Πρώτη ανάγνωση
Λεωνίδας ΗρακλειώτηςΑνήμερα θερινό ηλιοστάσι, η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα το προσχέδιο πρότασης (PDF αρχείο μεγέθος 340 ΚΒ) για αλλαγές του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Η πρώτη εντύπωση που αφήνει το προσχέδιο, είναι πως γράφτηκε τσαπατσούλικα, σχεδόν στο πόδι. Το προσχέδιο δεν προσφέρει όραμα. Πολλές διατάξεις του τροποποιούν ισχύοντες νόμους. Άλλες ασχολούνται με αυτονόητα πράγματα. Η λέξη “ποιότητα” εμφανίζεται μια φορά μόνο. Οι λέξεις “ανταγωνισμός, ανταγωνιστικότητα” δεν εμφανίζονται πουθενά.
Ξεκινώ από τον τίτλο: “προσχέδιο πρότασης”. Δηλαδή έπειτα από εθνικό διάλογο που κράτησε (λέμε τώρα) έναν χρόνο και κάτι, έπειτα από τις διαβουλεύσεις των 8 σοφών που ήταν 9, και έπειτα από τόσες υποσχέσεις για μεταρρύθμιση στον χώρο της παιδείας, αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δεν έχει καν ολοκληρωμένη πρόταση. Μόνο ένα προσχέδιο πρότασης!
Σε γενικές γραμμές το προσχέδιο αφιερώνει μεγάλη έκταση σε γραφειοκρατικά ζητήματα, επιχειρεί micromanagement του πανεπιστημιακού γίγνεσθαι, υπονομεύει την αυτονομία των ΑΕΙ που εγγυάται το σύνταγμα, και διατηρεί το ιδιότυπο καθεστώς πανεπιστημιακού ασύλου. Με άλλα λόγια: δεν συνιστά μεταρρύθμιση. Αποτελεί γραφειοκρατική εξέλιξη του υπάρχοντος πλαισίου και, συνεπώς, συντήρηση της νοοτροπίας που οδηγεί την ανώτατη παιδεία στην Ελλάδα βαθύτερα στο τέλμα της.
Το προσχέδιο είναι διατυπωμένο ως νομοσχέδιο. Περιέχει 8,600 λέξεις σε 30 άρθρα χωρισμένα σε 7 κεφάλαια.
Το πρώτο κεφάλαιο καλύπτει τις γενικές αρχές του νομοσχεδίου και περιέχει τρία άρθρα, για την αποστολή των ΑΕΙ, την διάρθρωση των ΑΕΙ, και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και άσυλο.
- Άρθρο 1: ορίζει την αποστολή των ΑΕΙ με μια εισαγωγική γενικολογία που αγγίζει τα όρια της κοινοτοπίας. Αλλά στην Ελλάδα ακόμη και τα αυτονόητα καμιά φορά χρήζουν νομοθετικής ρύθμισης. Στο άρθρο αυτό εμφανίζεται για πρώτη, και για τελευταία, φορά η λέξη “ποιότητα”.
- Άρθρο 2: χωρίζει τα ΑΕΙ σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ.
- Άρθρο 3: διατηρεί το ισχύον και ανεπαρκές καθεστώς του πανεπιστημιακού ασύλου. Χάνει η κυβέρνηση, κάτω από πολιτική πίεση, μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να κάνει ένα βήμα μπροστά και να προστατέψει την ελευθερία της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Το δεύτερο κεφάλαιο, με τέσσερα άρθρα, ορίζει τα περί αυτοδιοίκησης και οικονομικής διαχείρησης των ΑΕΙ.
- Άρθρο 4: υποχρεώνει τα ΑΕΙ να καταρτήσουν εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, βάση προτύπου που θα ορίσει το Υπουργείο.
- Άρθρο 5: υποχρεώνει τα ΑΕΙ να συντάσσουν τετραετή ακαδημαϊκά και αναπτυξιακά προγράμματα που να κινούνται μέσα στα προβλεπόμενα όρια του κρατικού προϋπολογισμού και του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για την ανώτατη εκπαίδευση. Πουθένα όμως, στο νομοσχέδιο, δεν γίνεται λόγος για τις υποχρεώσεις του κράτους σχετικά με τον προϋπολογισμό και τις δημόσιες επενδύσεις για την παιδεία.
