσφέρουν πιο σταθερή εργασία), πως κρατάς την τεχνογνωσία που σου χρειάζεται για να αυξήσεις την παραγωγικότητα της εργασίας σου, να κρατήσεις κάτω τον πληθωρισμό και εν τέλει να αυξήσεις τον μισθό σου…τετοια πράγματα.
Αυτά είναι τα δύσκολα

Και ποιαν ακριβώς πολυεθνική να διώξουμε?
Την ΝΟVΑ, την Vodafone, την Gazprom, την IBM, ποιάν?
Την Apple? Που είναι η Apple να την διώξω?
Ποιος θα κάνει την πλήρη μηχανογράφηση του ΕΣΥ, του ΙΚΑ, της Εφορίας που δουλεύει με DOS? Του Υποθηκοφυλακείου, του ΟΑΕΔ. Αλλων 200 Οργανισμών. Εσύ, εγώ? Ας το κάνουμε λοιπόν. Τι παίρνει 15 χρόνια?

Να σε ρωτήσω κάτι άλλο.
Πές πως ερχεται η Procter & Gable (Europe) από τις Βρυξέλλες και θέλει να σου στήσει Εργαστήρια στη Σαλονίκη η την Αθήνα. (Λέμε τώρα, όνειρα απατηλά)
Τι θα τους πούμε? Όχι ΔΕΝ θα πάρουμε, θα στείλουμε τους Χημικούς και τους Βιολόγους μας στο Δημοτικό να διδάξουν τα πιτσιρίκια ..ΒιοΧημεία? Επειδή δίνει Μονιμότητα.

Τι άλλες επιλογές έχουμε ρε Παύλο δηλαδη?
ι. Να βάλουμε τους Χημικούς μας και τους Βιολόγους μας να μοιράσουν Κομμουνιστικά φυλλάδια στην Ομόνοια και στην Αριστοτέλους.

ιι. Να τους πληρώνουμε Ελάχιστο Εγγυημέμο Εισόδημα και να κάθονται στο Σύνταγμα η την Αριστοτέλους να πίνουν φραπεδούμπα και να αναλύουν Μάρξ και Φρόυντ, ακούγοντας στο μπακγκράουντ Θεοδωράκη.

ιιι. Να φτιάξουμε ΔΕΚΟ Φαρμακευτική για να μπορέσουμε να δώσουμε Μονιμότητα.

Ε ας τη φτιάξουμε τότε. Πότε αρχίζουμε, να ρθώ να κόψω την κορδέλα?

Η εχω καλύτερη ιδέα. Να πάμε πίσω στα χωράφια όλοι.
Το χωράφι πάντα βγάζει καρπούς αρα εχει μονιμότητα.
Η αν σε χτυπήσει το χαλάζι, σε αποζημειώνει η ΕΕ.

Να συνεχίσω, ..μ’αναψες, ΄μ’ανάβει το ελληνικό ‘κόκκινο’ φαίνεται..
…

2.
Πάω λίγο πίσω σ’εκείνο που ειπες για το ρόλο της κληρονομιάς στην διαίωνιση του πλούτου ..και της μιζέριας

Το ερώτημα είναι πότε μια κοινωνία εχει κινητικότητα και πότε είναι στατική και συντηριτική?
Πότε δίνει ευκαιρίες και πότε σε “πνίγει”.

Ενα δε συγγενές θέμα ειναι ο ‘φόρος κληρονομιάς’.
Ειναι συνήθως το πρώτο πράμα που “πειράζουν” οι ‘Δεξιές’ κυβερνήσεις.
Ηταν από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης ..Bush.
Να βοηθήσει τα γκαρντάσια της, κατεβάζοντας σημαντικά τον συντελεστή του φόρου.
Μείωσε δε κάθε κίνητρο για Δωρεά, σε βαθμό τέτοιο που ενοχλήθηκαν πολύ –θυμάμαι τότε– ο μπαμπάς του Μπιλλ Γκέϊτς και ο Ουόρεν Μπάφετ.
Και δεν δίστασαν να εκφράσουν την ..ανησυχία τους τότε (2001) για το που πάει η ..χώρα
Αν είναι δυνατόν !.

Θα ηταν ενδιαφέρον να κάνει κάποιος συγκριτική μελέτη σε τι ποσοστό βρίσκεται ο συντελεστής αυτός ανα την Ευρώπη (Δυτική, Ανατολική, Βορρά, Νότο) και ανα τον Κόσμο.
Οποιος έχει στοιχεία και data ας τα εκθέσει εν συντομία εδώ.

Δεν κατέχω το θέμα καλά, πρώτη μου αντίδραση θα ηταν, στο σύστημα που ζούμε, να δίνονταν περισσότερα κίνητρα να κάνει κάποιος δωρεές προς το τέλος της ζωής του, αν έχει την δυνατότητα να το κάνει.

3.
Δεν ξέρω αν εκφράζω καθόλου την κουλτούρα του “μέσου αμερικάνου” (ο,τιδήποτε σημαίνει αυτό),
μπορει λίγο ναι, μπορεί και όχι, δεν μπορω να το κρίνω.

Εριξα μια ματιά στις παραπομπές του Κώστα, δεν ειμαι σίγουρος αν αυτά είναι απλά ακαδημαϊκές ασκήσεις.
Εχω την εντύπωση ότι όντως μεγάλο κομάτι εκείνης της κουλτούρας κατέληξε να είναι θεοκρατικό, θεοκεντρικο.
Όχι ανθρωπο-κεντρικό .

Ισως γιατί θεωρούν τον άνθρωπο σαν ένα αδύναμο, αδύνατο πλάσμα που δύσκολα ξεπερνάει από μονο του τους (άπειρους) περιορισμούς του. Κάπου εκεί κολλάει και το ..Θείον.
{Παρ’όλα αυτά η εξυπηρέτηση του “πελάτη”, θεωρείται ύπατη προτεραιότητα}

Δεν είναι όμως και εύκολο να γενικεύεις.. 50 Πολιτείες, πολιτικός διχασμός, παράλια, (τεράστια) ενδοχώρα, βορράς, νότος (και μεσοδύση), ακαδημαϊκοί –χόλυγουντ και υπόλοιποι, πανδαιμόνιο. Τι να σου πω?

Η δε Αγία Γραφή και η Ιουδαιο-Χριστιανική παράδοση θεωρείται σαν ενας από τους πυλώνες της αμερικάνικης κουλτούρας.
Η άλλη θεωρείται ο ελληνο-ρωμαϊκός πολιτισμός.
Και αυτά τα παίρνουν πολύ σοβαρά.
Αλλα με την μείωση (η διακοπή) της μετανάστευσης από Ευρώπη και την αντίστοιχη αύξηση από Μέχικο, Καραϊβική
και Ασία κανείς δεν ξέρει αν θα παραμείνουν ετσι αυτά.

{Σ’αυτήν την αδυναμία ποντάρουν και οι ρεπουμπλικάνοι για να κερδίσουν την ψήφο των ‘λευκών’, οι οποίοι ψηφίζουν πολλές φορές ενάντια στα οικονομικά τους συμφέροντα για να κρατήσουν την αμερική ..’ευρωπαϊκή’}

FOTIS για το Ιραν έχω και εγώ τις ίδιες απορίες.

Παύλο (αν μου επιτρέπεις), ο Μένγκελε, και η ναζιστική θηριωδία ήταν αποτέλεσμα έλλειψης γνώσης και λογικής, αφού βασίστηκε στις λανθασμένες ιδέες της ανωτερότητας της αρείας φυλής και του δήθεν κινδύνου που αποτελούσαν οι Εβραίοι για το Γερμανικό κράτος. Το όλο φαινόμενο ήταν αποτέλεσμα ενός συναισθηματικού παραλογισμού όπως τον βιώνει και αυτός που από “αγάπη” για την ομάδα του δέρνει τον οπαδό της αντίπαλης ομάδας, η αυτός που απο “αγάπη¨σκοτώνει τη γυναίκα του ή την ερωμένη του. Συναίσθημα καινό λογικής είναι ότι πιο επικίνδυνο.

Ο εξωραισμός του παρελθόντος (αχ τι ωραία χρόνια εκείνα) λένε κάποιοι επιστήμονες ότι οφείλεται στην τάση του εγκεφάλου να δίνει έμφαση στις καλές μνήμες και να απαλύνει τις κακές. Ισχύει?

