Υστερόγραφο:

Είμαστε αντιμέτωποι με το τρίγωνο των αιτημάτων για τους Αιώνιους Φοιτητές, τα Φοιτητικά Συγγράμματα, και το Πανεπιστημιακό Άσυλο.

Πιστεύω πως είναι λάθος η εμμονή στο θέμα των Αιωνίων. Αν τα πανεπιστήμια είναι αυτόνομα, τότε ας αποφασίσει κάθε ίδρυμα μόνο του, πώς θα διαχειριστεί το θέμα των Αιωνίων. Κι αν το πρόβλημα με τους Αιώνιους είναι η δίχως όρια δυνατότητα να ξαναδίνουν μαθήματα, ας καταργηθεί. Μια φόρα (άντε δύο) και τέλειωσες με το μάθημα. Αν δεν το περάσεις, παρακολούθησε κάποιο διαφορετικό και συνέχισε. Ταυτόχρονα βεβαίως ας διασφαλίσουμε και τους μηχανισμούς που θα προστατεύουν τους φοιτητές από τις γνωστές καθηγητικές αυθαιρεσίες.

Συγγράμματα: έχουμε κολλήσει και δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Η ουσία του προβλήματος είναι, κατά τη γνώμη μου, η λειψή αισθητική μας για βιβλία. Αν είχαμε τέτοια αισθητική, κι αν το πανεπιστήμιο απαιτούσε από τον διδάσκοντα να επιλέξει ένα βιβλίο για το μάθημά του, το θέμα λύθηκε. Δυστυχώς στην Ελλάδα βιβλίο θεωρείται κάθε σαβούρα που κυκλοφορεί δίχως να έχει υποστεί τυπογραφική επιμέλεια, δίχως να έχει ευρετήριο, βιβλιογραφία, κτλ.

Άσυλο: χρειαζόμαστε ένα άσυλο που να προστατεύει την ελευθερία του λόγου των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, ήτοι φοιτητών, διδασκόντων, και λοιπών εργαζομένων. Ένα τέτοιο άσυλο δεν είναι απλώς θέμα φυσικού χώρου και αστυνομικών μέτρων. Άντε όμως να το εξηγήσεις αυτό μέσα στο κλίμα της συναισθηματικής φόρτισης που ζει η Ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα σήμερα.

Τελικά, το ΜΟΝΟ μέρος όπου έγινε πραγματικός διάλογος για την Παιδεία ήταν το διαδίκτυο. Εδώ, στο φόρουμ των Νέων, στο Diablog, στο e-Rooster, κτλ.

Για πολλές πλευρές ο διάλογος είναι μιά υπεκφυγή. Τώρα η ΠΟΣΔΕΠ, η Ελευθεροτυπία και άλλες “προοδευτικές” δυνάμεις, ζητάνε διάλογο “από μηδενική βάση”. Δηλαδή, δεν θέλουν να τοποθετηθούν σε όσα, καλά ή κακά, θα προτείνει η κυβέρνηση μέσω του νομοσχεδίου, αλλά μάλλον να αρχίσουν να μιλάνε επί παντός επιστητού. Πολλοί φοιτητές δε, δηλώνουν απερίφραστα ότι “διάλογο με αυτό το υπουργείο δεν κάνουμε”. Μόνο αν παραιτηθεί η Γιαννάκου και πάρει πίσω όλα τα νομοσχέδια, ακόμα και αυτά που έχουν ήδη ψηφιστεί, τότε θα γίνει συζήτηση. Σε λίγο θα βάλουν ως προϋπόθεση να φύγει η Ελλάδα από το Νάτο και την ΕΕ…

Για να λειτουργήσει ο διάλογος χρειάζεται κάποιος να τον συντονίσει. Η επιτροπή του κ. Βερέμη είχε την ευκαιρία να το κάνει αυτό με το να στήσει μιά ιστοσελίδα και να απευθυνθεί στην πανεπιστημιακή κοινότητα και να ζητήσει εισηγήσεις. Αλλά δεν το έκανε. Μήπως πιστεύει κανείς ότι το ΥΠΕΠΘ έχει την ικανότητα να συντονίσει διάλογο; Η ιστοσελίδα του “Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία” ( http://www.forum-paideia.gr ) είναι ένα αστείο. Δεν έχει αναθεωρηθεί από το Φεβρουάριο του 2005.

Δηλώνω απαισιόδοξος. Τι νόημα έχει να συζητάμε εμείς και να ψάχνουμε για λύσεις τι στιγμή που ξέρουμε ότι θα αγνοηθούμε;

Το ΚΥΡΙΟ αίτημα μας αυτή τη στιγμή θα πρέπει να είναι το εξής: να απευθυνθεί η πολιτική μας ηγεσία στους καλύτερους Έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού, ανθρώπους όπως ο Καφάτος, ο Φωκάς, ο Παπαδημητρίου, κ.α.. Δεν μπορεί όλοι να αρνηθούν. Να γίνει μιά ολιγομελής επιτροπή η οποία όχι μόνο θα καταθέσει τις δικές της απόψεις (όπως έκανε η επιτροπή του ΕΣΥΠ) αλλά και θα συντονίσει τον εθνικό διάλογο για τα πανεπιστήμια. Δηλαδή, θα συλλέξει, θα επεξεργαστεί, και θα συνθέσει όλες τις κατατιθέμενες απόψεις.

Διαφορετικά χάνουμε τον καιρό μας.

Τι νόημα έχει να συζητάμε εμείς και να ψάχνουμε για λύσεις τι στιγμή που ξέρουμε ότι θα αγνοηθούμε;

Το κάνω ως κίνηση πίστης, ως έκφραση οράματος, και ως δήλωση ελπίδας.

Είμαι το ίδιο απαισιόδοξος με σένα Θέμη. Κάθε φορά που μιλώ στο τηλέφωνο με συναδέλφους στην Ελλάδα γίνομαι ακόμη πιο απαισιόδοξος. Αναρρωτιέμαι αν η κατάσταση είναι αντιστρέψιμη πλέον. Θέλω να ελπίζω όμως. Γι αυτό γράφω, σχολιάζω, συζητώ, προτείνω. Τουλάχιστον, ανταμώνω ανθρώπους με παρόμοιες ανησυχίες και προβληματισμούς κι αισθάνομαι πως ανήκουμε στη Νέα Φιλική Εταιρεία. Δεν είναι κι άσχημη παρέα!

Να γίνει μιά ολιγομελής επιτροπή η οποία όχι μόνο θα καταθέσει τις δικές της απόψεις (όπως έκανε η επιτροπή του ΕΣΥΠ) αλλά και θα συντονίσει τον εθνικό διάλογο για τα πανεπιστήμια.

Ουσιαστικά, Θέμη, θέλεις μια επιτροπή ΕΣΥΠ με νέα σύνθεση. Σίγουρα η νέα επιτροπή είναι απαραίτητο να έχει περισσότερους «ξένους» (εξωτερικούς & αμερόληπτους!) κριτές.