- Άρθρο 6: ορίζει οργανική θέση εκτελεστικού διευθυντή οικονομικών και διοικητικών υποθέσεων σε κάθε πανεπιστήμιο. Η μέγιστη θητεία είναι 8 χρόνια. Μετά από 8 χρόνια στη δουλειά, τι θα κάνει αυτός ο άνθρωπος; Μεταξύ των καθηκόντων του εκτελεστικού διευθυντή είναι και η τήρηση των πρακτικών των συνεδριάσεων της Συγκλήτου. Πρόκειται δηλαδή για μετονομασία της θέσης του προϊσταμένου της γραμματείας του ιδρύματος με την εξής διαφορά: το νομοσχέδιο ουσιαστικά απολύει τους υπάρχοντες προϊσταμένους και τους αντικαθιστά με εκτελεστικούς διευθυντές οι οποίοι λίγο πολύ επιτελούν το ίδιο έργο.
- Άρθρο 7: το πρώτο αξιόλογο άρθρο. Στην πρώτη παράγραφο διατηρεί την απείρου κάλλους γραφειοκρατική απαίτηση να εγκρίνονται τα εντάλματα πληρωμής από Πάρεδρο ή Επίτροπο του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Περιορίζει όμως την έγκριση, στο πλαίσιο της νομιμότητας και όχι της σκοπιμότητας της δαπάνης. Επίσης καθιερώνει φοροαπαλλαγές για δωρεές στο ΑΕΙ από φυσικά ή νομικά πρόσωπα.
Το τρίτο κεφάλαιο περιέχει τρία άρθρα και ρυθμίζει την εκλογή αρχών διοίκησης, ορίζει επιτροπή δεοντολογίας, και αναθέτει καθήκοντα Συνηγόρου του ΑΕΙ στον συνήγορο του πολίτη.
- Άρθρο 8: Η εκλογή του πρύτανη γίνεται απευθείας από τους καθηγητές, τους φοιτητές, και το υπόλοιπο προσωπικό του πανεπιστημίου, με ειδικά βάρη 50%, 40% και 10% αντιστοίχως. Απ’ ευθείας θα είναι και η εκλογή του προέδρου τμήματος με ειδικά βάρη 55%, 40%, και 5% για τις τρεις ομάδες ψηφοφόρων.
- Άρθρο 9: Ιδρύει επιτροπή δεοντολογίας στα ΑΕΙ.
- Άρθρο 10: Αναθέτει το ρόλο Συνηγόρου των ΑΕΙ στον Συνήγορο του Πολίτη, παρέχοντας στην Αρχή τρεις θέσεις ειδικών επιστημόνων που θα στηρίξουν το επιπλέον έργο.
Τα έξη άρθρα του τετάρτου κεφαλαίου ορίζουν τις προπτυχιακές σπουδές. Λόγος περι ποιότητας σπουδών βεβαίως, ούτε να γίνεται. Ούτε λόγος για τις μεταπτυχιακές σπουδές γίνεται στο νομοσχέδιο.
- Άρθρο 11: Ορίζει τη σύσταση υπηρεσίας υποστήριξης φοιτητών και την ανάθεση συμβούλου σπουδών σε κάθε τμήμα.
- Άρθρο 12: Δημιουργεί ανταποδοτικές υποτροφίες για φοιτητές στους οποίους παρέχει τη δυνατότητα μερικής απασχόλησης στο ΑΕΙ με αντάλλαγμα την υποτροφία. Αυτό είναι σπουδαίο μέτρο. Δεν γίνεται αναφορά στο πώς θα εξασφαλισθούν πόροι για τις υποτροφίες αυτές και ποιά θα είναι η επίπτωσή τους στο διοικητικό προσωπικό αφού, ως ένα βαθμό, θα προσφέρουν έργο παρόμοιο με αυτό των υπαλλήλων του ΑΕΙ.