Δεν ξέρω πως θα λύσουμε το πρόβλημα της παγκόσμιας φτώχιας, αλλά ξέρω δυο πράγματα για τη φτώχια γύρω μου. Τυχαίνει να δουλεύω σε δημόσιο πανεπιστήμιο με πολλά παιδιά μεταναστών, μειονοτήτων, απο φτωχές και μεσαίες οικογένειες. Πολλοί είναι οι πρώτοι απο την οικογένεια που σπουδάζουν . Δουλεύω τώρα με ένα παλικάρι από το Σουδάν, ήταν 15 όταν τον πήρανε με το ζόρι στρατιώτη οι αντάρτες. Κατάφερε να ξεφύγει και να έρθει στην Αμερική ως πρόσφυγας, όπου προσπαθεί να πάρει το πτυχίο του. Ερχονται στην τάξη και το γραφείο μου, διαβάζουν, ενδιαφέρονται να μάθουν τι μπορούν να κάνουν, αλλά δεν έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, δεν ξέρουν τον κόσμο. Τους λέω ότι αν δουλέψουν σκληρά θα τους ανοίξουν οι πόρτες, μιλάμε για τον κόσμο, πως να διαβάζουν εφημερίδες, πως να μαθαίνουν, τους γράφω συστατικές. Για κάποιους ανακάλυψα ότι όσο και να θες να τους βοηθήσεις δεν θέλουν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Για τους υπόλοιπους το σύστημα δουλέυει. Το βλέπω όταν αφού αποφοιτήσουν έρχονται να με δούν ή όταν μου στέλνουν email να μου πουν για τη νέα τους δουλειά, για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα που έγιναν δεκτοί, και σκέφτομαι ότι μπήκαν οι βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν τα πράγματα αν τους έλεγα ότι είναι θύματα του ρατσισμού ή των πολυεθνικών ή των ιμπεριαλιστών. Οτι για αυτούς δεν υπάρχει ελπίδα γιατί είναι μαύροι ή μετανάστες ή φτωχοί ή εργαζόμενοι, πως τα δίκαιά τους τα ληστεύουν οι κεφαλαιοκράτες, οι Αμερικανοί, οι άπιστοι. Οτι δεν πρέπει να σκέφτονται για τον εαυτό τους αλλά να ζούν όπως λέει η Βίβλος, το Κοράνι, το Κομμουνιστικό μανιφέστο. Θα έρχονταν άραγε στην τάξη? Θα είχαν λόγο να μάθουν? Ερχονται στο μυαλό μου εκείνοι οι συμφοιτητές μου που ήταν πάντα πάνω απο αφίσες και ποτέ πάνω απο βιβλία, πάντα έξω στο δρόμο στις διαδηλώσεις και ποτέ στην αίθουσα για μάθημα, που φώναζαν για τις εταιρίες που κλέβουν τον ιδρώτα των άλλων αλλά στην εξεταστική ζητούσαν να αντιγράψουν απο τον διαβασμένο. Τους φαντάζομαι στην ηλικία των 40, ακόμα στους δρόμους, ακόμα με το πανό στο χέρι, να παίρνουν τρεις και εξήντα πεπεισμένοι ότι είναι έτσι επειδή κάποιοι τους πίνουν το αίμα, να προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να έχουν καταφέρει να αλλάξουν τον εαυτό τους.

Σκέφτομαι πάλι τους φοιτητές μου, πως με την ελπίδα και την προσπάθεια αλλάζουν τη ζωή τους, των παιδιών τους, της κοινότητάς τους. Και πως αν κάποιος απο αυτούς βγει ένας Παστέρ, μια Μαρί Κιουρί, ένας Μπιλ Γκέιτς, ένας Φρίντμαν, θα αλλάξει τον κόσμο έτσι όπως κανένας άνθρωπος που κρατάει πανό μπορεί.

Kαλά όλα αυτά κ Αλεξανδράκη κ Αντωνοπουλο, κ Φοτις,
Νομίζω η αλήθεια ή το δίκαιο είναι σε ένα κοκτέιλ από τα επιχειρήματα σας,
Αν αφήσετε το μαύρο-άσπρο και διαπραγματευθείτε τις απόψεις σας με κριτήριο την προσέγγιση τους με τη δυνητική πραγματικότητα. Πάντως χαίρομαι για το πλούτο των γνώσεων σας.
Αυτό τον διχασμένο δυισμό που περιγράφεται πετυχημένα κ Αλεξανδράκη,
κάπου μπορεί να ενώνεται ,
με τους μέν
«πάντα έξω στο δρόμο στις διαδηλώσεις και ποτέ στην αίθουσα για μάθημα, που φώναζαν για τις εταιρίες που κλέβουν τον ιδρώτα των άλλων αλλά στην εξεταστική ζητούσαν να αντιγράψουν απο τον διαβασμένο.»
και τους δέ
«τους λέω ότι αν δουλέψουν σκληρά θα τους ανοίξουν οι πόρτες, μιλάμε για τον κόσμο, πως να διαβάζουν εφημερίδες, πως να μαθαίνουν, τους γράφω συστατικές.»

Υποθέτω, η φτώχεια και η σκλαβιά να περίσεψε στην Αφρική, όχι γιατί δεν δούλευαν επειδή είναι τεμπέληδες αλλά γιατί απ όσα γνωρίζω, οι έμποροι ανθρώπων είχαν προμηθευτές έναντι πινακίου φακής τους ίδιους τους αρχηγού των σκλάβων και των φτωχών.
Αρα δε χρειάζεται μόνο να αλλάζεις τον εαυτό σου αλλά και τον κόσμο, ταυτόχρονα και στο ελάχιστο που αναλογεί στο καθένα μας. Να παράγουμε προιόντα υλικά και άυλα αλλά να παράγουμε και την ελευθερία μας να αξιολογούμε τους αρχηγούς μας ανάλογα με τις απαιτήσεις των καιρών.
Αλλωστε αυτό κάνετε όταν μιλάτε για τον κόσμο, διαβάζεται εφημερίδες και τους γράφεται συστατικές, «δε κομίζω λοιπόν γλαύκας εις Αθήνας» .
Αν κάποιοι θεωρούν, σωστά ή λαθεμένα δεν έχει σημασία πρίν το αποδείξουμε,
όχι γενικά και αόριστα αλλά σε συγκεκριμμένη περιοχή και ιστορική περίοδο, ότι, kapoioi μπορεί να θεωρούν ότι θυσιάζουν τη σκλαβιά τους για λίγη ελευθερία με κόστος την ευημερία τους.
Η ιστορικότητα και η καταγωγή της φτώχειας προέρχεται σχεδόν πάντα από
ανταλλαγή της ελευθερίας με εφήμερη ευημερία που υποσχέθηκαν ανάξιοι αρχηγοί.
Αντιθέτως και επιπροσθέτως όταν η ευημερία δεν ανταλλάσεται με ελευθερία
οδηγεί και καταλήγει σε δεσμά.
Εκεί αν δουλέψουν σκληρά θα τους ανοίξουν οι πόρτες, αλλού μπορεί να τους μετατρέψουν σε δούλους. Χρειαζόμαστε προσανατολισμό κάθε φορά με γεγονότα τα οποία δυσκολα εντοπίζονται, και αποδείξεις, όχι δόγματα και αιώνιες αλήθειες …..

G BATZ συμφωνώ, αλλά αν συνέχεια φωνάζεις “Λύκος” άντε μετά να σε πιστέψουν όταν ο λύκος θα έρθει. Και αν πιστέυεις ότι ο λύκος, στον κόσμο που ζεις είναι ο κανόνας, θα βοσκήσεις πρόβατα?