Όμως έχουμε αποδείξει ότι οι προτάσεις που έκανε η τωρινή επιτροπή είναι λανθασμένες; Στα περισσότερα σημεία οι θέσεις τους έχουν λογική…

Δεν είναι λανθασμένες Κωνσταντίνε. Αλλά δε λύνουν τα μεγάλα προβλήματα. Χρειάζεται ένα ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, που να εγγυάται την αποκέντρωση, την αξιοκρατία, το μακρόπνοο σχεδιασμό (την “εθνική στρατηγική” που θέλει ο Λεωνίδας). Ποιός θα σχεδιάσει αυτό το νέο πλαίσιο; Η κ. Γιαννάκου, ο κ. Καραμάνος, ή ο κ. Κυριαζής; Με όλο το σεβασμό, ο κ . Βερέμης έκανε ότι μπορούσε, αλλά δε νομίζω ότι είχε το όραμα.

Το 1918 ο Βενιζέλος ανέθεσε την οργάνωση ενός νέου πανεπιστημίου στη Σμύρνη στον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες επιστήμονες όλων των εποχών. Το 1928 τον ξανακάλεσε για να αναμορφώσει το πανεπιστήμιο Αθηνών και να οργανώσει το νέο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μεταξύ 1930 και 1933, όταν ψηφίστηκε ο παλιός νόμος πλαίσιο, ήταν κυβερνητικός επίτροπος στα πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Δεν είμαι σίγουρος τι ρόλο έπαιξε στο νόμο του 1932, αλλά ήταν πάντως στα πράγματα.

Το 1982 ο σχεδιασμός του νέου νόμου πλαίσιο ανατέθηκε στους Διονύση Κλάδη και Γιάννη Πανούση, που ήταν τότε …. επιμελητές, ούτε καν καθηγητές! Όλοι ξέρουμε τα αποτελέσματα. Ακόμα δεν έχω μπορέσει να βρω το CV των κυρίων αυτών, ούτε και καμία δημοσίευση στο Web of Science. Ο κ. Κλάδης είναι σήμερα πρόεδρος του τμήματος “κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής” στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. (Μήπως το τμήμα αυτό δημιουργήθηκε για την ικανοποίηση των αναγκών όχι της ελληνικής κοινωνίας αλλά του κ. Κλάδη;) Ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στην υποβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου διδάσκει τώρα στους φοιτητές μας “εκπαιδευτική πολιτική με έμφαση στην πολιτική ανώτατης εκπαίδευσης”! Καλή μας τύχη. Ο δε κ. Πανούσης είναι υποψήφιος υπερνομάρχης Αθηνών του Συνασπισμού. Και πάλι καλή μας τύχη.

Τώρα είχαμε την επιτροπή Βερέμη, που, αν μη τι άλλο, διέθετε και κάποια σεβαστά μέλη. Αλλά σε ρωτώ, ήταν ότι το καλύτερο έχει να επιδείξει η ελληνική επιστημονική κοινότητα; Ήταν κάποιος από αυτούς συγκρίσιμος με τον Καραθεοδωρή; Τα μέτρα που πρότειναν, αν και λογικά, ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΟΡΑΜΑ για τα ελληνικά πανεπιστήμια.

Και ρωτώ ξανά. Δεν υπάρχουν σήμερα Έλληνες επιστήμονες του αναστήματος του Καραθεοδωρή; Ασφαλώς υπάρχουν, και πολλοί. Αυτό που μας λείπει δεν είναι οι Καραθεοδωρήδες, είναι οι Βενιζέλοι (αυτός που έχουμε είναι απλή συνωνυμία, καμία σχέση…)

[...] Αντιγράφω αυτούσιο σχόλιο του Θέμη Λαζαρίδη σε συζήτηση που γίνεται στο ιστολόγιο Αναθεώρηση.  Η τελευταία παράγραφος του σχολίου απεικονίζει με απόλυτη ιστορική ακρίβεια την κατάσταση σήμερα. Χρειάζεται ένα ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, που να εγγυάται την αποκέντρωση, την αξιοκρατία, το μακρόπνοο σχεδιασμό (την “εθνική στρατηγική” που θέλει ο Λεωνίδας). Ποιός θα σχεδιάσει αυτό το νέο πλαίσιο; Η κ. Γιαννάκου, ο κ. Καραμάνος, ή ο κ. Κυριαζής; Με όλο το σεβασμό, ο κ . Βερέμης έκανε ότι μπορούσε, αλλά δε νομίζω ότι είχε το όραμα. [...]

Μια φόρα (άντε δύο) και τέλειωσες με το μάθημα. Αν δεν το περάσεις, παρακολούθησε κάποιο διαφορετικό και συνέχισε

Αν το μάθημα είναι Κορμού (core) του Τμήματος, η Υποχρεωτικό Επιλογής (required elective) του Τομέα πρέπει να το πάρει, δεν μπορεί ετσι απλά να το αγνοήσει και να πάρει κάποιο άλλο.
Είναι υποχρεωτικό.

Και επειδή συγκεκριμένα μαθήματα σχεδόν πάντα διδάσκονται από τους ίδιους, σπανίως υπάρχουν αλλαγές διδασκόντων στην ελλάδα, ισως η μέση λύση, του να εξετάζονται οι συγκεκριμένοι (“αιώνιοι”)φοιτητές από (τριμελή) επιτροπή του Τμήματος κλπ, να είναι είναι η πλέον ενδεδειγμένη.
Προς το παρόν τουλάχιστον.

{Το credit transfer σε μάθημα από άλλο πανεπιστήμιο δεν (πολύ-)ισχύει στην ελλάδα}

Πρακτικά, το administration του ανωτέρω δεν είναι trivial.
Αλλα δεν είναι και αδύνατο.

{BTW, νομίζω ότι οι Γερμανοί επέβαλαν πρόσφατα πρόστιμο – παράβολο εν είδει tuition για “αργοπορημένους” φοιτητέους
( >= ν+2 κλπ). Εγιναν κάποια επισόδεια και εκεί, αλλα οι γερμανοί ..δε μάσησαν}

Foti,
επιμένω πως θα πρέπει να αφήσουμε τα πανεπιστήμια (αφού υποτίθεται πως είναι αυτόνομα) να διαχειριστούν όπως αυτά νομίζουν το θέμα των Αιωνίων. Όρια όπως το ν+2 έτη, καταργούν εκ των προτέρων τη δυνατότητα σπουδών μερικής απασχόλησης (part-time studies) στα προπτυχιακά. Από τη μια μιλούμε για “δια βίου” εκπαίδευση κι από την άλλη αποκλείουμε part-time σπουδές; Ας είναι στο χέρι κάθε πανεπιστημίου το όριο σπουδών. Μάλιστα θα έλεγα, ας είναι στο χέρι κάθε τμήματος ή σχολής και το πανεπιστήμιο ας ορίζει ένα μέγιστο όριο. Άσε που σε τελική ανάλυση, η συζήτηση για τους αιώνιους λειτουργεί κι αυτή ως ερυθρά ρέγγα! Δεν είναι οι αιώνιοι το πρόβλημα.

