Το θέμα που θα ήθελα να αναπτύξω, σύντομα, ως γενικό θέμα που αφορά – με κεντρικό τρόπο – τα ατομικά δικαιώματα με τη στενή αλλά και γενικότερη της έννοια είναι το εξής (αναφορά έκανα ήδη και σε πόστ στο θρεντ για το σ/ν για την ένωση/γάμο ομοφύλων).

Όλα ξεκινούν από το τι είδους “Κοινωνία και Πολιτεία” – πολιτικά και φιλοσοφικά και “συτανταγματικά” θέλουμε νε έχουμε.

α) Των τυπικών συμπεριφορών – γενικών προτύπων, μαζικότητας στη σκέψη, το ντύσιμο, την κατανάλωση, την εργασία, στην οικονομία, κτλ, ή
β) της διαφορετικότητας ως αρχής ζωής – σε όλες τις εκφάνσεις της, ακόμη και οικονομική.

Ποιά είναι η βάση της Κοινωνίας,

α) οι κοινωνικοί “νόμοι” (που δεν είναι νόμοι με την ουσιαστική έννοια του όρου) ή
β) οι νόμοι της Πολιτείας?

Προφανώς της Πολιτείας, θεωρεί ο γράφων.

Ο κάθε “κοινωνικός περίγυρος” ή το ¨λαϊκό αίσθημα” δεν έχει δικαιώματα επί του ατόμου, πόσο μάλλον στον 21ο αιώνα.

Ο κάθε πολίτης έχει, μεμονωμένα/ατομικό δικαίωμα για ανάμιξη στα κοινά, και μέσω αυτών, σε θέματα που άπτονται και του προσωπικού/ατομικού (νόμοι του κράτους που παράγουν η κυβέρνηση και η Βουλή, αλλά εντός Συντάγματος) αλλά μόνον μέσω της κάλπης (ως άτομο, και όχι ως “όχλος” ή “κοινωνικός περίγυρος)”. Γι’ αυτό άλλωστε στην κάλπη η ψήφος είναι ατομική και μυστική και νηφάλια. Δεν γίνονται ψηφοφορίες δια ανάτασης χειρών ή δια βοής (λαού ή μέσου μαζικού).

Ο γράφων θεωρεί ότι η έννοια του “κοινωνικού περίγυρου” έρχεται ακόμη και σε αντίθεση με την έννοια της δημοκρατίας, διότι παραχωρεί στην Κοινωνία αρμοδιότητες που ανήκουν στην Πολιτεία, που βαζίζεται στον πολίτη-ψηφοφόρο στην κάλπη, ατομικά, και όχι ως “περίγυρο”, όχι με δια βοής και εν αγορά ψήφο!

Αυτό σημαίνει Κοινωνία Πολιτών και όχι Κοινωνία “Περιγύρου” ή Κοινωνία Αρεστών”, κατά την πολιτική/ιδεοελογική θεώρηση του γράφοντος.

Τα κοινωνικά κατάλοιπα της βιομηχανιοκής εποχής της μαζικής παραγωγής και η έλλειψη “κουλτούρας’ διαφορετικότητας (μετα-βιομηχανικής εποχής) είναι εμφανής ακόμη και στα οικονομικά – επιχειρηματικά προβλήματα/ζητήματα της χώρας.

Αλλά και η λογική των “ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων” “σκύβει” μπροστά στην έννοια του κοινωνικού περιγύρου και οδηγεί στη λογική ότι η διαφορετικότητα κάθε είδους είναι θέμα “κρυπταίο” και όχι δημόσια δηλωτέο. Υποτάσσει έτσι όμως, παρά τς καλές της προθέσεις, τελικά, τα πολιτικά και ατομικά δικαιώματα στις κοινωνικές πιέσεις και τις δικαιώνει (τις κοινωνικές πιέσεις, με το να θεωρεί δεδομένα ευαίσθητα και “κρυπταία”, ώστε να τα “προφυλάξει” δια της απόκριξης και όχι δια της κατωχύρωσης τους από την Πολιτεία και τους νόμους της)!

