Είμαι κατά της συνταγματικής κατοχύρωσης της ισάριθμης αντιπροσώπευσης όπως είμαι κατά σε κάθε είδους σεξιστικού διαχωρισμού προνομίων, δικαιωμάτων ή «βραβείων» σε πνευματικά αντικείμενα.

Στον αθλητισμό είναι απαραίτητο λόγω αποδεδειγμένης ανισότητας της σωματικής διάπλασης αλλά στα πνευματικά θέματα όχι, πχ δε μπορεί να έχουμε Βραβείο Λογοτεχνίας ένα για άνδρες και ένα για γυναίκες. Αλλιώς, αν μη τι άλλο, δίνουμε δίκιο στον Πρόεδρο του ΜΙΤ Summers και το γνωστό θέμα βιολογικής βάσης της ανισότητας στα δύο φύλα.

Αυτό που μπορεί να κατοχυρωθεί στο Σύνταγμα είναι η υποχρέωση κάθε κόμματος να παρουσιάζει λίστες με 50% υποψήφιους άνδρες και 50% γυναίκες. Από κει και πέρα όμως, είναι στο χέρι των πολιτών ποιούς απ’αυτούς να βάλουν στη Βουλή και ποιούς όχι.

Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε πως παραδοσιακά πολλές γυναίκες ΔΕΝ ψηφίζουν γυναίκες, γι’αυτό θα ήταν καλό o θηλυκός πληθυσμός να κάνει πρώτα ένα reality check σχετικά με το τι ψάχνει στις υποψήφιες βουλευτές του.

“Αυτό που μπορεί να κατοχυρωθεί στο Σύνταγμα είναι η υποχρέωση κάθε κόμματος να παρουσιάζει λίστες με 50% υποψήφιους άνδρες και 50% γυναίκες” (Μιχαηλίδης)

Αυτό θα ήταν ήδη μια καλή αρχή και πάντως επαναστατικό, Κωνσταντίνε. Και για μια τέτοια πάντως νομοθετική πρόβλεψη (όπως είναι της Γαλλίας περίπου) καλό θα ήταν να γινόταν σχετική ρύθμιση στο Σύνταγμα, ώστε να μην προσκρούσει στα δικαστήρια.

Ειμαι παρα πολυ επιφυλακτικος με τετοια “μετρα ενισχυσης” μειονοτητων.

Υπαρχουν πολλα στοιχεια τοσο επιστημονικα οσο και ανεκδοτα, που δειχνουν οτι στην Ελλαδα οι γυναικες ειναι θυματα διακρισεων. Το ποσοστο των γυναικων στην Βουλη οπως ειπε η Λινα ειναι χαμηλο, μαλιστα απο τα χαμηλοτερα στην ΕΕ. Αλλα αυτο ειναι αποτελεσμα διακρισεων πολυ πιο χαμηλα, δεν ειναι αιτια διακρισεων ουτε τοσο αποτελεσμα διακρισεων απο τα κομματα (αν υπηρχαν δημοφιλεις γυναικες δεν θα τις εβαζαν τα κομματα υποψηφιες?).

Η θεσμοθετηση επισημων αντιστροφων διακρισεων, οπως ειναι το να εχουμε ενα ελαχιστο ποσοστο γυναικων στις λιστες, λοιπον, δεν λυνει τα προβληματα αλλα δημιουργει μια ακομα διακριση που σιγουρα θα καταληξει να βλαπτει αξια ατομα. Εξαλλου καθε γυναικα που τελικα θα φτανει στην βουλη θα εχει μειωμενο κυρος, καθως δεν θα ξερουμε αν πραγματικα το αξιζε ή αν απλα ευνοηθηκε απο το συστημα.

Παρομοια συστηματα εχουν δοκιμαστει πολυ στα πανεπιστημια των ΗΠΑ υπερ των μαυρων και αλλων μειονοτητων, ή δοκιμαζονται τωρα στην Νοτια Αφρικη. Νομιζω τα αποτελεσματα ειναι χοι τοσο ξεκαθαρα. Παντως σε αρκετα ΑΕΙ αποσυρονται σιγα σιγα οι θεσμοθετημενες θετικες διακρισεις…

Κατι που βλεπω ισως να εχει νοημα ειναι ενα μακροπροθεσμο χρονοδιαγραμμα αυξησης του ποσοστου των γυναικων. Αν ξερει ενα κομμα οτι σε 10 χρονια θα πρεπει να εχει διπλασια στελεχη-γυναικες, τοτε θα φροντισει σημερα για την εκπαιδευση τους κτλ Ετσι υπαρχει ελπιδα να ειναι ετοιμες οταν ερθει η στιγμη. Ενω ενας κανονας που θα ελεγε 50% γυναικες στην Βουλη σημερα, μαλλον θα αφηνε το ελληνικο κοινοβουλιο με ακομα περισσοτερους κακοπροετοιμασμενους βουλευτες…

Εγώ είμαι εναντίον κάθε τέτοιου μέτρου “θετικής δράσης” που αυθαίρετα καταργεί τα ίσα δικαιώματα μεταξύ των πολιτών.