Αγαπητέ Κώστα
Δεν συμφωνώ με την άποψη που εκφράζεις για το Μέγκελε (χωρίς να θεωρώ το ζήτημα μεγάλης σημασίας). Για την προώθηση της γνώσης υποτίθεται δούλευε με το συγκεκριμένο φορτίο γνώσης γενετικής και μοριακής βιολογίας που υπήρχε στην εποχή του, εξυπηρετώντας φυσικά την ιδεολογία του. Αυτό που τον χαρακτήρισε όμως ήταν ακριβώς η έλλειψη ηθικής στάσης και η απόλυτα απάνθρωπη πρακτική του. Οι επιστήμονες που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν όπλα μαζικής καταστροφής δεν έχουν έλλειψη γνώσης. Η λογική της αναζήτησης ανελικτικών δρόμων μετατρέπει πολλές φορές κατά τα άλλα έξυπνους και υψηλού επιπέδου γνώσης ανθρώπους σε υπηρέτες των πιο απάνθρωπων πρακτικών. Γενικά δεν συμπαθώ και δεν εμπιστεύομαι ιδιαίτερα “ψυχολογικού” χαρακτήρα προσεγγίσεις σε κοινωνικά ζητήματα. Όσο για το ποιος σκοτώνει ποιον, μήπως πίσω από πολλά από αυτά κρύβεται κάτι ποιο ουσιαστικό? Η ιδιοκτησιακή σχέση που επεκτείνεται και στους ανθρώπους και εκφράζεται σε όλες τις σχέσεις, ακόμη και στην “αγάπη”?
Για το Ιράν (και απαντώ και σε σένα φίλε FOTIS) το πρόβλημα νομίζω είναι λίγο πιο σύνθετο. Και πιο επικίνδυνο. Καταρχήν να συμφωνήσουμε όλοι ότι είμαστε κατά των πυρηνικών όπλων και θέλουμε τον πυρηνικό αφοπλισμό ΟΛΩΝ? Ποιος δίνει το δικαίωμα στον κ. Γάιδαρο (κατά Τσάβες) να απειλεί με πυρηνική επίθεση? Αν λοιπόν συμφωνήσουμε σε αυτό, δεν πρέπει να κάνουμε κάτι και για το Ισραήλ που αποδεδειγμένα έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια πυρηνικό οπλοστάσιο? Με την ανοχή και βοήθεια του κ. Γαϊδάρου. Γιατί πρέπει να έχουμε επιλεκτική στάση? Είναι πιο επικίνδυνος δηλαδή ο Ιρανός πρόεδρος απ’ ότι ο Σαρόν ή ο κ. Γάιδαρος? Για μένα όλοι, μαζί με τον κ. Πούτιν και τον Κορεάτη είναι εξίσου επικίνδυνοι. Άρα αυτό που πρέπει (και επί τη ευκαιρία) να ζητάμε, είναι “κανένα πυρηνικό όπλο στον πλανήτη”.
Κανείς δεν θέλει το παλιό και με τα μύρια κακά του. Αλλά δεν πρέπει και το καινούργιο να καταστρέφει τον πολιτισμό του παρελθόντος αλλά να χτίζει πάνω σ’ αυτόν.
Όσο για την τύχη των εκατομμυρίων παιδιών του λεγόμενου τρίτου κόσμου, που ζουν σε μια αθλιότητα για την οποία τα ίδια δεν έχουν καμια ευθύνη. Πόσα μπορείτε από αυτά να πάρετε αγαπητέ Κώστα στην τάξη σας? Αν ερχόντουσαν ΟΛΑ σε αντίστοιχες τάξεις θα κατέρρεε ο καπιταλισμός. Κιαυτό, να είσαστε σίγουρος, δεν θα το επιτρέψει. Συμφωνώ με τον G BATZ ότι κάπου η αντιπαράθεση αποκτά μηδενιστικό χαρακτήρα. Συμφωνώ μαζί σας ότι η μόρφωση είναι βασικό εργαλείο ανατροπής της αθλιότητας. Όχι όμως από μόνης της γιατί όλοι θα γίνουμε ανταγωνιστικοί. Η βασική αντίθεση της κοινωνίας μας, που γεννά τη φτώχεια, είναι η αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου κι εργασίας. Σε όλες τις χώρες, είτε με μουλάδες, είτε με γαϊδάρους. Για φανταστείτε ένα πλανήτη μόνο με κεφαλαιούχους! Ποιος θα έφτιαχνε τον πλούτο? Από που θα έκλεβαν για να συνεχίσουν το ρόλο τους? Κοινωνία όμως μόνο με εργαζόμενους μπορεί να υπάρξει.
Κανείς πάλι δεν μείωσε ποτέ τον ρόλο των επιστημόνων. Μακάρι να είχαμε όλοι στο σπίτι μας την εικόνα του Άγιου Faraday που μας έδωσε τον ηλεκτρισμό (όπως μας έλεγε ένας αριστερός καθηγητής μας). Ή του Pasteur που μας έδωσε τόσα, μαζί και το παστεριωμένο γάλα που εμπορεύνται τόσοι χωρίς να του δίνουν και ποσοστό για την ευρεσιτεχνία του. Δυστυχώς βέβαια χιλιάδες επιστήμονες ανά τω κόσμω ζουν σήμερα με μισθούς πείνας, ένας εξ αυτών και ο υποφαινόμενος (σεβόμενος τους συνομιλητές μου δεν αναφέρομαι στα πτυχία και μεταπτυχιακά μου). Προ μηνών αυτοκτόνησε γνωστός μου νεαρός χημικός, γιατί στα 32 του ήταν άνεργος, με συσσωρευόμενα χρέη, οικογενειάρχης. Δυστυχώς δεν είχε μάθει να αγωνίζεται ακόμη και στο πεζοδρόμιο για το δίκιο του. Γιατί τότε δεν θα τα τίναζε όλα στον αέρα. Θα προσπαθούσε σαν συλλογικότητα να αλλάξει τον κόσμο σε μια πιο δίκαιη κατεύθυνση. Που να μη κυριαρχούν οι νόμοι της ζούγκλας. Τι να πουν και τόσες χιλιάδες αναξιοπαθούντες, άνθρωποι με προβλήματα που δυστυχώς δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους άρειους? Μάλλον ο Καιάδας πρέπει να ανασυσταθεί.
Δεν κρίνω τη δουλειά σας βέβαια που από κάθε άποψη είναι αξιέπαινη και αναντικατάστατη. Δεν αρκεί όμως ούτε στο ελάχιστο για να αλλάξει τα κακώς υπάρχοντα. Η φτώχεια είναι Λερναία Ύδρα κ. Αλεξανδράκη. Για κάθε ένα που απομακρύνεται από αυτήν το σύστημα έχει πολλούς αντικαταστάτες. Δεν λένε ότι με αυτό το σύστημα οι πλούσιοι γίνοντε πλουσιώτεροι κι οι φτωχοί φτωχότεροι? Οι κομμουνιστές το λένε κι αυτό?
Επειδή πρέπει να φύγω, φίλε FOTIS θα σου απαντήσω στα πραγμάτικα δύσκολα ερωτήματά σου για το τι αν όχι πολυεθνικές στην επόμενη μου συγγραφή.
Με τιμή

Εχω έτοιμο απο χθές ένα ποίημα του Καρυωτάκη, ομότιτλο με το θέμα, αλλά επειδή νοιώθω αισιόδοξος εκ πεποιθήσεως και εκ φύσεως, το βρίσκω τόσο επίκαιρο ώστε δίστασα να το δημοσιεύσω. Τιμή όμως στον Επιστήμονα που ανεχώρησε ακριβώς επειδή είναι επιστήμονας και η συνοχή της κοινωνίας στηρίζεται στις θυσίες των παιδιών της.
ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο-δύο μεσ τα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θά ναι η Πολιτεία
και ο Θάνατος που τους ανανεώνουν)

Κάθονται στις καρέκλες. μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
“Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν” διαβεβαιώνουν.

Και μοναχά η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους,
το βράδυ στις οκτώ, σαν κουρντισμένοι.

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.
…………………
Αφιερωμένο σε Επιστήμονες, Δημόσιους, Ιδιωτικούς και Ανεργους,
την Αρχιτεκτόνισα
τον Ηλεκτρονικό
και τον Χημικό,
με τη θυσία τους αποδεικνύουν
τη κοινή μοίρα,
με τα εικονικά τείχη
που μάταια οι θύτες ορθώνουν,
εκεί όπου οι ίδιοι τους
σπάνε τα μούτρα τους
χωρίς κανείς να δίνει σημασία.

Αγαπητέ Παύλο, αν όμως τη Roche, η την Dupont, ή την Dyax τις βρίζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ και απεργείς κάθε λίγο και λιγάκι, γιατί να έρθει να σου δώσει δουλειά για να σε πληρώσει και παραπάνω από αυτά που βγάζεις τώρα? Για να ανακαλύψεις ένα νέο φάρμακο, ένα νέο υλικό, ένα βακτηρίδιο που παράγει βιοδιασπόμενο πλαστικό χρειάζεσαι κάποιον να σε πληρώνει προκαταβολικά μία που οι διαδικασίες αυτές είναι πολύ χρονοβόρες. Χρειάζεσαι κάποιον να σου παρέχει τα εργαστήρια, τους υπολογιστές, τα κτίρια, να χρηματοδοτήσει τις δοκιμές, να προωθήσει το προιόν στην αγορά, και να αναλάβει το ρίσκο σε περίπτωση που βγει μάπα το καρπούζι. Πρόσφατες μελέτες βάζουν το κόστος έρευνας και τεχνολογίας για κάθε καινούργιο φάρμακο κάπου μεταξύ $500 εκ. και $1 δισ. Αυτό κάνουν οι αποταμιευτές, οι μέτοχοι των εταιριών, αυτό παρέχουν. Η παραγωγή είναι μία πολυσύνθετη διαδικασία η οποία χρειάζεται και φυσική εργασία, και γνώση, και όλα τα άλλα. Αν δεν το αναγνωρίσεις αυτό το μόνο που θα σου μείνει είναι η εργασία που, όπως και ο φίλος σου, δεν θα ξέρεις τι να την κάνεις γιατί κανένας, Ελληνας ή ξένος, δεν θα σου δώσει όλα τα άλλα που χρειάζεσαι. Η περίπτωση του φίλου σου είναι τραγική, πίστεψέ με, ξέρω, την έχω περάσει με πολύ κοντινό μου συγγενικό πρόσωπο. Αυτό προσπαθώ να προλάβω.

Και για να έρθουμε και στο θέμα των Δημ. Υπαλλήλων, φταίει και για την κατάσταση το ότι ο αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας ανεβάζει το κόστος παραγωγής. Οπως μου έλεγε και ο ξάδερφός μου που δούλευε για κάποιον που έστεινε μαγαζί, “πόσο να με πληρώσει και μένα το αφεντικό όταν τρώω τις μισές ώρες της δουλειάς στο τηλέφωνο για να έρθουν να μας συνδέσουν ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, και τα ρέστα? Για να πληρώσει το γρηγορόσημο, η για να αναπληρώσει τις χαμένες ώρες που τρώει ο υπάλληλος στην ουρά του ΙΚΑ για να πάρει την καρτέλα από κάπου αλλού θα τα κόψει η επιχείρηση, εν μέρει και από τον εργαζόμενο.