- Άρθρο 13: Το μακροσκελέστερο, ίσως, άρθρο καθορίζει την ανώτατη διάρκεια φοίτησης στο 150% του τυπικού χρόνου φοίτησης και επιτρέπει 2 επιπλέον έτη για εξαιρετικές περιπτώσεις. Προσφέρει όμως τη δυνατότητα στον φοιτητή να διακόψουν τις σπουδές τους για αόριστο διάστημα, σταματώντας έτσι το ρολόι της ανωτάτης διάρκειας. Επίσης ορίζει τριμελείς εξεταστικές επιτροπές στις οποίες μπορεί να προσφεύγει ο φοιτητής για εξέταση σε μάθημα στο οποίο απέτυχε τρεις φορές.
- Άρθρο 14: Διατηρεί το καθεστώς των δωρεάν συγγραμμάτων.
- Άρθρο 15: Νομοθετεί το εξάμηνο να διαρκεί τουλάχιστον τρείς μήνες.
- Άρθρο 16: Επιτρέπει να γίνονται μαθήματα σε ξένες γλώσσες.
Το πέμπτο κεφάλαιο του νομοσχεδίου καλύπτει θέματα προσωπικού στα ΑΕΙ, εκλογής καθηγητών, εξέλιξης κτλ. Το κεφάλαιο αυτό περιέχει 9 άρθρα.
- Άρθρο 17: Νομοθετεί το αυτονόητο! Να έχουν τα πανεπιστήμια και οι σχολές και τα τμήματα ενημερωμένες και καλά καταρτισμένες ιστοσελίδες.
- Άρθρο 18: Καθορίζει πώς κατανέμονται οι ετήσιες πιστώσεις για την πλήρωση θέσεων.
- Άρθρο 19: Όταν, πάνω στον 21ο αιώνα, νομοθετούμε για τον αριθμό αντιτύπων των δικαιλογητικών για εκλογή σε βαθμίδα ΔΕΠ, μάλλον έχουμε χάσει και το τρένο και τον σταθμό και όλα…
- Άρθρο 20: Το μεγάλο παράθυρο! Στα κριτήρια εκλογής σε καθηγητική βαθμίδα λαμβάνονται υπόψη η φύση και οι ιδιαιτερότητες του οικείου τμήματος.
- Άρθρο 21: Πώς θα γίνεται το δοκιμαστικό μάθημα που οφείλει να διδάξει ο κάθε υποψήφιος προς εκλογή.
- Άρθρο 22: Ρυθμίζει την εκλογή και εξέλιξη των μελών ΔΕΠ, τροποποιώντας κυρίως ισχύουσες διατάξεις και νόμους.
- Άρθρο 23: Επιτρέπει την συμμετοχή καθηγητών από ξένα πανεπιστήμια στα εκλεκτορικά σώματα των ελληνικών ΑΕΙ. Ζητάει επίσης χαρτί απο γιατρό αν κάποιος απουσιάσει από την εκλογή, λόγω ασθένειας!
- Άρθρο 24: Ορίζει τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις των μελών ΔΕΠ κυριώς τροποποιώντας ισχύουσες διατάξεις. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα σε ερευνητές από ερευνητικά κέντρα της χώρας να διδάξουν στα ΑΕΙ ως επισκέπτες καθηγητές και να επιβλέψουν μεταπτυχιακές εργασίες.
- Άρθρο 25: Επιτρέπει στα μέλη ΔΕΠ να εργαστούν ως καθηγητές μερικής απασχόλησης για μια τετραετία. Η διάταξη αυτή καλύπτει μόνιμα μέλη ΔΕΠ και δεν επιτρέπει στο πανεπιστήμιο να προσλάβει νέους καθηγητές μερικής απασχόλησης (πχ adjunct faculty).
Το έκτο κεφάλαιο έχει τέσσερα άρθρα που καλύπτουν την οργάνωση των σχολών και των τμημάτων.
- Άρθρο 26: Εικάζει τι μπορεί να προβλέπει διάταγμα που θα εκδοθεί στο μέλλον για την ενοποίηση ομοειδών τμημάτων στο ίδιο ΑΕΙ (τρέχα γύρευε δηλαδή).
