Οι θέσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου
Νίκος ΔαμηλάκηςΟ Ευάγγελος Βενιζέλος διατυπώνει συνοπτικά, στο προσωπικό του ιστολόγιο, τις θέσεις του για τα παρακάτω θέματα:
- Πρώτον, το ζήτημα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας
Δεύτερον, το ζήτημα των θεσμών άμεσης δημοκρατίας (και πιο συγκεκριμένα του δημοψηφίσματος και της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας)
Τρίτον, το ζήτημα της χρηματοδότησης των κομμάτων και της διαφάνειας στη διαχείριση των οικονομικών των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων και
Τέταρτον το ζήτημα των κανονιστικών αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης, όταν αυτή ασχολείται με θέματα που της ανατίθενται από το κράτος και είναι μεγάλης σημασίας για τους πολίτες, όπως για παράδειγμα ο πολεοδομικός σχεδιασμός, θέματα υγείας και πρόνοιας κ.ο.κ.
Ως προς την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας
Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα στην Ελλάδα λειτουργεί με απλό και «εύχρηστο» τρόπο χωρίς να δημιουργούνται περιττές τριβές και εντάσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζουμε προβλήματα πολιτικής υποαντιπροσώπευσης της κοινωνίας ή κρίσεις αξιοπιστίας και πειστικότητας του πολιτικού και του κομματικού μας συστήματος. Προφανώς και αντιμετωπίζουμε οξύτατα προβλήματα αυτού του είδους. Αυτά όμως δεν οφείλονται στο Σύνταγμα και πιο συγκεκριμένα στις συνταγματικές ρυθμίσεις για την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή, αλλά σε λόγους αμιγώς κοινωνικούς και πολιτικούς.
Γι΄ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία να διαφυλάξουμε τον συναινετικό και κοινοβουλευτικό χαρακτήρα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Φυσικά και μπορεί να εξαλειφθεί η απειλή διάλυσης της Βουλής, σε περίπτωση αποτυχίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας γιατί εφόσον επιμένουμε στην συναινετική διαδικασία εκλογής του Προέδρου δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε μία προεκλογική όξυνση και σε μία εκλογική αναμέτρηση με αφορμή ή πρόσχημα την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να οδηγηθούμε σε άμεση εκλογή που αλλοιώνει την νομιμοποιητική λειτουργία του εκλογικού σώματος και εμφανίζει δύο όργανα με ισοδύναμη άμεση λαϊκή νομιμοποίηση: αφενός μεν την Βουλή, αφετέρου δε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ούτε είναι δυνατόν να μειώσουμε την αναγκαία πλειοψηφία, η οποία πιέζει τα κόμματα να συμφωνήσουν στην ανάδειξη μετριοπαθών και ευρύτερης αποδοχής προσωπικοτήτων όπως συνέβη με τις εξαιρετικές περιπτώσεις του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου και τώρα του Κάρολου Παπούλια.
Η προσφυγή στην άμεση εκλογή είναι αναμφίβολα γοητευτική καθώς διευκολύνει την άμεση και απευθείας συμμετοχή των πολιτών στην επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Όμως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι ούτε Πρωθυπουργός, ούτε Δήμαρχος ή Νομάρχης. Δεν διαμορφώνει ούτε ασκεί πολιτικές, που επηρεάζουν την οικονομία, την ανάπτυξη, την εισοδηματική κατάσταση κ.ο.κ. Είναι σύμβολο ενότητας του λαού, κοινό σημείο αναφορά της κοινωνίας και κομματικά ουδέτερος ρυθμιστής του πολιτεύματος. Άρα έχει πολύ μεγάλη σημασία η εκλογή του να είναι συναινετική και αυτός να μην λειτουργεί συγκρουσιακά σε σχέση με τη Βουλή που συμπεριλαμβάνει και την κυβερνητική πλειοψηφία και την αντιπολίτευση.Ως προς χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων και των έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων κεντρικό στοιχείο της θέσης μου είναι η ανάγκη να περιοριστούν όλες οι περιττές και υψηλού κόστους δραστηριότητες προβολής που εμφανίζουν την πολιτική ως θέαμα και μειώνουν την αξία και την λειτουργία του πολιτικού λόγου και άρα του πολιτικού προβληματισμού.
Πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει η παροχή δωρεάν ραδιοτηλεοπτικού χρόνου σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο και γι΄ αυτό επιμένω στην ανάγκη να είναι κατά βάση κρατική η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων με αντίστοιχο αυστηρό έλεγχο. Και η ιδιωτική χρηματοδότηση να μπορεί να προέλθει μόνον με επώνυμο και οριοθετημένο τρόπο από μέλη και φίλους. Όχι όμως από μέλη και φίλους «φαντάσματα», αλλά από μέλη και φίλους ενεργούς πολίτες που θέλουν πράγματι να έχουν αυτή τη συμμετοχή.Τάχθηκα επίσης κατά της ιδέας να ανατεθεί σε αμιγώς δικαστικό όργανο ο έλεγχος των ζητημάτων αυτών, γιατί δυστυχώς το ίδιο το δικαστικό σώμα δεν κατοχύρωσε την αξιοπιστία του, καθώς εμφανίστηκαν εντυπωσιακά πολλές περιπτώσεις δικαστικών λειτουργών, που «αμέλησαν» να υποβάλλουν την δική τους δήλωση «πόθεν έσχες».