Λεωνίδα, και γω ΔΕΝ νομίζω ότι οι “αιώνιοι” ειναι ΤΟ πρόβλημα.
Αν ακούσεις τοπικούς φοιτητές να μιλάνε, νομίζεις οτι ειναι ΤΟ πρόβλημα.
{Μαζι με την ….(θρυλική) Eξασφάλιση(!) εργασίας μετά τις σπουδές.
Εδώ να δεις γέλια και κλάματα !}

Οταν λέμε “αιώνιους” δεν εννοούμε ουτε τους part-time ουτε τους δια βιου εκπαιδευόμενους.
Το προσχέδιο που είναι να δημοσιευτεί σήμερα η αύριο makes the distinction, νομίζω.

“Aιώνιος”, by definition θα μπορούσε να είναι κάποιος που συστηματικά χρειάζεται >= 3 εγγραφές ανα μάθημα για να το περάσει.
Σε αντίστοιχη περίπτωση στις ΗΠΑ θα έτρωγε ένα Warning, ένα Probation και ένα Expulsion in that order.
{Δεν θα ειχε δε το δικαίωμα να κάνει re-apply για τουλάχιστον ένα χρόνο}

Βέβαια δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα.

Αλλα δεν υπάρχει και ‘αλγόριθμος’ η τρόπος να προτείνει η επιτροπή στον φοιτητή να αλλάξει πτυχίο, σε κάτι που του αρέσει η του πάει περισσότερο, η δεν μπορεί να τον αποβάλλει.

Ανεξάρτητα δε από αυτό βρίσκω την συνεχή τρικυμία, αποχές, καταλήψεις, πορείες, φασαρία, βρώμα και δυσοσμία, ευτελισμό του (όποιου γελείου) φοιτητικού κινήματος και πλήρη και ακατάσχετη ΟΧΛΟΚΡΑΤΙΑ.
Που υποθάλπεται και χειραγωγείται από πολλούς καθηγητές.

Χρειάζεται ένα ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, που να εγγυάται την αποκέντρωση, την αξιοκρατία, το μακρόπνοο σχεδιασμό (την “εθνική στρατηγική” που θέλει ο Λεωνίδας). Ποιός θα σχεδιάσει αυτό το νέο πλαίσιο;

Μάλλον ναι. Αλλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί η δομή του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας ως πρώτου γνωμοδοτικού οργάνου του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (που είναι υπεύθυνο για την ανώτατη παιδεία) απέτυχε…

Το ΕΣΥΠ στη σημερινή του μορφή είναι ένας εντελώς νέος οργανισμός (ΠΔ 127/03), μόλις πριν τρία χρόνια θεσμοθετήθηκε. Δε μπορούσαν να προβλέψουν τα κενά του;

Μεταξύ 1930 και 1933, όταν ψηφίστηκε ο παλιός νόμος πλαίσιο, ήταν κυβερνητικός επίτροπος στα πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Δεν είμαι σίγουρος τι ρόλο έπαιξε στο νόμο του 1932, αλλά ήταν πάντως στα πράγματα.

Επιστήμονες σαν τον Καραθεοδωρή βγαίνουν μια φορά τη γενιά, δυστυχώς. Όχι μόνο έπαιξε ρόλο στη συγγραφή του νόμου 5343/32, αλλά ήταν τόσο ικανός και απαραίτητος για την τροποποίηση του προϋπάρχοντος νόμου που η Κυβέρνηση των Φιλελευθέρων πέρασε τροπολογία ad personam ο Κυβερνητικός Επίτροπος να μπορεί να δουλεύει 6 μήνες στην Ελλάδα, 6 μήνες στο εξωτερικό για να μην χάσει την Έδρα του ο Καραθεοδωρή στο Μόναχο! (με φόβο μήπως δε δεχτεί αν ήταν full-time η δέσμευση)

Περισσότερα θα βρείτε διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Αναρωτιέμαι ποιός είναι ο Καραθεοδωρή της γενιάς μας; Ίσως ο Νανόπουλος…

Το 1982 ο σχεδιασμός του νέου νόμου πλαίσιο ανατέθηκε στους Διονύση Κλάδη και Γιάννη Πανούση, που ήταν τότε …. επιμελητές, ούτε καν καθηγητές! Όλοι ξέρουμε τα αποτελέσματα. Ακόμα δεν έχω μπορέσει να βρω το CV των κυρίων αυτών, ούτε και καμία δημοσίευση στο Web of Science. Ο κ. Κλάδης είναι σήμερα πρόεδρος του τμήματος “κοινωνικής και εκπαιδευτικής πολιτικής” στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

Έχω την εντύπωση πως ήταν και βαθιά στο ΠΑΣΟΚ, αν μη τι άλλο. Ένας άλλος που έπαιξε μεγάλο ρόλο στη συγγραφή του 1268/82 ήταν ο Γιώργος Λιάννης, καθηγητής στο ΑΠΘ. Απλή συνωνυμία με τον μεταγενέστερο Λιάνη…

Αλλά σε ρωτώ, ήταν ότι το καλύτερο έχει να επιδείξει η ελληνική επιστημονική κοινότητα; Ήταν κάποιος από αυτούς συγκρίσιμος με τον Καραθεοδωρή; Τα μέτρα που πρότειναν, αν και λογικά, ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΟΡΑΜΑ για τα ελληνικά πανεπιστήμια.

Έχεις δίκιο. Κανείς απ’τους παραπάνω δεν είναι του βεληνεκούς του Καραθεοδωρή ή άλλων, σημερινών, Ελλήνων επιστημόνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Το θέμα είναι πως το 1930- όταν κάλεσαν τον Καραθεοδωρή- η Ελλάδα είχε μονάχα δύο πανεπιστήμια και καμία γνωμοδοτική επιτροπή για το Υπουργείο. Σήμερα έχουμε άτομα τα οποία υποτίθεται οργανώθηκαν από ένα προεδρικό διάταγμα μόλις 3 ετών…

Αυτό όμως που μ’ανησυχεί περισσότερο απ’όλα είναι: αν οι αλλαγές που πρότειναν οι άνθρωποι του ΕΣΥΠ (που γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα!) φέραν τέτοια κύματα αντιδράσεων, φαντάσου τι έχει να γίνει αν προτείνουν μέτρα καθηγητές που έχουν διαπρέψει στην πραγματικότητα και στις πρακτικές του εξωτερικού!!

Ο κύβος ερρίφθη!