Αγαπητοί, κ. Αντωνόπουλε, Αλεξανδράκη και Φοτις
Λαθεμένη η ρήση και σκοταδιστική,
«οι πλούσιοι πλουσιώτεροι και οι φτωχοί …..φτωχότεροι»,
Πρίν είκοσι χρόνια ο πλουσιότερος πέθαινε ευκολότερα από ένα φτωχό
ο οποίος κερδίζει την υγεία του χάριν νέων επιστημονικών μεθόδων και ανακαλύψεων.
Το σημερινό αστικό καθεστώς δεν αποτελείται μόνο από τη συγκέντρωση κεφαλαίων
τα οποία εφόσον έχουν περιθώρια ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, καλώς να υπάρχουν. Από την άλλη το αστικό καθεστώς με τον Μάρξ, τον Φαραντάυ και τον Παστέρ μοιράζει εδώ και τώρα τα αγαθά του πολιτισμού σε όλους και αλοίμονο στους πλούσιους που δε τις προλαβαίνουν.
Αρα μιλάμε για ένα μικτό υπαρκτό σύστημα, ο καθείς διαλέγει και τον διαλέγουν.
Ποιος φτιάχνει τον πλούτο; Οι προαναφερόμανοι και εκατομμύρια, όχι $, άλλοι
Επιστήμονες αδικημένοι ή μη και αρκετοί Επιχειρηματίες, γιατί και αυτοί είναι επιστήμονες στη δουλειά τους.
Οσο για τη Λερναία Υδρα, μάλλον δεν αφορά τη φτώχεια αλλά τα άπειρα δεδομένα
της έρευνας, τις άπειρες πληροφορίες μέχρι τη γνώση της συνείδησης.
Η φτώχεια είναι μόνο φτώχεια αξιοπρέπειας και ελεύθερης έκφρασης,
τώρα που τα πολυτιμότερα αγαθά είναι άυλα.
Πάντα θα διχογνωμούν αν ο Διογένης στο πιθάρι αντιπροσωπεύει τον φτωχό
για τους πλούσιους.

Αγαπητέ Κώστα
Από τη στιγμή που η οικονομία και η παραγωγή είναι δομημένη με τον τρόπο που είναι διμημένη, είναι φυσικό τις δουλειές να τις παρέχουν οι εταιρείες, είτε μικρές, είτε μεγάλες. Το ότι έχουν από καιρό βάλει πόδι και στην έρευνα κι αυτό είναι γνωστό. Το αν είναι προς το συμφέρον του κόσμου δεν ξέρω από που προκύπτει. Οι έρευνες θα ήταν φυσικό να γίνονται στα πανεπιστήμια, όπου για δεκάδες χρόνια γινόντουσαν με σημαντική επιτυχία. Μοναδικός στόχος των ερευνών που γίνονται στα εργαστήρια των εταιρειών είναι το μέγιστο κέρδος που θα αποκομίσουν, ως αποκλειστκοί γνώστες του αντικειμένου (δες τη λέξη μονοπώλιο).
Πρώτη παράπλευρη απώλεια οι κανόνες δεοντολογίας και ηθικής. Ποια εταιρεία ενδιφέρεται και δεσμέυεται από κάτι τέτοιο? Λόγω ειδικότητας μπορώ να σου αναφέρω πολλά παραδείγματα τρομακτικών κινδύνων από την αλόγιστη χρήση της βιοτεχνολογίας, που μπορεί να φτάσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Ορατός ο κίνδυνος ευγονικής χρήσης της επιστήμης (κάτι για το οποίο κατηγορούσαμε πριν το Μέγκελε). Ακραίος κίνδυνος κι ο αφανισμός του ανθρώπινου κι όχι μόνο είδους. Το κυνήγι του κέρδους πολλές φορές ωθεί στην άκαιρη χρήση μη σωστά δοκιμασμένων προϊόντων με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στον άνθρωπο. Παρεπιπτόντως να πω ότι αυτές τις μέρες προβάλεται στην ελληνική τηλεόραση το ζήτημα της ραγδαίας αύξησης καρκίνου σε αγροτικές περιοχές όπου γίνεται χρήση φυτοφαρμάκων.
Τα χρήματα που επενδύουν οι πολυεθνικές στο κυνήγι του κέρδους “για το καλό μας” γνωρίζεις λόγω ειδικότητας ότι τα παίρνουν πίσωστο πολλαπλάσιο. Κυρίως λόγω μονοπωλιακής δράσης, για όσο κρατήσει το μονοπώλιο τους. Εμείς δηλαδή τελικά χρηματοδοτούμε τις έρευνες και μάλιστα με υψηλό κόστος και άπειρους κινδύνους. Και την αποτυχία τους εμείς την πληρώνουμε. Στο κόστος των πετυχημένων προϊόντων τους. Αλλά και άμεσα εμείς χρηματοδοτούμε τις έρευνες τους μέσω των κρατικών επιχορηγήσεων, δανείων και λοιπών διευκολύνσεων που παρέχει το κράτος πάλι με τα δικά μας χρήματα. Κι όμως στην Αφρική δεν πήγαιναν τα φάρμακα για το AIDS. Στο κάτω κάτω κάτι τέτοιο υπονοείς κι εσύ στο τέλος των όσων γράφεις.
Όσον αφορά την ταλαιπωρία του πολίτη απέναντι στην γραφειοκρατία του κράτους υπάρχουν συγκεκριμένες αιτίες.
α. Έλλειψη προσωπικού σε υπηρεσίες πρώτης γραμμής
β. κομματισμός στην κατάληψη των θέσεων αλλά κυρίως στην εξέλιξη του υπαλλήλου πράγμα που εκφράζεται και στην αποτελεσματικότητα της Δ. Διοίκησης.
γ. πολυδαίδαλο γραφειοκρατικό σύστημα που έχουν κατασκευάσει αυτοί που κατηγορούν το δημόσιο! Τη γραφειοκρατία δεν τη δημιουργεί ο υπάλληλος. Κι αυτός θύμα της είναι. Η διαφθορά των υπαλλήλων είναι πολλές φορές το τίμημα του απόλυτου ελέγχου στο μηχανισμό, ώστε να περνάει ανεμπόδιστα η πολιτική των εκάστοτε κυβερνώντων. Για να “τα παίρνουν” εξυπηρετούν πάντα τους από πάνω.
Νομίζω υπάρχει ειδική υπηρεσία του ΠΟΕ ή κάποιου αντίστοιχου μηχανισμού, δεν θυμάμαι, που παρακολουθεί τη διαφθορά στις διάφορες χώρες και σύμφωνα με τις μετρήσεις τους “πάμε καλά” σ’ αυτόν τον τομέα. Μάλλον θα πρέπει να ιδιωτικοποιήσουμε την αστυνομία και τις εφορίες για να περιορίσουμε, κατά τη μεθοδολογία που υποστηρίζουν διάφοροι, τη διαφθορά στην Ελλάδα.
δ. ανικανότητα διευθυντικών στελεχών σε σημαντικό βαθμό, καθώς η προώθηση τους γίνεται με περίεργα κριτήρια.
Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να λέμε ότι “το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει”
ε. αμοιβές του μεγάλου όγκου των υπαλλήλων στα όρια της φτώχειας.
στ. επιμόρφωση στον πιο σημαντικό κλάδο των ΔΥ, τους εκπαιδευτικούς δεν υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Πως να ανταποκριθεί ο καθηγητής στις απαιτήσεις της νεολαίας για “φρέσκια” γνώση μετά από 20 χρόνια εργασίας και απομονωμένος από τα νέα δεδομένα της επιστήμης του όταν κατά μέσο όρο, στις θετικές τουλάχιστον επιστήμες, η γνώση διπλασιάζεται ανά 4ετία?
Γιατί να μη διορθώσουμε πρώτα όλα αυτά, που πράγματι ταλαιπωρούν τους πάντες? Αν πιστέψω τη συνταγή ότι με αστυνομικά μέτρα (δες κατάργηση της μονιμότητας των ΔΥ) θα καταργήσω την ανικανότητα και τη διαφθορά, θα έπρεπε να περιμένω μείωση της εγκληματικότητας στις ΗΠΑ με τόσο σκληρή αστυνόμευση που έχει. Μάλλον με ανέκδοτο μοιάζει

Παύλο, επιγραμματικά.

1) Κανένας δεν εμποδίζει και τα πανεπιστήμια να κάνουν έρευνα, όπως και συνεχίζουν να κάνουν στο εξωτερικό. Οσο πιο πολλοί, τόσο πιο καλά.

2) Ο κίνδυνος κακής εφαρμογής της επιστήμης μπορεί να γίνει και με σκοπό το κέρδος, και με άλλους σκοπούς. Ο Μένγκελε δεν ήταν υπάλληλος εταιρίας, ήταν κρατικός υπάλληλος. Το Τσέρνομπιλ ήταν δημόσιο, και πάει λέγοντας. Ασε που η έρευνα που κατευθύνεται με σκοπό το κέρδος γίνεται σε τομείς που οφελούν δυνητικά περισσότερους ανθρώπους για προφανείς σκοπούς (περισσότεροι πελάτες). Αν αντίθετα τα κέντρα απόφασης είναι κρατικά κατευθυνόμενα ένας θεός ξέρει με τι κριτίρια θα πέρνονται οι αποφάσεις. Στη Σοβιετική Ενωση όλα τα ερευνητικά ποσά πήγαιναν στην αμυντική τεχνολογία. Αύριο μπορεί ο φαλακρός αρχηγός του κράτους να αποφασήσει να πάνε όλα στη θεραπεία της φαλάκρας. Τρέχα γύρευε…

3) Δεν είμαι ύπέρ της κατάρδησης της μονιμότητας. Είμαι υπέρ των σταθερών κανόνων και της αρχής της ανταποδοτικότητας. Δηλαδή, δεν μπορεί να θεωρείται η μονιμότητα, ή η υποτροφία για σπουδές (που καλείται και δωρεάν παιδία

Παύλο, επιγραμματικά.