- Άρθρο 27: Απαιτεί μελέτες σκοπιμότητας και βιωσιμότητας για την ίδρυση νέων τμημάτων ή σχολών (δηλαδή μεχρι τώρα δεν είχαμε;)
- Άρθρο 28: Αναθέτει στην Κοσμητεία την εκπόνηση του τετραετούς αναπτυξιακού προγράμματος της σχολής, την έγκριση διατμηματικών προγραμμάτων σπουδών κτλ.
- Άρθρο 29: Διευκρινίζει τις αρμοδιότητες της γενικής συνέλευσης τμήματος.
Το έβδομο κεφάλαιο περιλαμβάνει το άρθρο 30 με το οποίο ιδρύεται επιτροπή κωδικοποίησης της νομοθεσίας για τα ΑΕΙ.
13 σχόλια στο “Πρώτη ανάγνωση”
Χεχ, είσαι πολύ καυστικός ρε Λεωνίδα. Τίποτα δε σ’άρεσε!
1) Το ονομάζουν «προσχέδιο» γιατί ο διάλογος συνεχίζεται. Μέχρι τώρα οι προτάσεις ήταν στον αέρα, πλέον είναι σε μορφή νομοθετήματος. Ο διάλογος γίνεται περισσότερο μεταξύ φορέων (Υπουργείο Παιδείας, ΕΣΥΠ, ΠΟΣΔΕΠ, κλπ) και λιγότερο μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης.
2) Γιατί τους συμβούλους ΕΣΥΠ τους ονομάζουμε συνέχεια ειρωνικά «σοφούς», μειώνοντας την αξία τους; Ούτε εγώ συμφωνώ με τον τρόπο επιλογής τους, αλλά τουλάχιστον ποιοί θα αποτελούν την επιτροπή είναι καθορισμένο απ’το ΠΔ 127/03. Γιατί δεν έκραξε κανείς πριν 3 χρόνια όταν έβγαινε αυτό το κανονιστικό διάταγμα;
3) Όσο χάλια και να είναι αυτό το προσχέδιο νόμου, είναι σίγουρα καλύτερο απ’το προηγούμενο. Τα επιμέρους άρθρα θ’αποπειραθώ να τα αναλύσω εδώ για λόγους συνέχειας.
4 Σίγουρα δεν είναι όσο γενναίο θα το περιμέναμε το προσχέδιο, αλλά σκέψου και την ισορροπία δυνάμεων που πρέπει να διατηρηθεί. Ήδη εξαιτίας αυτών των τριάντα μέτριων άρθρων συνεχίζονται καταλήψεις, απεργίες, και κινητοποιήσεις… Σκέψου τι θα γινόταν αν έμπαιναν ακόμα πιο ρηξικέλευθες αλλαγές.
Πάντως μην υποτιμάς το 7ο Κεφάλαιο… Στο Άρθρο 30 ούτε λίγο ούτε πολύ μιλάει για πλήρη κωδικοποίηση του Νόμου Πλαισίου, οπότε υπάρχουν ακόμα ελπίδες για περαιτέρω διορθωτικές κινήσεις. Ο τέλειος νόμος θα είναι αυτός που δεν χρειάζεται ν’αναφέρεται στον 1268/82 ή ακόμα χειρότερα στον 5343/32.
[...] ΥΓ. WTF? Βγήκε το πρώτο “προσχέδιο πρότασης” της κυβέρνησης. Είμαστε σοβαροί; Εκτός από το ότι μιλάμε για προσχέδιο, και δεν αναφέρει τίποτα περί μη-κρατικών, και αυτά που αναφέρει ως μεταρρυθμίσεις για τα κρατικά ακούγονται επιοικώς μέτρια και ανεπαρκή. Ας σοβαρευτούμε σύντομα. Τουλάχιστον, ας ελπίσουμε πως μ’ αρχή αυτό, θα γίνει λίγο καλύτερος και πιο ουσιαστικός διάλογος, στα σημεία. [...]