Στόχος μας δεν πρέπει να είναι η θεσμοθέτηση των διαφορών αλλά η εξάλειψή τους. Και αυτό γίνεται, όχι με ποσοστώσεις, αλλά δίνοντας σε όλους τις ίδια δικαιώματα χωρίς διάκριση. Από κει και πέρα είναι ζήτημα προσωπικής ευθύνης πώς θα αξιοποιηθούν από τον κάθε υποψήφιο, όχι να επιλέγονται εκ των πρωτέρων με βασή οποιοδήπτε χαρακτηριστικό τους, πέρα της ιδιότητος του πολίτη.

Σωτήρη,
1. οι δημοφιλείς άνδρες και γυναίκες δεν γεννιούνται, γίνονται. Και γίνονται όχι πάντα με διαφανείς και αξιοκρατικές διαδικασίες. Συνεπώς, το επιχείρημα δεν είναι πειστικό. 2. Η υποψία ότι μπορεί και να μην το άξιζε συνοδεύει σήμερα αντίστοιχα κάθε άνδρα που φτάνει στη Βουλή, εφόσον μόνον (ή επί το πλείστον) άνδρες προωθούνται.
3. Παρακαλώ διαβάστε ξανά το άρθρο. Δεν μιλάω για θετικές δράσεις, αλλά για μοντέλο αντιπροσώπευσης. Φανταστείτε να καταργούνταν η τοπική αντιπροσώπευση. Πόσοι/ες βουλευτές/βουλεύτριες θα εκλέγονταν από την Αττική και ποσοι/ες από την επαρχία? Θα οφειλόταν στην ανεπάρκεια των “επαρχιωτών” ή στο καλύτερο πλασάρισμα των “πρωτευουσιάνων”. Το Σύνταγμα προνοεί για την αντιπροσώπευση των τοπικών περιφερειών, γιατί όχι και των φύλων?
Φώτη, [παρότι επαναλαμβάνω τοποθετώ τα επιχειρήματά μου για έμφυλη Ισοπολιτεία σε διαφορετική φιλοσοφική και νομική βάση] υπονοείται στις τοποθετήσεις μας μια θεμελιώδης ιδεολογική διαφορά: εσύ πιστεύεις ότι η τυπική-νομική ισότητα είναι όρος αναγκαίος και επαρκής. Εγώ θεωρώ ότι είναι αναγκαίος, όχι όμως και επαρκής. Στο παρόν χρονικό σημείο στην Ευρώπη, δείχνει να κυριαρχεί η δεύτερη άποψη, η πιο “σοασιαλδημοκρατική”, αν θέλεις, επί της πιο ελευθεριακής πρώτης. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και “ορθότερη”, για μένα είναι απλώς πιο “ευαίσθητη” και “δίκαιη”. Αλλά αυτό επαναλαμβάνω είναι θέμα ιδεολογίας και “συμπάθειας” (από το “συμπάσχω”) προς τους κοινωνικά μειονεκτούντες.

Συμφωνώ με την κατοχύρωση τού “φωτογραφικού” ψηφοδέλτιου, όμως θα ήθελα να φωτογραφίζει τη σύνθεση τού εκάστοτε κόμματος και όχι τον γενικό πληθυσμό. Πιστεύω κάτι τέτοιο θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικό και κυρίως ενδεικτικό για κάθε κόμμα, εφόσον άλλα θα ήταν τα ποσοστά στο ΠΑΣΟΚ, άλλα στο ΛΑΟΣ, τη ΝΔ κλπ…

Η διαφορά μας δεν είναι απλά ιδεολογική. Εγώ θέλω το αποτέλεσμα των εκλογών να είναι έκφραση της βούλησης των ψηφοφόρων χωρίς να επεμβαίνω, και γι’αυτό θέλω να έχουν το μέγιστο δυνατό των επιλογών στη διάθεσή τους, ενώ εσύ θέλεις η έκφραση των ψηφοφόρων να υπακούει σε μια υποκειμενική στοχοθέτηση, και γι’αυτό ζητάς περιρισμό των επιλογών τους που δεν συμπλέουν με αυτήν.

