ΣΥΣΤΕΓΑΣΗ.
Oταν το Υπουργικό Συμβούλιο, το Ανώτερο όργανο της Εκτελεστικής εξουσίας συνεδριάζει στον οίκο της Νομοθετικής εξουσίας, προφανώς δεν προάγεται ο αυτόνομος ρόλος τους και η αναγκαία και εκφρασμένη στο Σύνταγμα διάκριση τους.
Επιπλέον δημιουργείται το ερώτημα, ποιά εξουσία κερδίζει είς βάρος της άλλης και της Διάκρισης μεταξύ τους απο τη μή αναγκαία Συστέγαση ;
Αν οι παραπάνω διακριτές εξουσίες λειτουργούν η μία εις βάρος της άλλης, τότε πιθανότατα λειτουργούν ομού και εις βάρος της διακριτότητας της Δικαστικής εξουσίας.

Κάτι που μ’απασχολεί και ποτέ δεν κατάλαβα είναι γιατί ο Αρχηγός του Κράτους, μια φιγούρα που υποτίθεται μας αντιπροσωπεύει ως έθνος και είναι το αρχέτυπο του Έλληνα, ο πρώτος πολίτης, δεν πρέπει να εκλέγεται σε άμεση ψηφοφορία από το λαό;

Τη λίστα των υποψηφίων Προέδρων της Δημοκρατίας ας συνεχίσουν να την ετοιμάζουν τα κόμματα, αλλά η εκλογή του να γίνει ζήτημα όλων των Ελλήνων. Αυτό θα «νομιμοποιούσε» και τις παρακάτω δύο προτάσεις μου:

- να είναι αυτός διατάκτης εκπόνησης δημοψηφίσματος σε σημαντικά θέματα που αυτός κρίνει μετά από συλλογή υπογραφών απ’τους πολίτες (κάποιο ποσοστό στο σύνολο του πληθυσμού)

- να μπορεί να επανεκλεγεί πάνω από μια φορά

Το πρώτο είναι νομίζω σημαντικό σε μια κοινωνία όπως η ελληνική που έχουμε ένα σωρό περίεργες ιδέες για το τι θεωρείται κοινωνικά και ηθικά αποδεκτό. Μολαταύτα, δημοψηφίσματα στην Ελλάδα- παρόλο που προβλέπονται κι απ’το υπάρχον Σύνταγμα- δε γίνονται γιατί δεν εξυπηρετούν τις κυβερνήσεις που είναι αυτές που τα ζητούν. Ο ΠτΔ, μέσω της άμεσης εκλογής του απ’το λαό και όντας εκτός της νομοθετικής/εκτελεστικής εξουσίας, νομιμοποιείται στο να τα ζητάει στ’όνομα του λαού. Φυσικά για να μη τα ζητάει αυθαίρετα ας υπάρχει και μια ρήτρα συλλογής υπογραφών (ας πούμε στο 20% του πληθυσμού) απ’τους πολίτες.

Το δεύτερο το ζητάω γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο ύπαρξης μιας απαγόρευσης για μια 3η ή παραπάνω θητείες. Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι καλός και τον θέλει ο λαός ποιό το πρόβλημα να εκλεγεί ξανά; Εξάλλου διακοσμητικός είναι.

Βρίσκω ενδιαφέρουσα οποιαδήποτε μεταρρύθμιση θα αδυνάτιζε έστω και λίγο τον πρωθυπουργοκεντρισμό του συστήματός μας. Η απευθείας εκλογή του/της Προέδρου της Δημοκρατίας, συνοδευόμενη (απαραίτητα, αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα) από κάποιες νέες εξουσίες, ίσως να βοηθούσε.

Μου αρέσει η ιδέα η Πρόεδρος να μπορεί να διατάσσει δημοψηφίσματα χωρίς να απαιτείται η προσυπογραφή των 3/5 της Βουλής, όπως επίσης και το να της δίνεται η δυνατότητα, πέρα από το συμβολικό βέτο της αναπομπής, να παραπέμπει ψηφισμένους νόμους απευθείας στο ΣτΕ, ή το Συνταγματικό Δικαστήριο – αν κάτι τέτοιο προκύψει σ’ αυτή τη νέα αναθεώρηση.