Πώς θα μπορούσε βρε Σπιτάκι; Για να μιλήσει ο κοινός νομοθέτης για μη-κρατικά πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η Αναθεώρηση του Συντάγματος…
Μέτρια και ανεπαρκή… όντως! Αλλά φαντάσου με αυτά τα «μέτρια» και «ανεπαρκή» τα πανεπιστήμια είναι κλειστά εδώ και μέρες… αν γινόντουσαν πιο ριζικές προτάσεις μπορεί να βιώναμε πραγματική επανάσταση!
Πράγματι, πράγματι. Το πρόβλημα βεβαίως νομίζω πως είναι (εν μέρει φυσικά) πως μέχρι στιγμής δεν είχε γίνει καν προσχέδιο. Οπότε οι αντιδράσεις ήταν για όλες τις δυνητικές μεταρρυθμίσεις, και όχι τόσο γι’ αυτές που προβάλονται στο προσχέδιο. Για να δούμε τι θα γίνει τώρα δηλαδή.
Το προσχέδιο δεν περιέχει καμιά μεταρρύθμιση. Όταν μιλάμε για “θεσμικό πλαίσιο” και τελικά βλέπουμε ένα νομοσχέδιο που αποτελεί εξελικτικό βήμα και όχι ρηξικέλευθο (δηλαδή evoluationary αντί για revolutioary), δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον για μεταρρύθμιση. Το προσχέδιο περιέχει μερικά θετικά στοιχεία (πχ ανταποδοτικές υποτροφίες, αφορολόγητο δωρεών, κα) αλλά δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Τακτοποιεί εκκρεμότητες δηλαδή που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι μεταρρύθμιση αυτό… caretaking το λέμε εδώ.
Πώς μας προέκυψε όμως ο ξεσηκωμός;
Καταρχήν η ΝΔ έχασε μια εξαιρετική ευκαιρία να στριμώξει το ΠΑΣΟΚ και να το αναγκάσει να πάρει επίσημη θέση όσον αφορά την επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 16. Το είχα γράψει και παλαιότερα, το επαναλαμβάνω και τώρα: η θέση του ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή είναι “τραβάτε με κι ας κλαίω”. Ως τέτοια είναι διφορούμενη και ερμηνεύεται κατά το δοκούν αναλόγως με το κομματικό ακροατήριο. Θα μπορούσε ο Καραμανλής να έθετε το θέμα ανοιχτά και δημοσίως και να ανάγκαζε το ΠΑΣΟΚ να πάρει θέση: ναί ή όχι.
Στη συνέχεια τί έγινε; Αποδείχτηκε η ανικανότητα της κ. Γιαννάκου. Διάλογος για την παιδεία δεν έγινε. Τα αρμόδια (δήθεν) στελέχη στο Υπουργείο και στο κόμμα αποδείχτηκαν ανίκανα να διαχειριστούν ένα απλό, θεωρητικά, project. Να οργανώσουν δηλαδή ανοιχτο διάλογο δίχως όρους, με αντικείμενο σε πρώτη φάση την καταγραφή τάσεων και απόψεων. Αυτό ήταν και παραμένει τραγική αποτυχία.
Και πάνω που φούντωνε το κύμα αντιδράσεων, και έριχναν λάδι στη φωτιά κάτι φυλλάδες σαν την Ελευθεροτυπία, η κ. Γιαννάκου βρέθηκε παγιδευμένη. Από τη μια οι προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η ίδια η κυβέρνηση με τη φλυαρία της περί μεταρρύθμισης και επενδύσεων και της επιτροπής των σοφών (”8 λαμπρούς επιστήμονες, 8 σοφούς”, τους είχε χαρακτηρίσει δημοσίως ο πρωθυπουργός). Από την άλλη το κενό που υπήρχε λόγω της ανικανότητας της ίδιας και των συνεργατών τους να ολοκληρώσουν έναν στοιχειώδη διάλογο (έστω και προσχηματικό σε τελική ανάλυση).
Και πάνω στην κρίση, αντί η κ. Γιαννάκου να καλέσει τα κόμματα σε δημόσιο διάλογο (μια τηλεοπτική αναμέτρηση τελικά, όπως είχε προτείνει κι ο Θέμης Λαζαρίδης) τί έκανε; Κοιλοπόνησε για βουνό και ξεπέταξε ποντικάκι, δηλαδή προσχέδιο πρότασης (ούτε καν πρόταση).