Μια πρώτη ανάγνωση του προσχεδίου που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Παιδείας, οδηγεί σε βαθύτερη απογοήτευση για το μέλλον της πανεπιστημιακής παιδείας.

Το σχέδιο νόμου αποτελείται από 30 άρθρα χωρισμένα σε 7 κεφάλαια.

Στα θετικά του προτεινόμενου νόμου θεωρώ την διάταξη περι φοροαπαλλαγής για το ποσό που δωρίζει κάποιος σε ΑΕΙ (άρθρο 7, παρ. 2).

Στα αρνητικά… τι να πρωτοπιάσει κανείς!

Εκλογή πρύτανη με μαθηματικό τύπο:

0.50 * Δ + 0.40 * Φ + 0.10 * Λ

όπου Δ το ποσοστό που βγάζει ένας συνδυασμός από της ψήφους του ΔΕΠ, Φ το ποσοστό που βγάζει από τις ψήφους των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών, και Λ το ποσοστό επι των ψήφων των ΕΔΤΠ (ή όπως αλλιώς λέγονται σήμερα). Παγκόσμια πρωτοτυπία!

Εκλογή προέδρου τμήματος με παρόμοιο τύπο αλλά με βάρη 0.55, 0.40, και 0.05 αντιστοίχως.

Καμιά ουσιαστική μεταβολή για το άσυλο. Διατηρείται ο χουντικός θεσμός ο οποίος δεν προστατεύει την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Θεσμοθετείται το αυτονόητο: τα παν/μια και τα τμήματα να έχουν καλά καταρτισμένες ιστοσελίδες!!! (άρθρο 17, παρ. 2).

Εκλογές μελών ΔΕΠ… παραθυράκι με “ιδιαιτερότητες οικείου τμήματος”, στο άρθρο 20, παρ. 3.

Παγκόσμια πρωτοτυπία: εξάμηνο με 13 βδομάδες… 24 δεν είναι οι βδομάδες των 6 μηνών;

Χλιαρό, πολύ χλιαρό το προσχέδιο. Δεν πρόκειται για μεταρρύθμιση αλλά για θεσμοθέτηση της υποτέλειας των ΑΕΙ στις βουλές της εκάστοτε κυβέρνησης. Αυτό το προσχέδιο δεν στηρίζει με τίποτα την αυτονομία των πανεπιστημίων.

Η ανάγνωση συνεχίζεται και ελπίζω να μπορέσω να γράψω αναλυτικότερα.

Κωνσταντίνε, κάθε μεταρρύθμιση έχει δύο φάσεις. Η πρώτη είναι τεχνοκρατική, δηλαδή να βρεθούν οι βέλτιστες λύσεις. Η δεύτερη είναι πολιτική, δηλαδή να “περάσουν” αυτές οι λύσεις, να γίνουν αποδεκτές από το λαό. Και οι δύο είναι απαραίτητες. Και οι δύο έχουν γίνει αναποτελεσματικά από την κυβέρνηση.

Στην ελληνική κοινωνία επικρατούν πολλές προκαταλήψεις και παρανοήσεις. Μιά προσπάθεια μεταρρύθμισης πρέπει να συνοδεύεται και από μιά συντονισμένη εκστρατεία ενημέρωσης. Από τις εφημερίδες που διαβάζω και τη λίγη ελληνική τηλεόραση στην οποία έχω πρόσβαση, δε βλέπω να έχει γίνει αυτό.Για παράδειγμα, 185 επιστήμονες του GreekUniversityReform.org υποστηρίζουν την μεταρρύθμιση. Καθηγητές στο ΜΙΤ, στο Harvard, στο Berkeley, υποστηρίζουν την μεταρρύθμιση. Γιατί δεν το χρησιμοποιεί αυτό η κυβέρνηση ως επιχείρημα;

Φυσικά πάντα υπάρχουν οι κακοπροαίρετοι. Αυτοί που θίγονται ή ξεβολεύονται. Αν όμως η κυβέρνηση έχει με το μέρος της το λαό, οι αντιστάσεις θα καμφθούν.

Στην ελληνική κοινωνία επικρατούν πολλές προκαταλήψεις και παρανοήσεις. Μιά προσπάθεια μεταρρύθμισης πρέπει να συνοδεύεται και από μιά συντονισμένη εκστρατεία ενημέρωσης … Γιατί δεν το χρησιμοποιεί αυτό η κυβέρνηση ως επιχείρημα;

Θέμη, η απάντηση είναι εύκολη και την έχεις γράψει- εν μέρει- στις απαντήσεις που δέχτηκες και δημοσίευσες στο GreekUniversityReform.org Forum. Παραθέτω:
..Όσο για τα ξένα πρότυπα, πολλές από τις νέες προτάσεις είναι ξενόφερτες. Και ρωτάω πάλι, οι προτάσεις που έχουμε αυτή τη στιγμή ανταποκρίνονται στην ελληνική πραγματικότητα; Δεν το νομίζω…

Με το που γινόντουσαν οι [σοβαρές] προτάσεις απ’τους εξωτερικούς κριτές με τις καλύτερες προϋποθέσεις θα άρχιζαν πάλι οι Κασσάνδρες: μα ποιοί είναι αυτοί και τι σχέση έχει η πραγματικότητά τους με την ελληνική;

Διαβάζοντας τα 30 άρθρα του Προσχεδίου μένω εν μέρει ευχαριστημένος, αν και όπως λέει ο Λεωνίδας σε πολλά σημεία θεσμοθετούνται τα αυτονόητα. Πάντως αναμφισβήτητα η υπάρχουσα κατάσταση βελτιώνεται, αν και υπάρχουν περιθώρια για παραπάνω.

Ενδιαφέροντα Άρθρα: 3, 6, 7, 17, 22, 23

Παγκόσμια πρωτοτυπία: εξάμηνο με 13 βδομάδες… 24 δεν είναι οι βδομάδες των 6 μηνών;

“Εξάμηνο” λένε το ..semester στην ελλάδα.
Πόσες βδομάδες ειναι το semester χωρίς το ‘finals week’?

Απ’οτι θυμάμαι το ’semester system’ ειναι γύρω στις 14 βδομάδες.

Επίσης απ’οτι ειδα την Γιαννάκου στη ΤΒ προτείνεται ν + .5*ν για “αιώνιους”.
Και αυτό ΔΕΝ βλέπω να περνάει…

τέσπα, αργότερα

Άλλη μια παρατήρηση για το προ-νομοσχέδιο…

Η λέξη “ποιότητα” εμφανίζεται μια φορά μόνο. Οι λέξεις “ανταγωνισμός, ανταγωνιστικότητα” δεν εμφανίζονται πουθενά.

Έχω κανει μιά αρχική κριτική στο προσχέδιο στο

http://sandbox.cs.uchicago.edu/greekuniversityreform/?p=23

[...] Μιλώντας για διάλογο, μακάρι να είχαμε καλό και διαφανή διάλογο, ανοιχτό σε όλους, όπως ζητάει ο Λεωνίδας Ηρακλειώτης στο Αναθεώρηση.org. Δυστυχώς το βλέπω χλωμό. [...]