1) Κανένας δεν εμποδίζει και τα πανεπιστήμια να κάνουν έρευνα, όπως και συνεχίζουν να κάνουν στο εξωτερικό. Οσο πιο πολλοί, τόσο πιο καλά.

2) Ο κίνδυνος κακής εφαρμογής της επιστήμης μπορεί να γίνει και με σκοπό το κέρδος, και με άλλους σκοπούς. Ο Μένγκελε δεν ήταν υπάλληλος εταιρίας, ήταν κρατικός υπάλληλος. Το Τσέρνομπιλ ήταν δημόσιο, και πάει λέγοντας. Ασε που η έρευνα που κατευθύνεται με σκοπό το κέρδος γίνεται σε τομείς που οφελούν δυνητικά περισσότερους ανθρώπους για προφανείς σκοπούς (περισσότεροι πελάτες). Αν αντίθετα τα κέντρα απόφασης είναι κρατικά κατευθυνόμενα ένας Θεός ξέρει με τι κριτήρια θα πέρνονται οι αποφάσεις. Στη Σοβιετική Ενωση όλα τα ερευνητικά ποσά πήγαιναν στην αμυντική τεχνολογία, για την βελτίωση των καταναλωτικών προιόντων τίποτα. Εκτός αν πιστεύεις ότι τα Lada θα είχαν βάλει αερόσακους και ABS χωρίς ανταγωνισμό. Και αν αύριο ο φαλακρός αρχηγός του κράτους αποφασίσει να πάνε όλα τα κονδύλια σε έρευνα για τη θεραπεία της φαλάκρας τι γίνεται?

3) Δεν είμαι ύπέρ της κατάργησης της μονιμότητας. Είμαι υπέρ των σταθερών κανόνων και της αρχής της ανταποδοτικότητας. Δηλαδή, δεν μπορεί να θεωρούνται η μονιμότητα, ή η υποτροφία για σπουδές (που καλείται και δωρεάν παιδεία), ή το καθηγητιλίκι δικαίωμα. Είναι προνόμιο που πρέπει να παρέχεται ανταποδοτικά. Δηλαδή, έλα εδώ κύριε ή κυρία. Θες να μείνεις στη δουλειά, να κρατήσεις την υποτροφία, να είσαι καθηγητής και πάει λέγοντας? Μάλιστα. Ιδού οι προυποθέσεις τις οποίες πρέπει να τηρείς προκειμένου να συνεχίσουμε να σου παρέχουμε το προνόμιο που απολαμβάνεις. Οι προύποθέσεις αυτές καθώς και τα διαστήματα στα οποία γίνεται η αξιολόγηση θα καθοριστούν από πριν βάση διαλόγου και δεν θα μπορούν να αλλάξουν.¨Ετσι ο καθένας θα ξέρει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ασχολούμαστε ακόμα με καρτέλες στο ΙΚΑ επειδή η κυρά Σούλα με το σάντουιτς στο χέρι αρνείται να μάθει υπολογιστές και τι να την κάνουμε, αφού δεν μπορούμε να τη διώξουμε? Ουτε μπορεί να έχουμε καθηγητές που δεν ξέρουν τι θα πει ώρες γραφείου, που κόβουν 90% των φοιτητών (δεν μπορεί να είναι τόσοι φοιτητές σκράπες) αλλά και να πληρώνουμε για να σπουδάσουν φοιτητές που, εντάξει, διάβασαν στο Λύκειο αλλά από εκεί και πέρα το χάος.

Παρεπιπτόντως, την έρευνα που χρηματοδοτεί το κράτος την πληρώνουμε εμείς, με μία διαφορά, όταν εγώ αγοράζω τη μετοχή της Dupont το επιλέγω εθελοντικά έχοντας γνώση των συνεπειών και κινδύνων, ναι το ομολογώ, με σκοπό το κέρδος (αλλιώς θα πάω να τα φάω στα μπουζούκια). Οταν το κράτος μου τα πέρνει για να τα δώσει στην οποιαδήποτε ερευνητική δραστηριότητα, στον πόλεμο των Αστρων ας πούμε, δεν ερωτούμε αν συμφωνώ, υποχρεώνομαι.

Αλλωστε και οι εταιρίες τις οποίες δαιμονοποιούμε λες και υπάρχουν ως φυσικά πρόσωπα τι είναι? Ομάδες ανθρώπων, ενειδίκευτων και ειδικευμένων εργαζομένων καθώς και αποταμιευτών, οι οποίες προσπαθούν να βρουν τρόπους με τους οποίους θα ωφελήσουν τους συνανθρώπους τους, όχι από αγάπη, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορούν να ωφεληθούν και εκείνοι. Προτιμώ λοιπόν ένα τέτοιο σύστημα, παρά ένα σύστημα στο οποίο θα πρέπει να βασίζομαι στην καλή θέληση του καθενός.

Φίλε Κώστα
μάλλον κουράστηκες και λες πράγματα τελείως αβάσιμα.
Ο Μέγκελε δεν ήταν δημόσιος υπάλληλος. Ιμάντας της φασιστικής δικτατορίας ήταν. Στο Τσέρνομπιλ είχαμε τραγικό δυστύχημα όπως σε κάθε μέρος του κόσμου (ακόμη και στην Αμερική!). Το μέγεθος δεν αλλάζει το γεγονός. Η έρευνα που κατευθύνεται με σκοπό το κέρδος γίνεται και σε τομείς που αφορούν δυνητικά περισσότερους ανθρώπους αλλά δεν ξέρω γιατί κατ’ανάγκη τους ωφελούν! Η χρήση ζωοτροφών για τάισμα των αγελάδων στην Αγγλία, με στόχο τη μείωση του κόστους και την αύξηση των κερδών, κατηγορείται ως υπεύθυνη για την εμφάνιση των prions που προκαλούν τη νόσο των τρελών αγελάδων. Η χρήση του αίματος των πράσινων πιθήκων της Αφρικής από εταιρεία κατασκευής εμβολίων ενοχοποιείται για την τεράστια διάδοση του AIDS στην Αφρικανική ήπειρο. Τόσα φάρμακα μετά από χρόνια χρήσης τους αποδεικνύονται επιβλαβή για την υγεία και απαγορεύεται η χρήση τους (κάπου αναφέρθηκε και το όνομα του Ramsfeld, μετόχου αντιστοιχης εταιρείας και υπουργού του κ. Γαϊδάρου. Οι ΗΠΑ είναι κλασικό παράδειγμα όπου οι εταιρείες αρχίζουν να γίνονται κράτος, ή αλλιώς να φαίνεται όλο το βάθος της διαπλοκής των συμφερόντων των εταιρειών με την άσκηση εξουσίας).
Καλά τα λες περί ανταποδοτικότητας αλλά έχω μια μικρή ερώτηση. Τα κριτήρια ποιος θα τα βάζει? Στην Ελλάδα όταν μιλάμε για διάλογο εννοούμε έλα να συζητήσουμε για να κάνεις αυτό που έχω προαποφασίσει ότι θέλω να κάνεις. Τους όρους του παιχνιδιού ποιος τους καθορίζει? Η τελική φράση είναι πάντα: εγώ είμαι στο κάτω κάτω κυβέρνηση, εγώ αποφασίζω, τι στο διάβολο θέλετε τέλος πάντων?
Αφού δηλαδή αποφασίζει η κυβέρνηση να μειώσει τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, θα με αξιολογήσει αν υλοποιώ καλά προγράμματα για να βγάλω χρήματα! Αν δηλαδή επιλέξω να χρησιμοποιήσω χρήματα του προϋπολογισμού κι όχι από σπόνσορες, θα μου τα δώσει? Ή μου βάζει ασφυκτικά πλαίσια που εξυπηρετούν την πολιτική του και μετά θέλει να με αξιολογεί αν ήμουν αποτελεσματικός στα σχέδια του? Και που πάει η ακαδημαϊκή ελευθερία?
Ξέρετε ποιο είναι το παράλογο σε όλα αυτά φίλε Κώστα? Αυτοί που σκίζονται να καταργήσουν τη μονιμότητα είναι αυτοί που χειροκροτούν να έχουμε πολιτικούς τον γέρο Παπαντρέου από το 1930, μετά το γιο του Αντρέα, στη συνέχεια τον γιο του γιού του Γιωργάκη και να προαλείφεται ο αδερφός του. Να έχουμε τον Κ. Καραμανλή από τη δεκαετία του 50 και τώρα τον ανηψιο Κ. Καραμανλή χωρίς να ξεχνάμε τον αδελφό Αχιλέα και τον άλλο ανηψιό …. Αμ ο Μητσοτάκης? Έβαλε την κόρη του Ντόρα, τώρα τον γιο Κυριάκο κι ετοιμάζονται τα εγγόνια!
Όχι ότι κι εσείς πάτε πίσω! Ο κ. γάιδαρος γιος του πατέρα γαϊδάρου με συμμετοχή και κάποιου αδερφού ή μπάρμπα. Καλά πάμε. Η μονιμότητα του οδοκαθαριστή μας απασχολεί!