Θα διαφωνούσα πάντως με την πρόταση η λίστα των υποψηφίων να καταρτίζεται από τα κόμματα. Μια κομματική Πρόεδρος, εκλεγμένη απ’ ευθείας από το λαό και με διευρυμένες εξουσίες θα νόθευε επικίνδυνα τον κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του συστήματος, σπρώχνοντας de facto τα πράγματα προς υβριδικά arrangements τύπου Γαλλίας. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να λυθεί με την εξής πρόβλεψη: για είσοδο στο ψηφοδέλτιο των προεδρικών εκλογών, θα απαιτείται η στήριξη ενός ελάχιστου αριθμού βουλευτών από τα δυο πρώτα κόμματα, ή στήριξη από βουλευτές τουλάχιστον τριών διαφορετικών κομμάτων.

G Batz: Σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα (parliamentary government) σαν το δικό μας, η διάκριση εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας είναι εξ’ ορισμού κάπως θολή. Αυτό δε σημαίνει ότι ο διαχωρισμός των εξουσιών καταρρέει. Στο άρθρο π.χ. του Δημήτρη για τη Δικαιοσύνη, θα βρεις μια πρόταση που ενισχύει την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική.

MΑΤΑΙΟΤΗΣ η “νεκρανάσταση” του Προεδρικού κοινοβουλευτισμού, η απευθείας εκλογή του και η μίμηση της Γαλλικής εκδοχής,
Είτε διορθώνεται η παρούσα κατάσταση είτε χανόμαστε σε επιθυμίες, ευχολόγια και ιδεολογισμούς της πραγματικότητας του πολιτειακού λαβύρινθου.
ΑΝ η Διάκριση των υπαρκτών εξουσιών εν Ελλάδι θεωρηθεί κρίσιμη, η κάπως θολή εξ ορισμού κατά Γ Πάνζαρη διάκριση εκτελεστική-νομοθετικής εξουσίας θεωρείται η κρισιμότερη, κατά τη γνώμη μου επειδή δεν είναι εξ ορισμού αλλά απο σκοπιμότητες διαιώνισης μηχανισμών αυτοπροσδιοριζόμενης εξουσίας.
Η διέξοδος κατεύθυνση βρίσκεται στο Πρωθυπουργικό σύστημα που βασίζεται στους βουλευτές και κυβερνά με εξωκοινοβουλευτικούς Υπουργούς.gb

Μου αρέσει η ιδέα η Πρόεδρος να μπορεί να διατάσσει δημοψηφίσματα χωρίς να απαιτείται η προσυπογραφή των 3/5 της Βουλής, όπως επίσης και το να της δίνεται η δυνατότητα, πέρα από το συμβολικό βέτο της αναπομπής, να παραπέμπει ψηφισμένους νόμους απευθείας στο ΣτΕ, ή το Συνταγματικό Δικαστήριο – αν κάτι τέτοιο προκύψει σ’ αυτή τη νέα αναθεώρηση.

Εγώ έγραψα μόνο για τα δημοψηφίσματα αλλά οι ιδέες σας για την παραπομπή ψηφισμένων νόμων στα ανώτατα δικαστήρια ακούγεται εξίσου καλή! Μάλιστα ο μη τελεσίδικος χαρακτήρας της Προεδρικής παρέμβασης των δημοψηφισμάτων και των παραπομπών (εν τέλει αποφασίζει ένα τρίτο όργανο, όχι ο ΠτΔ) νομιμοποιεί και δικαιολογεί τρόπον τεινά τις αυξημένες αρμοδιότητές του χωρίς να έρχεται σε άμεση σύγκρουση με το έργο της κυβέρνησης.

Θα διαφωνούσα πάντως με την πρόταση η λίστα των υποψηφίων να καταρτίζεται από τα κόμματα. Μια κομματική Πρόεδρος, εκλεγμένη απ’ ευθείας από το λαό και με διευρυμένες εξουσίες θα νόθευε επικίνδυνα τον κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του συστήματος, σπρώχνοντας de facto τα πράγματα προς υβριδικά arrangements τύπου Γαλλίας.