Η συντριπτική πλειψηφία του ελληνικού δημοσίου απεργεί σήμερα.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο.
Το κέντρο Αθήνας κ Θεσ/νίκης, κόλαση, κλπ κλπ

Ενα δεν καταλαβαίνω.
Ενω οι απεργιακές κινητοποιήσεις αυξάνονται και πληθύνονται,
ΟΛΑ τα γκάλοπ ειναι υπέρ του Καραμανλή και ΝΔ.
Παράσταση Νίκης, Πρόθεση Ψήφου,
Καταλληλότερος για Πρωθυπουργός, Δημοφιλέστερος Πολιτικός
κλπ κλπ
Και με σοβαρή διαφορά. Σημαντική διαφορά.

Πως γίνεται αυτό ρε παιδιά? Να μας εξηγήσει κανείς.
Απο τους απεργούντες, η δυνατόν.
Γιατι φαίνεται να πάει λίγο ‘στράφι’ ο κόπος της …κινητοποίησης.

[...] Αυτό είναι λοιπόν; Τέσσερα άρθρα; Σίγουρα όχι — πρέπει να υπάρχουν και άλλα, όπως το Αναθεώρηση.org, όπου πρόσφατα έγινε λόγος περί της ανάγκης διαλόγου, και συζητήθηκε και εκεί το προσχέδιο του νόμου. [...]

Γιατί είμαι εναντίον του ασύλου

Πολύς λόγος γίνεται για τον θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, ιδιαίτερα οσάκις διάφορα επεισόδια αμαυρώνουν την εικόνα των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και οδηγούν την κοινή γνώμη σε προβληματισμό σχετικά με την αναγκαιότητα του θεσμού. Άτολμες πολιτικές ηγεσίες που επί δεκαετίες κυβερνούν την χώρα διστάζουν όχι να καταργήσουν, αλλά και να περιορίσουν απλώς το άσυλο φοβούμενες ενδεχόμενο πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα η άθλια κατάσταση την οποία συνεπάγεται αυτός ο σάπιος θεσμός να διαιωνίζεται. Και εξηγούμαι γιατί τάσσομαι κατά τόσο απόλυτο τρόπο εναντίον του ασύλου:
1. Ως επιχείρημα υπέρ του ασύλου συνήθως προβάλλεται η αναγκαιότητα να προστατευθεί η επιστημονική έρευνα και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Το επιχείρημα αποτελεί όνειδος για μια κοινωνία που θέλει να ονομάζεται δημοκρατική. Διότι υπονοεί ότι εκτός του πανεπιστημιακού ασύλου δεν υπάρχει τέτοια ελευθερία και συμβιβάζεται αρκούμενο με την εντός του πανεπιστημιακού μόνο campus κατοχύρωσή της.
2. Η ελευθερία των ιδεών ουδέποτε θυμάμαι να καταλύθηκε ει μη μόνον από διάφορες ομάδες αναρχικών και λοιπών αντικοινωνικών στοιχείων που εισβάλλουν στις σχολές, καταλαμβάνουν τα κτήρια, καταστρέφουν πανάκριβα επιστημονικά όργανα, εμποδίζουν την διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όλα αυτά εν ονόματι του ασύλου που υποτίθεται ότι θεσπίστηκε ακριβώς για να προστατεύσει το πανεπιστήμιο από τέτοιους κινδύνους! Πρόκειται για καταφανή διαστρέβλωση ενός παρωχημένου θεσμού που δεν εξυπηρετεί πλέον παρά μόνο την κατάχρησή του. Εν προκειμένω η είσοδος και όχι η αποχή της αστυνομίας θα αποκαθιστούσε την ελέυθερη και απρόσκοπτη επιστημονική έρευνα και διδασκαλία.
3. Διερωτάται κανείς αν πιστεύει κάποιος στα σοβαρά ότι υπάρχει ανάγκη να λειτουργεί το άσυλο 24 ώρες το 24ωρο. Λαμβάνει και στις τρεις τα ξημερώματα χώρα η διακίνηση των ιδεών; Μάλλον η μόνη διακίνηση που λαμβάνει χώρα τότε είναι αυτή των ναρκωτικών. Είναι προφανές ότι αυτός ο θεσμός-όνειδος για την δημοκρατία πρέπει να καταργηθεί το συντομότερο.

Γιατί είμαι εναντίον του ασύλου

Πολύς λόγος γίνεται για τον θεσμό του πανεπιστημιακού ασύλου, ιδιαίτερα οσάκις διάφορα επεισόδια αμαυρώνουν την εικόνα των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και οδηγούν την κοινή γνώμη σε προβληματισμό σχετικά με την αναγκαιότητα του θεσμού. Άτολμες πολιτικές ηγεσίες που επί δεκαετίες κυβερνούν την χώρα διστάζουν όχι να καταργήσουν, αλλά και να περιορίσουν απλώς το άσυλο φοβούμενες ενδεχόμενο πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα η άθλια κατάσταση την οποία συνεπάγεται αυτός ο σάπιος θεσμός να διαιωνίζεται. Και εξηγούμαι γιατί τάσσομαι κατά τόσο απόλυτο τρόπο εναντίον του ασύλου:
1. Ως επιχείρημα υπέρ του ασύλου συνήθως προβάλλεται η αναγκαιότητα να προστατευθεί η επιστημονική έρευνα και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Το επιχείρημα αποτελεί όνειδος για μια κοινωνία που θέλει να ονομάζεται δημοκρατική. Διότι υπονοεί ότι εκτός του πανεπιστημιακού ασύλου δεν υπάρχει τέτοια ελευθερία και συμβιβάζεται αρκούμενο με την εντός του πανεπιστημιακού μόνο campus κατοχύρωσή της.
2. Η ελευθερία των ιδεών ουδέποτε θυμάμαι να καταλύθηκε ει μη μόνον από διάφορες ομάδες αναρχικών και λοιπών αντικοινωνικών στοιχείων που εισβάλλουν στις σχολές, καταλαμβάνουν τα κτήρια, καταστρέφουν πανάκριβα επιστημονικά όργανα, εμποδίζουν την διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όλα αυτά εν ονόματι του ασύλου που υποτίθεται ότι θεσπίστηκε ακριβώς για να προστατεύσει το πανεπιστήμιο από τέτοιους κινδύνους! Πρόκειται για καταφανή διαστρέβλωση ενός παρωχημένου θεσμού που δεν εξυπηρετεί πλέον παρά μόνο την κατάχρησή του. Εν προκειμένω η είσοδος και όχι η αποχή της αστυνομίας θα αποκαθιστούσε την ελέυθερη και απρόσκοπτη επιστημονική έρευνα και διδασκαλία.
3. Διερωτάται κανείς αν πιστεύει κάποιος στα σοβαρά ότι υπάρχει ανάγκη να λειτουργεί το άσυλο 24 ώρες το 24ωρο. Λαμβάνει και στις τρεις τα ξημερώματα χώρα η διακίνηση των ιδεών; Μάλλον η μόνη διακίνηση που λαμβάνει χώρα τότε είναι αυτή των ναρκωτικών. Είναι προφανές ότι αυτός ο θεσμός-όνειδος για την δημοκρατία πρέπει να καταργηθεί το συντομότερο.