Καιρός είναι λοιπόν να πάει η κυρία σπίτι της και να διευκολύνει τον πρωθυπουργό μπας και προχωρήσουν κάποια πράγματα στον χώρο της παιδείας. Γιατί με προσχέδια προτάσεων που ορίζουν τον αριθμό των φωτοαντιγράφων που πρέπει να υποβάλλει υποψήφιος καθηγητής στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, και τους εαυτούς μας κοροϊδεύουμε και την παιδεία οδηγούμε βαθύτερα στο τέλμα της.
Το τραγικό είναι πως η κ. Γιαννάκου δεν έκανε τίποτα για την ανώτατη παιδεία εδώ και δυο χρόνια (πέρα από κάτι εγκαίνια πανεπιστημίων τσαντίρ-μαχαλά). Οδήγησε με την ανικανότητά της τα πράγματα σε μια εκρηκτική κατάσταση. Εξέθεσε τον πρωθυπουργό (που υποσχόταν μεταρρυθμίσεις) δημοσιοποιόντας ένα άοσμο, άχρωμο, και άγευστο προσχέδιο πρότασης. Όποιος και να αναλάβει πλέον το χαρτοφυλάκιο της παιδείας, δεν θα δούμε δραστικά βήματα. Διότι το φθινόπωρο έχουμε εκλογές και από του χρόνου μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο.
Που σημαίνει πως η μεταρρύθμιση αναβάλλεται για το 2008, και βλέπουμε. Ο δρόμος προς τον μαρασμό της Ελλάδας είναι στρωμένος με χαμένες ευκαιρίες.
[...] Εν τω μεταξύ, παραθέτω ένα ενδιαφέρον σχόλιο από το anatheorisi.org κάτω από το fold. Το πρόβλημα βεβαίως νομίζω πως είναι (εν μέρει φυσικά) πως μέχρι στιγμής δεν είχε γίνει καν προσχέδιο. Οπότε οι αντιδράσεις ήταν για όλες τις δυνητικές μεταρρυθμίσεις, και όχι τόσο γι’ αυτές που προβάλονται στο προσχέδιο. Για να δούμε τι θα γίνει τώρα δηλαδή. [...]
Αχ βρε Σπιτάκι, ακόμα η Αναθεώρηση του Συντάγματος δεν πέρασε… εσύ ήδη διαβλέπεις νεποτισμό στα μη-κρατικά!
Βρε κοιτάξτε λίγο τα χάλια των «οικογενειακών» δημόσιων πανεπιστημίων της Ελλάδας όπου λίγες οικογένειες-δυναστείες καθηγητάδων καταφέρνουν να βολεύουν τα παιδιά τους και τα ανήψια τους, αφήνοντας τους πιο αξιόλογους υποψήφιους επιστήμονες έξω…
Εγώ νομίζω τα μη-κρατικά θα μας σώσουν. Φτάνει να μην έχουν τίποτα το «δημόσιο» μέσα τους… η αξιοκρατία έρχεται από μόνη της όταν λογοδοτείς το χρήμα που ξοδεύεις σε ιδιωτική τσέπη.
DEN YPARXEI MELLON (OPOS FYSIKA DEN YPARXEI KAI PARON) ME TA ELLHNIKA KENTRA MA8HSHS DIOTI OI ELLHNERS DEN ENDIAFERONTAI NA MA8OYN
Με τόση γραφειοκρατία και πολυνομία, τι να την κάνει κανείς την γνώση (ως εργαζόμενος, επιχειρηματίας ή ελεύθερος επαγγελματίας), εκτός από κάδρο; Άλλο γνώση και άλλο γνωριμίες. Μικρή, στενή και αβαθής οικονομία και αγορά εργασίας. Αν δεν μπεις και μείνεις – κατωχυρωθείς σε ένα “λούκι” για να έχεις ένα “ομόλογο” σε απόδοση, σε τρώει το αγιάζι ή το λιοπύρι.