Μα γιατί εγώ έχω την εντύπωση πως θα γινόταν το ακριβώς αντίθετο αν η λίστα δεν καταρτιζόταν απ’τα κόμματα; Ένας ΠτΔ εκλεγμένος κατευθείαν από το λαό χωρίς όμως να έχει προταθεί από κανένα κόμμα θα έχει θεωρητικά μεγαλύτερη ανεξαρτησία και στην προκειμένη περίπτωση αυτή η «αυτονομία» δεν είναι κάτι το θεμιτό.

Ένας Αρχηγός Κράτους ο οποίος έχει προταθεί απ’το Κοινοβούλιο ισαπέχει απ’τη βουλευτική εξουσία (που τον σύστησε!) και τον λαό (που τον προτίμησε!) οπότε θα είναι δεσμευμένος πέρα απ΄τις προσωπικές του πεποιθήσεις στο τι πρέπει να κάνει. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό καθότι ο ΠτΔ ως ρυθμιστής του πολιτεύματος έχει το ρόλο του θεματοφύλακα της δημοκρατίας και των θεσμών και όχι του πολιτικού ακτιβιστή…

Οι φόβοι για cohabitation είναι αβάσιμοι απ’τη στιγμή που είπαμε να μην αυξηθούν οι εκτελεστικές του αρμοδιότητες.

“Η διέξοδος κατεύθυνση βρίσκεται στο Πρωθυπουργικό σύστημα που βασίζεται στους βουλευτές και κυβερνά με εξωκοινοβουλευτικούς Υπουργούς”

Υπάρχει προηγούμενο χώρας που να έχει θεσμοθετήσει (στο Σύνταγμα της) αυτό;

Προέχει το ερώτημα, να κατανοήσουν οι παλιοί και οι νέοι Βουλευτές τις δυσκολίες και το επείγον της αναθεώρησης του ρόλου τους.

Το ελληνικό Σύνταγμα δεν το απαγορεύει , κ. Ν.Π.

Υπάρχει προηγούμενο χώρας που να το έχει θεσμοθετήσει (στο Σύνταγμα της) αυτό ή εφαρμόσει στην πράξη (Υπουργικό Συμβούλιο άνευ ενός/μιάς βουλευτή-Υπουργού);

Βασικά δεν ξέρω αν θα ήταν καλό διότι έτσι απλά θα είχαμε έναν εικονικό διαχωρισμό των νομοθετικών κι εκτελεστικών εξουσιών. Έτσι κι αλλιώς οι εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί θα κατευθύνονται από το κόμμα που θα έχει την αυτοδυναμία στη βουλή. Πέρα απ’το να προσθέτει δηλαδή παραπάνω γραφειοκρατία (περισσότερα άτομα στον κρατικό μηχανισμό!) το βρίσκω ελλειπές ως μέτρο.

Γι’αυτό με βρίσκει σύμφωνο η λύση της διεύρυνσης των αρμοδιοτήτων του Αρχηγού του Κράτους καθώς ως μονομελές όργανο που θα ισαπέχει από κοινοβούλιο (που θα τον προτείνει!) και λαό (που θα τον ψηφίζει!) θα είναι σε θέση να ελέγχει το έργο του κοινοβουλίου (παραπομπή ψηφισμένων νόμων στα ανώτατα δικαστήρια!) και τη θέληση του λαού (διαταγή δημοψηφισμάτων!).

Δε λέω να θεσμοθετήσουμε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αρμοδιότητες και εξουσίες τέως Αυτοκράτορα (όπως δραματικά έγινε στο Σύνταγμα της Βαϊμάρης), αλλά τουλάχιστον έναν Αρχηγό Κράτους που να μην είναι puppet του Κοινοβουλίου, αλλά ύπατος ελεγκτής του.

αγαπητέ κ. Κ. Μιχαηλίδη,
«Πέρα απ’το να προσθέτει δηλαδή παραπάνω γραφειοκρατία (περισσότερα άτομα στον κρατικό μηχανισμό!) το βρίσκω ελλειπές ως μέτρο. »
Αστοχο, δε τιμά την εκτελεστική εξουσία.

«Δε λέω να θεσμοθετήσουμε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αρμοδιότητες και εξουσίες τέως Αυτοκράτορα (όπως δραματικά έγινε στο Σύνταγμα της Βαϊμάρης),»
Δε λές αλλά το προτείνεις, με αυτοκαταστροφική πρόθεση και με επίγνωση.