Το άσυλο, ως θεσμός που υποτίθεται προστατεύει την ελευθερία έκφρασης, είναι σημαντικός θεσμός. Μόνο που εδώ και χρόνια έχουμε χάσει την αίσθηση του πραγματικού κινδύνου και το άσυλο πλέον παραλειτουργεί. Η ελευθερία έκφρασης και διακίνησης ιδεών στο πανεπιστήμιο δεν κινδυνεύει πια από την αστυνομία και τον στρατό. Οι τραμπουκισμοί και οι απειλές κατά της ζωής που βιώνει αυτές τις μέρες ο Βασίλης Βασσάλος, δείχνουν με ξεκάθαρο τρόπο ποιοί απειλούν την ελευθερία ιδεών έκφρασης και λόγου στα ΑΕΙ.

Όταν η Σύγκλητος ενός ΑΕΙ αναγκάζεται να συνεδριάσει υπό την πίεση των καταληψιών και ενώ το ίδρυμα τελεί υπό κατάληψη, τότε το άσυλο έχει αποτύχει στην λειτουργία του. Όταν η ίδια σύγκλητος αναγκάζεται υπό καθεστώς ομηρίας να λάβει απόφαση αρεστή στους καταληψίες του ιδρύματος και θεσμωτές της, τότε το άσυλο πλέον έχει χάσει κάθε αποτελεσματικότητα.

Το άσυλο, ως προστασία της ελευθερίας λόγου, έκφρασης και ιδεών, είναι απαραίτητο διότι λειτουργεί και ως ενισχυτής των αντιστοίχων διατάξεων του Συντάγματος. Ως προστατευτικό μέτρο θα πρέπει να είναι αποτελεσματικό απέναντι σε πραγματικούς εχθρούς και όχι απέναντι σε φανταστικούς.

Η πρόσφατη περιπέτεια του Βασίλη Βασσάλου είναι χαρακτηριστική: ο άνθρωπος στοχοποιήθηκε για το ήθος του και την εντιμότητά του και το θάρρος της γνώμης του. Οφείλουμε να του συμπαρασταθούμε.

Εξίσου χαρακτηριστική είναι και η βολική σιωπή της ΠΟΣΔΕΠ και των “προοδευτικών” και “αδέσμευτων” εφημερίδων.

Έχουμε σκεφτεί ποτέ γιατί τα πανεπιστήμια του εξωτερικού απαγορεύουν τον φοιτ. συνδικαλισμό?Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος ξεκινά από τις παρατάξεις,τον καίριο ρόλο τους στην εκλογή των οργάνων και τις συνακόλουθες εξαρτήσεις.Είναι χαρακτηριστικό ότι η επέκταση του δικαιώματος του εκλέγειν σε όλους τους φοιτητές,όπως το προσχέδιο νόμου προβλέπει,συναντά την άρνηση των εκπροσώπων τους,οι οποίοι ούτε καν για το θεαθήναι και για να δώσουν μία επίφαση δημοκρατικότητας στις κατά τ’άλλα ανύπαρκτες αντιπροτάσεις τους δεν την υποστηρίζουν.Επειδή όμως το τάνγκο χορέυεται με δύο,εξίσου υπεύθυνοι είναι και οι ευεπίφοροι καθηγητές που και μόνο η συναλλαγή τους θα έπρεπε να αποτελεί λόγο απομπομπής τους(είναι λυπηρό να βλέπεις τον κ.Ανδρεόπουλο να εξακολουθεί να παρουσιάζεται στα ΜΜΕ ως εν ενεργεία πρύτανης του ΕΜΠ ενώ έχει χάσει τις εκλογές.’Εχει πειράξει πολύ φαίνεται ότι το αριστεροκρατούμενο Πολυτεχνείο πέρασε στα χέρια της Δεξιάς).Και αν η πρόταση για κατάργηση των φοιτ.παρατάξεων μπορεί-και δικαολογημένα ίσως-να εγείρει θέμα αντισυνταγματικότητας(αν και αντίστοιχης βαρύτητας θέματα δεν φαίνεται να συγκινούν την “συμμαχία των προθύμων”),ας δώσουν τα κόμματα τη λύση.Εφόσον κόπτονται για την Παιδεία,ας μην αναγνωρίζουν πλέον επίσημα τις παρατάξεις. Πάγωμα της χρηματοδότησης,όχι τζάμπα τηλέφωνα από τα γραφεία των βουλευτών και εκδρομές και πάρτυ από τον προυπολογισμό των κομμάτων,συνακόλουθα κατάργηση της επιρροής στους φοιτητές και έμμεσα και στους καθηγητές.Μπροστά στο πολιτικό κόστος βέβαια οι πάντες ορρωδούν αλλά δεν είναι μόνο αυτό.Πρέπει να καταλάβουμε ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.Και ότι ο τελευταίος ίσως πολιτικός με σύγχρονες ιδέες, ο κ.Παπανδρέου πέφτει στον ολισθηρό δρόμο του λαικισμού και της στείρας άρνησης.Άρα ως λαός παίρνουμε ότι μας αξίζει βάσει των εκλογικών μας αποφάσεων.Η πλάκα είναι ότι βγαίνουμε μετά στην τηλεόραση και διαμαρτυρόμαστε δίχως να ερυθριάζουμε…..

@ δεν αντέχω άλλο

Πού το είδες γραμμένο πως τα πανεπιστήμια του εξωτερικού “απαγορεύουν” τον φοιτητικό συνδικαλισμό; Στις ΗΠΑ τουλάχιστον φοιτητικός συνδικαλισμός υπάρχει. Σε πολλά πανεπιστήμια εδώ (ΗΠΑ) οι φοιτητικές κινητοποιήσεις ανάγκασαν τις διοικήσεις των πανεπιστημίων να αυξήσουν τους μισθούς των καθαριστριών και καθαριστών. Σε άλλα ανάγκασαν τις διοικήσεις των πανεπιστημίων να αποσύρουν τις επενδύσεις του πανεπιστημιακού κληροδοτήματος από χώρες ή εταιρείες που δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, κτλ.