Είναι πραγματικά σόλοικο να ανατεθεί ο έλεγχος παρομοίων δηλώσεων του πολιτικού δυναμικού της χώρας σε ένα σώμα ελεγκτών, το οποίο δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του νόμου.
Σημειώνω ότι τώρα ο έλεγχος ασκείται από ορκωτούς ελεγκτές και τελικά από μεικτό όργανο στο οποίο μετέχουν εκπρόσωποι της Βουλής, αλλά και δικαστές από το Συμβούλιο της Επικρατείας, τον Άρειο Πάγο και το Ελεγκτικό Συνέδριο. Το όργανο αυτό είναι επαρκές, εφόσον φυσικά κάνει σοβαρά και ουσιαστικά τη δουλειά του.
Κανένας έλεγχος όμως και καμία τυπική διαδικασία δεν μπορεί να αποδώσει αποτελέσματα ως προς το πολιτικό χρήμα, αν το πρόβλημα δεν κτυπηθεί στην καρδιά του και η καρδιά του είναι οι υπερβολικές δαπάνες προβολής «διαφημιστικού» χαρακτήρα που δεν επιτρέπουν στον πολίτη να αξιολογεί την προσωπικότητα, το πολιτικό έργο και τον πολιτικό λόγο των πολιτικών προσώπων και πολύ περισσότερο των πολιτικών κομμάτων καθώς όλα αυτά επικαλύπτονται από κοσμικού ή εμπορικού χαρακτήρα στοιχεία.Ως προς το ζήτημα του δημοψηφίσματος και της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας είναι πολύ σημαντικό να ξεπεραστούν δυσπιστίες και αγκυλώσεις που έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό ιστορικά αίτια καθώς στο παρελθόν στην Ελλάδα το δημοψήφισμα είχε ταυτιστεί μόνον με πολιτειακού χαρακτήρα μεταβολές και με σοβαρά φαινόμενα αλλοίωσης της γνήσιας και ανόθευτης βούλησης του εκλογικού σώματος.
Η δημοκρατία μας, αν θέλει να ξεπεράσει τη βαθιά κρίση της, πρέπει να μην λειτουργεί απλώς ως αντιπροσωπευτική, αλλά να τείνει στο μετασχηματισμό της σε μετα-αντιπροσωπευτική δημοκρατία. με σεβασμό της κοινωνίας των πολιτών, με σεβασμό και αξιοποίηση των θεσμών άμεσης δημοκρατίας, όπως το δημοψήφισμα και η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία.Ως προς τις κανονιστικές αρμοδιότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης
Είναι πολύ σημαντικό να προστατεύουμε την θεσμική ολοκλήρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης και την μεταφορά σε αυτήν αρμοδιοτήτων πολύ σημαντικών για την καθημερινότητα του πολίτη από τον ιακωβινισμό και την συγκεντρωτική αντίληψη της νομολογίας των δικαστηρίων μας, που βλέπει με πάρα πού μεγάλη καχυποψία και δυσπιστία την ενίσχυση των σχετικών αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο πολίτης θέλει όμως καλή ποιότητα υπηρεσιών. Θέλει ένα κοινωνικό κράτος που να λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα και πολλές κρίσιμες υπηρεσίες που αφορούν την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη καθώς και τη λειτουργία του αναπτυξιακού κοινωνικού κράτους πρέπει να εξελίσσονται σε τοπικό επίπεδο με βασικό φορέα παροχής των αντίστοιχων υπηρεσιών την τοπική αυτοδιοίκηση και αυτό πρέπει να το διαφυλάξουμε. Αυτό αφορά την καλή λειτουργία των σχολείων, την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, τις εξατομικευμένες πολιτικές απασχόλησης για την αντιμετώπιση της ανεργίας, το ζήτημα των ναρκωτικών κ.ο.κ.Το άρθρο 16
Βέβαια συνεχίζεται ο προβληματισμός με αφορμή την αναθεώρηση του Συντάγματος για το άρθρο 16 και θέλω να δώσω στη δημοσιότητα ένα κείμενο μου στο οποίο προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα γιατί είναι τόσο κρίσιμη η συζήτηση για το άρθρο 16.
Στο ζήτημα του άρθρου 16 συγκεφαλαιώνονται όλα σχεδόν τα προβλήματα που αφορούν το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας και την διάρθρωση και την νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας.
Στο άρθρο 16 συμπυκνώνεται επίσης ο προβληματισμός για τη στρατηγική των μεταρρυθμίσεων. Ουσιαστικά δηλαδή αντιπαρατίθεται μία συντηρητική και μία προοδευτική αντίληψη για τις μεταρρυθμίσεις.
Σχολιάστε