«αλλά τουλάχιστον έναν Αρχηγό Κράτους που να μην είναι puppet του Κοινοβουλίου, αλλά ύπατος ελεγκτής του.»
Μάλλον παραπέμπεις σε αναβίωση της μοναρχίας, απο Δανία ή Βαυαρία ή Κίνα ?
Δηλαδή κάτι σα Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη,
ή Αρχηγός-Φύρερ στη θέση της Δικαστικής εξουσίας;

Δε νομίζεις ότι είσαι λίγο… αυστηρός;

Ακριβώς επειδή αναγνωρίζω τα σημεία αποτυχίας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (που είχε έναν υπερβολικά ισχυρό Αρχηγό Κράτους) πιστεύω πως ο ρόλος του ΠτΔ σε μας θα πρέπει απλά να έχει ελεγκτικό-παραπεμπτικό ρόλο. Και η διάταξη δημοψηφισμάτων αλλά και η παραπομπή ενός αμφιλεγόμενου νόμου στα Ανώτατα Δικαστήρια δε νομίζω να δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την ανέλκυση ενός Δικτάτορα στη χώρα μας…

Ίσα ίσα, ο ΠτΔ με το μεν πρώτο δίνει φωνή στο λαό για θέματα κοινωνικής/ηθικής φύσης που είναι δύσκολο ν’αποφανθεί η Κυβέρνηση (πχ γάμος ομοφύλων, ευθανασία, κλπ), στο δε δεύτερο ελέγχει εμμέσως τη συνταγματικότητα-ορθότητα των νόμων παραπέμποντας έναν επικείμενο νόμο στη δικαστική εξουσία a priori της εφαρμογής του.

Και στις δυο παραπάνω αρμοδιότητες ο ΠτΔ δεν θ’αποφασίζει Ο ΙΔΙΟΣ όπως ανησυχείς ένας “Führer” ότι θα έκανε. Στη μια περίπτωση θ’αποφασίζει ο λαός (άμεση δημοκρατία!) και στην άλλη η δικαστική εξουσία. Ο ίδιος απλά θ’αποφασίζει τι να παραπέμψει και τι όχι, δεν θα εκτελεί. Ειδοποιός διαφορά από τον Hindenburg…

————————

Μια εξωκοινοβουλευτική εκτελεστική εξουσία θα είναι δυστυχώς μια τρύπα στο νερό. Μπορεί να μην τους τιμά αυτό που λέω αλλά έτσι το βλέπω. Οι κομματικές επιταγές θα είναι οι ίδιες, είτε παίρνουν μέρος και στη νομοθετική διαδικασία είτε όχι. Και σύμφωνα με την αρχή της ήσσονος προσπάθειας: λιγότερα άτομα για το ίδιο έργο είναι καλύτερα!

Γνώμη μου είναι επίσης ότι πρέπει να μειωθούν οι Βουλευτές σε 200. Γιατί μια χώρα 11 εκατομμυρίων να χρειάζεται εκατό παραπάνω όταν κάλλιστα μπορούν να κάνουν τη δουλειά και λιγότεροι; Οι Ηνωμένες Πολιτείες (χώρα με 27 φορές τον πληθυσμό μας) κάνουν τη δουλειά τους με 535 (435 + 100 Γερουσιαστές). Η Γερμανία με 8πλάσιο πληθυσμό έχει 614 Βουλευτές (και άλλους 69 στο Bundesrat που είναι αντιπρόσωποι των κρατιδίων).

Σίγουρα η αντιπροσώπευση του λαού στο Κοινοβούλιο δεν ακολουθεί μια γραμμική αναλογία. Γι’αυτό κιόλας στην Ισλανδία η Βουλή δεν έχει 5 αντιπροσώπους, παρ’όλα αυτά, και μιας και το Σύνταγμα το προβλέπει θα μπορούσαμε να μειώσουμε τους Βουλευτές στους 200. Έτσι θα είχαμε και περικοπές στα κόστη τους.

——————————————–

Εκτός κι αν τους μειώναμε και επαναφέραμε την Άνω Βουλή (Γερουσία) που υπήρχε στη Β’ Ελληνική Δημοκρατία. Δεν ξέρω βέβαια αν μια ομοσπονδιακής φύσης Ελλάδα θα ήταν εφικτή.