Ο κ. Ανδρεόπουλος είναι ακόμη εν ενεργεία πρύτανης του ΕΜΠ αφού η θητεία του δεν έχει λήξει ακόμη. Όταν λήξει η θητεία του, σε λίγες βδομάδες, θα αντικατασταθεί από τον νεοεκλεγέντα πρύτανη. Ως τότε είναι πρύτανης εν ενεργεία, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Τουλάχιστον εκει πληρώνονται κατι τις παραπάνω οι καθαρίστριες αλλα τα κτίρια, οι τουαλέττες και ο πέριξ χώρος ειναι απαστράπτοντες.

Εδώ αν κρίνω από την βρώμα και δυσοσμία της πλειοψηφίας των δημόσιων (και δη Πανεπιστημιακών και ΤΕΙ )κτιρίων,
κάτι ΔΕΝ πάει καλά.
Με τις καθαρίστριες, το σύστημα η και τα δύο

Πρώτα απ’ όλα, θέλω να πω ένα ευχαριστώ στον/στην «δεν αντέχω άλλο» γιατί με έστειλε στο λεξικό να ψάξω τις λέξεις «ευεπίφορος» (δεν τη βρήκα, χρειάζομαι καλύτερο λεξικό) και «ορρωδώ» (τη βρήκα). Με αυτήν την αφορμή, να πω κάτι για τη γλώσσα μας. Το πόσο σπάνια βλέπουμε άγνωστες λέξεις είναι ένδειξη λεξιπενίας. Όταν διαβάζω τους Times ή ακόμα κι αυτήν τη φυλλάδα το New York Press, βρίσκω πάντα καινούριες λέξεις. Στις ελληνικές εφημερίδες μου συμβαίνει μόνο στα άρθρα του Γιανναρά. Δε νομίζω ότι οφείλεται στο ότι ξέρω πιό καλά τα ελληνικά. Απλώς, το αγγλικό λεξιλόγιο μου φαίνεται πιό πλούσιο. Είπαμε, καλή η δημοτική, αλλά όχι και να πετάξουμε στον κάλαθο όλον τον πλούτο της αρχαίας και της καθαρεύουσας. Κατηγορούμε τους νέους για λεξιπενία, αλλά τι κάνουν οι πνευματικοί μας ηγέτες, οι δημοσιογράφοι, οι πανεπιστημιακοί; (Καλά, ότι και να πω, στα πανεπιστήμια θα καταλήξω. Κανείς δεν τολμάει να αξιολογήσει, να κάνει κριτική, να τσιγκλίσει το συνάδελφο του να κάνει καλύτερη δουλειά και αυτό οδηγεί σε μιά γενική χαλαρότητα και ραθυμία, τόσο στις θετικές, όσο και στις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες)

Για τις φοιτητικές παρατάξεις συμφωνώ απόλυτα. Στο “μανιφέστο” του GreekUniversityReform.org γράψαμε:
«Επιπρόσθετα, ένας αποτελεσματικός τρόπος να μειωθεί ο κομματισμός στα πανεπιστήμια θα ήταν να κατεβαίνουν οι υποψήφιοι στις φοιτητικές εκλογές ως μεμονωμένα άτομα και όχι ως παρατάξεις.» Γενικότερα, θα πρέπει να ξανακοιταχτεί από την αρχή όλος ο κανονισμός λειτουργίας των φοιτητικών συλλόγων. Θα πρέπει να ενθαρρυνθεί η ανεξάρτητη σκέψη. Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι και χώρος πολιτικού προβληματισμού, αλλά αυτό το καπέλωμα από τα κόμματα κάθε άλλο παρά τον προβληματισμό προωθεί. Και στα αμερικανικά πανεπιστήμια υπάρχουν ομάδες δημοκρατικών και ρεπουμπλικάνων φοιτητών, χωρίς όμως να κατεβαίνουν στις εκλογές.

Δεν είναι ότι οι πολιτικοί δεν θέλουν το καλό της παιδείας. Αλλά η παιδεία αυτή τη στιγμή είναι μιά σφηκοφωλιά που κανείς δεν θέλει να αναταράξει. Θέλουν να κάνουν κάποιες καλλωπιστικές παρεμβάσεις, να πουν ότι έκαναν κάτι, και να επανεκλεγούν.

Ενσταση (οbjection), Θέμη.
Διαφωνώ.
Σιγά μην είναι το αγγλικό λεξιλόγιο πιο πλούσιο από το ελληνικό.

Υποθέτω πως τα αγγλικά ΔΕΝ είναι η μητρική σου γλώσσα.
Μία ιδιομορφία του να μην είναι μια γλώσσα ‘μητρική’, είναι και αυτή.
Εχουμε περισσότερες ..”αγνωστες” λέξεις..
Το πιο εκνευριστικό επίσης είναι ότι πολλούς ‘ιδιοματισμούς’ (στη μη μητρική γλώσσα) τους εχουμε ακούσει αλλα δεν μας έρχονται ευκολα στον ρου της κουβέντας να τους πούμε.
Δεν εχουν εμπαιδωθεί τόσο καλά, κάπου στους νευρώνες, στη μνήμη, κλπ
Κάτι τέτοιο..
{Ειχε γράψει και ένα σχετικό βιβλίο (Language Instinct) εκείνος ο Steven Pinker του Χάρβαρντ επι του θέματος}

Αν ειχες να γράψεις ποίηση η λογοτεχνία θα το γραφες πιο εύκολα στα αγγλικά?
Απ’ότι στα ελληνικά?

Ο κόσμος γράφει στα αγγλικά γιατί είναι η de facto παγκόσμια γλώσσα της εποχής.
Για λόγους εμπορικούς, τεχνολογικούς, ιντερνετικούς, στρατιωτικούς, κοινωνικούς, κλπ

Και αυτός είναι ο άλλος λόγος που τις δίνει δύναμη και πλούτο.
“Φαύλος κύκλος”.
Πόσοι ασχολούνται ανα τον πλανήτη με ελληνικά και πόσοι με αγγλικά.

Τα ελληνικά ηταν κάποτε πριν εκατοντάδες χρόνια η “παγκόσμια” γλώσσα.
Όχι πιά.

Ποιό wikipedia εχει τα περισσότερα έντρις, το ελληνικό η το αγγλικό?
Υπάρχει ελληνικό?

Για τις ελληνικές φοιτητικές παρατάξεις,
το βλέπω πολύ πονεμένη ιστορία.
Ηταν ενας καλούτσικος τρόπος να τεμπελιάσεις και να χαλαρώσεις.
Πασατέμπος.

Όχι πως δεν υπάρχουν σοβαρά πολιτικά, φιλοσοφικά θέματα να συζητήσει κανείς,
αλλα δεν γίνονταν κουβέντα ουσίας νομίζω.
10 εκατομ. νοματέοι (και φοιτητέοι) παραμύθιαζαν ο ενας τον άλλον.
Ξεκομμένοι σε μιαν ακρη της Ευρώπης.
“10 νομά σ’ένα δωμά..”

Σιγά – σιγά μάς τελειώνει το παραμύθι.
Κάλιο αργά, παρά αργότερα.