Παύλο, πολλοί από αυτούς (σε ΗΠΑ κυρ., αλλα και Ευρώπη)
που αντιτίθενται σφόδρα στην Ερευνα Βλαστοκυττάρων
(stem cell research) είναι από τα πιο αντιδραστικά δεξιά και ακρο-δεξιά ‘φρούτα’ που γέννησε ο πλανήτης.

Απ’ότι βλέπω τους σιγοντάρει και η Ελληνική Αριστερά.
Αντε και σ’ανώτερα μας. Παντα ηταν η ελληνική Αριστερά ….ΠΡΩΤΟΠΟΡΑ στον Αγώνα.

{Φυσικά πάντα πρέπει να προσέχουμε ποιος παίρνει τα funds και πως τα χρησιμοποιεί, γιατί είναι τα περισσότερα των φορολογουμένων}

Λεπόν, έχουμε και λέμε,

Μιλώντας για Φαρμακευτικά προϊόντα (Pharmaceuticals) και λοιπά Χημικά, Βιο-Χημικά καταναλωτικά
(Consumer Products).
Θέλεις την Ερευνα, Ανάπτυξη, Clinical Trials, Μάρκετιγκ, και όλα τα υπόλοιπα minutiae διακίνησης και πωλήσεων των Φαρμάκων, και λοιπών, να τα αναλάβει ο Δημόσιος Τομέας μέσω των Πανεπιστημίων.
{Οι μεγαλο-καθηγητάδες θα τρίβουν τα χέρια τους, μ’αυτά που τους ετοιμάζεις}

What a great idea !!!?

Και μέχρι να γίνει αυτό να πάμε ΟΛΟΙ (από το anatheorisi ) να κάνουμε κατάληψη στον ΕΟΦ (φαρμάκων) για να απαγορέψουμε κάθε φάρμακο η χημικό που εισάγεται η παράγεται στην Χώρα, γιατί ΚΑΝΕΝΑ (!) δεν πληρεί αυτό τό ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ (ή προδιαγραφή).

Να σε (sic) ρωτήσω κάτι άλλο τώρα..
Αναρωτιέμαι γιατί κανένας από τους εργαζόμενους στις :

Pfizer, Schering-Plough, Bayer, Procter&Gamble, Pharmacia, Bristol-Myers, Johnson&Johnson, Novartis,
Sanofi-Aventis, UCB-Pharma, Wyeth, Astra-Zeneca, Dow, Eli-Lilly, ….

και μερικές ακόμη εκατοντάδες ετερεικών σχημάτων, του κλάδου που μιλάμε, σε ΗΠΑ και Ευρώπη
(δεν αναφέρω κάν τις γιαπωνέζικες-κορεάτικες)
δεν ανήκει σε συνδικάτο ?!
Μήπως είναι επειδή παίρνουν πάνω από 100.000 $$$ μεικτά τον χρόνο + μπόνους + στοκ όψιονς + Επικουρικά + + + +
και τους φέρονται με το γάντι?
{Δεν ισχύει κατ’ανάγκην το ιδιο σε αλλους κλάδους}

Οπότε, .. εμείς θέλουμε να προτάξουμε τα στήθη μας ετσι ώστε ΚΑΝΕΙΣ από αυτά τα γουρούνια, τους αρχι-καπιτάλες να μην σώσει και πατήσει το βρώμικο, γεμάτο αιμα εργαζομένων, ποδαράκι του στην Αγία Χώρα μας.
ΑΜΗΝ!.

Αλλα πατάνε το ποδαράκι τους, ..anyhow (δικό σου το αγγλικό).
Πουλάνε πραμάτια εδώ, πολύ πραμάτια. Αλλα μόνο πουλάνε, ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.
Μην τυχόν και δημιουργήσουν, παράγουν τίποτε στην ελλάδα με το πανάκριβο, πολύτιμο και τίμιο ιδρώτα ελλήνων εργαζομένων.
Αλλά οι “πανάκριβοι”, πολύτιμοι και τίμιοι ελληνες εργαζόμενοι μπορούν (και επιβάλλεται) να χρησιμοποιούν αυτά τα προϊόντα.
Η μήπως να τους ΑΠΑΓΟΡΕΨΟΥΜΕ ΡΗΤΑ και πάραυτα κάθε χρησιμοποίηση, ..μέχρι νεωτέρας.

Φαντάζομαι τα ιδια πιστεύουν και αλλοι πολλοί (έλληνες)απόφοιτοι Χημείας, Φαρμακευτικής, Βιολογίας και συναφών Σχολών και Επαγγελμάτων.

Καλά πάμε.
Πρέπει να τα σκεφτώ ολα αυτά το σαβ/κο

Ανάλογη ανάλυση θα μπορούσε να γίνει και για Ετερεικά Σχήματα ΗΠΑ – Ευρώπης σε
Πληροφορική, Αναλογικό – Ψηφιακό Σχεδιασμό, Ηλεκτρονικά, Μηχανολογικό-Ηλεκτρολογικό Εξοπλισμό,
Εξοπλισμό Κατοικίας-Επιπλα, Διατροφή, Ενδυμασία, αλλα προϊόντα Αισθητικής και Υγείας
και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά …..

Ρε τι πάθαμαν…

Εχω και μια άλλη απορία.
Καθότι ανήκουμε επίσημα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου
(ΠΟΕ –WTO) πως θα μπορέσουν το Ελληνικό Δημόσιο η τα Ελληνικά Πανεπιστήμια να ανα-παράγουν ΟΛΕΣ αυτές τις πατέντες,
η μήπως θα τις “σπάσουν” και θα κάνουν τους πειρατές.
Και θα μας τραβάνε σηκωτούς στα Διεθνή Δικαστήρια και θα μας κλείσουν το Σπίτι μια και καλή.

Ξέχασα,…”η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει,…”,
πάλι ωραίοι είμαστε, κλπ

τα ξαναλέμε,

* θα ειμαι “εκτός” το σαβ/κο, δεν ειναι σίγουρο αν μπορέσω να βρεθούμε on-line,
θα προσπαθήσω,
καλή διασκέδαση

“Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ασχολούμαστε ακόμα με καρτέλες στο ΙΚΑ επειδή η κυρά Σούλα με το σάντουιτς στο χέρι αρνείται να μάθει υπολογιστές και τι να την κάνουμε, αφού δεν μπορούμε να τη διώξουμε? ” Κ.Αλ.

Η εντολή για καρτέλες έρχεται απο πολύ ψηλά
και απο τον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα.
Ισως θεωρείται μία έμμεση υποστήριξη του,
κανείς δεν έχει αντίρηση άν είναι θεμιτή
και δεν προκαλεί αθέμιτο ανταγωνισμό,
ο οποίος με τη σειρά του εισάγεται και στο δημόσιο τομέα
και η κ. Σούλα έχει λαμπροτερη σταδιοδρομία
απο τον ηλεκτρονικό της ηλεκτρονικογράφησης
που μειώνει τον αθέμιτο ανταγωνισμό.

Φίλε Παύλο,

1) Για το Μένγκελε εννοούσα ότι ήταν στέλεχος της κρατικής μηχανής.

2) Το Τσέρνομπιλ ήταν ατύχημα, αλλά το ίδιο ισχύει και για την εμφάνιση των prions, ή λες εσύ ότι ωφελήθηκαν οι εταιρίες ζωοτροφών από αυτήν την εξέλιξη? Είναι και αυτά μέσα στο παιχνίδι.

3) Η συγκάληψη για αρκετό διάστημα της έκτασης του ατυχήματος στο Τσέρνομπιλ, την ώρα που παιδιά ‘έπαιζαν αμέριμνα δίπλα στον αντιδραστήρα, μόνο ατύχημα δεν ήταν…συμβάινουν βλέπεις και στις καλύτερεσ (?) οικογένειες.

4) Η θα καταφέρουμε κάποια στιγμή να συνενοηθούμε μέσω διαλόγου, ή θα μας φάει η μιζέρια. Αλλη λύση δεν υπάρχει.

5) Για τον κ. γάιδαρο και τους υπόλοιπους με έκανες και γέλασα (πικρά). Ξέχασες δε και τον αδερφό του κ. γαιδάρου που είναι κυβερνήτης της Φλόριντα.