Όμως ο γράφων θεωρεί ότι καμμία διαφορετικότητα, σε οτιδήποτε, πλην των “παρανόμων”, δεν είναι για να κρύβεται, αλλά τουναντίον, για να αναδεικνύεται, σε μία Κοινωνία, Πολιτεία αλλά και Οικονομία και Αγορά Εργασίας που (πρέπει επιτέλους να συνειδητιποιήσει και) να θεωρεί την διαφορετικότητα 9που έτσι και αλλιώς διαθέτει, πλούσια, αλλά σε “ντουλάπες”) όχι μόνον δικαίωμα του ατόμου ή μιάς ομάδας πολιτών αλλά και προσόν της Κοινωνίας, της Πολιτείας και την Οικονομίας και Αγοράς Εργασίας! Τον πλουραλισμό, σε όλα, ως φιλοσοφική αρχή αλλά και ως “πρακτικό” ατού της χώρας σε μία εποχή που η χώρα χρειάζεται όλα τα ατού της και όχι αυτά που κάποιοι θέλουν να της εισάγουν και της τυποποιήσουν ως στάνταρντ και πρότυπα σκέψης, επιλογής, εργασίας, επιχειρείν, μάνατζμεντ, κ.α.!

Διότι όλοι είμαστε άνθρωποι αλλά διαφορετικές προσωπικότητες και φυσικές οντότητες, καθένας με τα δικά του/της χαρακτηριστικά. Αυτό είναι ατού όλων των άνθρώπων. Στην Ελλάδα ειδικά, είναι ίσως το πλέον ΠΟΛΥΤΙΜΟ μας.

Και αυτή είναι η πηγή ισχύος (και, ναι, “ανταγωνιστικπότητας”) μιάς χώρας, οικονομίας, κτλ., ειδικά στην μεταβιομηχανική “μαζικής παραγωγής στάνταρντ και προϊόντων-κλώνων” εποχή. Η ανάδειξη της διαφορετικότητας των πολιτών της.

Η “τυποποίηση”, σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής σε μία χώρα, και στη περίπτωση μας, στην Ελλάδα, σε εκφάνσεις κοινωνικές, οικονομικές, κ.α.οδηγεί τελικά – άμεσα είτε έμμεσα, ΣΑΦΩΣ ΟΜΩΣ – στην ανεργία κάθε εργαζόμενο/η που το “CV” – προφίλ του/της του διαφέρει από το “μαζικά” ζητούμενο, και αποτελεί αντικίνητρο για κάθε καινοτομία, επιχειρηματική, επαγγελματική, εργασιακή, επιστημονική, καλλιτεχνική, διανοητική, κτλ.

Άντε να φτιάξεις δυναμική και εξωστρεφή και αβταγωνιστική και καινοτομική οικονομία και λειτουργώσα αγορά εργασίας μέσω “κλωνοποιητικής” νοοτροπίας τυποποίησης των πάντων, νοοτροπίας “αντιγραφής” και “τυποποίησης” ως προς ΕΝΑ στάνταρντ (οιοδήποτε είδους) σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

Όλα συνδέονται τελικά.

Ως καταναλωτές, πολίτες, κοινωνικά και οικονομικά όντα, το ζητούμενο και φιλοσοφικά, και πολιτικά και ιδεολογικά, και οικονομικά/εργασιακά, είναι αυτό που προσωπικά θέλει κάθε άτομο (εντός των ορίων του Συντάγματος και των νόμων) και όχι οι μόδες ή οι κοινωνικοί και οικονομικοί και άλλοι “περίγυροι” .

Είναι θέμα φιλοσοφικής, πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής/εργασιακής σκέψης.