Να πούμε τα ..σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.
{Ωχ, πως το λέν αυτό στα αγγλικά}

Πάντως, ο διάλογος (και η ψυχανάλυση) βοηθάει πολύ, πιστεύω.

Που πήγαν οι posters; Τι έγινε το σάιτ;

Διακοπές, Modliber. Θα επανέλθουμε σύντομα. Οι συζητήσεις πάντως παραμένουν ανοικτές.

Καλά κ. Πάντζαρη, και ευχαριστώ για την απάντηση, αλλά από αρχές Ιουλίου (ποστ από “Fotis” 9/7) έως σήμερα 14/8 (πλην ενός (1) πρόσφατου ποστ), σε διακοπές είναι σχεδον όλοι οι συνηθως συμμετέχοντες (και άνευ laptop και wireless e-σύνδεσης στις διακοπές);;;

Ο σκοπός του σάιτ είναι να προωθήσει το διάλογο για την Αναθεώρηση. Ο διάλογος , όπως και οτιδήποτε άλλο σ αυτή τη χώρα, παγώνει ως συνήθως την περίοδο των διακοπών για να επανέλθει δυναμικά αμέσως μετά. Σύντομα οι συντελεστές του ιστοχώρου θα προχωρήσουμε σε νέες προσεγγίσεις και θα αποπειραθούμε μια διεξοδική ανάλυση των πτυχών της συνταγματικής αναθεώρησης που αφήσαμε ακάλυπτες τους προηγούμενους μηνες. Ευχαριστώ πάντως για το ενδιαφέρον. Είμαι σίγουρος ότι τόσο εγώ , όσο και τα υπόλοιπα παιδιά θα διαβάσουμε με ενδιαφέρον τις απόψεις σου στα ήδη ανοιχτά θέματα και όποιος βρίσκεται κοντά σε υπολογιστή δε θα αντισταθεί στον πειρασμό να τις σχολιάσει.

@ Χάρης Πεϊτσίνης

Σε ευχαριστώ και για την δική σου “απάντηση”. Και πάλι συγχαρητήρια σε όσους ξεκίνησαν πριν πολύ καιρό αυτότο φόρουμ (έχω γράψει επώνυμα αλλά σε αυτή τη φάση προτιμώ με nickname, αφού άλλωστε επιτρέπεαται απο το φόρουμ, και πάντα με σεβασμό στην ποιότητα της συζήτησης και των συνομηλητών, η ελευθερία έκφρασης δεν είναι unconditional license για name calling άλλων συνομιλητών).

Πάντως θα ήθελα να σχολιάσω ότι όπως λες “ο διάλογος , όπως και οτιδήποτε άλλο σ αυτή τη χώρα, παγώνει ως συνήθως την περίοδο των διακοπών για να επανέλθει δυναμικά αμέσως μετά”. Ποίων διακοπών; Ισχύει ακόμη η “διακοπή” κάθε δραστηριότητας για ένα σχεδόν δίμηνο στην Ελλάδα (ή είναι το φιανόμενο κυρίως στην Αθήνα);

Ο γράφων δεν πήρε διακοπές φέτος και γνωρίζει πολλούς, πάρα άλλους που δεν πήραν είτε πήραν ελάχιστες σε διάρκεια, είτε διότι δεν τους δόθηκαν, είτε διότι δεν είχαν λεφτά για να πάνε “εκτός” οικίας. Όπως λέει μία παντρεμένη φίλη, πρώην διαφημίστρια (με σύζυγο πρώην υπάλληλο Ι. Τομέα και νυν free lancer “παλιότερα ο κόσμος δεν πήγανε διακοπές αλλά μάλλον ήταν καλύτερα). Σημεία των καιρών?

Χαίρομαι πραγματικά που υπάρχουν ακόμη εργαζόμενοι ή επαγγελματίες στην Ελλάδα που μπορούν να διατηρούν την παράδοση “…οτιδήποτε άλλο σ αυτή τη χώρα, παγώνει ως συνήθως την περίοδο των διακοπών για να επανέλθει δυναμικά αμέσως μετά”. Όπως το πάγωμα και η δυναμική “επαναφορά” είναι το ζητούμεντο το 2006, γενικά ομιλών και για την Ελληνική οικονομία και εργασία (όχι ειδικά για το σάιτ)?

Για πολλούς δε, που έχουν σχέση με Τουρισμό, την κύρια τελικά δραστηριότητα/industry σε αυτή τη χώρα, οι μήνες αυτοί είναι οι μήνες εντατικότερης εργασίας!!! Πόσο “υγειινό” είναι όμως αυτό υπό 40 β. Κελσίου δεν γνωρίζω.

Kαλές επιστροφές και καλό και παραγωγικό φθινόπωρο.

“Ευχαριστώ πάντως για το ενδιαφέρον. Είμαι σίγουρος ότι τόσο εγώ , όσο και τα υπόλοιπα παιδιά θα διαβάσουμε με ενδιαφέρον τις απόψεις σου στα ήδη ανοιχτά θέματα και όποιος βρίσκεται κοντά σε υπολογιστή δε θα αντισταθεί στον πειρασμό να τις σχολιάσει”.
Και εγώ ευχαριστώ.

Modliber
http://modliber.blogspot.com/

Αν εξαιρέσω το προφανές, ότι δηλαδή οι περισσότεροι πόστερς λείπουν σε διακοπές (που δεν έχουν απαραίτητα να κάνουν με “χαβαλέ” αλλά και με επιστημονικές άδειες, ακαδημαικές έρευνες κλπ) δεν έχω και τίποτα άλλο να προσθέσω στο σχόλιο σου. Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις και επαναλαμβάνω, ο χώρος είναι ανοιχτός για να φιλοξενήσει τις απόψεις σου και όσων παραμένουν στις επάλξεις ανήμερα 15υγουστο. Το αν η εσωτερική “κίνηση” και ο πολιτικός διάλογος παγώνει αυτήν την περίοδο ή όχι, ας το κρίνουν οι αναγνώστες, καθώς απ ό,τι φαίνεται στην περίπτωση μας υπάρχει πλήρης διάσταση απόψεων. Ευχαριστώ.

Δεν αποκάλεσα τισ διακοπές “χαβαλέ”. Μακριά από μένα τέτοιοι χαρακτηρισμοί ή λογικές. Τουναντίον. Απλώς δεν κατανοώ γιατί οι διακοπές (από την “συνήθη εργασία” (αν θέλειςνα την πεις έτσι)) να έχουν οδηγήσει σε αυτή την κάθετη μείωση των συμμετοχών στο φόρουμ.

TO LAY OUT TOY SITE EINAI CONFUSING

EINAI ASAFES POIA EINA TA PROS SYZHTHSH 8EMATA KA8OS KAI POIA EINAI TA PLEON PROSFATA 8EMATA GIA TA OPOIA H SYZHTHSH BRISKETAI SE EKSELIKSH