Λοιπόν, εγώ παιδιά ότι είχα να πώ το είπα, κάπου εδώ βάζω τελεία (και ελπίζω να το τηρήσω αυτή τη φορά). Αν είμασταν πιο κοντά θα σας έλεγα να πάμε για κανά τσίπουρο. Αν πάντως θέλει κανείς να επικοινωνήσει προσωπικά μαζί μου τα στοιχεία μου είναι εδώ http://www.umassd.edu/cas/economics/calexandrakis.cfm

Εις το επανειδίν

Φίλε Κώστα
Συμφωνώ για τα όσα είπες περί εγκληματικής συγκάλυψης από το καθεστώς Γκορμπατσώφ στη κρίση του Τσέρνομπιλ. Είχαμε βγάλει την εποχή εκείνη ομόφωνο ψήφισμα καταγγελίας από το σωματείο μας. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ δημοσίου όμως (γενικά) και ιδιώτη είναι ότι στη μια περίπτωση μιλάμε για υπερβάσεις του κανόνα ενώ στη δεύτερη για τον κανόνα. Αυτό έχει να κάνει με το χαρακτήρα του δημοσίου (πολλώ δε μάλλον αν πρόκειται και για κοινωνικού) και του ιδιώτη. Εδώ για το κέρδος δολοφονούνται μέσα από πολέμους εκατομμύρια άνθρωποι. Σε μικροκλίμακα είναι “παράπλευρες απώλειες”. Να θυμήσω το Μομπάλ στην Ινδία με τόσους θανάτους από το μαγαζί της Union Carbite? Το Μιναμάτα στην Ιαπωνία με δεκάδες νεκρούς από διαρροή υδραργύρου στη θάλασσα? Δεν θέλω να σε κουράσω αλλά και ούτε να σε αναγκάσω να μου απαντήσεις, σεβόμενος την θέληση σου.
Για τον αδερφό του κ. γάιδαρου κάτι έγραψα. Απλά δεν θυμόμουν αν ήταν αδερφός η θείος.
Όσο για το τσίπουρο είναι η καλύτερη πρόταση που άκουσα σήμερα και να είσαι σίγουρος ότι θα πιω δυο ποτηράκια στην υγειά σου.
Εις το επνιδείν

* 1. Λίγο τσίπουρο επιβάλλεται αλλά πρέπει να καλέσουμε και αλλα μέλη του anatheorisi.
Να μεταδοθεί η συνάντηση με videoconferencing παγκοσμίως.

* 2. Κώστα φίλα τα “πάτρια” εδάφη όταν και όποτε αναίβεις Βοστώνη, εσταξα (εργατικό) αίμα και ιδρώτα εκείθε.

Αγαπητοί, εδώ και χρόνια παρατηρώ με απορία ότι εχουμε να αντιμετωπίσουμε το εξής παράδοξο και ‘αντινομία’ σε τέτοιου είδους συζητήσεις.

Η Αριστερά αν και βασίζεται σε Υλιστική Πολιτική Φιλοσοφία,
(κατέληξε να) είναι ‘Ακαδημαϊκή’.
Η Δεξιά αν και μας τά πρηζε με το .. Θεό της ανέκαθεν,
(κατέληξε να) είναι ‘Εφαρμοσμένη’ και υλιστική.

Το ανωτέρω παράδοξο εμένα μου φένεται κατά πολύ πιο intractable από εκείνο του Russel στην Μαθηματική Λογική.
Θα έλεγα δε, το Russell’s paradox ωχριά μπροστά σε τούτο.

Με δεδομένο αυτό, δεν θα χουμε εύκολα ξεμπερδέματα..

Λοπόν, πηγαίνοντας πίσω στο πρόβλημα με τις ΠολυΕθνικές, διακρίνω δύο (τουλάχιστον) θέματα ανοιχτά.

Το πρώτο ότι καθότι Εισηγμένες (σε Χρηματιστήριο, οι περισσότερες) εχουν ανάγκη συνεχούς και απρόσκοπτης ροής φυσικών πόρων και εργατικής γαλήνης, αλλως κινδυνεύουν να τις πάρει ο διάολος τον πατέρα και τη μετοχή, at any given moment or ..quarter.

Το δεύτερο ότι βασίζονται σε ένα σύνολο από πατέντες και copyrights τις οποίες μανιωδώς προσπαθούν να διαφυλάξουν.

Το δεύτερο αυτό, χρίζει πολλών ακόμη διατριβών και βιβλίων.
Θα έλεγα εν ολίγοις ότι δεν θα είναι εύκολο να μπει σε μια τάξη αυτή η υπόθεση.
Οι εμπειρίες μου, μού λένε ότι είναι Μεσαιωνική στην κυριολεξία η κατάσταση που επικρατεί.στο θέμα.

ΑΝ ποτέ γίνει “Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος”, που το απεύχομαι γιατί θα είναι μάλλον ο τελευταίος και έσχατος,
ΔΕΝ θα γίνει μόνο για φυσικούς πόρους και θρησκευτικές διαφορές αλλα και για ‘trademarks’ η πατέντες.

Από την άλλη, πρέπει να δούμε και να εξετάσουμε γιατί το onslaught των ΠολυΕθνικών ‘κατέστρεψε’ και ‘χάλασε’ την Ιρλανδία, την Σουηδία, την Ελβετία, την Φινλανδία, την (μάνα πάσης ΠολυΕθνικής) Ολλανδία..
Που την είδαμε αυτήν τη καταστροφη ακριβώς?

Τι προσπαθούμε να κάνουμε ?
Να δώσουμε επιλογές και ευκαιρίες σε (ελληνικό) ανθρώπινο δυναμικό.
Αν κάποιος θέλει σώνει και καλά να δουλέψει στο ελληνικό δημόσιο εε ας το κάνει πάλι. Ποιος τον σταματάει?

Και αν φοβάστε τις στυμένες λεμονόκουπες, ας δούμε πως μπορούμε να αξιοποιήσουμε τους τυχόν απολυμένους 40άρηδες η 50άρηδες σε άλλες θέσεις του Δημοσίου η ο,τιδήποτε άλλο, ανάλογα με τα τυπικά η αλλα προσόντα τους.
20 χρόνια μπαρουτοκαπνισμένη εμπειρία θα εχουνε. Δεν τους χρειαζόμαστε?

Δηλαδή αν τους ‘’αξιοποιήσει ‘’ το ελληνικό δημόσιο από τα 25 η τα 30 τι θα κερδίζαμε?
Τι είχαμε τι χάσαμε?

Που το είδατε το “χάλασμα” της Σιγκαπούρης, ας πούμε?

Η Σιγκαπούρη μέχρι πριν 30 χρόνια ηταν μια κωλότ?υπα στην άκρη της Μαλαισίας στα πρόθυρα λοιμού και καταποντισμού με αθλια υγρό και ζεστό κλίμα.

Προσπάθησε να συνεννωθεί με Μαλαισία και οι Μουσουλμάνοι της Μαλαισίας δεν γούσταραν Κινεζάνθρωπους.
Εεε λοιπόν σας πληροφορω ότι οι μουσουλμάνοι πήγαν στον αγύριστο και οι κινεζάνθρωποι αυτοί έφτασαν σε 15 – 20 χρόνια το κατά κεφαλήν της Γερμανίας.

Χωρίς φυσικούς πόρους, χωρίς αγροτικά προϊόντα, no nothing.
Με πραγματική οικονομία.
Ο μόνος φυσικός πόρος ηταν το μυαλό του ανθρώπινου δυναμικού και η κοινωνική συναίνεση.
Ο Lee Kuan Yew ηταν πολιτικός “δικτάτορας” με κοινωνική συναίνεση.
Ακόμη εκεί είναι Επίτιμος

Και πως δηλαδη περιμένετε να φτιάξουμε δυνατά (τοπικά) Πανεπιστήμια αν δεν υπάρχουν οι (τοπικές) ετερεικές κλινικές να απορροφήσουν τη γνώση και να την αφομοιώσουν και να την μεγενθύνουν
Υπάρχει διαλεκτική μεταξύ αυτών των δύο, και οικονομική ‘διαλεκτική’ εννοώ.
Δεν μπορείς να εχεις το ένα δίχως το άλλο.

PS.
Αν είναι να συνεχιστεί η κουβέντα, ας την μεταφέρουμε στο ‘Κράτος και Οικονομία’.
Εκτός και αν δεν εχει σημασία πλέον..

Αγαπητέ FOTIS
Για να δούμε τι θα γίνει στη Βολιβία τώρα που ο Μοράλες (αυτός από τους ελάχιστους επιβιώσαντες Ινδιάνους) κρατικοποίησε τις εταιρείες και θα τα πούμε. Αν πάντως για να φας μια κονσέρβα με καρκινογόνα συντηρητικά ή να έχεις ένα αμάξι για να τρέχεις σαν τρελός μέσα στη χλιδή ή να έχεις μπλουζάκι με κροκοδειλάκι πρέπει να τους παραδώσεις και την ψυχή σου, νομίζω ότι το ισοζύγιο δεν είναι καλό. Ποιος είπε ότι όλα αυτά δεν γίνονται κι αλλιώς? Εν πάσει περιπτώσει το ερώτημα δεν είναι ποιος τα φτιάχνει. Είναι πως και υπό ποιους όρους λειτουργούν όλα αυτά.

‘Αν είναι να συνεχιστεί η κουβέντα, ας την μεταφέρουμε στο ‘Κράτος και Οικονομία’.’

Δίκιο έχει, θαρρώ, ο ΦΩΤΗΣ.

Παύλο, εγώ σου μιλάω για Σιγκαπούρες και Ιρλανδίες και Ελβετίες Σουηδίες και συ μου μιλάς για ….Βολιβία?

Γιατί καλέ μου άνθρωπε?

Τι έκανε ο Μοραλίδης? καλό ανθρωπάκι φένεται.

Ο Μοραλίδης δεν ξέρει πώς να βγάζει το πράμα “του” από το έδαφος.
Αλλοι θα του το βγάλουν.