Αδιέξοδο πρώτο: Στους φοιτητές δεν αρέσει αυτό που βλέπουν μέσα στο πανεπιστήμιο. Βλέπουν κι αυτό που τους περιμένει έξω και δεν τους αρέσει. Έχουν κάθε δίκιο.
Αδιέξοδο δεύτερο: ο καλόπιστος διάλογος στηριγμένος σε δεδομένα (data-driven, fact-based) θεωρείται αδυναμία.
Αδιέξοδο τρίτο: δεν υπάρχει όραμα για το μέλλον του τόπου.
Αδιέξοδο τέταρτο: ο Τύπος αναμοχλεύει πάθη και προσφέρει λειψή και ελλατωματική ενημέρωση.
Αδιέξοδο πέμπτο: οι θέσεις και οι απόψεις των Ελλήνων πανεπιστημιακών του εξωτερικού δεν θεωρούνται αξιόπιστες.
Περιορισμένοι από αυτά τα αδιέξοδα προσπαθούμε να συζητήσουμε το πρόβλημα της ανώτατης παιδείας στην Ελλάδα και να προσφέρουμε ιδέες.
Good night and good luck.
Ρε συ Κωνσταντίνε, Σπιτάκι εδώ. Μη σχολιάζεις με βάση και μόνο το trackback text : ) Το trackback είναι μόνο ενημέρωση πως γράφτηκε άρθρο που σχολιάζει το εν λόγω άρθρο. Αν διάβαζες το άρθρο, και δεν το έκρινες από το τίτλο του, θα έβλεπες πως μιλάω περί του πιθανού νεποτισμού στα μη-κρατικά, και γενικά το αντιμετοπίζω ως κάτι που πολλοί παίρνουν ως given, κακώς, και εξηγώ πως δεν πιστεύω πως είναι πρόβλημα, τουλάχιστον όχι πρόβλημα που, όπως λες και ‘συ, δεν έχουμε ήδη.
Να (προσπαθήσω να) συνεχίσω τη λίστα αδιεξόδων του Λεωνίδα για λίγο.
Αδιέξοδο έκτο: Ποινικοποίηση (criminalization) του κέρδους, κυρίως από την Αριστερά.
Aν θεωρείς ότι το κέρδος είναι criminal offense (ποινικό αδίκημα) και συνάμα εχεις κοινωνία επι το πλείστον αδιαφανή και διεφθαρμένη, …η σούπα γίνεται (θανατηφόρο) κεζάπι.
Αδιέξοδο έβδομο: Ποινικοποίηση διασύνδεσης Ακαδημαϊκής δουλειάς και Παραγωγής (και Εφαρμοσμένη Ερευνας).
Το βασικό μέλημα των επαναστατών (αντιδραστικών κατ’άλλους) φοιτητών είναι εξασφάλιση (μόνιμης)δουλειάς μετα την αποφοίτηση.
Αυτά τα μυνήματα ερχονται από γονείς και “κηδεμόνες”, όχι (μόνο)από επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, αμήν.
Δεν εχουν όμως (ακόμη) την αίσθηση του τι σημαίνει αυτό σε πραγματικό χώρο και χρόνο σε πανευρωπαϊκή (η και παγκόσμια) κλίμακα.
Στα θετικά να σημειώσω την σταθερή βελτίωση της θεωρητικής ακαδημαϊκής ερευνας, νομίζω.
Κάτι είναι και αυτό.
Κάτι ώρες μου δίνεται η εντύπωση ότι τα δελτία ειδήσεων των (ελληνικών)Ιδιωτικών Καναλιών απευθύνονται κυρίως σε ‘αριστερό’, ‘ισλαμικό’ (φιλοθεάμων) κοινό.
Ελπίζω να μην ακολουθήσουν το κατάπτυστο παράδειγμα τους τα “Ιδιωτικά” Πανεπιστήμια η Ερευνητικά Κέντρα, ενα δυό που ναι να γίνουν.
{Ακόμη βέβαια δεν εχω δεί το Θεσμό που θα τα κάνει accredit αυτά στην ελλάδα.
Δεν πειράζει, εχουμε κανα δυό χρόνια ακόμη καιρό, ποιος ζει, ποιος πεθαίνει ως τότε..}
Σχολιάστε