Γνώμες;

Aδυνατώ να εξηγήσω άν η θεωρία Αβραμόπουλου, περί πρόσληψης νοσοκομειακών Δ.Υπ. εκτός ΑΣΕΠ – δια μέσω της Βουλής, προέρχεται απο Μπανανία μερηά ή όχι ;
Αφορά τη τήρηση τού Συντάγματος ή την Αναθεώρηση του ;
Αν και μάλλον είναι πολιτική κίνηση που μετατοπίζει τις διαχωριστικές γραμμές που όλοι βαρεθήκαμε και θέλουμε να τις τυλίξουμε ή να μας τυλίξουν γύρω-γ’υρω.
Οπως και να έχει, δε μπορεί να περνά απαρατήρητη αυτή η φιλόδοξη θεωρία στην “Αναθεώρηση” .

Πιστεύω ότι η αναθεώρηση του Συντάγματος, μπορεί να σημάνει και ουσιαστική -τονίζω- επανίδρυση του Κράτους. Κατ’ αρχήν: Ο Πρόεδρος να εκλέγεται απο τον λαό για 4, 5 ή 6 χρόνια, με δυνατότητα επανεκλογής. Επίσης οι εξουσίες του πρέπει να είναι διευρυμένες. Με άλλα λόγια: αντί του σημερινού παντοδύναμου Πρωθυπουργού, που στηρίζεται στην αυτοδυναμία των 151, 152 κ.ο.κ. βουλευτών, χρειαζόμαστε έναν πρόεδρο ο οποίος θα έχει εκλεγεί με μια πλειοψηφία της τάξεως άνω του 51%. Εξάλλου επιχείρημα βρίσκω και απο το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όπως έχει στην κυριολεξία καταντήσει, έχει μόνο τελετουργικές αρμοδιότητες. Δηλαδή κάνει εγκαίνια, κόβει κορδέλες, υποδέχεται ξένους ηγέτες, χωρίς κάποια ουσιαστική αρμοδιότητα. Δηλαδή κάνει ότι κάνει και ένας κληρονομικός μονάρχης σκανδιναυικού τύπου. Όμως και κάτω απο το πρίσμα της ποιότητας του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, όπου συνεχώς γίνεται λόγος για το “ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών” οι οποίες εξυπηρετούν μικροκομματικές σκοπιμότητες. Δηλαδή δεν εξασφαλίζεται η συνέχεια του Κράτους, ούτε η σταθερότητα, οι οποίες αποτελούν και το ζητούμενο. Εδώ να προστεθεί και το γεγονός, ότί ο βουλευτής, ο κάθε βουλευτής αντλεί τη δύναμή του απο το γεγονός ότι με τη ψήφο του στηρίζει την εκάστοτε κυβέρνηση και έτσι αντί να είναι παράγων της νομοθετικής εξουσίας, και να νομοθετεί, του δίνεται η δυνατότητα να επιδίδεται σε ρουσφέτια. Εξάλλου και σε κράτη όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία κλπ. τα οποία ακολουθούν το προεδρικό σύστημα έχει αποδειχθεί ότι έχουν μια απαρέγκλιτη συνέχει και σταθερότητα στην πολιτική τους (ιδίως την εξωτερική). Εδώ να προστεθεί και το γεγονός ότι σύμφωνα με νεώτερες δημοσκοπήσεις, διαπιστώνεται μια τάση του κόσμου, ότι είναι αναγκαίος ένας ισχυρός πρόεδρος ο οποίος θα δρα υπερκομματικά, ή τουλάχιστον θα πρέπει να δρα υπερκομματικά, αφού για την εκλογή του θα απαιτείται ευρύτερη συναίνεση μεγάλων τμημάτων του λαού αλλά και πολιτικών τάσεων. Και να για να φτάσω στο ρεζουμέ, ο σημερινός κατά τα άλλα συμπαθής Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν έχει λόγο ύπαρξης αφού ο ρόλος του περιορίζεται στο να συμμετέχει με προβάδισμα σε διάφορες τελετές, όπως δηλαδή συμβάινει και στα με τους βασιλείες των κρατών της Σκανδιναβίας.