Απλά ο φτωχός ινδιάνος μυρίστηκε παράδες στο πετρέλαιο και διαπραγματεύεται καλύtετρο ….price για πάρτι του.
Και γώ ο φτωχός ελληνάρας το ιδιο ακριβώς θα κανα.

Και αν φύγουν αυτές οι πολυεθνικές, θα ρθούν άλλες πολυ-εθνικές.να το βγάλουν με καλύτερο συντελεστή για τον ινδιάνο.
Ετσι είναι αυτά.
ΟΛΑ ΚΑΛΑ, που λέει και ο Ρουβάς.

Και μια και μίλησα για trademarks, και το πετρέλαιο κάποιας μορφής trademark είναι.
Δεν θέλει μυαλό όμως,
‘Αν σου κάτσει’..που λέει και ο γέρος της διαφήμισης
Το τρέϊντμαρκ για τη χρήση του, που είναι η ‘μηχανή εσωτερικής καύσης’ ανακαλύφθηκε από ‘Γερμανό’ και τελειοποιήθηκε από ‘Αμερικανό’.

Και τα πιάνει Βολιβιανός ινδιάνος.

Όλα καλά.

τα λέμε,

* Νίκο θα πάμε οταν ειναι να πάμε, προς το παρόν
“δεν πάω πουθενά εδώ θα μείνω”, που λέει και το τούβλο ο Καρράς.

ΘΕΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ, ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ, ΣΧΕΣΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ-ΔΗΜΟΣΙΟΥ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΜΚΟ, ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΠΕΡΓΕΙΝ, ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

(Το κείμενο γράφθηκε χθες, ημέρα απεργίας, στο Ελεύθερο Βήμα του http://www.bulls.gr και μεταφέρεται και εδώ, για συζήτηση, μετά από πρόταση του FOTIS – άπτεται στα keywords που αναφέρω παραπάνω)

ΙΕΡΟ ΑΣΦΑΛΩΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΖΕΣΘΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΕΙΝ, αλλά ως απλός πολίτης ερωτώ:

Για ΟΛΑ αυτά απεργούν τα μαζικά μέσα μεταφοράς, το δημόσιο, κ.α. σήμερα (και ορισμένοι ΚΑΙ αύριο)? Βλ. Δελτίο Τύπου ΑΔΕΔΥ:
http://www.adedy.gr/announcements/080506.html

(http://www.gsee.gr/news/news_facts.php)

ΜΟΝΟΝ ΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΔΕΚΤΑ, ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΕΡΓΟΥΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ (χθες)?

Γιατί δεν υπάρχει ανακοίνωση προς την ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ που ο δημόσιος τομέας (ως ρόλο έχει) να εξυπηρετεί? ΑΝ υπάρχει, που είναι? ΠΟΥ ΝΑ ΕΞΗΓΕΙ ΣΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ στον πολίτη γιατί δεν έχει μέσα μαζικής μεταφοράς, νοσοκομειακή πρόσβαση, κ.α. ΣΗΜΕΡΑ (χθες)?

ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΕΙ, Ο ΠΟΛΙΤΗΣ, ΜΟΝΟΝ ΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ?

1200 Ευρώ ζητά (μεταξύ ΠΟΛΛΩΝ ΑΛΛΩΝ) η ΑΔΕΔΥ ως πρώτο μισθό στο δημόσιο από τους εκπροσώπους του κράτοςυ εργοδότη!!!!!!!

1200 Ευρώ πρώτο μισθό?

Όταν ο ΔΥ διαθέτει ΚΑΙ μονιμότητα ΚΑΙ δυνατότητα (ΠΛΕΟΝ) να κάνει και δεύτερη δουλειά αρκεί να μην έχει σχέση με αυτή που κάνει στο ΔΤ?

Ερωτήματα ενός απλού φιλελεύθερου πολίτη, που σέβεται μεν απόλυτα τον συνδικαλισμό, το δικαίωμα της απεργίας και υποστηρίζει την μονιμότητα των ΔΥ, ΑΛΛΑ …. ερωτά (τα παραπάνω)!!!

Για να ξέρει ως έχει δικαίωμα, για ποιούς λόγους (αιτήματα) ΑΚΡΙΒΩΣ δεν έχει μαζικά μέσα μεταφοράς κ.α. σήμερα!

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΩΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ?
Διότι το δικαίωμα ως ΙΥ ή ως ελεύθερος επαγγελματίας να πάει κάπου σήμερα (χθες) για τη δουλειά του μόνον τα ιδιωτικά μέσα θα του το παράσχουν!

Αυτά που ζητα συνολικά η ΑΔΕΔΥ (βλ. σχετικό link) ποιά κυβέρνηση/κράτος και πότε (θα) μπορούσε να τα δώσει?

(ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΣΕΒ κ.α. ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΗ-ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ)

(Σημ. Για δε την εργασία τον 21ο αιώνα, βλ. “Redefining “work” in 2006″, http://www.ndpthinking.com/pro/what-work-is.pdf )

Πρίν ένα ή δύο χρόνια, ο Πρύτανης του ΑΠΘ φιλοξένησε τον Νόαμ Τσόμσκυ ο οποίος μίλησε για την απανθρωπιά των μεγάλων εταιριών. Καμμιά φορά αυτή διεισδύει ώς ο Μινώταυρος και σε ακαδημαικούς χώρους, όπου οι ελευθερίες των λειτουργών της
δεν αρκούν σε κάποιες συγκρούσεις, ίσως όπως στη περίπτωση
του καθ.Στ. Αλεξανδρόπουλου,
http://www.enet.gr/online/online_print?id=74683324
Ευαισθησία ή Απανθρωπιά ;

I got sick of those dimosioi ipalliloi. Let’s define dimosio.

Dimosio einai oti e3ipiretei ton polith. Ayth thn stigmh mas e3ipiretoun oi kratikoi-dimosioi ipallilloi? H apantish einai OXI.

Dimosio einai oti einai kratiko? Apantish OXI. Dimosies ipiresies mporei na parexoun k idiotes.

Opote ti kanoume?
Osou den tous xreiazomaste, eidika osoi einai mple,prasina k kokkina paidia tous apolioume. Aplo. Mporei na meinoun sto dromo alla k ego vare8ika na plirono forous gia malakies.

DEN PAEI ALLO! Den ginetai emeis na doulevouume me apaisies sin8ikes ergasias k oloi oi voleymenoi sindikalistes k dimosioi ipalliloi na pinoun to kafedaki tous. Den ginete na exeis spoudasei e3o, na exeis grajei papers k na sou lene den mporeis na didajeis giati den exeis to gamimeno dikatsa h’ to ABC epimelitirio den goustare thn fatsa sou k den sou edose egrish.

Den ginetai na pernoume 600-700-800 euro k na paragoume ta megista k o ka8e vromiarhs dimosios ipallilos na pernei 1000 euro + 157 bonus paragogikotitas + oti allo bonus pernoun K NA MIN PATANE KIOLAS.

Skopos tou kratous einai na ri8misei thn agora k ayto mporei na ginei me to na meiwsei to axristo prosopiko sto dimosio k na veltiosei tis sin8ikes ergasias ston idiotiko tomea. allios 8a ginoume san thn sovietikh enosh k th fasistikh china.

Ωραια και αντικειμενικά παραθέτη ο αρθρογράφος τις απόψεις του , καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δε φταίει η μονιμότητα αλλά η απουσία πολτικής βούλησης, η μη εφαρμογή των νόμων που υπάρχουν κ.λ.π.
Πολύ ωραία , αλλά θα πρέπει να αποδοθεί και κάποιου είδους κοινωνικής δικαιοσύνης…σωστά ;
Η λύση που προτείνω είναι απλή…Να απαγορεύετε σε παιδιά δημοσίων υπαλλήλων να γίνουν και αυτά δημόσιοι υπάλληλοι !!!! Ας γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι στην επόμενη εργασιακή γενιά τα παιδάκια των οικοδόμων, των αγροκτηνοτρόφων, των ελευθέρων επαγγελματιών και όχι για μια ακόμη φορά των βολεμένων και των ημετέρων !!!

Στον ιδιωτικό τομέα αν δεν είσαι εργοδότης αλλά εργαζόμενος,σε διώχνει ο λαμβάνων τις αποφάσεις αν δεν του κάνεις.Στο δημόσιο ποιός θα διώξει ποιόν και με ποιό κριτήριο;Εδώ και στον ιδιωτικό τομέα παίζουν διάφορα μέσα για να βρεις δουλειά καθώς οι περισσότερες θέσεις δεν απαιτούν top IQ και πλέον σήμερα πολλοί διαθέτουν αρκετό.Τι είναι ρε παιδιά το Δημόσιο;Παροχή υπηρεσιών.Ποιός ο λόγος λοιπόν για άρση της μονιμότητας;Η δομή και η λειτουργία πρέπει να αλλάξει.
Δεν πρέπει να ακολουθήσει το Δημόσιο τις εξοντωτικές για τους εργαζόμενους πρακτικές εντατικοποίησης οι οποίες εξυπηρετούν πολιτικούς ουσιαστικά στόχους οδηγώντας σε περισσότερη δουλειά με λιγότερες αμοιβές.
Σύστημα δουλείας χρειαζόμαστε ή οικονομικά συστήματα ανθρώπινα;