Ίσως πολλά ξεκινούν από την παιδική ηλικία και τι είναι διατεθειμένοι κάποιοι να κάνουν (διότι έτσι τους έμαθαν) για να “ανήκουν κάπου” και να μην είναι “μόνοι” στο σχολείο, στην αγορά, κτλ, να αντιγράφουν (από το διαγώνισμα έως την επιχειρηματικότητα και το μάρκετινγκ).

Άντε μετά π.χ. το ΥΠΕΘΟ να κάνει εξωστρεφή οικονομία μία κοινωνία-οικονομία που δεν έχει πλουραλιστική νοοτροπία σε ΟΛΕΣ τις εκφάνσεις της ζωής. ΟΛΕΣ.

Το ατομικό δικαίωμα στη διαφορετικότητα, εκτός από ατομικό δικάιωμα είναι και “προσόν” για την Ελλάδα (ναι, “εθνικό συμφέρον”, κοινωνικό, οικονομικό, γενικό).

Ο γράφων θεωρεί συνεπώς ότι πολλά άρθρα του Συντάγματος και όχι μόνον τα αναφερόμενα ευθέως σε ατομικά δικαιώματα – ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ – θα μπορούσαν να αναδιατυπωθούν υπό αυτό το πρίσμα, φιλοσοφικό αλλά και πρακτικό.

Το δικαίιωμα στη διαφορετικότητα σε όλες τις εκφάνσεις της.

Το οποίο συχνά περιορίζεται, με, λανθασμένη, κατά τον γράφοντα, επίκληση στο εθνικό ή το δημόσιο συμφέρον ή του καταναλωτή ή ……

Δεν ζούμε σε κοινωνία αλλά ούτε -πλέον – σε οικονομία “οικονομιών κλίμακας” ώστε να υπάρχει συλλογική-δημόσια είτε οικονομική ανάγκη/λόγος για τυποποίηση (ούτε και για τις “εξαγωγές”) αλλά, τουναντίον, υπάρχει, κατά την άποψη του γράφοντα, επιτακτική εθνική ανάγκη ΓΙΑ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟ, σε όλα!

Όπως είπαμε και αλλού, ο διάλογος κάτω από κάθε θεματική ενότητα είναι ελεύθερος, ούτε πριμοδοτείται ούτε περιορίζεται. Επομένως, η ερώτησή σας κακώς απευθύνεται στη βασική συντακτική ομάδα. Η συμμετοχή δεν μπορεί να εκβιαστεί ούτε να μεθοδευτεί, μπορεί μόνο να “δελεαστεί” και να “προσελκυθεί”. Αν ξέρετε τον τρόπο, με χαρά θα δούμε τη σχετική συζήτηση να “φουντώνει” ! Καμιά φορά ωστόσο η συμπεριφορά των σχολιαστών εκδηλώνει χαοτικά (μη προβλέψιμα) χαρακτηριστικά!

Μπορείτε στον ίδιο χώρο, υπό μορφή σχολίου, να γράψετε την άποψή σας για οποιοδήποτε θέμα εντάσσεται στην ευρύτερη θεματική ενότητα (ένας τίτλος κατατοπιστικός για το θέμα με το οποίο καταπιάνεστε θα βοηθούσε). Ήδη μελετούμε τον τρόπο για να εμφανίζονται διαχωρισμένες οι επιμέρους συζητήσεις.

Αν δεν κάνω λάθος, αυτή σελίδα είναι για συζήτηση θεμάτων για τα ανθρώπινα δθκαιώματα ΓΕΝΙΚΑ (αλλά και για το ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ θέμα που συζητείται κυρίως).

Γιατί ΟΜΩΣ δεν άνοιξε διάλογος κάτω από το άρθρο της κας Παπαδοπούλου ειδικά για το σοβαρό θέμα που αναφέρεται (το άρθρο)?

Για άλλα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που μπορεί να γράψει κανείς?

Να στείλει εισαγωγικό άρθρο?

Νομικές απόψεις επ’ αυτού υπάρχουν?