Μοντέλο αντιπροσώπευσης ανάλογο της τοπικής σημαίνει ότι οι γυναίκες θα μπορούν να ψηφίζουν μόνο γυναίκες υποψηφίους και οι άντρες μόνο άντρες. Αυτό δεν είναι εκδήλωση κοινωνικής συμπάθειας, είναι απαράδεκτος περιορισμός των πολιτικών ελευθεριών του πολίτη. Δεν μπορούν αυθαίρετα να του επιβάλονται περιορισμοί στα κριτήρια επιλογής των υποψηφίων του. Ο κάθε υποψήφιος είναι ένα μοναδικό σύνολο χαρακτηριστικών που δεν μπορεί να τσουβαλιάζεται αυθαίρετα σε προκρούστειας λογικής κατηγοριοποιήσεις.

Αν δεν λες αυτό, αλλά θέλεις όλοι να ψηφίζουν όλους αλλά να ισχύουν ποσοστώσεις εκλογής, τότε αυτό είναι θετική δράση, απαράδεκτη για μια δημοκρατία γιατί δίνει στους υποψηφίους διαφορετικές πιθανότητες εκλογής. Για ποιά ισοπολιτεία μιλάμε όταν θεσμοθετείται η ανισότητα στην εκλογή; Είναι θεμελιώδες ότι οι υποψήφιοι κατεβαίνουν συναγωνιζόμενοι με τους ίδιους όρους. Δεν είναι εκδήλωση ευαισθησίας αλλά μηχανισμός αλλοίωσης της βούλησης των ψηφοφόρων.

Η τοπική αντιπροσώπευση έχει νόημα διότι η κρατική πολιτική αναγκαστικά διαφοροποιείται γεωγραφικά και πρέπει όλες οι περιοχές να αντιπροσωπεύονται. Δεν μπορεί για ζητήματα μια περιοχής να μην υπάρχει και η άποψη εκπροσώπων των κατοίκων της. Όταν όμως δεν αναγνωρίζονται διακρίσεις με βάση το φύλο, αλλά θεωρούνται όλοι οι άνθρωποι ίσοι δεν υπάρχει κανένας λόγος ποσοστιαίας αντιπροσώπευσης με βάση το φύλο. Δεν υπάρχει λόγος αντιπροσώπευσης με βάση κανένα ατομικό χαρακτηριστικό ή ιδιότητα. H τοπική αντιπροσώπευση δεν δημιουργεί στεγανά. Ο καθένας μπορεί να μεταφέρει τα χαρτιά του και να ψηφίσει ή να ψηφιστεί όπου θέλει. Αντίθετα η κατηγοριοποίηση με βάση φύλο δημιουργεί. Μπορεί κάποιος να γίνει γυναίκα;

Με την ίδια αντιδημοκρατική λογική (για μένα), θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφού οι δικηγόροι δεν είναι πάνω από το 1-2% του εκλογικού σώματος να μην μπορούν να εκλέγονται πάνω από 5-6 δικηγόροι για βουλευτές. Ή ακόμα ότι μόνο το 30% των βουλευτών μπορούν να είναι απόφοιτοι ΑΕΙ κτλ

Όποιος πιστεύει ότι κάποια χαρακτηριστικά υποεκπροσωπούνται στη βουλή έχει την ελευθερία του λόγου να πείσει τους συμπολίτες του, ώστε στις εκλογές να τα λάβουν υπ’όψη τους. Από κει και πέρα, με κάθε ενέργεια υποχρεωτικής εκπροσώπησης, έχουμε αλλοίωση της βούλησης των ψηφοφόρων.

Παρομοια συστηματα εχουν δοκιμαστει πολυ στα πανεπιστημια των ΗΠΑ υπερ των μαυρων και αλλων μειονοτητων, ή δοκιμαζονται τωρα στην Νοτια Αφρικη. Νομιζω τα αποτελεσματα ειναι χοι τοσο ξεκαθαρα. Παντως σε αρκετα ΑΕΙ αποσυρονται σιγα σιγα οι θεσμοθετημενες θετικες διακρισεις…

Εδώ σφάλλεις. Είναι κάποια, όχι αρκετά… και σίγουρα όχι όλα! Απλά το ζήτημα υπάρχει όταν το “affirmative action” κρατάει ποσοστά όταν υπάρχουν σαφέστατα καλύτεροι υποψήφιοι (αλλά που δεν ανήκουν στην κατηγορία φυλετικής ή άλλης μειονότητας) που μπορούν να καλύψουν τις θέσεις.

Οι αντιδράσεις φτάσαν στο αποκορύφωμά τους όταν στις ΗΠΑ το 1978 υπήρχε η landmark απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Regents of the University of California vs. Bakke που δικαίωσε τον τελευταίο για αυθαίρετη συμπεριφορά του πανεπιστημίου στα quotas (από υπερβολικό ζήλο της εφαρμογής του μέτρου).

Νομίζω το affirmative action, αλλά και το ηπιότερο «μεταξύ ίσων διαλέγουμε τη γυναίκα ή τον handicapped» που έχουν στη Γερμανία είναι σωστά μέτρα ως αρχές.