Βεβαίως και δεν είναι δουλειά του κράτους! Κάποτε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν οι όροι ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΚΡΑΤΟΣ. Το κράτος οφείλει να σέβεται τις προσωπικές επιλογές του καθενός, άσχετα αν έρχονται σε σύγκρουση με άλλες δομές (=εκκλησία). Δουλειά του κράτους είναι να καταργήσει τις απαγορεύσεις και τα εμπόδια στην ελευθερία του ατόμου να επιλέγει για τον τρόπο ταφής του, και όχι φυσικά να επικυρώνει (ουσιατικά αυτό κάνει) διά νόμου το αντίθετο.

Ευχάριστη είδηση
Ας ελπίσουμε και σε απλοποίηση των “διαδικασιών”

Βεβαίως να επιτρέπεται η καύση μετά θάνατον σε όποιον το επιθυμεί, κάθε άνθρωπος που ζεί σε μία δημοκρατική κοινωνία έχει το δικαίωμα να ορίζει τόσο την ζωή του όσο και τον θάνατό του, πιστεύω ότι αυτή η τροπολογία δίνει το δικαίωμα σε όποιον το επιθυμεί να καεί μετά θάνατον και δεν τον εμποδίζει αν έχει βαπτιστεί χριστιανός ορθόδοξος ή όχι. Η εκκλησία πιστεύω ότι δεν θά έχει αντίρρηση σ’αυτό αλλά πολύ απλά, δεν θα κηδεύεται χριστιανικά αυτός που θέλει να καεί, γιατί το κάψιμο των νεκρών δεν συμπίπτει με την παράδοση και την διδασκαλία της Εκκλησίας.

[...] Το θέμα επίσης το έχουν θέσει προς συζήτηση άλλα δύο blogs (σίγουρα θα υπάρχουν και άλλα αν ψάξω περισσότερο) εδώ και εδώ όπου επισημαίνεται το ελλιπές του νόμου περί καύσης των νεκρών, που εντέλει ψηφίστηκε, αν κατάλαβα από όσα διάβασα, μέσα στο 2006. Μάλιστα σε ρεπορτάζ του ΕΘΝΟΥΣ από τον κ. Διονύση Νίκα αναφέρεται ότι το πρώτο κέντρο για την αποτέφρωση των νεκρών θα κατασκευαζόταν στο Νεκροταφείο Σχιστού – Σκαραμαγκά ως το τέλος του 2006. Στην έρευνα μου δεν βρήκα αν αυτό έχει πράγματι προχωρήσει. [...]

Αυτό,που δέν μπορώ νά κατανοήσω είναι η επιμονή τής Εκκλησίας νά αντιτίθεται στήν καύσιν τών νεκρών, χωρίς νά υπάρχη η παραμικρή ένδειξη καί όχι απόδειξη, ότι ο κηδευόμενος νεκρός θά απολαμβάνη ειδικών προνομίων σέ κάποιαν άλλην ζωήν.
Μηδεμία αποδειξις υπάρχει. Όσον δέ αφορά στίς ποικίλες θρησκευτικές γραφές, η απλή λογική ερμηνεύει τά πράγματα, δεδομένων τών εξής πραγμάτων :
α. Υπήρχαν πάντοτε εις διαφόρους λαούς, κατά τούς λεγομένους χριστιανικούς χρόνους, άνθρωποι μορφωμένοι, γνωρίζοντες άριστα τήν αρχαίαν Ελληνικήν .
β. Πολλοί από τούς γνωρίζαντες τότε τήν Ελληνικήν ήσαν συναισθηματικοί άνθρωποι
μέ ποιητικόν τάλαντον. Επόμενον ήτο τό γεγονός, νά συνεθετον ποιήματα θρησκευτικούς ύμνους καί μέ τήν συμβολήν αυτών νά παγιωθούν καταστάσεις αρεστές στούς πολίτες, αλλά στούς διοικούντες, οι οποίοι είχαν στά χέρια τους, μίαν διαβουκολικήν ράβδον, διά νά ….ποιμάνουν τό ποίμνιον. Τώρα, εάν τό σώμα αποτεφρωθή ή καταστή σκωλήκων βρώμα (φαγητόν) ουσιαστικώς μηδεμίαν διαφοράν έχει, ειμή τό ότι μέ τήν ταφήν καί μέ όσα ακολουθούν αποτελούν τήν πρώτην ύλην διά σοβαρώτατες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Όλα τά υπόλοιπα είναι……καλύτερα νά μήν τά συζητούμε